အခန်း ၂၅၉

အပိုင်း(၂၅၉) ဒီခေါင်းဆောင်က ဘာအသုံးကျလဲ

ရှီးနင်မြို့လေး။

၎င်းက ချူချယ် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရွေးချယ်ပြီးမှ သတ်မှတ်ခဲ့သော ပစ်မှတ်ပင် ဖြစ်၏။

ဤမြို့ငယ်လေးသည် ယခင်က ရှင်းဟွာမြို့လေးနှင့် ဆင်တူသော်လည်း အရွယ်အစားမှာတော့ ရှင်းဟွာမြို့ထက် အများကြီး ပိုမို ကြီးမားနေသည်။

မြို့အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေမည်ဆိုပါက မြို့ထဲရှိ မြင်ကွင်းအချို့ကို လှမ်းမြင်နိုင်ပေသည်။

လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အဆောက်အအုံများက အစီအရီ ရှိနေပြီး မြေညီထပ်များတွင်မူ အမျိုးအစားစုံလင်လှသော ဆိုင်ခန်းများ ရှိနေသည်။

ကွန်ပျူတာပစ္စည်းဆိုင်များ၊ စူပါမားကတ်အသေးစားလေးများ၊ ဖုန်းဆိုင်များနှင့် ကားဝပ်ရှော့များပင် ရှိနေသေး၏။

အားကစား အမှတ်တံဆိပ် အဝတ်အထည် အရောင်းဆိုင် အနည်းငယ်ကိုပင် လှမ်းမြင်နေရသေးသည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက အဝတ်အစားများကို သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားမှု မရှိကြပေ။

သူတို့ အလိုချင်ဆုံးသော အရာမှာ အစားအစာပင် ဖြစ်သည်။

လမ်းမပေါ်တွင် ဖုန်များ အလိမ်းလိမ်း ကပ်နေသော ကားငယ်အချို့ အချင်းချင်း တိုက်မိထားကြသည်ကိုလည်း တွေ့ရသေးသည်။

ကြီးမားသော မီးလောင်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ သိသာထင်ရှားနေပြီး တိုက်မိထားသော ကားများမှာ မည်းတူးနေအောင် လောင်ကျွမ်းထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းများကြားမှ အမည်မသိ အစိမ်းရောင် အပင်အချို့ ပေါက်ရောက်နေကြသည်။

ထိုအပင်များက လမ်းမျက်နှာပြင်၏ အမာရွတ်များပမာ ဖြစ်နေပြီး လမ်းတစ်ခုလုံးကို ပျက်စီးသွားစေခဲ့သည်။

မည်းတူးနေသော ကားဘောင်များပေါ်တွင်ပင် ရေညှိများ ဖုံးလွှမ်းနေတော့၏။

ထို့အပြင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဆွဲချထားသော သံပန်းတံခါးအချို့လည်း ရှိနေသေးသည်။

အိမ်ရှင်ဖြစ်သူက ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကိစ္စရပ်တစ်ခုခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ထိုအရာများကို အပြင်ဘက်တွင် တားဆီးထားရန် ကြိုးစားခဲ့ပုံရသည်။

သို့သော် သံပန်းတံခါးကို အဆုံးထိ မပိတ်နိုင်ခင်မှာပင် မထင်မှတ်ထားသော အဖြစ်ဆိုးနှင့် ကြုံတွေ့သွားခဲ့ရသည်မှာ သိသာလှ၏။

အချို့သော အပြင်ဘက် နံရံများပေါ်တွင် အနက်ရောင် လက်ရာများကို သဲ့သဲ့လေး မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

သေချာသည်မှာ ဤအနက်ရောင် လက်ရာများက တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်တွင် မင်အနက်ရောင်များ သုတ်လိမ်းကာ နောက်ပြောင်ထားခဲ့ခြင်းမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

အချိန်ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ သွေးစွန်းနေသော လက်ရာများက အနက်ရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်၏။

အကယ်၍ အစွမ်းပိုင်ရှင်တစ်ယောက်၏ အံ့မခန်း အမြင်အာရုံမျိုးသာ မရှိခဲ့ပါက ဤအနက်ရောင် သွေးလက်ရာများကို လုံးဝ သတိထားမိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လမ်းဘေးရှိ ဖွင့်ထားသော ဆိုင်ခန်းများထဲတွင်တော့ အမှောင်ထုသာ ကြီးစိုးနေသည်။

ထိုအမှောင်ထုထဲတွင် ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်နှာတစ်ခုက ဖြတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို သဲ့သဲ့လေး မြင်လိုက်ရသလိုပင်။

သို့သော် သေချာ အာရုံစိုက် ကြည့်လိုက်သောအခါ မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရတော့ချေ။

ဤမြို့ငယ်လေးက အရင်တုန်းက အလွန် စည်ကားခဲ့မည်မှာ သိသာလှသည်။

သေချာသည်မှာ ယခုအခါတွင်လည်း စည်ကားနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် စည်ကားနေသည့် ပုံစံကတော့ အနည်းငယ် ကွဲပြားသွားပုံရသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် တာဝန်ခွဲဝေမှုက အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားလှသည်။

ချန်းရီနှင့် ထယ်ရှီး နှစ်ယောက်က ရိက္ခာရှာဖွေရန် တာဝန်ယူရပြီး တင်းတုံနှင့် ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးက အစောင့်အဖြစ် တာဝန်ယူရသည်။

ချန်းရီက မီးခိုးငွေ့ ပုံဖော်ခြင်း အစွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် သူက ရိက္ခာရှာဖွေရေးတွင် တာဝန်ယူရန် အသင့်တော်ဆုံးပင် ဖြစ်၏။

ထယ်ရှီးက ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှု ကောင်းမွန်ကာ ခွန်အား အလွန်ကြီးမားလှသဖြင့် ကားများ ဝင်ရောက်၍ မရနိုင်သော နေရာများတွင် သူ့ကို အဓိက လိုအပ်ပေသည်။

အခြားသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကတော့။

ပစ္စည်းများ အတင်အချ လုပ်ငန်းကို တာဝန်ယူရသည်။

ရိက္ခာရှာဖွေသည့် အလုပ်ကို သူတို့ လုပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။

အစွမ်းပိုင်ရှင်များ၏ လမ်းစဉ် အဆင့်များ မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ သာမန်လူများနှင့် အစွမ်းပိုင်ရှင်များကြားရှိ ကွာဟချက်က ပိုမို ကြီးမားလာခဲ့သည်။

သို့တိုင်အောင် ရွှီနန်က ဤရိက္ခာရှာဖွေရေး စစ်ဆင်ရေးတွင် ပါဝင်သော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတိုင်းကို တာဝန် အသီးသီး ခွဲဝေပေးထားခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ် စစ်ဆင်ရေးက ရိုးရှင်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

သာမန် ရိက္ခာရှာဖွေရေး စစ်ဆင်ရေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်သည် ယခင်က မည်သည့် အကြိမ်နှင့်မျှ မတူဘဲ အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်နေသည်။

အကြောင်းမှာ ခေါင်းဆောင်ချူ၏ အစီအစဉ်အရ။

ဤစစ်ဆင်ရေးကို မိနစ် ၃၀ အတွင်း အပြီးသတ်နိုင်ရန် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

မည်သည့် ကိစ္စမျိုးပင် ဖြစ်ပွားစေကာမူ မိနစ် ၃၀ အတွင်း ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရမည် ဖြစ်သည်။

မိနစ် ၃၀။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီကဆိုလျှင် ဂိမ်းတစ်ပွဲ ကစားရန် အချိန်မျှသာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ ထိုအချိန်လေးအတွင်း လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာအတွက် လုံလောက်သော ရိက္ခာများကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်၏။

စစ်ဆင်ရေး၏ အခက်အခဲက သေးငယ်လှသည် မဟုတ်ချေ။

သေချာသည်မှာ ဤမျှသာ ဆိုလျှင်တော့ ကိစ္စမရှိ။

ပို၍ ဒုက္ခများစေသည်က ယာဉ်တန်းရှိ လူ ၂၀ ကျော်အနက် ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီက ဤရှီးနင်မြို့သို့ တစ်ယောက်မျှ ရောက်ဖူးခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ကြားဖူးသည့်သူပင် အလွန် နည်းပါးလှသည်။

ထို့ကြောင့် ဤမြို့လေးရှိ စူပါမားကတ်များ ဘယ်မှာရှိသည်၊ ဆန်နှင့် ဆီဆိုင်များ ဘယ်မှာရှိသည်ကို မည်သူကမျှ မသိကြပေ။

အကယ်၍ ထိုနေရာများကို လိုက်လံရှာဖွေရန်အတွက်ပါ မိနစ် ၃၀ အချိန်ကို သုံးရမည်ဆိုလျှင် လုံးဝ လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။

ချူချယ် ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ရှီးနင်မြို့နှင့် ပတ်သက်၍ အစအဆုံး အမှောင်ကျနေသကဲ့သို့ ဘာမျှ မသိချေ။

ယခင်က ရိက္ခာရှာဖွေသည့် အချိန်များတွင် ခေါင်းဆောင်ချူက အမြဲတမ်း တစ်ခုခု ပြောနိုင်ခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရိုးရှင်းသော မြေပုံများကိုပင် ထုတ်ပြနိုင်ခဲ့ကြောင်း သိထားရမည်။

ဥပမာအားဖြင့် ယခင်က မြူခိုးမြို့တော်တွင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ။

အရာရာကို စွမ်းဆောင်နိုင်သော ခေါင်းဆောင်ချူလည်း လက်လျှော့ရတော့မည် ဖြစ်၏။

သေချာသည်မှာ မည်သူကမျှ ခေါင်းဆောင်ချူကို အပြစ်တင်မည် မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ ခေါင်းဆောင်ချူသာ ရွေးချယ်ခွင့်ရှိပါက ဤကဲ့သို့ သေချာမှု မရှိသော အလုပ်မျိုးကို သေချာပေါက် လုပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြသောကြောင့်ပင်။

မိနစ် ၃၀ ဆိုသည်မှာ သင့်တော်သော ရိက္ခာရှာဖွေမည့် နေရာကို ရှာတွေ့ချိန်၌ပင် အချိန် ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားနိုင်ချေ ရှိသည်။

"ကျွန်မကို အချိန် သုံးမိနစ်လောက် ပေး... မဟုတ်ဘူး... တစ်မိနစ်လောက် နေရင် ကျွန်မရဲ့ အချက်ပြမှုကို ကြည့်ပြီးမှ အားလုံး လာခဲ့ကြ"

လူအများ တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်ပြောရန် အချိန်မရလိုက်ခင်မှာပင် စွန်းချန်းချန်း၏ ခါးမှ ဓားရှည်က ဓားအိမ်ထဲမှနေ၍ မြည်ဟည်းသံတစ်ချက်နှင့်အတူ လွင့်ပျံထွက်လာပြီး သူမ၏ ရှေ့တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

စွန်းချန်းချန်းက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖွဖွလေး ခုန်ကာ ပျံသန်းနေသော ဓားပေါ်သို့ တက်နင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် လျှပ်စီးတစ်တန်းပမာ အလျင်အမြန်ပင် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

အကယ်၍ ကောင်းကင်ယံမှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်မည်ဆိုပါက ရှီးနင်မြို့၏ လမ်းမများကြားတွင် လျှပ်စီးပမာ အလွန် မြန်ဆန်လှသော အရိပ်တစ်ခုက လမ်းမများကို ဖြတ်သန်းသွားနေသည်ကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။

ရုတ်တရက် လမ်းတစ်လမ်းကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် စွန်းချန်းချန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သေသေသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အရောင်တစ်ချက် လက်သွားပြီး သူမ၏ အရိပ်က နောက်သို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာလာ၏။

စွန်းချန်းချန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန် ဝမ်းသာသွားသော အမူအရာက ပေါ်လွင်လာသည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဆန်နှင့် ဆီဆိုင် တစ်ဆိုင် ရှိနေသည်။

သာမန် မြို့ကြီးပြကြီးများတွင် ဤကဲ့သို့သော ဆန်နှင့် ဆီဆိုင်မျိုးကို ရှာဖွေရ ခက်ခဲတတ်ပြီး လူအများစုက ပစ္စည်းဝယ်လိုပါက အောက်ထပ်ရှိ စူပါမားကတ်များသို့ တိုက်ရိုက် သွားရောက်လေ့ ရှိကြသည်။

အချို့သော အပြင်မထွက်ချင်သူများကတော့ ဖုန်းထဲမှနေ၍ အော်ဒါတင်လိုက်ရုံဖြင့် အိမ်တိုင်ရာရောက် လာပို့ပေးကြသည်။

ဆန်နှင့် ဆီဆိုင်နှင့် စူပါမားကတ်တို့၏ အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်မှာ စူပါမားကတ်တွင် အရာအားလုံး ရောင်းချခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဆန်နှင့် ဆီဆိုင်တွင်မူ ဆန်နှင့် ဂျုံများကို ပို၍ ရောင်းချလေ့ရှိပြီး အဓိကအားဖြင့် အဖွဲ့အစည်းကြီးများ၏ စားသောက်ဆိုင်များ သို့မဟုတ် ဟိုတယ်နှင့် စားသောက်ဆိုင်များအတွက် သီးသန့် ရောင်းချပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

စွန်းချန်းချန်းက ယခင်တုန်းက စူပါမားကတ်များကိုသာ အလည်အပတ် သွားလေ့ရှိခဲ့ပြီး ဤကဲ့သို့သော ဆန်နှင့် ဆီဆိုင်မျိုးကို ယခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အရိပ်က လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့၏။

သို့သော် မိနစ်ဝက်ပင် မကြာလိုက်ဘဲ စွန်းချန်းချန်းက မျှော်လင့်ချက် မဲ့နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ဆန်နှင့် ဆီဆိုင်ထဲမှ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

စွန်းချန်းချန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက ပိုမို များပြားလာပြီး အချိန် တစ်မိနစ်မှာ တစ်ဝက်ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စွန်းချန်းချန်း၏ အမြန်နှုန်းက ပိုမို မြန်ဆန်လာ၏။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမက ဤမြို့လေး၏ အကြီးစား စူပါမားကတ်ကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ရလဒ်က စွန်းချန်းချန်းကို အကြီးအကျယ် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ဤစူပါမားကတ်များထဲရှိ ရိက္ခာများအားလုံး လုံးဝ ပြောင်သလင်းခါနေအောင် သယ်ယူသွားခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးက ယခင်က တစ်ခါမျှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးပေ။

ခေါင်းဆောင်ချူက ခိုးနားထောင်သည့် ရေဒီယိုကို အသုံးပြုကာ သတင်းအချက်အလက်များကို စုဆောင်းနိုင်ကြောင်း သိထားရမည်။

ခိုးနားထောင်သည့် ရေဒီယိုက ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ စွမ်းရည်မျိုး ရှိနေသလဲ ဆိုသည်ကို စွန်းချန်းချန်း မသိသော်လည်း။

သူမက တစ်ခါမျှ မမေးမြန်းခဲ့သလို ခေါင်းဆောင်ကလည်း တစ်ခါမျှ ထုတ်ပြောခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် လူအများ ရိက္ခာရှာဖွေသည့် လုပ်ငန်းစဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် ယခုကဲ့သို့ လက်ဗလာဖြင့် တစ်ခါမျှ မပြန်ခဲ့ရဖူးပေ။

ဒါက တကယ်ကို ဘယ်လို အခြေအနေကြီးလဲ။

စွန်းချန်းချန်း၏ နဖူးပေါ်တွင် ကြည်လင်နေသော ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ပေါ်လာသည်။

စွန်းချန်းချန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာပြီး သူမ၏ ခြေအောက်ရှိ ပျံသန်းနေသော ဓားက လျှပ်စီးပမာ မြန်ဆန်သွားတော့၏။

သို့သော် စွန်းချန်းချန်းက လူအများရှေ့သို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာချိန်တွင်တော့။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်နေမှုများ ပိုမိုများပြားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တကယ်ပဲ ရိက္ခာများ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါက ယာဉ်တန်းရှိ မျိုးစေ့လေးများဖြင့် စိုက်ပျိုးထားသော ရိက္ခာများကိုသာ အားကိုးရတော့မည်။

သို့ဆိုလျှင် အနာဂတ်တွင် ယာဉ်တန်းရှိ လူအများအပြား အငတ်ဘေးဆိုက်ကာ သေဆုံးကုန်ကြပေလိမ့်မည်။

အစွမ်းပိုင်ရှင်များသာ အသက်ရှင်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး အခြားသူများအားလုံး သေဆုံးရကိန်း ရှိနေ၏။

သူမက ခုနက စုံစမ်းသိရှိခဲ့သော သတင်းများကို တစ်ခေါက် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

ချူချယ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာက အလွန် ကြည့်ရဆိုးနေသည်။

သူ ကိုယ်တိုင်လည်း ဤပြဿနာကို တွေးမထားခဲ့မိသည်မှာ သိသာလှ၏။

လူတိုင်းက ချူချယ်ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။

အစွမ်းပိုင်ရှင်များမှလွဲ၍ အခြားသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများလည်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်လာကြသည်။

အကယ်၍ တကယ်ပဲ ဘာမှ မရခဲ့ဘူးဆိုလျှင် လာမည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့ အကုန်လုံး အရှင်လတ်လတ် အငတ်ဘေးဆိုက်ပြီး သေရတော့မည် မဟုတ်ပါလော။

"ခွင့်လွှတ်ပါ... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ အလုပ်ကို သေချာ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး"

ချူချယ်၏ မျက်နှာသည်လည်း နီလိုက် ပြာလိုက် ဖြစ်နေတော့၏။

"ဟက်... မင်းက ဘာအသုံးကျလို့လဲ"

နားထဲတွင် အေးစက်စက် အသံတစ်သံက ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုရင်းနှီးနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချူချယ်မှာ ရုတ်တရက် ဒေါသများ ဆူပွက်လာပြီး မီးတောက်များ ထွက်လာမတတ် မျက်လုံးများဖြင့် ချန်းရီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ယခင်က ရှိနေခဲ့သော အရှက်ရမှုနှင့် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှုများအားလုံးက ဒေါသမီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်းရီက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးဘက်သို့ တိုက်ရိုက် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ရှီးနင်မြို့မှာ အကြီးစား ဟိုတယ် ဒါမှမဟုတ် စားသောက်ဆိုင်တွေ ရှိလား... သာမန်အားဖြင့် အဲဒီနေရာတွေရဲ့ ဂိုဒေါင်တွေထဲမှာ သိုလှောင်ထားတဲ့ ရိက္ခာ အနည်းအကျဉ်းတော့ ရှိတတ်တယ်"

"ကံကောင်းမယ်ဆိုရင် အဲဒီနေရာတွေမှာ သိုလှောင်ထားတဲ့ ရိက္ခာတချို့ကို ရှာတွေ့နိုင်လောက်တယ်"

ပန်းရောင်ဆံပင်နှင့် ကောင်မလေးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း "ကျွန်မ သွားကြည့်ပြီးပြီ... ရှီးနင်မြို့ရဲ့ အကြီးဆုံး ဟိုတယ်က ဆီဇာ ဟိုတယ်လို့ ခေါ်တယ်... အဲဒီရဲ့ ဂိုဒေါင်ထဲမှာလည်း ပြောင်သလင်းခါနေတာပဲ"

"တခြား စားသောက်ဆိုင်တွေ... ဟိုတယ်တွေ... စူပါမားကတ် အသေးစားလေးတွေ အကုန်လုံးမှာ ဘာရိက္ခာမှ မရှိတော့ဘူး"

"အကုန် ပြောင်နေတာလား"

ဒါဆိုရင်တော့ ခက်ပြီပဲ။

ဤကဲ့သို့သော ရလဒ်မျိုး ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု ချန်းရီ တွေးမထားခဲ့မိပေ။

ကြည့်ရသည်မှာ ဤရှီးနင်မြို့လေးက ယခင်တုန်းက တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဝင်ရောက်မွှေနှောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပုံပေါ်ပြီး တစ်ကြိမ်တည်းပင် မကလောက်ပေ။

ခုနက ချူချယ်ကို ဆဲဆိုခဲ့မိသည်က မှားယွင်းမနေခဲ့သည်မှာ သိသာလှ၏။

ဒီလောက် ကိစ္စလေးကိုတောင် သေချာ မလုပ်နိုင်ဘူး။

ဒီခေါင်းဆောင်က ဘာအသုံးကျလဲ။

ဆက်ရန်...