အခန်း (၁၂၁၁-၁၂၁၂)
Vol. 122 Ch. 1211-1212
အခန်း ၁၂၁၁ - ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက်ချက်
လေမီးဖျာ သည် အလွန်ပင် နက်နဲသိမ်မွေ့သော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
၎င်းပေါ်တွင် ထိုင်၍ ကျင့်စဉ်များကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်သည်ဖြစ်စေ၊ မှော်စွမ်းအားများကို တွက်ချက်သည်ဖြစ်စေ ထူးခြားသော အာနိသင်ရှိပြီး၊ အချိန်မရွေး တာအိုကို သိမြင်ခြင်း အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ကာ အလွန်ပင် နက်နဲလှသည်။
လီယန်ချူသည် ခွန်လွန်တောင်တွင် သုံးရက်ကြာ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး "ပဲစေ့ကို စစ်သည်တော်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း" အတတ်ပညာကို စဉ်ဆက်မပြတ် တွက်ချက်နေခဲ့သည်။
သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် ကောင်းကင်စစ်သည်တော် တစ်သောင်းကို ဖန်တီးနိုင်ပြီး တောင်တန်းတစ်လျှောက် တပ်မတော်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အရှိန်အဝါကြီးမားသော်လည်း၊
အများဆုံး တစ်ရက်သာ တည်တံ့နိုင်ပြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ဤအတတ်ပညာကို မောင်းနှင်ရန်အတွက် မှော်စွမ်းအား အလွန်အကျွံ သုံးစွဲရသည်။
ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။
"သာမန် ပဲစေ့ကနေ စစ်သည်တော် အစုအဖွဲ့တစ်ခုကို ခေါ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံက တပ်မတော်ကြီးကိုတောင် ကြောက်စရာမလိုတော့ဘူး။"
သို့သော် သူသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ရှိအဆင့်ဖြင့် ဤအရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် ဤအတတ်ပညာပေါ်တွင် စွမ်းအားကုန် မသုံးတော့ဘဲ ထိုက်ဖိန်ကျမ်း မှ ကျင့်စဥ်များကို ဆက်လက် လေ့လာသည်။ ၎င်းတွင် ကိုယ်ပွားအတတ်များ၊ အသက်ရှူရုံဖြင့် ဖန်တီးခြင်း၊ လက်ညှိုးညွှန်ရုံဖြင့် ဖန်တီးခြင်းများ ပါဝင်သည်။
"အသက်ရှူရုံဖြင့် ဖန်တီးခြင်း" ဆိုသည်မှာ လေကို တစ်ချက်မှုတ်လိုက်ရုံဖြင့် လိုချင်သည့် ပစ္စည်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခြင်း ဖြစ်သည်။
"လက်ညှိုးညွှန်၍ ဖန်တီးခြင်း" ဆိုသည်မှာ စွမ်းအားကို စုစည်းကာ လက်ညှိုးထိုးလိုက်ရာ အလင်းတန်းဖြတ်ပြေးသွားပြီး လိုချင်သည့်အရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
နှစ်မျိုးလုံးမှာ ပစ္စည်းကို အသုံးပြု၍ ပုံဖော်သည့် နည်းလမ်းများ ဖြစ်သည်။
ခွန်လွန် ပြန်လည်အသက်မဝင်မီက ဖုန်လိုင် နတ်ကျွန်းမှ နတ်ဘုရားများ ချန်ရစ်ခဲ့သည့် ကျင့်စဥ်ပညာရပ်များတွင်လည်း ဤကဲ့သို့ ပစ္စည်းကို အသုံးပြု၍ ပုံဖော်ခြင်းအကြောင်းကို ဖော်ပြထားသည်။
၎င်းမှာ "ပဲစေ့ကို စစ်သည်တော်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း" နှင့် သဘောသဘာဝချင်း တူညီသည်။
ခွန်လွန်တောင်တွင် တာအိုကို သိမြင်ရင်း လေ့ကျင့်ရာ၌ လီယန်ချူ၏ ပညာရပ်များမှာ များစွာ တိုးတက်လာပြီး အတတ်ပညာများမှာလည်း ပိုမိုနက်နဲ သိမ်မွေ့လာသည်။
ခွန်လွန်တွင် ရက်အနည်းငယ် နေပြီးနောက် လီယန်ချူသည် အခြားသော ထင်ရှားသည့် တောင်တန်းကြီးများဆီသို့ ခရီးဆက်ရန် ပြင်ဆင်သည်။
ယခင်တစ်ခါ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် ယုချွမ်လောကမှ ဂိုဏ်းချုပ်များမှာ ကြောက်လန့်နေကြပြီဖြစ်၍ သူတို့ ထပ်မံလာရောက်ရန် မဝံ့ရဲကြတော့ပေ။
လီယန်ချူသည် ခွန်လွန်တွင် တာအိုကို သိမြင်ပြီးနောက် တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် စီးနင်းရသည့် ပညာမှာလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာကို အာရုံခံမိပါက အချိန်မီ ပြန်လာနိုင်ပေသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် လီယန်ချူသည် ရှေးဟောင်း အော်မေတောင် သို့ ဦးတည်သည်။
ဝမ်ယွဲ့သည် ထိုနေရာတွင် ဇီချင်းဓား ကို ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် အော်မေတောင် ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူများ၏ ဂူသင်္ချိုင်းများစွာ ရှိသည်။
ယခင်က အော်မေတောင် တံခါးပေါက် တည်ရှိခဲ့ရာနေရာမှာ ယခုအခါ အပျက်အစီးများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
အော်မေတောင်၏ တောင်ထိပ်များမှာ မတ်စောက်ပြီး ရှုခင်းမှာ အလွန်ပင် လှပသည်။
ယခုအခါ ဗုဒ္ဓ၊ တာအို၊ ကွန်ဖြူးရှပ် သာသနာသုံးပါးသာမက ရှေးဟောင်း တရားကျင့်သူများ၏ ပညာရပ်များလည်း အလွန်ထွန်းကားနေသည်။
ယခုအချိန်တွင် အော်မေတောင်အတွင်း၌ ဓားပညာရှင်များမှာ ဓားစွမ်းအင်ကို လေ့ကျင့်နေကြပြီး သူတို့မှာ မျိုးရိုးမြင့် မိသားစုမှ သားသမီးများ ဖြစ်ပုံရသည်။
အော်မေတောင်တွင် စွမ်းအင်များ ကြွယ်ဝပြီး ဤနေရာတွင် အပျက်အစီးတစ်ခုခုကို ရှာတွေ့ပါက ရှေးဟောင်း အဆင့်မြင့် တရားကျင့်စဉ်နှင့် မှော်ပညာရပ်များကို ရရှိနိုင်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် အော်မေတောင်တွင် ဓားပညာရှင် များစွာကို မြင်တွေ့ရသည်။
အချို့မှာ ဓားအိတ်များ လွယ်ထားကြပြီး အချို့မှာ ဓားရှည်များကို ကျောတွင် ပိုးထားကြကာ အချို့မှာ ဓားသေတ္တာများ ဆောင်ထားကြသည်။ သူတို့မှာ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ဖြစ်ပုံရသည်။
"ဓားပညာရှင်တွေ ဒီနေရာမှာ ထွန်းကားလာနိုင်ရင်တော့ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါပဲ။"
လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။
ယခုအခါ သူသည် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့် ကို ရောက်ထားသူဖြစ်ပြီး တောတောင်ရှုခင်းများကို လည်ပတ်ရင်း ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးများကို ရှာဖွေလေ့ရှိသည်။
မဟာရှန်းခေတ်က မြေပြင်နတ်ဘုရား ဝမ်ယွဲ့သည် ဤနေရာတွင် အော်မေတောင်၏ အခြေခံ ရတနာဖြစ်သော "ဇီချင်းဓား" နှစ်လက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သော်လည်း၊
၎င်းကို အသုံးပြုရန်အတွက် သက်ဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ချက် ကို မရှာတွေ့ခဲ့ပေ။
သူ အသုံးပြုနေသည့် ဓားသုံးနည်းမှာ မူလပထမ ပါလာသည့် နတ်ဘုရားပညာရပ် မဟုတ်ဘဲ၊
နောင်လူများက ဇီချင်းဓားကို အတုခိုးပြီး ဖန်တီးထားသည့် နည်းလမ်းသစ်သာ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် အော်မေတောင်မှ ဓားကျမ်းကို ရှာဖွေရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ ရှေးဟောင်းထင်းရှူးပင်တစ်ပင်အောက်တွင် ရွှံ့များပေကျံနေသော ကျောက်စာတန်း တစ်ခုကို ကောက်ရမိသည်။
ကျောက်စာတန်းများမှာ မှော်ပညာရပ်များကို မှတ်တမ်းတင်လေ့ရှိပြီး လီယန်ချူ မြင်လိုက်သည်နှင့် ထူးခြားကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။
"အော်မေတောင်ကလည်း ခွန်လွန်လိုပဲ နေရာတိုင်းမှာ ရတနာတွေ ပြည့်နေတာလား။"
လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။
သူသည် မိမိ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို ထိုကျောက်စာတန်းထဲသို့ ပို့လိုက်ရာ အော်မေတောင်၏ ဇီချင်းဓားနှစ်လက်ကို အသုံးပြုသည့် နည်းလမ်း အပြည့်အစုံကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လီယန်ချူ အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။
"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။"
သူသည် မိမိကိုယ်ကို "ကံကြမ္မာ အာရုံခံခြင်း " ကို သုံးကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ကံကြမ္မာမှာ ယခင်ကထက် အနည်းငယ် ကောင်းမွန်လာသော်လည်း သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။
ဒီကံကြမ္မာမျိုးမှာ သာမန်လူထက် အနည်းငယ်သာ ပိုကောင်းပြီး၊
ရတနာများကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်သည့် "ကံကြမ္မာ၏ သားသမီး (ကံကောင်းသူ)" များနှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ များစွာ နိမ့်ကျနေသည်။
"ကံကြမ္မာက ဒီလောက်တောင် ပါးလွှာနေတာကို ဘာလို့ ရတနာတွေကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နေရတာလဲ။"
လီယန်ချူ အံ့သြစွာ တွေးလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း သူ အလေးအနက် မထားလိုက်ပါ။ သူ၏ လက်ထဲတွင် အကြောင်းအကျိုး အများအပြားနှင့် ဆက်စပ်နေသော ရတနာများစွာ ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။
အကြောင်းအကျိုးများစွာနှင့် ပတ်သက်နေသည့်အခါ အထူးအလေးထားစရာ မလိုတော့ပေ။
"ဘဝရဲ့ အကြောင်းအကျိုးတွေအားလုံးကို ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာပဲ စုစည်းထားပါစေတော့။"
လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။
သူသည် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည့် လူကို အမြဲတမ်း စိုးရိမ်နေသည်။
နတ်ဘုရားနယ်မြေ မှာ ပျက်စီးသွားခြင်းမှာ ကောင်းကင်လူသားတို့၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊
ယုတ္တိအရဆိုလျှင် နတ်လက်နက်များစွာ ကျန်ရစ်နေစရာ အကြောင်းမရှိသလို အလွယ်တကူ ထွက်ပေါ်လာစရာလည်း မရှိပါ။
ဤအရာမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြိုးကိုင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွက်ချက်ကြည့်သော်လည်း ထိုလူ၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပေ။ ထိုကဲ့သို့လူမျိုး မရှိသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် သူသည် ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေခဲ့ပေ။
သူသည် အော်မေတောင်တွင် တောင်တန်းကြီးများကို လည်ပတ်နေစဉ် အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့် ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် တာအိုဆရာတစ်ဦးတို့ အတူတူ လျှောက်လှမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လီယန်ချူသည် အော်မေတောင်ထဲတွင် သူတို့ကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကြသည်။
ယခင်က လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်ခြောက်ပါးအလံ ၏ အမှတ်အသားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဤသင်္ချိုင်းတွင်းမှ အဘိုးအိုကို သွားရောက် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
မူလက အမှတ်အသားတစ်ခုအတွက် မှော်ပညာ တစ်မျိုးလဲလှယ်ရန် ဖြစ်သော်လည်း၊
သူက လေ့လာမှု မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် သင်္ချိုင်းတွင်းမှ အဘိုးအို၏ ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်ကို နှိုးဆွလိုက်မိပြီး ကန့်သတ်ချက်များ မထားတော့ဘဲ ကျင့်စဥ်ပညာများစွာကို သင်ပေးခဲ့သည်။
ထိုအဘိုးအိုဘေးတွင် ရှိသော ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် တာအိုဆရာ ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီယန်ချူ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။
"ခွန်လွန်က ချင်းယန်ဇီ "
သို့သော် ဤခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားနေသည်။
အရှိန်အဝါကြီးမားပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော သက်လတ်ပိုင်းရွယ် တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း၊
လေတိုက်ခံရသည့် ဖယောင်းတိုင်ကဲ့သို့ အချိန်မရွေး ပျက်စီးသွားနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။
တကယ်တမ်းတွင် သူသည် ဤအခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း မည်သို့ ဆက်လက် တည်ရှိနေသည်ကို မသိနိုင်ပေ။
လီယန်ချူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သင်္ချိုင်းတွင်းမှ အဘိုးအိုက ပြုံးကာ ပြောသည်။
"တာအိုဆရာလေး အော်မေတောင်မှာ မင်းနဲ့ ပြန်တွေ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။"
လီယန်ချူက လက်ယှက်၍ ဂါရဝပြုသည်။
"အကြီးကဲ။"
ထို့နောက် သူသည် ချင်းယန်ဇီကို နှုတ်ဆက်ရန် မလုပ်ဆောင်ရသေးခင်မှာပင် ထိုသူ၏ ပုံရိပ်မှာ ပြိုကွဲတော့မည့် အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသည်။
သင်္ချိုင်းတွင်းမှ အဘိုးအိုက လေတစ်ချက် မှုတ်လိုက်မှသာ ချင်းယန်ဇီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တည်ငြိမ်သွားသည်။
ချင်းယန်ဇီက လှည့်၍ ထိုအဘိုးအိုကို ဦးညွတ် ဂါရဝပြုသည်။
သင်္ချိုင်းတွင်းမှ အဘိုးအိုက လက်ကာပြလိုက်သည်။
"သူ့ကို သိသလား။" ထိုအဘိုးအိုက လီယန်ချူ၏ အမူအရာ ထူးခြားနေသည်ကို မြင်၍ မေးလိုက်သည်။
သူနှင့် ချင်းယန်ဇီတို့သည် ရှေးဟောင်း လူသားဧကရာဇ် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရတနာကို ရှာဖွေနေကြသော်လည်း တောင်တန်းပေါင်းများစွာကို လှည့်ပတ်ရှာဖွေပြီးနောက် ဘာမှ မရရှိခဲ့ပေ။
ယခု အော်မေတောင်သို့ လာခြင်းမှာလည်း ကံစမ်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ နောက်ဆုံး ခရီးစဉ်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် ကမ္ဘာမြေမပြောင်းလဲမီက ခွန်လွန်တောင်သို့ ပြန်သွားကြတော့မည်။
ချင်းယန်ဇီ၏ အခြေအနေမှာ အလွန် ဆိုးရွားနေပြီး အဘိုးအိုက စွမ်းအားဖြင့် ထိန်းထားပေးသော်လည်း အချိန်မရွေး ပျက်စီးနိုင်ပြီး အသက်အရင်းအမြစ်များ ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
"ကျင်ယွန်းတောင် မှ ခုနစ်ထပ်မျှော်စင်မှာ ဒီတာအိုဆရာနဲ့ ကျန်းချောင်းကျုံး တို့ တောင်ကုန်းပေါ်တက်နေတာကို တွေ့ဖူးပါတယ်။"
လီယန်ချူက ပြောသည်။
အဘိုးအိုက အစက အလေးမထားသော်လည်း လီယန်ချူ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ လှုပ်ခါသွားသည်။
ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် ချင်းယန်ဇီက လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ
"အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံ၊ ခါးမှာ ဓားကို ချိတ်ထားတယ်၊ မင်း ကျုံးချွဲ ကို သိလား။"
သူပြောလိုက်သည့်အခါ လီယန်ချူ အနည်းငယ် ကြောင်သွားသည်။
သူသည် ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးကို ချက်ချင်း အမှတ်ရလိုက်သည်။ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး ခြောက်ဝိညာဉ်အလံ၏ အမှတ်အသားကို မိမိထံသို့ ပေးအပ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
"သိတယ်၊ သူက ငါ့ကို ဝိညာဉ်ခြောက်ပါးအလံ အမှတ်အသားကို ပေးခဲ့ဖူးတယ်။"
ချင်းယန်ဇီက ခေါင်းညိတ်သည်။
"သူက ငါ့တပည့်ပါ၊ သူက မင်းအကြောင်း ပြောပြဖူးတယ်။"
လီယန်ချူ အံ့သြသွားသည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ကျုံးချွဲမှာ ဤချင်းယန်ဇီ၏ တပည့်လား။
အဘိုးအိုက ရုတ်တရက် မေးသည်။
"မင်း ကျင်ယွန်းတောင် ခုနစ်ထပ်မျှော်စင်ကို ရောက်ဖူးတယ်ပေါ့။ ရှေးဟောင်းလူသားဧကရာဇ် ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ လက်နက်တွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ သိသလား။"
လီယန်ချူ အနည်းငယ် စဉ်းစားကာ ပြောသည်။
"ဘာလို့ ဒီအကြောင်းကို မေးတာလဲ။"
အဘိုးအိုက ပြောသည်။
"မင်း ခုနစ်ထပ်မျှော်စင်ကို ရောက်ဖူးတယ်ဆိုတော့ ကျန်းချောင်းကျုံး နဲ့ သူတို့ တောင်ကုန်းပေါ်မှာ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာကို သိမှာပါ။ အဲဒါက ရှေးဟောင်း လူသားဧကရာဇ်ရဲ့ လက်နက်နဲ့ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့အရာပါ။"
"သူတို့ တောင်ပေါ်တက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အဲဒီအရာက လွတ်မြောက်သွားတယ်။ လူသားဧကရာဇ်ရဲ့ လက်နက်က သူ့ကို နှိမ်နင်းဖို့အတွက် အရေးကြီးဆုံး လက်နက်ပဲ။"
လီယန်ချူ ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့သြသွားသည်။
ထိုနေ့က တောင်ပေါ်တက်စဉ်က ကျောက်ခေါင်းတလားပိုင်ရှင်၊ ကျန်းချောင်းကျုံး နှင့် ဤတာအိုဆရာတို့သုံးဦးမှာ မမြင်နိုင်သော ရန်သူနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရတော့ပေ။
ထို့ပြင် ထိုလက်နက်များကို ခုနစ်ထပ်မျှော်စင်တွင် ပူဇော်ထားသည်ကို သူမြင်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို နှိမ်နင်းထားသည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။
အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
"အဲဒီလက်နက်တွေက ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ရှိပါတယ်။"
လီယန်ချူက ပွင့်လင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
အဘိုးအိုမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ "တကယ်လား။"
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်သည်။
သူတို့ သုံးဦးသည် သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်ကာ ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြောပြကြသည်။
ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် ချင်းယန်ဇီက သက်ပြင်းချသည်။
"ဖုန်လိုင် နတ်ဘုရားတွေ၊ ကောင်းကင်လူသားတွေ အကုန်ဝင်ပါလာခဲ့တာ။ ကံကောင်းလို့ ဒီရတနာက မင်းလက်ထဲ ရောက်သွားတာ။"
အဘိုးအိုက
"သူတို့လည်း အဲဒီရှေးဟောင်း လက်နက်တွေကို မယူသွားနိုင်ခဲ့ဘူး။"
စကားပြောပြီးနောက် သူသည် လီယန်ချူကို စူးစိုက်ကြည့်နေသဖြင့် လီယန်ချူမှာ နေရခက်လာသည်။
"ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလို ကြည့်နေတာလဲ။"
လီယန်ချူ မေးလိုက်သည်။
"ရှေးဟောင်း လူသားဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာတွေကို ရနိုင်တယ်ဆိုတော့ တကယ့်ကို ကံကောင်းတဲ့ လူငယ်ပဲ။"
အဘိုးအိုက ရယ်မောကာ ပြောသည်။
"တိုက်ဆိုင်တာပါ၊ ကျွန်တော် ကံကြမ္မာကို စစ်ဆေးကြည့်တာ ဘာမှ မဟုတ်တဲ့ ကံကြမ္မာပါ။" လီယန်ချူက ရယ်သလိုလို ဖြစ်သွားသည်။
"ကံကြမ္မာဆိုတာ လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေတာ၊ သာမန်မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်ရင် မမြင်နိုင်ဘူး။"
အဘိုးအိုက ခေါင်းခါသည်။
"ဆိုလိုတာက ကျွန်တော့်မှာ ကံကြမ္မာကောင်း ရှိနေနိုင်ပြီး ကျွန်တော် သုံးနေတဲ့ အာရုံခံနည်းက မှားနေတာလား။"
လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။
ဒါကြောင့်မို့လို့ ခွန်လွန်တောင်မှာ ရတနာတွေကို ရှာတွေ့နေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သူက "ကံကောင်းသူ" တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား။
အဘိုးအိုက မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးသည်။
"မင်း သုံးနေတဲ့ အာရုံခံနည်းက ငါကိုယ်တိုင် တီထွင်ထားတာပါ။"
ဒီစကားကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီယန်ချူ တုန်လှုပ်သွားသည်။
"ကံကြမ္မာ အာရုံခံခြင်း" ကို ဤအဘိုးအိုက တီထွင်ခဲ့တာလား။
အဘိုးအိုက "ငါ့ရဲ့ ရှေးဟောင်းနည်းလမ်းနဲ့ မင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပေးမယ်လေ။"
ပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးနှစ်ဖက်တွင် ကြည်လင်သော အလင်းတန်းများ ပေါ်လာသည်။
လီယန်ချူသည် အသက်ရှူရပ်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
သူသည် မိမိကိုယ်ကို ကံကြမ္မာ မကောင်းဘူးဟု အမြဲ ထင်ခဲ့သည်။
ကံကောင်းသူ မဟုတ်ဘူး၊ ကောင်းကင်ဘုံက မစောင့်ရှောက်ဘူးဟု ထင်ခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တော့ အာရုံခံနည်း မှားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
စစ်ဆေးပြီးနောက် အဘိုးအိုက တည်ငြိမ်စွာပင် နေနေသည်။ မျက်လုံးထဲမှ အလင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘာမှ မပြောဘဲ ပိုမို နက်နဲသွားသည်။
"ဘယ်လိုနေလဲ။" လီယန်ချူ မေးသည်။
"မင်း ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ မင်းက သာမန်ကံကြမ္မာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက မင်းက လူသားဧကရာဇ်ရဲ့ လက်နက်ကို ဘယ်လိုလုပ် ကိုင်နိုင်တာလဲ။ အဲဒီလက်နက်က အကြောင်းတရားကြီးမားလွန်းလို့ သာမန်လူတွေ မကိုင်နိုင်ဘူး။"
အဘိုးအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
လီယန်ချူ - "……………………"
အဘိုးအိုက လက်ချောင်းဖြင့် တွက်ချက်ကာ
"အော်... ဒီလိုကိုး... နောက်ဆုံးတစ်ခါ မင်းကို တွေ့တုန်းကလည်း ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ ဘဝလမ်းကြောင်းက ထူးခြားပြီး အကြောင်းတရားများစွာ ရှိနေတယ်။ ကံကြမ္မာကို မမှီခိုဘဲ ကိုယ်ပိုင် ဇွဲလုံ့လနဲ့ ရပ်တည်နေတာပဲ။"
လီယန်ချူ - "……………………"
ငါကတော့ ကံကောင်းသူ တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ချင်သေးတယ်။ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးရဲ့ ကံကြမ္မာကို တစ်ယောက်တည်း ပိုင်ဆိုင်တဲ့ သူမျိုး ဖြစ်ချင်တာ။
ချင်းယန်ဇီက ဝင်ပြောသည်။
"အချိန်မရှိတော့ဘူး၊ ငါလည်း သေတော့မှာမို့လို့ ကျင်ယွန်းတောင်က ကိစ္စကို ပြောကြရအောင်။"
ဆက်ပြောနေရင် သူ တကယ်ကို ပြိုကွဲသွားတော့မည်။
ချင်းယန်ဇီ ကြာရှည်စွာ တည်ရှိနေနိုင်ခြင်းမှာ ဤအဘိုးအို၏ မှော်ပညာကြောင့် ဖြစ်သည်။
" အဲဒီမျှော်စင်အောက်မှာ ဘာကို နှိမ်နင်းထားတာလဲ။"
လီယန်ချူ မေးသည်။
ချင်းယန်ဇီလည်း သိချင်နေသည်။ သူတို့ သုံးဦးစလုံးသည် ကောင်းကင်ကို ပြုပြင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အခြားသူများ၏ ကြိုးကိုင်မှုကြောင့် ကျရှုံးခဲ့သည်။
အဘိုးအိုက မည်သည့်အရာကို နှိမ်နင်းထားသည်ကို မပြောပြခဲ့ပေ။
သို့သော် အဘိုးအိုက ခေါင်းခါသည်။
"ငါလည်း မရောက်ဖူးတော့ ဘယ်လိုလုပ် သိမလဲ။"
ချင်းယန်ဇီ - "………………"
လီယန်ချူ - "………………"
ဒီအချိန်အတွင်း အဘိုးအိုသည် ချင်းယန်ဇီကို ခေါ်ကာ လောကအနှံ့ လှည့်လည်ခဲ့ခြင်းမှာ ထိုမျှော်စင်အောက်ရှိ ဝိညာဉ်များကို တိုက်ခိုက်ရန် လက်နက် ရှာနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အခုမှ ဘာကို နှိမ်နင်းထားလဲ မသိဘူးတဲ့လား။
အဘိုးအိုက လက်ကာပြသည်။
"ငါ့ကို အဲဒီလို မကြည့်နဲ့၊ ငါလည်း အကုန်မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာ လွတ်မြောက်သွားရင်တော့ ကပ်ဘေးကြီး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"
လီယန်ချူ သက်ပြင်းချသည်။
"ကျွန်တော်ကတော့ ရိုးရိုးသားသား ပြောပြခဲ့တယ် ၊ အခုတော့ အကြီးကဲက လျှို့ဝှက်ထားတာပဲ။ တော်ပါပြီ၊ မမေးတော့ဘူး။"
ပြောပြီးသည်နှင့် သူ ထွက်ခွာရန် ပြင်သည်။
သင်္ချိုင်းတွင်းမှ အဘိုးအိုက သူ့ကို ချက်ချင်း တားသည်။
"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒေါသကြီးတာလဲ။"
ယခင်တစ်ခါကလည်း အမှတ်အသားတစ်ခုအတွက် ကျင့်စဥ် လဲလှယ်တော့ သူသင်ပေးတာတွေကို လီယန်ချူက တတ်ပြီးသား ဖြစ်နေလို့ဆိုပြီး တန်းထွက်သွားတာပဲ။
လီယန်ချူက ဝမ်းနည်းဟန်ဆောင်ကာ
"ဒီရတနာက ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ရှိနေတာကို အကြီးကဲကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြခဲ့တာပါ၊ အခုတော့ အကြီးကဲက မပြောပြဘဲ နေတော့ စိတ်မကောင်းဘူးလေ။"
အဘိုးအိုသည် မျက်နှာနီမြန်းသွားသည်။
"ငါ မပြောပြတာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့ကို ကြောက်သွားမှာ စိုးလို့ပါ။"
လီယန်ချူက လက်ကို ပိုက်ကာ သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
အဘိုးအိုက ချောင်းဟန့်ကာ
"ဘယ်သူလဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မှော်ဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ များတယ်။"
"မှော်ဆရာ" လီယန်ချူနှင့် ချင်းယန်ဇီ အံ့သြသွားသည်။
"ရှေးဟောင်းခေတ်က မှော်ဆရာ ဆယ်ယောက် ဆင်းသက်လာခဲ့တယ်။ အသက်ရှင်ခြင်း ဆေးကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး နောက်ပိုင်းမှာ နှိမ်နင်းခံခဲ့ရတယ်။ ကျင်ယွန်းတောင် မျှော်စင်အောက်မှာ တစ်ယောက်ကို နှိမ်နင်းထားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"
အဘိုးအိုက ပြောသည်။
"သတ်လို့ မရဘူးလား။" လီယန်ချူ မေးသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ သတ်လို့ရရင် ဒီလို မဖြစ်ဘူးပေါ့။ ဒါကြောင့် နှိမ်နင်းထားရတာပါ။"
အဘိုးအိုက ပြောသည်။
သေခြင်းတရား မရှိဘူးလား... လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ
" ဝူနတ်ဘုရား လား။"
အဘိုးအို အံ့သြသွားပြီး ခေါင်းခါသည်။
"ငါလည်း မသိဘူး။ အဲဒီ ဆယ်ယောက်ကတော့ ဝူရှန်း ၊ ဝူကျိ ၊ ဝူဖန်း ၊ ဝူဖုန်း ၊ ဝူကူ ၊ ဝူကျန်း ၊ ဝူလီ ၊ ဝူဒီ ၊ ဝူရှဲ့ နဲ့ ဝူလော် တို့ပဲ ။"
"လူသားဧကရာဇ်ရဲ့ လက်နက်နဲ့ နှိမ်နင်းထားတာဆိုတော့ ဒီဆယ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။"
လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
ဤဆယ်ယောက်သည် သူသိသော ဝူနတ်ဘုရား နှင့် တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်မည်လား။
သေခြင်းတရား မရှိခြင်းမှာ အလွန်တူညီသည်။
အဘိုးအိုက ထပ်ပြောသည်။
"အဲဒီ ဆယ်ယောက်က ဟင်းလင်းပြင်ထဲက ပေါ်လာသလိုပဲ၊ ရှေးဟောင်းမှော်မျိုးနွယ်စု နဲ့လည်း မတူဘူး။"
ရှေးဟောင်းမှော်မျိုးနွယ်စု တို့မှာ သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မာပြီး တောင်များကိုပင် ခွဲနိုင်သူများ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤဆယ်ယောက်မှာ မသေနိုင်သူများ ဖြစ်သည်။
"ကျင်ယွန်းတောင်က ကိစ္စပြီးသွားတာ ကြာပြီ၊ သူတို့ ထွက်သွားလောက်ပြီ ထင်တယ်။"
လီယန်ချူက ပြောသည်။
"ကောင်းတာပေါ့၊ သူတို့ရဲ့ ရန်သူက ကောင်းကင်ဘုံမှာ ရှိတာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို နှိမ်နင်းထားတာဆိုတော့ အခွင့်ရရင် ပြန်တုံ့ပြန်မှာပဲ။ ဒါကြောင့် လူသားဧကရာဇ်ရဲ့ လက်နက်နဲ့ပဲ တိုက်နိုင်မှာ။"
အဘိုးအိုက ပြောသည်။
လီယန်ချူသည် သူ ယခင်က ဝူနတ်ဘုရား၏ ကိုယ်ပွားကို သတ်ခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရကာ
"အစကတော့ မသေနိုင်ဘူး ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အထူးအစီရင် တွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် သေနိုင်ပါတယ်။"
သူသည် ဝူနတ်ဘုရား ၏ ကိုယ်ပွား အများအပြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။
အဘိုးအိုက မျက်ခုံးပင့်သည်။
"ကောင်းကင်မျက်လုံး လား။ ဟင်းလင်းဖောက်ထွင်းခြင်း မဟုတ်လား။"
ဟင်းလင်းပြင်ဖောက်ထွင်းခြင်ူ မှာ နတ်ဘုရားကျင့်စဥ် ဖြစ်ပြီး သူက အနည်းငယ်သာ သင်ပေးခဲ့ရသည်။
ထိုစဉ်က လီယန်ချူသည် တစ်ခါတည်း တတ်မြောက်သွားသဖြင့် အဘိုးအို အလွန် အံ့သြခဲ့ရသည်။
လီယန်ချူက ရယ်သည်။
"ကျွန်တော်က ရှေးဟောင်း ပညာရပ်တွေကို ပြန်လေ့လာပြီး ရခဲ့တာပါ။"
အဘိုးအိုက သက်ပြင်းချသည်။
"မင်းရဲ့ ပါရမီက တကယ့်ကို ထူးခြားတယ်။"
ချင်းယန်ဇီလည်း ထပ်တူပင် သဘောတူသည်။
"အဲဒါတွေက ကိုယ်ပွားတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။ မှော်ဆရာ တွေကတော့ မသေနိုင်သူတွေ ဖြစ်လို့ လူသားဧကရာဇ်က နှိမ်နင်းထားရတာ။"
အဘိုးအိုက တစ်ချက် ရပ်လိုက်ပြီး
"အဲဒီ လူသားဧကရာဇ်ရဲ့ ရတနာက ဘယ်မှာလဲ။"
ချင်းယန်ဇီလည်း လီယန်ချူကို ကြည့်သည်။
လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
"မယူလာခဲ့ဘူး၊ သိုလှောင်တဲ့ ပစ္စည်းထဲမှာလည်း ထည့်လို့မရဘူး၊ ပေါင်းစပ်ဖို့လည်း မရဘူး၊ အိမ်မှာပဲ ထားခဲ့တယ်။"
သင်္ချိုင်းတွင်းမှ အဘိုးအို - "………………"
ချင်းယန်ဇီ - "……………………"
ရှေးဟောင်းလူသားဧကရာဇ်၏ လက်နက်များမှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးမားပြီး နာမည်ကြီးသည့် ရတနာများ ဖြစ်သည်။
ထိုမျှ တန်ဖိုးကြီးသည့်အရာကို ကိုယ်တိုင် မဆောင်ထားဘူးတဲ့လား။
ချင်းယန်ဇီက သက်ပြင်းချသည်။
"ရှက်စရာပါပဲ၊ ငါသာဆိုရင် ဘယ်သွားသွား ဆောင်သွားမှာပါ။"
လူနှစ်ယောက်သည် လီယန်ချူနှင့်အတူ ဝေမြို့ရှိ ချင်းယွန်းကျောင်းသို့ လိုက်သွားကြသည်။
ထိုအနက်ရောင် ရှေးဟောင်း လေးကြီး သည် ချင်းယွန်းကျောင်းထဲတွင် ရှိနေပြီး၊ မြားသုံးချောင်း ပါဝင်သည့် မြားအိမ်နှင့်အတူ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပေါ့ပေါ့တန်တန် တင်ထားသည်။
သင်္ချိုင်းတွင်းမှ အဘိုးအိုသည် သူရှာနေသည့် လက်နက်ကြီးများမှာ တာအိုကျောင်းလေး၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဒီအတိုင်း တင်ထားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
သူ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တုန်ခါသွားသည်။
ချင်းယန်ဇီလည်း လီယန်ချူ၏ စိတ်ထားကို အံ့သြနေမိသည်။
ဒီနေရာမှာ တားမြစ်ချက်တွေလည်း မရှိဘူး၊ ဒီအတိုင်း ထောင့်မှာ တင်ထားတာတဲ့လား။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဤရတနာကို ရှာရန် တောင်တန်းအနှံ့ လှည့်ပတ်ခဲ့ကြသည်။
ထိုလက်နက်များမှာ ကမ္ဘာပြင်ပသို့ ရောက်သွားပြီဟုပင် ထင်ခဲ့ကြသည်။
လီယန်ချူနှင့် တွေ့ပြီးနောက် ထောင့်တစ်နေရာတွင် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူတို့မှာ အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။
အဘိုးအိုက "ဒီလူသားဧကရာဇ်ရဲ့ လက်နက်တွေကို မင်း မသုံးနိုင်ဘူးလား။"
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်သည်။
အဘိုးအိုသည်
"ဒီလေးကို သုံးဖို့ဆိုရင် လူသားတွေရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်။"
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်သည်။
ထို့နောက် အဘိုးအိုက စကားကို ပြောင်းလိုက်သည်။
"အမှန်တကယ်တော့ ဒါက လိမ်တာပါ။ သက်ဆိုင်ရာ ကျင့်စဥ်ပညာရပ်နဲ့သာ ပေါင်းစပ်ရင် ရပါတယ်။"
လီယန်ချူ - "………………"
ချင်းယန်ဇီ - "………………"
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ကျင့်စဥ်ပညာရပ် လိုတာလား။ ဘယ်သူမဆို သုံးလို့ရလား။"
လီယန်ချူ မေးလိုက်သည်။
"သီအိုရီအရတော့ ရပါတယ်၊ ဒါတွေက နတ်လက်နက်တွေ ဖြစ်လို့ပါ။"
အဘိုးအိုက ပြောသည်။
လီယန်ချူ အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီးနောက်
"ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ကျင့်စဥ်ပညာကို ဘယ်မှာ ရှာရမှာလဲ။"
အဘိုးအိုက
"ငါ နည်းနည်း သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မစုံဘူး။"
လီယန်ချူနှင့် ချင်းယန်ဇီမှာ အဘိုးအိုကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
လီယန်ချူက
"အကြီးကဲက ဘယ်သူလဲ။"
သူ ဘာလို့ ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို အဲဒီလောက် သိနေတာလဲ။
အဘိုးအိုက ပြုံးကာ ပြောသည်။
"ငါ့နာမည် ကျန်းလင် ပါ။"
သူပြောပြီးနောက် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။
လီယန်ချူက အံ့သြစွာ
"ကျန်းလင်... ဒီနာမည်က နာမည်ကြီးလား။"
အဘိုးအိုက မျက်လုံးလှန်ကာ
"နာမည်မကြီးဘူး... ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
လီယန်ချူ - "……………………"
ဒီအဘိုးအို ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။
အခန်း ၁၂၁၂ - ပင်လယ်ကမ်းခြေမှ ရေပြင်အလင်းပြကွင်း
သင်္ချိုင်းတွင်းမှ အဘိုးအို၏ နောက်ခံဇာတ်ကြောင်းမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသည်။ သူသည် မိမိ၏ နာမည်ကို ပြောပြရန် ဆန္ဒရှိသော်လည်း၊ မိမိ၏ အတိတ်ဘဝအကြောင်းကိုမူ အသေးစိတ် ပြောပြရန် ဝန်လေးနေသည်။
သို့သော်လည်း ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ လီယန်ချူသည် အတင်းအကျပ် မမေးမြန်းခဲ့ပေ။
ထိုအဘိုးအိုသည် လီယန်ချူအား အစီအရင် တစ်ခုကို သင်ကြားပေးလိုက်ပြီး၊ ဤရတနာနှစ်ခုကို အသုံးပြုနိုင်မည့် နည်းလမ်းကိုပါ ပြောပြသည်။
"ဒါက မပြည့်စုံတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပါ။ ငါ့လက်ထဲမှာလည်း မိုးမြေလေး နဲ့ မိုးမြေမြား မရှိခဲ့ဖူးဘူး။ မင်း ကြိုးစားကြည့်လိုက်၊ အသုံးပြုနိုင်မလားဆိုတာ။"
သင်္ချိုင်းတွင်းမှ အဘိုးအိုက ပြောသည်။
အခြေအနေက ယုံကြည်ရမလိုလို၊ မယုံကြည်ရမလိုလို ဖြစ်နေသည်။ လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ကာ
"ကောင်းပါပြီ။"
လီယန်ချူသည် လေးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
ဤ လေးမှာ ခြောက်ပေခန့် ရှည်လျားပြီး ရှေးဆန်သော အနက်ရောင်အဆင်းရှိကာ၊ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။
ထို့နောက် မြားအိမ်ထဲမှ လက်မအရွယ်ခန့်ရှိသော၊ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည့် မြားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
လေးတင်မြားစိုက်ကာ ထိုပုံစံကို အသုံးပြုလိုက်သည့်အခါ၊ ယခင်က မည်သို့မျှ ဆွဲမရခဲ့သော လေးမှ ရှေးဟောင်းအရှိန်အဝါ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကြသည်။
သင်္ချိုင်းတွင်းမှ အဘိုးအိုသည် လီယန်ချူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းကို သိသည်။ မည်သည့်နတ်အတတ်ကိုမဆို သင်ယူလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း တတ်မြောက်သွားတတ်သူဖြစ်သည်။
သို့သော် ချင်းယန်ဇီမှာမူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤကျင့်စဥ်ကို ကြားလိုက်ရစဉ်မှာပင် အလွန်ပင် နက်နဲခက်ခဲကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
နတ်လက်နက် ကို အသုံးပြုနိုင်သည့် ကျင့်စဥ်မှာ သာမန်နတ်ဘုရားအတတ်များထက် မနိမ့်ကျပေ။ နတ်လက်နက်နှင့် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်စေရန်အတွက် အချို့အချိန်များတွင် ပို၍ပင် ခက်ခဲတတ်သည်။
သို့သော်လည်း ဤရုပ်ရည်ချောမောသော တာအိုဆရာလေးမှာ အလွယ်တကူ သင်ယူတတ်မြောက်သွားမည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
လီယန်ချူသည်လည်း ရင်ခုန်နေမိသည်။ သို့သော် သူသည် ကျင့်စဥ်ကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုလိုက်သောအခါ လေးမှာ အနည်းငယ်သာ ငန်းသွားသည်။
ချင်းယန်ဇီနှင့် သင်္ချိုင်းတွင်းမှ အဘိုးအိုတို့သည် ဤမြင်ကွင်းကို အသက်ရှူမှားလုနီးပါး စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
သူတို့ ခဏတာ အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း၊ လေးမှာ အနည်းငယ်မျှသာ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လီယန်ချူလည်း ဤအချက်ကို သတိပြုမိသည်။ နောက်ထပ် မည်သို့ပင် အစွမ်းကုန် လုပ်ပါစေ၊ ဤလေးကို ဆက်လက် ဆွဲဆန့်၍ မရတော့ပေ။
ထိုမျှလောက်သာ ဆွဲနိုင်ခြင်းမှာ မြားကို ပစ်လွှတ်ရန် လုံလောက်မည်မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
လီယန်ချူ - "………………"
ချင်းယန်ဇီ - "………………"
သူတို့ နှစ်ဦးသည် သင်္ချိုင်းတွင်းမှ အဘိုးအိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။
ကျင့်စဥ်က အသုံးမဝင်ဘူးဟု ပြောရလျှင်လည်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
အကယ်၍သာ ထိုကျင့်စဥ် မရှိပါက၊ သင့်တွင် မည်မျှပင် ကြီးမားသည့် အစွမ်းအားရှိပါစေ ဤလေးကို လှုပ်ရှားနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ကျင့်စဥ်က အသုံးဝင်သည်ဟု ပြောရပြန်လျှင်လည်း ထိုမျှလောက်သာ ဆွဲနိုင်ခြင်းမှာ ဤနတ်လက်နက်ကို မည်သို့မျှ အသုံးပြုနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ရှည်လျားသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအိုသည် အားနာစွာ ပြုံးသည်။
"ဒါက ငါ့အမှား မဟုတ်ဘူးနော်။"
သူသည် မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်နေသည့် တာအိုဆရာလေးကို ကြည့်ကာ ရယ်မော၍ ပြောသည်။
"မင်းကို မေးမယ်၊ လေးက ငန်းသွားတယ် မဟုတ်လား "
လီယန်ချူ - "။"
ချင်းယန်ဇီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မှိန်ဖျော့သွားပြီး ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေကာ စိတ်ခံစားချက်များမှာ အလွန် ပြင်းထန်နေသည်။
ထိုအဘိုးအိုက သူ့ကို လေတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်ပေးလိုက်မှသာ ခန္ဓာကိုယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။
အဘိုးအိုက
"ကျင့်ကြံသူဆိုတာ စိတ်နှလုံး တည်ငြိမ်ဖို့ လိုတယ်။ မင်း ဒီလောက်တောင် လန့်ဖြန့်နေရင်တော့ ငါလည်း မကယ်နိုင်ဘူး။" ဟု ပြောသည်။
ချင်းယန်ဇီ - "………………"
သင်္ချိုင်းတွင်းမှ အဘိုးအိုသည် အလွန်ပင် ပေါ့ပါးသွက်လက်လှသည်။ လေးနှင့် မြားကို ရရှိသွားပြီဖြစ်၍ ပိုင်ရှင်ရှိသွားပြီဟု ယူဆကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။
"ဒီအစီအရင်က မပြည့်စုံဘူး၊ ရတနာနှစ်ခုကို အသုံးပြုလို့ မရဘူးဆိုရင်၊ အဲဒီမှော်ဆရာကြီးက လောကကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"
လီယန်ချူသည် ထိုအဘိုးအို ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်၍ ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။
အဘိုးအိုက ခေါင်းခါသည်။
"အရင်ကတော့ ငါလည်း စိုးရိမ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို တွေ့ပြီးနောက်မှာတော့ စိတ်ထဲမှာ ပိုပြီး အေးချမ်းသွားတယ်။"
"အော်" လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
"ဘယ်လိုသဘောလဲ။"
အဘိုးအိုသည် အေးဆေးစွာ ပြုံးသည်။
"တကယ်တော့ မပြောချင်ဘူး၊ လျှို့ဝှက်ချက်အနေနဲ့ ထားချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ ပြောလိုက်ရင်လည်း မင်းက ငါ့ကို အပြစ်တင်နေဦးမှာပဲ။"
လီယန်ချူ၏ ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။
ကျန်းလင် ဟု အမည်ရသည့် ဤအဘိုးအိုသည် ရယ်မောကာ -
"ငါ ငယ်ငယ်တုန်းကလည်း ဒီလို သက်ကြီးဝါကြီးတွေ လုပ်သမျှကို မကြိုက်ဘူး။ သူတို့က လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ပြီး ဝါးလုံးကွဲ လုပ်ပြနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အသက်ကြီးလာတဲ့အခါမှာတော့ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဒီအတိုင်း လုပ်မိပြန်ရော။"
စကားပြောပြီးနောက် သူသည် လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ အလေးအနက် ပြောသည်။
"မင်း ထင်တယ် မဟုတ်လား၊ အဲဒီမှော်ဆရာကြီးကို နှိမ်နင်းခဲ့တာက ဒီရတနာနှစ်ခုကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ရှေးဟောင်း လူသားဧကရာဇ် ကြောင့်လား။"
လီယန်ချူ ခဏမျှ ငေးမောသွားသည်။
အဘိုးအိုက ရယ်မောသည်။
"မင်း မကြုံဖူးတဲ့ အောင်မြင်မှုမျိုးကို ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံတယ်။ အဲဒီ အချိန်က လွတ်မြောက်လာတဲ့ မှော်ဆရာကို နှိမ်နင်းဖို့က မင်းအတွက်တော့ အခက်အခဲ မရှိပါဘူး။"
လီယန်ချူ အံ့သြသွားသည်။ "ဒီလောက်ပဲလား။"
အဘိုးအိုက လေးနက်စွာဖြင့် - "ဒီအကြောင်းပြချက်ပဲ။"
လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောသည်။
"ဒါက အရမ်းကို ကလေးကစားရာ ရောက်မနေဘူးလား။"
အဘိုးအိုက အော်ဟစ် ရယ်မောသည်။
"အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေလေ၊ ပိုပြီးတော့တောင် ကလေးကစားရာ ကျဦးမယ်။ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်တယ်၊ လူတစ်ယောက်ကပဲ အဆုံးအဖြတ် ပေးနိုင်တယ်။"
စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ခွန်လွန်တောင်မှ ကျင့်ကြံသူ ချင်းယန်ဇီကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။ တကယ်ကိုပင် ဤကိစ္စကို ထပ်မံ စွက်ဖက်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
လီယန်ချူ၏ ပါးစပ်မှာ တွန့်သွားပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အရင်တုန်းက ဒီလို သက်ကြီးဝါကြီးတွေကို မကြိုက်ဘူးလို့ ပြောပြီး၊ ဘာလို့ သူကိုယ်တိုင်က ဒီအတိုင်း လုပ်နေရတာလဲ။"
…………
ထိုအဘိုးအိုသည် ချင်းယန်ဇီကို ခေါ်ဆောင်ကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် တောင်တန်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
ချင်းယန်ဇီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရန် မအားလပ်သေးခင်မှာပင် မေးလိုက်သည်။
"အကြီးကဲ၊ လူသားဧကရာဇ်ရဲ့ လက်နက်တွေကို အသုံးပြုလို့ မရတော့ဘူးဆိုရင်၊ ဘာလို့ လီယန်ချူကို မကူညီခဲ့တာလဲ။"
အဘိုးအိုက ပြောသည်။
"အကြောင်းပြချက်ကို ပြောပြီးပြီ မဟုတ်လား။"
ချင်းယန်ဇီ ရေရွတ်လိုက်သည်။
"တကယ်ပဲ အဲဒီအကြောင်းပြချက်ကြောင့်လား။"
သင်္ချိုင်းတွင်းမှ အဘိုးအိုက သူ့ကို စိတ်မရှည်စွာ ကြည့်သည်။
"မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စကိုပဲ အရင် စဉ်းစားပါ။"
ချင်းယန်ဇီ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။
"ဝိညာဉ်တွေ ပျက်စီးသွားမှာပဲလေ။ အကြီးကဲသာ အကြိမ်ကြိမ် မကယ်တင်ခဲ့ရင် ကျွန်တော်က အရင်ကတည်းက ပျက်စီးသွားပြီ။ ဒါကို ကျွန်တော် ကြိုပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ။"
သင်္ချိုင်းတွင်းမှ အဘိုးအိုက ခေါင်းခါသည်။
"မင်းကို မတွေ့ခင်ကဆိုရင်တော့ ကိစ္စမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုလို အတူတူ ခရီးသွားနေတဲ့ အချိန်မှာတော့ မင်းကို ကယ်တင်ချင်စိတ် ပေါက်နေတာပဲ။"
ချင်းယန်ဇီ အံ့သြသွားသည်။
"ကယ်လို့ ရသေးလို့လား။"
အဘိုးအို ခေါင်းခါသည်။ "မကယ်နိုင်တော့ဘူး။"
ချင်းယန်ဇီ : "………………"
သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ထိုအဘိုးအိုက ဆက်ပြောပြန်သည်။
"ဒါပေမဲ့ မင်းကို ငရဲပြည် ခေါ်သွားပြီး အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစ ရှာပေးမယ်။ အနည်းဆုံးတော့ နောက်ဘဝကို ပြန်လည် မွေးဖွားနိုင်အောင် လုပ်ပေးမယ်။"
သူပြောလိုက်ပုံမှာ အလွန်ပင် လေးနက်နေသဖြင့် ချင်းယန်ဇီမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။
"အကြီးကဲက ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို ဒီလောက်တောင် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရတာလဲ။"
ထိုအဘိုးအို အေးဆေးစွာ ပြုံးသည်။
"ဒီခေတ်ကာလမှာ ကောင်းကင်ကို ပြုပြင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူတွေက နည်းနည်းတော့ မိုက်မဲကြပေမဲ့၊ ငါကတော့ သူတို့ကို လေးစားမိတယ်။"
စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ ချင်းယန်ဇီကို ခေါ်ကာ တောင်တန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
ချင်းယန်ဇီလည်း အလျင်အမြန် လိုက်သွားသည်။ တောင်ထဲတွင် ထူထဲသော မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။
အတွင်းသို့ ပိုမို တိုးဝင်သွားလေလေ၊ မြေပြင်မှာ အနက်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲလာလေလေ ဖြစ်ပြီး၊ ကျောက်ဆောင်များတွင်လည်း ထူထဲသော စွမ်းအင်များ ပိတ်လှောင်နေသည်။
သူ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ကောင်းကင်ယံမှာ မီးခိုးရောင် သမ်းနေပြီး တကယ်ကို ငရဲပြည်သို့ ရောက်နေသည် မဟုတ်လား။
"ဒါက ဘာနတ်ဘုရားအတတ်လဲ။" ချင်းယန်ဇီ အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဆက်လက် သွားလာလိုက်ရာ ငရဲပြည်၏ မြစ်တစ်စင်းမှ ရေစီးသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ လှိုင်းတံပိုးများမှာ ကမ်းပါးကို ရိုက်ခတ်နေသည်။
အဘိုးအိုသည် စကားမပြောဘဲ တစ်ဖက်တွင် လက်ပိုက်ကာ ရပ်နေသည်။ ဝတ်ရုံမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း ခံ့ညားသော ပုံစံရှိသည်။
ချင်းယန်ဇီလည်း ရိုသေစွာဖြင့် ရပ်နေသည်။
မကြာမီပင် မြူခိုးများကြားမှ လှေတစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
မည်မျှပင် ရေစီးပြင်းထန်ပါစေ၊ လှေငယ်လေးမှာမူ တည်ငြိမ်လှသည်။ လှေဦးတွင် မီးအိမ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသော်လည်း လှေပေါ်တွင် လူတစ်ယောက်မှ မရှိပေ။
ငရဲပြည်၏ မြစ်ပြင်၊ မှိုင်းညို့နေသော မြူခိုးများ၊ လှေငယ်လေးနှင့် မီးအိမ်တစ်လုံး။
ဤမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လှသည်။
အဘိုးအိုသည် လှေပေါ်သို့ တက်ကာ စက္ကူငွေတစ်ရွက်ကို ပစ်ချလိုက်သည်။ ထိုစက္ကူငွေတွင် နက်နဲသော အနံ့အသက်များ ရှိသည်။
ချင်းယန်ဇီလည်း အခြားနေရာများမှတစ်ဆင့် ငရဲပြည်ကို ရောက်ဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော လှေငယ်ကိုမူ မမြင်ဖူးပေ။
သူ လှေပေါ်သို့ တက်ပြီးနောက် အဘိုးအိုက နောက်ထပ် စက္ကူငွေတစ်ရွက်ကို ပစ်ချလိုက်သည်။
စက္ကူငွေသည် လေထဲတွင် လောင်ကျွမ်းကာ မီးအိမ်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။
မီးအိမ်မှာ တောက်ပလာလိုက်၊ မှိန်ဖျော့သွားလိုက် ဖြစ်နေပြီး ခဏကြာမှ တည်ငြိမ်သွားသည်။
"ခဏနေရင် ဘာပဲ ကြားကြား စကားမပြောနဲ့၊ နောက်ကိုလည်း လှည့်မကြည့်နဲ့။ အကယ်၍ ဘေးကင်းအောင် ဖြတ်ကျော်နိုင်ရင် မင်း အသက်ဆက်ရှင်ဖို့ လမ်းစ ရလိမ့်မယ်။"
အဘိုးအိုက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
ချင်းယန်ဇီမှာမူ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။
ဤအကြီးကဲ၏ စွမ်းအားကို သူ မည်သို့မျှ မမှန်းဆနိုင်ပေ။
"ဟုတ်ကဲ့။"
သူသည် ဤအကြီးကဲအား လေးစားစွာ ဦးညွတ်လိုက်သည်။ သူတို့အတွက် ထိုမျှတောင် ပင်ပန်းခံနေခြင်းမှာ မိမိကို ကာကွယ်ပေးချင်၍ ဖြစ်မှန်း သူ သိသည်။
သို့သော် သူသည်
"ဒီငရဲပြည်မှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။" ဟု သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည်။
မီးအိမ် လင်းလက်နေသော လှေငယ်လေးသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် ငရဲပြည် မြစ်ထဲသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။
အဘိုးအိုသည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချသည်။
"ကမ္ဘာ့အကြောင်းအရာတွေက တကယ့်ကို အလောင်းအစားပါပဲ။ တာအိုဆရာလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဒီလောက်တောင် အကြောင်းတရားတွေ များနေတာ၊ မှော်ဆရာကြီးတွေကို နှိမ်နင်းဖို့က သူပဲ လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။"
သူသည် စောစောက "ကံကြမ္မာ အာရုံခံခြင်း" ကိုသာမက၊ လီယန်ချူအပေါ် သိလိုစိတ်ဖြင့် နက်နဲသော နတ်အတတ်များစွာကိုပါ အသုံးပြုကြည့်ခဲ့သည်။
"ယင်ယန်ကောင်းကင် တံဆိပ် " သည် လူတစ်ဦး၏ အကြောင်းတရားကို ဖော်ပြနိုင်သည်။ အဘိုးအိုသည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော နတ်အတတ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
အနည်းငယ် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ စိတ်နှလုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ထိုနတ်ဘုရားအတတ်ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် သူ၏ လက်သီးကို တင်းတင်း ဆုပ်ထားမိသည်။
လီယန်ချူ၏ အကြောင်းတရားမှာ လေးလွန်းလှသဖြင့် သူပင် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး နောက်ထပ် မတွေးရဲတော့ပေ။
သို့သော်လည်း သူ၏ ကံကြမ္မာမှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာကြောင်း သူ သတိပြုမိသည်။ မှော်ဆရာကြီးများနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စရပ်များကို လီယန်ချူကိုပဲ လုပ်ခိုင်းသင့်သည်။
"သာမန်လူဆိုရင်တော့ သေဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တယ်။" အဘိုးအို တွေးလိုက်သည်။
"တကယ်လို့ အရင်ကသာ သူ့ကို တွေ့ခဲ့ရင်၊ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူနဲ့အတူ ပါသွားမှာပါ။"
………………
သင်္ချိုင်းတွင်းမှ အဘိုးအိုနှင့် ချင်းယန်ဇီ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ထိုကျင့်စဥ်ကို ထပ်မံ အသုံးပြုကြည့်သည်။
သို့သော် လေးနှင့် မြားမှာ ယခင်ကအတိုင်းပင် ဆွဲမရသေးပေ။ သို့သော်လည်း ကောင်းကျိုးတစ်ခု ရှိသည်မှာ ဖုန်လိုင် ကျွန်း အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းနိုင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ထိုကျင့်စဥ်ကို ရေးသားပြီးနောက် ကုသိုလ်မှတ်ဖြင့် အဆင့်မြှင့်ကာ ပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်သည်။
"ဒါက မပြည့်စုံတဲ့ နည်းလမ်းပဲ၊ ဖြစ်နိုင်မလားတော့ မသိဘူး။" လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။
လက်ရှိတွင် သူ၏ ကုသိုလ်မှတ်မှာ တစ်သန်းခြောက်ရာရှစ်ဆယ်ကျော်ရှိနေပြီး အလွန်ပင် ကြွယ်ဝလှသည်။
ထို မပြည့်စုံသော အစီအရင်ကို ကိုင်ကာ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ တာအိုအသံဖြင့် ပုံဖော်လိုက်သည်။
"အဆင့်မြှင်စမ်း "
စကြဝဠာ အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုမပြည့်စုံသော ကျင့်စဥ်မှာ ပိုမို ပြည့်စုံလာသည်။
ထိုတစ်ကြိမ်တွင် အချိန်ပိုမို ကြာမြင့်သည်။ ဤကျင့်စဥ်ကို ပြည့်စုံစေရန် ကုသိုလ်မှတ် အမြောက်အမြား သုံးစွဲရသည်။
အရာအားလုံး တည်ငြိမ်သွားသောအခါ လီယန်ချူ ကြည့်လိုက်ရာ ကုသိုလ်မှတ် ခြောက်သန်းကုန်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ခြောက်သန်း" လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်သည်။
သူ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ကျင့်စဥ်မှာ ပြည့်စုံသွားပြီဖြစ်ပြီး ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို နက်နဲသွားသည်။
ထိုအဘိုးအိုပင်လျှင် ဤတာအိုဆရာလေး၌ ဤမျှအစွမ်းရှိမည်ဟု မထင်ထားမိပါပေ။
လီယန်ချူ၏ ပါရမီမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်။ တစ်ကြိမ် ဖတ်လိုက်ရုံဖြင့် အစီအရင်ကို တတ်မြောက်သွားသည်။
သူ အစီအရင်ကို အသုံးပြုကာ လေးကို ဆွဲလိုက်ရာ လေးမှာ အပြည့်ဆွဲနိုင်သွားသည်။
ထူးဆန်းသော အရှိန်အဝါများ မပေါ်လာသလို၊ အလင်းတန်းများလည်း မဖြာထွက်ပေ။
သာမန်လေးတစ်ခုကို ဆွဲလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
"ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာတော့ မိုးမြေလေးကို ဆွဲလိုက်ရင် မြားတစ်စင်း ပစ်လွှတ်ပြီး အပြစ်မရှိသူတွေကို သတ်မိတတ်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ သတိထားမှ ဖြစ်မယ်။"
လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။
ထိုကျင့်စဥ် ရှိနေသည့်အတွက် လေးနှင့် မြားကို သီးသန့် အားထုတ်စရာ မလိုတော့ဘဲ စိတ်တိုင်းကျ အသုံးပြုနိုင်သည်။
သူသည် လေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လျှော့လိုက်သည်။
ဤမျှ နာမည်ကြီးသော၊ အရှေ့ပင်လယ်ကို အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်ထားနိုင်သော ရှေးဟောင်းရတနာမှာ အသုံးပြုရသည်မှာလည်း အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။
"ဘယ်လောက်ထိ အစွမ်းထက်လဲတော့ မသိသေးဘူး၊ အခွင့်ရရင် ရန်သူနဲ့ စမ်းကြည့်မှပဲ။"
လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ရှေးဟောင်းရတနာနှစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။
"လိုက်ဖက်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ဆိုရင်တော့ တကယ်ကို အသုံးပြုရတာ လွယ်ကူသားပဲ။"
သူ သက်ပြင်းချသည်။
မိုးမြေမြားမှာ သုံးစင်းရှိပြီး လေးအိမ်ထဲတွင် ထည့်ထားသည်။ လက်မအရွယ်ခန့်၊ ငါးပေရှည်ပြီး အနက်ရောင် အဆင်းရှိကာ ထိပ်ချွန်နေသည်။
"ရန်သူတွေ ထပ်လာရင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ မှော်ဆရာကို ရှာတွေ့ရင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် တစ်ချက် ပစ်ကြည့်မှပဲ။"
သင်္ချိုင်းတွင်းမှ အဘိုးအိုသာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပါက ချင်းယန်ဇီကို သရော်နေမည့်အစား သူကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်သွားလိမ့်မည်။
………………
ဖုန်လိုင်ကျွန်း အတွင်းတွင်
လီယန်ချူသည် ဆေးဖိုကို တည်လိုက်သည်။
ယခင်က သန့်စင်ထားသော သွေးများနှင့် ရတနာများကို အသုံးပြု၍ ခန္ဓာကိုယ်အားကောင်းစေမည့် ရွှေဆေးလုံးအဖြစ် ဖော်စပ်လိုက်သည်။
ယခုအခါတွင် သူသည် အလောင်းကြီးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အောက်ရှု ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်သည်။
သူ့တွင် နဂါးသွေးနှင့် မြွေသွေး နှစ်မျိုးလုံး ရှိသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး အစွမ်းထက်သော ဆေးလုံးတစ်လုံးအဖြစ် ဖော်စပ်လိုက်သည်။
ဆေးလုံးမှာ လေထဲတွင် တောက်ပနေပြီး သွေးစွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေသည်။
လီယန်ချူသည် ၎င်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
သူသည် ရန်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လိုအပ်ပါက သုံးစွဲရန်အတွက် ဤဆေးလုံးကို ချန်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့အတူပင် ရှေးဟောင်း နွယ်ပင်များကိုလည်း ဆေးလုံးအဖြစ် ဖော်စပ်လိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအတွက်ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ဤဆေးလုံးနှစ်မျိုးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
"တိုက်ပွဲ ပြင်းထန်ရင်တော့ ဒါတွေကို သုံးပြီး အားဖြည့်ရမှာပဲ။"
ထိူဆေးလုံးနှစ်မျိုးတွင် ပါဝင်သော စွမ်းအင်များမှာ အလွန်ပင် များပြားလှသည်။
လီယန်ချူသည် သူ၏ ကုသိုလ်မှတ်ကို အသုံးပြု၍ လက်ထဲရှိ ဆေးပင်များကိုလည်း ပိုမို အစွမ်းထက်အောင် ဖော်စပ်လိုက်သည်။
ငါးသန်းကျော် ကုသိုလ်မှတ် ကုန်သွားသော်လည်း အကျိုးရှိလှသည်။
"ဒီဆေးပင်တွေကို သုံးရင်တော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပိုမို ထိန်းထားနိုင်လိမ့်မယ်။"
သူ့တွင် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ ရှိသော်လည်း ဤနတ်လက်နက်များကို အသုံးပြုရန်အတွက်မူ အလွန်ပင် လိုအပ်နေသည်။
"အကုန်လုံးကတော့ ဘယ်လောက်ကျွေးကျွေး မဝကြတဲ့ ကောင်တွေပဲ။"
လီယန်ချူ သက်ပြင်းချသည်။
ကျင်ယွန်းတောင်က ကိစ္စပြီးနောက် လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အကယ်၍ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသာ ပိုမို ခိုင်မာလာမည်ဆိုပါက လေး မလိုဘဲ မှော်ဆရာကို တိုက်ခိုက်နိုင်မည်လား။
………………
လီယန်ချူသည် ဖုန်လိုင်ကျွန်း တွင် ဆေးဝါးများကို ဖော်စပ်ကာ ကျင့်ကြံနေသည်။
ထို့အပြင် ဤနေရာရှိ နတ်စွမ်းအင်များကိုလည်း လေ့လာနေသည်။
ထိုနေရာရှိ စွမ်းအင်များမှာ အလွန်ပင် များပြားပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကြည်လင်စေသည်။
ဖုန်လိုင်ကျွန်း မှာ ပိုမို လှပလာပြီး ငှက်များ၊ သားရဲများမှာလည်း စည်ကားလာသည်။
နတ်ဘုရားနယ်မြေ အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် နေ၊ လ၊ ကြယ်တာရာတို့ကိုလည်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။
နေ့တိုင်း နံနက်ခင်းတွင် နေရောင်ခြည်များ ဖြာကျလာသည်။
လီယန်ချူသည် နတ်စွမ်းအင်များနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမို ကြည်လင်အောင် လုပ်ဆောင်လိုက်ရာ အရိုးအသားမှာ ပိုမို ကြည်လင်လာသည်။
သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ ပိုမို၍ နတ်ဘုရားဆန်လာသည်။
သူသည် ဖုန်လိုင်ကျွန်း တွင် ကျင့်ကြံရင်း သူပိုင်ဆိုင်ထားသော နတ်လက်နက်များစွာကို လေ့လာနေသည်။
ကျန့်ကျောင်းဓား ၊ အစိမ်းရောင် အလံ ၊ အပြာရောင် အလံ ၊ နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးလျှံအုပ်ဆောင်း ၊ မြူနှင်းခိုးဝေပိုက်ကွန် စသည်တို့ ဖြစ်သည်။
"ဖုန်းရှင်း ဒဏ္ဍာရီထဲမှာတော့ ဒိုပေါ်တာအိုဆရာ ရှိတယ်၊ အခုတော့ ငါကပဲ အဲဒီနာမည်ကို ခံယူသင့်ပြီထင်တယ်။"
ဤရတနာများအပြင် အခြားသော ကျင့်စဉ်အဖွဲ့အစည်းများထံမှ ရရှိထားသော ရတနာများလည်း ရှိသေးသည်။
…………
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ဖုန်လိုင်မှ ထွက်ခွာကာ ဝေမြို့ရှိ ချင်းယွန်းကျောင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ဝေမြို့မှာ အလွန်ပင် စည်ကားသည်။
လီယန်ချူသည် ကျင့်ကြံခြင်း မပြုဘဲ ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ကာ အရက်ဆိုင်ငယ်လေး သို့ သွားရောက် သောက်စားသည်။
အနီးနားတွင် သာမန်လူများနှင့် ကျင့်ကြံသူများ ရှိကြသည်။
လီယန်ချူသည် ပျော်ရွှင်စွာ သောက်စားနေသည်။
သူသည် အရက်မူးပြီးနောက် လမ်းပေါ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
သို့သော် လူတိုင်းက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေကြသည်။
လူတိုင်းက လက်ညှိုးထိုးကာ ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်နေကြသည်။
သူမော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံတွင် ရေပြင်အလင်းပြကွင်း ကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကြီးမားသော နန်းတော်ကြီးဖြစ်ပြီး ကျောက်တိုင်များတွင် ရွှေနဂါးများ ပတ်ထားသည်။ ကျောက်စိမ်းလှေကားများ ရှိသည်။
လီယန်ချူသည် နေရာအနှံ့ ရောက်ဖူးပြီးဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ ကြီးမားသည့်မြင်ကွင်းကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။
လူအများက ၎င်းကို ရေပြင်အလင်းပြကွင်းဟု ထင်မှတ်ကြသော်လည်း လီယန်ချူမှာမူ အလွန်ပင် အံ့သြသွားသည်။
၎င်းမှာ အခြားကမ္ဘာတစ်ခု၏ အရိပ်အယောင်သာ ဖြစ်သည်။
ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ မသိတာတစ်ခုကတော့ စကြဝဠာ အနှံ့အပြားရှိ အခြားသော ကမ္ဘာများတွင်လည်း ဤနန်းတော်ကြီး ပေါ်ထွက်နေသည်။
ဤနေ့တွင် စကြဝဠာ တစ်ခုလုံးမှာ ထိုကြီးမားသည့် နန်းတော်ကြီးကြောင့် ဆူညံသွားတော့သည်။