အခန်း ၈၈

အခန်း (၈၈) တင့်တယ်သော ဘဝတစ်ခုကို ဖန်တီးခြင်း

ထျန်အော်မိုရီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို ခိုင်မာ တည်ကြည်နေခဲ့လေသည်။

"ကျင်းရိ... အခုဆိုရင် မူဝါဒတွေက ဖြေလျှော့ပေးထားပြီဆိုတော့ နေရာတိုင်းမှာ အခွင့်အလမ်းတွေ ရှိနေတာလေ..."

"အစ်ကိုအကြီးဆုံးဆိုရင်လည်း အခု အိမ်မှာ လယ်မြေ ဧကပေါင်းများစွာကို ကန်ထရိုက်ယူထားပြီလေ... အခုလောလောဆယ်မှာတော့ အောင်မြင်မှုတွေကို မမြင်ရသေးပေမဲ့ နွေဦးရိတ်သိမ်းချိန် ရောက်လာရင် တော့ သေချာပေါက် အထွက်နှုန်းကောင်းမှာပဲ..."

"ဒုတိယအစ်ကိုကလည်း ပီကင်းမှာ မုန့်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ထားတယ်လေ... သူ နှစ်သစ်ကူးဖို့ ပြန်လာတုန်း က ပြောပြတာတော့ တစ်နေ့ကို ဆယ်ယွမ်ထက်မက မြတ်တယ်တဲ့... အခုဆိုရင် အခြေအနေတွေက ပို ကောင်းလာဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်... အဲ့ဒါကြောင့်လည်း သူက ဆန်းဝါကို ပီကင်းကို ခေါ်သွားတာပေါ့..."

"ငါ့ရဲ့ ယောက်ဖကလည်း ပီကင်းမှာ တက္ကသိုလ်တက်နေတာလေ... သူက ပညာတတ်လည်း ဖြစ်၊ အရည် အချင်းလည်း ရှိတဲ့အပြင် အဆက်အသွယ်တွေလည်း အများကြီး ရှိတာ..."

"ငါ့ကို ကြည့်ဦးလေ... တစ်လမှာ လစာ ဆယ်ဂဏန်းလောက်နဲ့တင် ရပ်တန့်နေရတာ... ဒီအတိုင်းဆိုရင် တော့ ငါ့ဘဝက တစ်သက်လုံး ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေတော့မှာပေါ့..."

ဝမ်ကျင်းရိသည် သူမ၏ လက်မှုအလုပ်များကို ချထားလိုက်ပြီး မျက်ခုံးနှစ်ဖက်ကို တင်းကြပ်စွာ စုကြုံ့ လိုက်လေ၏။

"ဒါပေမဲ့... တို့က အလုပ်အကိုင် အခိုင်အမာ ရှိတဲ့သူတွေလေ... ရှင်က စာရင်းကိုင်၊ ကျွန်မက ဆရာမ ဆိုတော့ လူတိုင်းက အားကျနေကြတာ..."

"တကယ်လို့... တို့မှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးသာ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"ပိုက်ဆံ ရှုံးသွားရင်လည်း ပြန်ရှာလို့ ရတာပေါ့..."

ထျန်အော်မိုရီသည် သူ၏ ဇနီးသည်အား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လေးနက်နေခဲ့ လေသည်။

"မူဝါဒတွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုကောင်းလာနေပြီလေ... တစ်ဦးချင်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေ ကလည်း အရင်လို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ငွေရှာ နိုင်နေပြီလေ..."

"ကျင်းရိ... ငါကတော့ အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ ငယ်ငယ်တုန်းက မစွန့်စားခဲ့မိလေခြင်းဆိုပြီး နောင်တ မရချင်ဘူးကွာ..."

သူသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ လေသံကို ခပ်အေးအေးလေးထားကာ ပြောင်းပြောလိုက်လေသည်။

"ကျင်းရိ... စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... ငါတို့သာ ပီကင်းကို သွားမယ်ဆိုရင် ထင်ထင်လေးလည်း အဲ့ဒီမှာ ကျောင်းတက်နိုင်မှာပေါ့... သူမရဲ့ အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်တွေနဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေက ဒီမြို့မှာထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာမှာ သေချာတယ်လေ..."

"ဒုတိယအစ်ကို၊ ဒုတိယမရီး၊ ရှောင်ယာနဲ့ ချန်ယဲ့တို့လည်း အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ... ငါတို့က တစ်ယောက် တည်း မဟုတ်ပါဘူး... ငါတို့က အချင်းချင်း ကူညီဖေးမကြမယ့် မိသားစုဝင်တွေပဲလေ..."

ဝမ်ကျင်းရိသည် ဤအချက်ကို မသိဘဲ မနေခဲ့ပေ။ သူမသည် ကြောက်ရွံ့နေခြင်းထက် စိတ်မအေး ဖြစ်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အခိုင်အမာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သော အလုပ်အကိုင်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် စွန့်လွှတ်ရမည်ဟု စဉ်းစားလိုက်ခြင်းက မည်သူ့အတွက်မဆို ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေခဲ့ ပေသည်။

သို့ရာတွင် သူ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ မကြုံစဖူးသော ခိုင်မာသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင် တွေ့လိုက်ရပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ကြည်လင်တောက်ပသော လရောင်ကို ကြည့်ရှုရင်း သူမ၏ စိတ်ထဲမှ တင်းမာနေသော ခံစစ်တံတိုင်းများသည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ရဲလာခဲ့လေတော့သည်။

"ရှင်... တကယ်ပဲ သေချာလို့လား..."

သူမက တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်လေ၏။

"ငါ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီ..."

ထျန်အော်မိုရီက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"ငါ အရင်ဆုံး အလုပ်ထွက်လိုက်မယ်... ပြီးရင် ပီကင်းကို သွားပြီး ကျိုးချန်ယဲ့နဲ့ တွေ့ပြီး ငါ ဘာလုပ်နိုင် မလဲဆိုတာ ကြည့်ရမှာပေါ့..."

"မင်းကတော့ ကျောင်းမှာပဲ စိတ်အေးလက်အေး နေခဲ့ပါ... ငါ ပီကင်းမှာ အခြေကျသွားပြီဆိုမှ မင်းနဲ့ ထင်ထင်လေးကို လာခေါ်မယ်လေ..."

ဝမ်ကျင်းရိသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ညင်သာစွာ ချ လိုက်လေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့် ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခုလည်း ယှက်သန်းနေခဲ့ပေသည်။

"ကောင်းပါပြီ... သွားပါတော့... အပြင်မှာ အရမ်းကြီး မစွန့်စားပါနဲ့ဦး... ကိစ္စအဝဝကိုလည်း မတ်ငယ် လေးနဲ့ တိုင်ပင်ပြီးမှ လုပ်ပါနော်..."

ထျန်အော်မိုရီသည် သူ၏ ဇနီးသည်၏ လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ အသံမှာ စိတ်လှုပ် ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့လေ၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းနဲ့ ထင်ထင်လေးအတွက် တင့်တယ်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနိုင်ဖို့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသွားမှာပါ..."

ထိုညတွင် ထိုဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးလုံး အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

တစ်ဦးမှာ စွန့်စားလိုစိတ်နှင့် စိုးရိမ်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်များကို ရင်ဝယ်ပိုက်ထားခဲ့လေတော့သည်။

ပီကင်းမြို့…။

ယနေ့မှာ ပိတ်ရက်ဖြစ်ပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ နွေးထွေး သော နေရောင်ခြည်သည် သစ်သား ပြတင်းပေါက်ဘောင်များမှတစ်ဆင့် အခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လာခဲ့ရာ အခန်းလေးမှာ တောက်ပကာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ဝဝကစ်ကစ်လေးဖြစ်နေသော သားဖြစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲ၌ ပွေ့ပိုက်ထားလျက် ကုတင် စွန်းတွင် ထိုင်နေခဲ့ ပြီး သူ၏ ဇနီးသည်အား ချစ်ခင်မြတ်နိုးသော အပြုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေ သည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် အဝတ်ဗီရိုရှေ့တွင် ရပ်ကာ အဝတ်အစားများကို ရှာဖွေနေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အဖြူရောင် ဆွယ်တာအင်္ကျီအသစ်တစ်ထည်နှင့် အနက်ရောင် ဘောင်းဘီရှည်တစ်ထည်ကို ထုတ်ယူ လိုက်လေသည်။

သူမသည် ထိုဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး အင်္ကျီအနားသတ်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲဆန့်လိုက်ကာ ကျိုးချန်ယဲ့ဘက်သို့ လှည့်၍ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘယ်လိုနေလဲ... ကြည့်လို့ ကောင်းရဲ့လား..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ သားငယ်လေးကို ငုံ့ကြည့်နေရာမှ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသော အခါ သူ၏ ဇနီးသည်အား လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ ချက်ချင်းပင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ သူ၏ လေသံမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့လှပေ၏။

"ကြည့်ကောင်းပါတယ်... ဒီဝတ်စုံလေးနဲ့ဆိုရင် မင်းကို ကြည့်ရတာ ပိုပြီး တက်ကြွလန်းဆန်းနေ သလိုပဲလေ..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အပြာနုရောင် သိုးမွှေးအင်္ကျီအရှည်တစ်ထည်ကို ထပ်မံ ထုတ်ယူ လိုက်လေသည်။

သူမသည် ထိုအင်္ကျီကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ ကပ်ကြည့်ကာ ခါးလေးကို အနည်းငယ် လှည့်၍ ကျိုးချန်ယဲ့ ကို ပြုံးပြလိုက်လေ၏။

"အာယဲ့... ဒီအပြာနုရောင် သိုးမွှေးအင်္ကျီလေးကရော ကြည့်ကောင်းရဲ့လား... ဒီနေ့ ရာသီဥတုက သာယာ နေတော့ ကျွန်မ နည်းနည်း တောက်ပတဲ့ အရောင်လေး ဝတ်ချင်လို့ပါ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် အမြဲတမ်းကဲ့သို့ပင် နူးညံ့စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်လေသည်။

"မင်းက ဘာဝတ်ဝတ် ကြည့်ကောင်းနေတာပါပဲ... ငါ့မိန်းမက ဘာဝတ်ဝတ် လှနေတာပဲလေ..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် သူ၏ စကားကြောင့် နားရွက်လေးများပင် အနည်းငယ် နီမြန်းသွားခဲ့လေ၏။ သူမ သည် သိုးမွှေးအင်္ကျီအနားကို လက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ ယှဉ်ကြည့်ကာ သူ့ကို မျက် စောင်းလေး တစ်ချက် ထိုးလိုက်လေသည်။

"ရှင်ကတော့ စကားကောင်းတွေပဲ ပြောတတ်တယ်... ရှင့်ကို မေးရတာ အလကားပဲ... အမှန်အတိုင်း လည်း မပြောဘူး... မြှောက်ပင့်ဖို့ပဲ သိတာ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်လေးကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်ပြီး သူမအား သူ၏အနားသို့ တိုးကပ်စေလိုက်လေ၏။ သူသည် အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး နူးညံ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါက မြှောက်ပင့်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး... မင်းက တကယ်ကို လှနေတာပါ... ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ငါ့မိန်းမက ဘာဝတ်ဝတ် အလှဆုံးပဲ..."

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူသည် ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့လိုက်ကာ ကျောက်ခဲလေး၏ နူးညံ့သော ပါးပြင်လေးကို သူ၏ မေးစေ့ဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သားဖြစ်သူကို အသာအယာ မြှောက် ကာ ပြုံးလျက် ကျီစယ်လိုက်လေသည်။

"ငါ့သားလေး... ဖေဖေပြောတာ မှန်တယ်မလား... မေမေက အလှဆုံးပဲ မဟုတ်လား..."

ကျောက်ခဲလေးမှာ သူမ၏ ဖခင်က ထိုသို့ ကျီစယ်လိုက်သောအခါ သူမ၏ လက်မောင်းလေးများနှင့် ခြေ ထောက်လေးများကို ရမ်းခါလိုက်ပြီး သွားမပေါက်သေးသော ပါးစပ်လေးကို ဖွင့်ကာ "အာ-အို-" ဟု အသံနှစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်လေ၏။

သူသည် လက်မောင်းလေးများကို ထျန်ရှောင်ယာဘက်သို့ ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စကားကို ထောက်ခံနေသည့်အလား ပြုမူနေခဲ့လေတော့သည်။

"ခစ်…ခစ်…ခစ်…"

ထျန်ရှောင်ယာသည် ထိုသားအဖနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျောက်ခဲလေး၏ နူးညံ့သော ဗိုက်ကလေးကို လက်ဖြင့် အသာအယာ တို့လိုက်လေ၏။

"မင်းလေးကတော့ ကျေးဇူးမသိတတ်လိုက်တာ... ငယ်ငယ်လေးရှိသေးတယ်... ဖေဖေနဲ့ ပေါင်းပြီး မေမေ့ကို အနိုင်ကျင့်နေပြီပေါ့လေ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျောက်ခဲလေးကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပိုမို တိုးကပ်လိုက် လေ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဇနီးသည်အပေါ် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

"ငါက တခြားဘယ်သူ့ကိုပဲ အနိုင်ကျင့် အနိုင်ကျင့်... မင်းကိုတော့ ဘယ်တော့မှ အနိုင်မကျင့်ပါဘူး..."

"မင်းရဲ့ ဝတ်စုံလေးက အရမ်းကို ပြည့်စုံပါတယ်... နွေးထွေးပြီးတော့ စတိုင်လည်း ကျတယ်လေ... ပြီး တော့ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ငါဝယ်ပေးထားတဲ့ အနက်ရောင် သားရေဖိနပ်နဲ့ဆိုရင် အင်မတန်ကို လိုက်ဖက် နေမှာပဲ..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော သိုးမွှေးအင်္ကျီကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက် လေသည်။

"ရှင်ကတော့ အမြင်ရှိသားပဲ... ဒီလို ဝတ်လိုက်တော့ ကျွန်မကို ကြည့်ရတာ ပိုပြီး အသားဖြူသွားသလို ပဲ..."

"ခဏနေရင် ကျောက်ခဲလေးကိုပဲ ချီထားနော်... အင်္ကျီကို ပေကျံအောင် မလုပ်နဲ့ဦး... ဒါက ရှင် အသစ် ဝယ်ပေးထားတာလေ... ကျွန်မတစ်ခါမှတောင် မဝတ်ရသေးဘူး..."

"ပေသွားရင်လည်း ငါ လျှော်ပေးမှာပေါ့... သန့်စင်သွားအောင် လျှော်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က အလွယ်တကူပင် သဘောတူလိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူသည်လက်လှမ်းကာ သူမ၏ နားရွက်ဘေးတွင် ဝဲကျနေသော ဆံစလေးများကို သပ်တင်ပေးလိုက်လေသည်။

"မလောပါနဲ့... အေးအေးဆေးဆေး ပြင်ဆင်ပါ... ငါ သားလေးကို ချီပြီး စောင့်နေမယ်... ဘယ်လောက် ကြာကြာ စောင့်နိုင်ပါတယ်..."

ကျောက်ခဲလေးမှာ နားလည်နေသည့်အလား ကျိုးချန်ယဲ့၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းလေးကို မှီထားပြီး ထျန်ရှောင်ယာကို စိုက်ကြည့်ကာ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော အသံလေးများ ပြုလုပ်နေခဲ့လေ၏။

ထျန်ရှောင်ယာသည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကို အပြစ်တင်သကဲ့သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ ပြင်ဆင်ရန် အတွက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ထျန်ရှောင်ယာ အဝတ်အစားလဲပြီး ဆံပင်ကို သပ်ရပ်အောင် ဖြီးသင်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျောက်ခဲလေးကို ခေါ်ဆောင်ကာ လီဝေကျွင်းနှင့် သူ၏ ဇနီးသည်အတွက် ပြင်ဆင်ထားသော အိမ်တက်လက်ဆောင်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြလေ၏။

သူတို့သည် လီဝေကျွင်း၏ အိမ်ရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြလေသည်။

ယနေ့ ရာသီဥတုမှာ သာယာလှသဖြင့် လမ်းမပေါ်တွင် လူအများအပြား ရှိနေခဲ့လေ၏။ သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားတပြောပြော ရယ်မောရင်းနှင့်ပင် သူတို့ သွားလိုရာ အရပ်သို့ မကြာမီ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့သည် လက်ကို မြှောက်ကာ ခြံဝင်းတံခါးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်လေ၏။ စက္ကန့် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ခြံဝင်းအတွင်းမှ ပေါ့ပါးသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

ကောင်းချွေ့ချွေ့သည် ခြံဝင်းတံခါးကို အမြန် ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး ထျန်ရှောင်ယာနှင့် ကျိုးချန်ယဲ့တို့ကို မြင် လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အပြုံးများဖြင့် လင်းလက်သွားခဲ့လေ၏။

"အစ်ကိုကျိုး... မရီး... တို့တွေ ရှင်တို့ကို စောင့်နေတာ... လာပါ... အထဲကို ဝင်ကြပါဦး..."

"ချွေ့ချွေ့... ဂုဏ်ယူပါတယ်နော်..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သူမ ယူဆောင်လာသော ရေနွေးအိုးကို ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

"ဒါကို မနေ့ကမှ ထောက်ပံ့ရေးနှင့် သမဝါယမအရောင်းဆိုင်ကနေ အထူးတလည် ဝယ်လာတာလေ... အခုမှ အိမ်အသစ် ပြောင်းလာတာဆိုတော့ ဒါလေးက အရမ်းကို အသုံးဝင်မှာပါ..."

ကောင်းချွေ့ချွေ့သည် ရေနွေးအိုးကို အမြန် လှမ်းယူလိုက်ပြီး မျက်လုံးလေးများ မှေးသွားသည်အထိ ပြုံး လိုက်လေ၏။

"မရီးကလည်း... အားနာစရာကောင်းလိုက်တာ... ဒီအထိ လာပေးတာတင် ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ... ဘာလို့ ပိုက်ဆံအကုန်ခံပြီး ဝယ်လာရတာလဲ... ဒါတွေက ဈေးကြီးမှာပေါ့..."

"မကြီးပါဘူး... ရေနွေးအိုးဆိုတာ နေ့စဉ်ဘဝမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်တာပဲလေ..."

ထျန်ရှောင်ယာက လက်ကို ယမ်းကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ပြီး ခြံဝင်းအတွင်းကို အားကျသော မျက်ဝန်း များဖြင့် လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။

"ကြည့်ပါဦး... ဒီခြံဝင်းလေးကို မင်းတို့ သေသေသပ်သပ် ထားထားတာပဲ... ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို စိတ်ချမ်းသာစရာလေးနော်..."