အခန်း ၉၀

အခန်း (၉၀) တကယ့်ကို တိကျလိုက်တာ

ဒုတိယမရီးသည် သူမ၏ ပွင့်လင်းမှုကို သဘောကျကာ ပြုံးလျက် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"လုပ်အားခကတော့ စီစဉ်ရတာ လွယ်ပါတယ်... လစဉ်ပေးမှာပါ၊ တစ်လကို ဆယ့်ငါးယွမ်ပေးမယ်... နေ့လယ်စာ တစ်နပ်လည်း ကျွေးမယ်လေ..."

"အားလပ်ရက်တွေမှာ အရောင်းသွက်ရင်တော့ အပိုဆုကြေး ထပ်ပေးဦးမှာပေါ့... ဘယ်လိုလဲ..."

"ကောင်းလိုက်တာ... တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ..."

ကောင်းချွေ့ချွေ့သည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ခုန်ပင် ပေါက်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

"ဆယ့်ငါးယွမ်ဆိုတာ တကယ်ကို များတာပဲ... အိမ်မှာ အလကား ထိုင်နေရတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းတာပေါ့... မရီး... ကျွန်မ ဘယ်တော့ စလုပ်ရမလဲ... အချိန်မရွေး အဆင်သင့်ပါပဲ..."

ဒုတိယမရီးသည် သူမ၏ လက်ကို ပြုံးလျက် ပုတ်လိုက်လေ၏။

"အဲ့လိုမပြောပါနဲ့ဦး... ငါ့ကို ကူညီဖို့ လာပေးတဲ့အတွက် ငါကတောင် ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ..."

သူမသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် လေသံကို နှိမ့်ကာ အထူးတလည် မှာကြားလိုက်လေ၏။

"ဒါပေမဲ့ ဒါကို အိမ်ထဲမှာပဲ ပြောမယ်နော်... အပြင်မှာတော့ မပြောမိစေနဲ့..."

"ဘယ်သူမဆို လာမေးရင် ငါက ကိုယ်ဝန်ရှိနေလို့ သွားရလာရ ခက်နေတာမို့လို့ လာကူပေးတာလို့ပဲ ပြောလိုက်... လုပ်အားခတို့၊ အလုပ်ခန့်တာတို့အကြောင်းကို တစ်ခွန်းမှ မဟနဲ့... သိလား..."

ယခင်နှစ်များကထက်စာလျှင် မူဝါဒများမှာ ပိုမို ဖြေလျှော့ပေးထားပြီး တစ်ဦးချင်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် များမှာလည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း လုပ်ကိုင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အချို့သော အကြောင်းအရာများကိုမူ မိမိဘာသာ သိထားခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက တစ်စုံတစ်ယောက်က "လူခန့်၍ အလုပ်လုပ်ခိုင်းခြင်း" ဟူသော အချက်ကို အကြောင်းပြုကာ ပြဿနာရှာလာလျှင် အခက် တွေ့နိုင်ပေသည်။

"မရီး... ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်... အဲ့ဒါတွေကို သိပါတယ်... မရီးအတွက် ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမဖြစ်စေ ရပါဘူး..."

ကောင်းချွေ့ချွေ့က အမြန်ပင် ကတိပေးလိုက်လေသည်။

အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ထျန်ရှောင်ယာက ချက်ချင်းပင် ပြုံး၍ ကြားဝင် ညှိနှိုင်းပေးလိုက်လေသည်။

"ဟားဟား... ချွေ့ချွေ့က ဆိုင်မှာ ကူညီပေးနိုင်တာ တကယ့်ကို ကောင်းတာပေါ့..."

"အခုတော့ ငါလည်း စိတ်အေးသွားပါပြီ... ဒုတိယမရီးအတွက် နေ့တိုင်း စိုးရိမ်မနေရတော့ဘူးပေါ့..."

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်သည်လည်း ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကာ လိုက်ပါ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကောင်းချွေ့ချွေ့၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်လေ၏။

"ဟုတ်တယ်... ချွေ့ချွေ့ ငါ့ကို ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကာလက အများကြီး ပိုပြီး သက် သာသွားမှာပေါ့... နင်လည်း နေ့တိုင်း ငါ့ဆီ လာပြီး စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့..."

ဘေး၌ ရပ်နေသော ထျန်လီလီနှင့် ဟျောင်ရှင်းရှင်းတို့သည်လည်း ပြုံးလိုက်ကြလေ၏။ အခန်းတွင်း၌ ခေတ္တမျှ ဖြစ်ပေါ်သွားသော တင်းမာမှုလေးမှာ စကားအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကာ စည်ကားသော အငွေ့အသက်များ ပြန်လည် ရရှိလာခဲ့လေတော့သည်။

ကောင်းချွေ့ချွေ့သည် ဒုတိယမရီးကို ကျေးဇူးတင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

"အရင်ကတော့ ကျွန်မ နေ့တိုင်း စိုးရိမ်နေခဲ့တာ... ဝေကျွင်းကလည်း ကျောင်းတက်နေတုန်းဆိုတော့ ထောက်ပံ့ကြေးလေးနဲ့တင် ရုန်းကန်နေရတာက တကယ်ကို စိတ်မအေး ဖြစ်နေရတာလေ... အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ... အနည်းဆုံးတော့ အိမ်အတွက် ကျွန်မ တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ကူညီနိုင်ပြီပေါ့..."

ဟျောင်ရှင်းရှင်းက သက်ပြင်းချကာ သူမ၏ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်လေ၏။

"ဟူး... ငါသာ ကိုယ်ဝန်မရှိရင် တစ်ခုခု လုပ်ချင်ပါသေးတယ်... အိမ်မှာပဲ နေ့တိုင်း နေနေရတာက တကယ်ကို ပျင်းဖို့ ကောင်းတာပဲ... ပိုက်ဆံလည်း ရှာလို့ မရဘူးလေ..."

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်က သူမအား အမြန်ပင် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေ၏။

"ရှင်းရှင်း... အရမ်းကြီး မတွေးပါနဲ့ဦး... အခုလောလောဆယ်မှာ ကိုယ်ဝန်ကိုပဲ ဂရုစိုက်ဖို့က အရေးကြီး ဆုံးပဲလေ... ကလေးမွေးပြီးမှပဲ လုပ်တာပေါ့..."

အမျိုးသမီးများမှာ စကားတပြောပြောဖြင့် ရှိနေကြစဉ် အပူပေးအုတ်ကုတင် အနားတွင် ထိုင်နေသော ဆန်းဝါသည် ထျန်ရှောင်ယာ၏ အင်္ကျီလက်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလာခဲ့လေ၏။

"အန်တီ... သကြားလုံးက အရမ်းချိုတာပဲ... ညီလေးကို နည်းနည်းလောက် ကျွေးလို့ ရမလားဟင်..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် ခေါင်းငုံ့ကာ ဆန်းဝါ၏ ခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်လေ၏။

"ဆန်းဝါလေးက တကယ့်ကို လိမ္မာတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ညီလေးက သကြားလုံးစားဖို့ အရမ်းငယ်သေး တယ်လေ..."

ဆန်းဝါသည် လိမ်မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နှမြောတသဖြစ်နေ သော အရိပ်အယောင်လေးများ ပေါ်ပေါက်နေခဲ့ပြီး "ဟုတ်ကဲ့..." ဟု တိုးညှင်းစွာ ပြန်ပြောလာလေ၏။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ထပ်မံ၍ ဆူညံခြင်း မပြုတော့ဘဲ အပူပေးအုတ်ကုတင် အနားတွင် တိတ် ဆိတ်စွာ ပြန်ဝပ်နေခဲ့ကာ ညီလေး ကျောက်ခဲလေးကို ဆက်လက် စောင့်ရှောက်ပေးနေခဲ့လေတော့ သည်။

အိမ်ရှေ့ခန်းရှိ အမျိုးသားများသည်လည်း အမျိုးသမီးများ၏ ရယ်မောသံများကို ကြားရသောအခါ ပြုံးလိုက်ကြလေသည်။

လီဝေကျွင်းသည် ကြွေခွက်ကို ကိုင်ထားလျက် ထျန်ချင်းလင်း၏ အနားသို့ တိုးကပ်လိုက်ပြီး စိတ် ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"အစ်ကိုချင်းလင်း... ချွေ့ချွေ့က အစ်ကိုတို့ရဲ့ မုန့်ဆိုင်မှာ ကူညီပေးနိုင်မှာကို ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဝမ်းသာ ပါတယ်..."

"ကျွန်တော့်မှာ ပြောစရာ စကားတောင် မရှိတော့ပါဘူး... ဒီကျေးဇူးကို ကျွန်တော် အမြဲ မှတ်ထား ပါ့မယ်..."

ထျန်ချင်းလင်းက ပြုံးလျက် လက်ယမ်းလိုက်လေ၏။

"ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် အားနာနေရတာလဲ... ငါ့ရဲ့ မုန့်ဆိုင်မှာလည်း တကယ်ပဲ ကူညီပေးမယ့်သူ လိုနေတာလေ... ပြီးတော့ မရီးကလည်း အလုပ်ကြမ်းလုပ်နိုင်တဲ့သူဆိုတော့ ဒီအလုပ်နဲ့ တကယ့်ကို အဆင်ပြေသွားတာပေါ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် လီဝေကျွင်း၏ ပုခုံးကို ခပ်ပြင်းပြင်း ပုတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေ၏။ သူသည် အတည်ပေါက်နှင့် နောက်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ သည်။

"ဝေကျွင်း... မင်းရဲ့ ဇနီးက တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့ မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်ပဲ... သူက အလုပ်လည်း လုပ်နိုင်သလို အလိုက်လည်း သိတတ်တယ်... မင်း သူ့ကို ကောင်းကောင်း တန်ဖိုးထားရမယ်နော်..."

သူသည် တမင်တကာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အိပ်ခန်းဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ စနောက် သော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"မဟုတ်ရင်တော့... မင်းရဲ့ မရီးတွေကတော့ မင်းကို သေချာပေါက် ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့က မင်းထက်တောင် မင်းမိန်းမဘက်က ပိုပြီး ကာကွယ်ပေးကြဦးမှာ..."

ဝမ်အိုက်တန့်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ထောက်ခံလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်... အာယဲ့ ပြောတာ တကယ့်ကို မှန်တယ်..."

"ဝေကျွင်း... မင်းလည်း ပိုပြီးတော့ ကြိုးစားမှ ဖြစ်မယ်နော်..."

လျူကျန့်ကော်က သူ၏ လက်မောင်းကို ပုတ်ကာ စနောက်လိုက်လေသည်။

"နောင်တစ်ခါ ငါတို့ ပြန်ဆုံကြတဲ့အခါ မင်းရဲ့ ရင်သွေးလေးအတွက် ဂုဏ်ပြုအရက်ကို သောက်ရမလား မသိဘူးနော်..."

အမျိုးသားများသည် တဝါးဝါး ရယ်မောလိုက်ကြရာ အိပ်ခန်းထဲမှ အမျိုးသမီးများသည်လည်း အပြင် ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားရသောအခါ လိုက်ပါ ရယ်မောလိုက်ကြလေတော့သည်။ ခြံဝင်းလေး အတွင်း၌ နေ့စဉ် လူမှုဘဝ၏ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး နွေးထွေးကာ သက်သောင့်သက် သာ ရှိလှသဖြင့် ဖော်ပြမတတ်သော စိတ်ချမ်းမြေ့မှုကို ပေးစွမ်းလျက်ရှိနေခဲ့လေသည်။

လူစုသည် စကားတပြောပြော ရယ်မောရင်း နေဝင်ရိုးရီ အချိန်အထိ စည်ကားနေခဲ့ပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် နှုတ်ဆက်ကာ လူစုခွဲလိုက်ကြလေတော့သည်။

ထျန်ရှောင်ယာသည် ကျောက်ခဲလေးကို ချီထားလျက် ကျိုးချန်ယဲ့နှင့်အတူ အိမ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ပြန်လာခဲ့လေ၏။ သူမသည် တစ်လမ်းလုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောခဲ့ချေ။

သူမ၏ မျက်ဝန်းတစ်စုံမှာသာ တောက်ပနေခဲ့ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသော အတွေး တစ်ခုမှာ ဖုံးကွယ်ထားသည့်အလား ရှိနေခဲ့လေ၏။ သူမသည် ခုနက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော စည်ကားမှုများ ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ထျန်ရှောင်ယာသည် ကျောက်ခဲလေးကို သူ၏ ပုခက်လေးထဲသို့ အရင်ဆုံး ထည့်လိုက်ပြီး အနားယူရန် ထိုင်လိုက်လေ၏။

သူမသည် ကျိုးချန်ယဲ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် စကားထစ်လျက် ပြောလာ ခဲ့လေသည်။

"အာယဲ့... ကျွန်မ... ကျွန်မလည်း အလုပ် တစ်ခုခု လုပ်ချင်တယ်..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ ဇနီးသည် အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်လေ၏။ သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ညင်သာစွာ ဖျောင်းဖျလိုက်လေသည်။

"မိန်းမ... ငါတို့ဆီမှာ အခု ပိုက်ဆံတွေ ရှိနေတာပဲလေ..."

"မုန့်ဆိုင်ကလည်း အကျိုးအမြတ်တွေ ရနေတာပဲ... ပြီးတော့ မင်းက ဆေးမြစ်တွေကိုလည်း ထောက်ပံ့ ရေးနှင့်သမဝါယမ အရောင်း ဆိုင်မှာ ရောင်းပြီး ပိုက်ဆံရှာနေတာပဲလေ... ခြံဝင်းကိုတောင် ငှားထား သေးတာပဲ... အဲ့ဒါကြောင့် မင်း ဒီလောက်အထိ ပင်ပင်ပန်းပန်း မလုပ်ပါနဲ့ဦး..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် ခေါင်းမော့ကာ သူ့ကို အလေးအနက် ကြည့်လိုက်လေ၏။

"အိမ်မှာ ပိုက်ဆံမလိုဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ရှင့်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အရာအားလုံး ထမ်းထားတာမျိုး ကျွန်မ မဖြစ်စေချင်ဘူးလေ..."

"ကျောက်ခဲလေးကို စောင့်ရှောက်ရတာကလွဲရင် ကျွန်မမှာ အိမ်မှာ တခြားလုပ်စရာ မရှိဘူးလေ... ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို ကူညီပေးချင်လို့ပါ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် သူ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူသည် မူလက သူ၏ ဇနီးသည်အား သက်သောင့်သက်သာနှင့် စိုးရိမ်စရာမရှိဘဲ နေထိုင်စေချင်ခဲ့ သော်လည်း သူမက တစ်ခုခု လုပ်ချင်သည်ဟု ဆိုလာသောအခါ သူကလည်း အပြည့်အဝ ထောက်ခံပေး လိုက်လေတော့သည်။

"ကောင်းပါပြီ... မင်းရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်းပေါ့... ဒါပေမဲ့ အရမ်း ပင်ပင်ပန်းပန်း မလုပ်ပါဘူးလို့ ငါ့ကို ကတိ ပေးနော်..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မေးလိုက်လေ၏။

"ဒါနဲ့... မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ..."

ထျန်ရှောင်ယာ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့ပြီး သူမက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းလေးဖြင့် ပြုံးလိုက် လေ၏။

"ကျွန်မက အဝတ်အစားတွေ ချုပ်ရတာ ဝါသနာပါတာလေ... ဒါပေမဲ့... ဘယ်လိုမျိုး ချုပ်ရမလဲဆို တာကိုတော့ အသေးစိတ် မစဉ်းစားရသေးဘူး..."

သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ရှက်ရွံ့နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံး လျက် ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"ရပါတယ်... အေးအေးဆေးဆေး စဉ်းစားပါ... မလောပါနဲ့..."

ထျန်ရှောင်ယာသည် သူက တကယ်ပဲ သဘောတူလိုက်သည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ ဖုံးကွယ်မရသော ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါင်းညိတ်နေခဲ့လေတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့။

အရုဏ်တက်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသော်လည်း အခန်းထဲတွင် အလင်းရောင် အနည်းငယ်သာ ရှိနေ သေးသည့် အချိန်၌ ထျန်ရှောင်ယာသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ထိုင်လိုက်လေ၏။

သူမသည် မနေ့ညက တစ်ညလုံး ဟိုဘက်လှည့် ဒီဘက်လှည့်နှင့် ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ချေ။ ရုတ်တရက် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြည်လင်သွားခဲ့ပြီး သူမ ဘာလုပ်ချင်သည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သိသွား ခဲ့လေတော့သည်။

သူမသည် ကျိုးချန်ယဲ့၏ အပေါ်သို့ ညင်သာစွာ မှောက်ချလိုက်လေ၏။ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်မှာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေခဲ့ပြီး သူ၏ နှာတံမှာ ဖြောင့်စင်းနေခဲ့လေသည်။ သူမ၏ မျက်တောင်ရှည် ကြီးများမှာ အောက်သို့ ငိုက်ကျနေခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းအောက်တွင် အရိပ်လေးတစ်ခု ထင်ကျန်နေခဲ့ ရာ ကြည့်ရသည်မှာ ယပ်တောင်လေးတစ်ခုအလား ဖြစ်နေခဲ့ပေ၏။

ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သောအခါ ထျန်ရှောင်ယာ၏ ရင်ထဲတွင် နူးညံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူမသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ့ကို ညင်သာစွာ တို့ထိမိလိုက်လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့မှာမူ အနည်းငယ် နိုးလာခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်တောင်များမှာ တုန်ယင်သွားခဲ့လေသည်။ သူသည် အသံတိုးတိုးလေး ပြုလုပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်လေ၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများ ထဲတွင် အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသေးသော်လည်း တားဆီးမရသော နူးညံ့ မှုများဖြင့်လည်း ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့သည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများ ဆုံမိသွားကြသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာသည် သူ၏ နူးညံ့သော အကြည့်များ အောက်တွင် လုံးဝ စီးမျောသွားခဲ့လေတော့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပိုမို နီးကပ်လာ ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ နှာခေါင်းချင်းမှာ ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ကာ တစ်ဦး၏ နွေးထွေးသော ထွက်သက်ဝင် သက်ကို အခြားတစ်ဦးက ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရလေ၏။ လေထုထဲ၌လည်း ချိုမြိန်သော ရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့သည်။

"ဝါး…"