အခန်း (၁၂၁၅-၁၂၁၆)

အခန်း ၁၂၁၅ - မရိုးသားသော လက်နက်

​အရှေ့ပင်လယ်ပြင်

​ကျွန်းငယ်တစ်ခုပေါ်တွင် မြက်ပင်များ၊ သစ်ပင်များ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော်လည်း လူသူကင်းမဲ့လျက် ရှိသည်။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်များသာ ရှိသည်။

​ထိုကျွန်းငယ်၏ တိတ်ဆိတ်သည့် နေရာတစ်ခုတွင် ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုရှိပြီး၊ ပလ္လင်ပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးလှသော ငှက်စာလုံးများ၊ ပိုးမွှားစာလုံးများ (ရှေးခေတ်အက္ခရာများ) ကို ရေးထိုးထားသည်။

​ထိုမျှသာမက၊ ယဇ်ပလ္လင်ဘေးတွင် ပိုမိုကြီးမားသော အခြားယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။

​အရွယ်အစား မတူညီသည့် ဤယဇ်ပလ္လင်နှစ်ခုပေါ်တွင် ရေးထိုးထားသော ရှေးခေတ်အက္ခရာများမှာလည်း မတူညီကြပေ။

​ထိုအချိန်တွင် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးသည် ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သော ရုပ်ရည်ဖြင့် နှင်းမြိတ် ကို လက်မောင်းပေါ်တင်ကာ ထိုကြီးမားသော ယဇ်ပလ္လင်ရှေ့တွင် စကားလုံးများကို ရေရွတ်နေသည်။

​ယဇ်ပလ္လင်ရှေ့တွင် စတေးပူဇော်ဖွယ်ရာ ပစ္စည်းများစွာကို ချထားပြီး၊ ၎င်းတို့မှာ စက္ကူဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ပုံစံထူးဆန်းသော အရာများ ဖြစ်ကြသည်။

​သူ မန္တန်ရေရွတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုပူဇော်ဖွယ် ပစ္စည်းများအားလုံး မီးလောင်ပြာကျသွားကာ မွှေးပျံ့သော နံ့သာတိုင်နံ့များ တက်လာသည်။

​လူငယ်တာအိုဆရာသည် လက်ထဲရှိ နှင်းမြိတ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုကြီးမားသော ယဇ်ပလ္လင်ကြီးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာသည်။ ပလ္လင်ပေါ်တွင် အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး ကြီးမားသော ကျောက်ဆုံတစ်ခုကဲ့သို့ လည်ပတ်နေသည်။

​မကြာမီပင် ကြီးမားသော တံခါးပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ် အရပ်မြင့်မားသော ကောင်းကင်လူသားတစ်ပါး ထွက်လာသည်။ သူသည် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လှံရှည်ကို ကိုင်စွဲကာ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သော လျှပ်စီးတန်းများကဲ့သို့ ထက်မြက်နေသည်။

​သူ ထွက်လာပြီးနောက် နောက်ထပ် ကောင်းကင်လူသားများ ဆက်တိုက် ထွက်လာကြရာ စုစုပေါင်း ခြောက်ပါး ရှိသည်။

​သူတို့သည် ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ရပ်တည်ကာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကြိုဆိုနေသည့်အလား လေးစားသမှုဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားကြသည်။

​မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မကြာမီတွင် ကောင်းကင်လူသား လူငယ်တစ်ပါး ထွက်လာသည်။

​ထိုလူငယ်၏ မျက်ခုံးတန်းမှာ ဘေးစောင်းလျက် နားထင်ဆီသို့ အနည်းငယ် စောင်းနေပြီး ရွှေရောင် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ကာ ခါးတွင်လည်း ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက် ချိတ်ထားသည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး အလွန်ပင် ရဲရင့်ပြတ်သားပုံ ပေါ်သည်။

​ထိုသူ တံခါးပေါက်မှ ထွက်လာသည်နှင့် ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ အစွမ်းထက် ကောင်းကင်လူသားအားလုံး ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြသည်။

​ဤကောင်းကင်လူသား လူငယ်မှာ "ကူချဲ့" ဖြစ်ပြီး အလွန်အစွမ်းထက်သော စစ်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

​နယ်စပ်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ စစ်တိုက်လာသော "ကူရှင်း" ပင်လျှင် သူ့၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သည့်အပြင်၊ သူ့ထက် အရှိန်အဝါ အဆပေါင်းများစွာ လျော့နည်းသည်။

​နှင်းမြိတ်ကို ကိုင်စွဲထားသော လူငယ်တာအိုဆရာက အပြုံးဖြင့် -

"ကျွန်တော်မျိုး ချန်ချီ၊ အထက်နတ်ဘုရားကို ဂါရဝပြုပါတယ်။" ဟု ဆိုသည်။

​ဤတာအိုဆရာ၏ ပုံစံမှာ လူ့လောကတွင် အထူးလေးစားခံရလောက်အောင်ပင် ထူးခြားလှသည်။

​သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အလွန်တောက်ပပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါး၍ ဉာဏ်ပညာရှိသူတစ်ဦးအလား ထင်ရသည်။

​ရွှေရောင်သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်းကင်လူသားစစ်သည်တော်သည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။ အောက်လောကအတွက် စီစဉ်ထားသည်များကို သူ သိရှိပြီးဖြစ်သည်။

​ကောင်းကင်လူသား ခြောက်ပါးမှာလည်း လက်နက်များ၊ မှော်လက်နက်များကို ကိုင်စွဲလျက် ရှိသည်။

​သူတို့သည် ဤတာအိုဆရာကို သတိမထားမိကြသော်လည်း ကူချဲ့ကမူ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

​"မင်းရဲ့ နတ်ပင့်ဖိတ်တဲ့ အတတ်ပညာကတော့ အတော်လေး ရှေးကျတာပဲ။"

​ကူချဲ့ စကားဆုံးသွားသည်။

​ချန်ချီက ချက်ချင်းပင် ရယ်မောရင်း -

"သေးငယ်တဲ့ အတတ်ပညာလေးပါ၊ အထက်နတ်ဘုရားကို ရယ်မောစရာ ဖြစ်စေမိပြီ။"

ဟု ပြန်ပြောသည်။

​သေးငယ်တဲ့ အတတ်ပညာ... လူငယ်စစ်သည်တော်သည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်သော်လည်း စိတ်မဝင်စားစွာပင် ထားလိုက်သည်။

​ဤသူ၏ နတ်ခေါ် အတတ်ပညာမှာ အတော်လေး အစွမ်းထက်သော်လည်း၊ သူ့ကိုယ်ပိုင် အဆင့်မှာမူ မြင့်မားခြင်း မရှိပေ။

​အောက်လောကသို့ မဆင်းသက်မီ သူသည် အချက်အလက်များစွာကို သိရှိထားသည်။

​ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်လူသားအုပ်စုမှာ တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

​ဒီတစ်ခေါက် သူသည် "ကောင်းကင်ဓား" နှင့် "ငါးရောင်ခြယ် အလံ" ဆိုသည့် အရေးကြီးသော ရတနာနှစ်ပါး၊ နတ်ဘုရင်၏ သွေးစက်များနှင့်အတူ ဆင်းသက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ လီဆိုသူ တာအိုဆရာကို သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် ရှိသည်။

​သူတို့ ဝေးကွာသွားပြီးနောက် ချန်ချီသည် ယဇ်ပလ္လင်ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။

​စက္ကူဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပူဇော်ပစ္စည်းများမှာ မီးလောင်ပြာကျသွားပြီဖြစ်သည်။

​သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ရာ ကျန်ရှိနေသော နံ့သာတိုင်နံ့များမှာ သူ၏ မျက်လုံး၊ နား၊ ပါးစပ်တို့မှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

​"ကောင်းကင်ကိုးခု မြေကမ္ဘာဆယ်ခုထဲက တစ်နေရာဖြစ်လို့သာ၊ ဆုတ်ယုတ်နေတဲ့ လူသားမျိုးနွယ်ထဲမှာ ဒီလို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူ ပေါ်လာတာပဲ။ နှမြောစရာကောင်းတာကတော့ ဒီလူကလည်း မကြာခင် သေဆုံးရတော့မှာပဲ။"

​ချန်ချီသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လောဘရောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​နံ့သာတိုင်နံ့ကို စုပ်ယူရခြင်းမှာ သူ့အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

​…………

​ဆုန်တောင်အတွင်းတွင်၊ လုန်ရှန်ပိုမှာ လီယန်ချူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်း ကို အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်နေသည်။

​ထိုရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားအဘွားအိုမှာ အတွေ့အကြုံများစွာရှိပြီး အရေးကြီးသော ဖြစ်ရပ်များကို ဖြတ်သန်းဖူးသူ ဖြစ်သော်လည်း၊

​သူမဘဝတွင် ထူးချွန်ထက်မြက်သူများကို အများကြီး မြင်ဖူးသော်လည်း၊

​ထိုအချိန်က လူ့လောကတွင် ကန့်သတ်ချက်များ မရှိသဖြင့် ထူးချွန်သူများစွာ ပေါ်ထွက်ခဲ့သည်။

​သူမကိုယ်သူမ -

"အဲ့ဒီတုန်းက ဒီလောက်အထိ ထူးချွန်သူ ရှိခဲ့လို့လား" ဟု မေးခွန်းထုတ်မိသည်။

​ထို့နောက် သူမ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ လူအများစုမှာ ပညာရပ်များကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သင်ယူနိုင်ကြသော်လည်း "ယင်ယန် ပြောင်းပြန်" ကဲ့သို့ ထိပ်တန်း အစွမ်းကို ဤမျှမြန်မြန် သင်ယူနိုင်သူမှာ တစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။

​လုန်ရှန်ပို၏ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစမှာ မကြာမီ ပျက်စီးတော့မည် ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူသည် သူမနှင့် စကားပြောရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် အရှေ့ဘက်သို့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

​"ဒီကောင်းကင်လူသားတွေကတော့ မပြင်နိုင်ကြသေးဘူးပဲ။"

​လီယန်ချူက ကိုယ့်ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူသည် ရှစ်ခွင် မှန်ကို သန့်စင်ပြီးနောက် ကောင်းကင်မျက်လုံး မှာ အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး၊ စိတ်စွမ်းအားနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အထူးသန်မာနေသည်။

​အရှေ့ပင်လယ်ပြင်မှာ တရုတ်နိုင်ငံ နယ်နိမိတ်ပြင်ပတွင် ရှိနေသော်လည်း လီယန်ချူမှာ ချက်ချင်းပင် အာရုံခံမိသည်။

​"ကောင်းကင်လူသားတွေ "

ချင်းလွမ်က မေးသည်။

"ကောင်းကင်လူသားတွေ လူ့လောကထဲကို ထပ်ပြီး ဆင်းသက်လာပြန်တာလား "

​လီယန်ချူက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

"မှန်တယ်၊ မင်းနဲ့ အဘွားအိုနဲ့က အရင်ကတည်းက သိကျွမ်းနေတာပဲ၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက် စကားပြောနေလိုက်ဦး၊ ငါ အရင်သွားလိုက်မယ်။"

​စကားဆုံးသည်နှင့် လီယန်ချူသည် အစွမ်းကို ထုတ်သုံးလိုက်ပြီး တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

​ဤသည်မှာ မြေကြီးကို ကျုံ့ကာ ခြေလှမ်းကို ချဲ့ခြင်း နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုက်ဖိန်ကျမ်း ကို အတည်ပြုပြီးနောက်တွင် ပိုမို အစွမ်းထက်လာသည်။

​လုန်ရှန်ပို၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ချီးကျူးစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဒီအတတ်ကို လေ့ကျင့်ထားတာ တကယ်ကို နည်းလမ်းကျတယ်။"

​ချင်းလွမ်သည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် ကိုက်လိုက်ပြီး လုန်ရှန်ပိုကို လက်အုပ်ချီကာ -

"အဘွားအို၊ တာအိုဆရာက ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို ကယ်ခဲ့ဖူးပါတယ်၊ သူနဲ့အတူ ကောင်းကင်လူသားတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကျွန်မ သွားလိုက်ပါဦးမယ် "

​လုန်ရှန်ပိုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းကို ခါယမ်း၍ တားဆီးလိုက်သည်။

"သူသွားတဲ့လမ်းမှာ ကပ်ဘေးတွေ ဝိုင်းနေတယ်။ ဒီခရီးက အလွန် အန္တရာယ်ကြီးတယ်၊ မင်းသာ လိုက်သွားမယ်ဆိုရင်..."

​ချင်းလွမ်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးသည်။

​လုန်ရှန်ပိုက - "သေရလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

​ချင်းလွမ်: "………………"

​…………

​အရှေ့ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင်၊

​ကောင်းကင်လူသား အုပ်စုတစ်စုမှာ တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းကာ ပျံသန်းလာကြသည်။ ၇ ဦးသာ ရှိသော်လည်း တပ်မတော်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားသော ဖိအားကို ပေးစွမ်းသည်။

​ယခု လူ့လောကတွင် ကောင်းကင် စည်းမျဉ်းများ ရှိနေသဖြင့် လူများများ မခေါ်လာတော့ပေ။ နည်းသော်လည်း အစွမ်းထက်သူများသာ ဖြစ်သည်။

​ထိုသံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်နက်များ ကိုင်စွဲထားသော နတ်ဘုရားများ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်သည်။

​ဟန်တောင်ကို ဖြတ်ကျော်စဉ်တွင်၊ ဤသည်မှာ ကမ္ဘာကြီး မပြောင်းလဲမီက ဟန်တောင် ဖြစ်ပြီး၊ တောင်တန်းများမှာ ကျယ်ဝန်းလှသည်။

​အရိုးစုကြီးတစ်ခုသည် တိမ်များကို စားသုံးနေပြီး တောင်ကြားတစ်ခုတွင် ဝပ်နေသည်။

​ထိုအရိုးစု၏ ပုံစံကို ကြည့်ရလျှင် အသက်ရှင်စဉ်က ဧရာမ သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့ဟန် ရှိသည်။

​ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲပြီးနောက်၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ကြွယ်ဝလာသဖြင့် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းသော အရာများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

​ထိုအချိန်တွင် ဤသားရဲကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အသားနှင့် သွေးများ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်နေသည်မှာ ကျားရဲတစ်ကောင်နှင့် တူသည်။ လည်ပင်းတွင် အမွှေးများ၊ ခေါင်းတွင် နဂါးဦးချိုများ ပေါက်နေသည်။

​သို့သော် ဤအသားနှင့် သွေးများမှာ စစ်မှန်သော အသားမဟုတ်ဘဲ သေခြင်းတရား၏ စွမ်းအား များဖြင့် စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

​သူသည် ဆုန်တောင်တွင် ပုန်းကွယ်နေခဲ့ပြီး၊ ယခုတွင် အစွမ်းထက်သော သက်ရှိများ၏ အရှိန်အဝါကို ခံစားမိလိုက်သည်။

​ထိုသားရဲမှာ အလွန် အစွမ်းထက်သော်လည်း ယခုအခါတွင် ဦးနှောက်မှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုသာ သိသည်။

​သူသည် အမြင့်သို့ ခုန်တက်ကာ ကောင်းကင်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ တစ်ခဏချင်းတွင် တောင်ပမာဏအထိ ကြီးမားလာပြီး သွေးထွက်သံယို ဖြစ်နေသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​ဤဘီလူးမှာ သေခြင်းတရား၏ စွမ်းအားဖြင့် အရိုးစုတွင် အသားသွေးများ ပြန်လည် ပေါ်လာပြီး အလွန်ရှားပါးသော "အလောင်းကောင် နတ်ဆိုး" ဖြစ်လာသည်။

​ယခုတွင် ဦးခေါင်းကို ရိုက်ချေခံလိုက်ရသော်လည်း သူသည် ဆက်လက်၍ တိုးဝင်လာသေးသည်။

​ထိုကောင်းကင်လူသား၏ လက်ထဲရှိ ပုဆိန်မှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်နည်းမှာလည်း ထက်မြက်လှသည်။

​အသက်ရှူနှုန်း အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ထိုသားရဲကြီးကို အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားစေပြီး၊ သေခြင်းတရား၏ စွမ်းအားများမှာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။

​သို့သော် ထိုကောင်းကင်လူသားမှာ ပါးစပ်ကို ဟကာ ထိုစွမ်းအားများကို တစ်ချက်တည်း မျိုချလိုက်သည်။

​သူ၏ ဗိုက်ထဲတွင် မည်သည့် မှော်အတတ်ရှိသည် မသိ၊ ဤသားရဲမှာ လူများကို စားသောက်ပြီး စွမ်းအားကို တိုးပွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ အဆုံးတွင် ဤကောင်းကင်လူသား၏ အစားအစာ ဖြစ်သွားရသည်။

​သူသည် တပ်ဖွဲ့ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်ဝင်သွားပြီး မျက်နှာတွင် အမူအရာမဲ့နေသည်။ ဤမျှရှားပါးသော နတ်ဆိုးကို သတ်လိုက်ခြင်းမှာ သူအတွက်တော့ အသေးအဖွဲ ကိစ္စတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

​သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို အေးစက်သွားသည်။

​သူသာ ကူချဲ့၏ လက်အောက်တွင် မဟုတ်လျှင်၊ ကောင်းကင်လူသားမျိုးနွယ်ထဲတွင် သူသည်လည်း ကျော်ကြားသော အစွမ်းရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

​ကူချဲ့သည် အောက်ဘက်သို့ ကြည့်ကာ ရှည်လျားသော ဓားကို ကိုင်စွဲလျက် -

"ဒီကမ္ဘာကြီးကတော့ သန့်စင်ဖို့ လိုနေပြီ၊ တောင်ကုန်းတွေကလည်း ဆိုးရွားလိုက်တာ။" ဟု အေးစက်စွာ ပြောသည်။

​သူ ဆိုလိုသည်မှာ တောင်ထဲမှ ထွက်လာသည့် သားရဲကြီးကိုသာမက၊ အဓိကအားဖြင့် ထိုလူငယ် တာအိုဆရာကို ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်လူသားများသည် လူ့လောကထက် မြင့်မားကာ ကံကြမ္မာကို စိုးမိုးပြီး နံ့သာတိုင်များကို ခံယူကြသည်။

​ဤလူ့လောကမှ ကျင့်ကြံသူများမှာ အမှန်တကယ်တွင် မခုခံသင့်ပေ။

​ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်မှ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းလာပြီး သူတို့၏ လမ်းကြောင်းကို ဟန်တောင်တွင် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

​၎င်းမှာ ရုပ်ရည်သွေးသန့်သည့် လူငယ် တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ခါးတွင် ရှည်လျားသော ဓားကို ချိတ်ဆွဲထားကာ အရှိန်အဝါမှာလည်း အလွန်တည်ငြိမ်လှသည်။

​ထိုကောင်းကင်လူသားများမှာ လူသိများပြီး လူသတ်ခြင်းကို အလေ့အကျင့် ပြုလုပ်ထားသော စစ်သည်တော်များ ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားများကြားတွင် အလွန်နာမည်ကြီးသည်။

​လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း နာမည်အကြီးဆုံး အောက်လောကမှ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်လူသားများအားလုံး လီယန်ချူကို မှတ်မိကြသည်။ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ နတ်ဘုံတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။

​မျက်ခုံးတန်း စောင်းလျက် အရှိန်အဝါ ပြည့်ဝသော ကောင်းကင်လူသား ကူချဲ့က လီယန်ချူကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

​စိတ်ထဲတွင် ကူယု ပြောခဲ့သော ပုံရိပ်ကို ပြန်မြင်ယောင်မိပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

​"လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရဲတယ်ပေါ့ လူအနည်းငယ်ကို သတ်နိုင်လို့ မင်းကိုယ်မင်း အတော်လေး ဂုဏ်ယူနေပုံပဲ။"

​ကူချဲ့က အေးစက်စွာ ရယ်သည်။

​လီယန်ချူက ထိုလူ ၇ ဦးကို ကြည့်ကာ

"လူ့လောကထဲကို ဝင်ဖို့ တခြားလမ်းကြောင်းတွေ ရှိသေးတာပဲ၊ ဒီကောင်တွေကလည်း ဆင်းသက်လာနိုင်သေးတာပဲ။"

ဟု တွေးလိုက်သည်။

​လီယန်ချူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်လူသားတွေကို သတ်တာက ဝက်တွေကို သတ်သလိုမျိုးပဲ၊ အလွန် လွယ်ကူပါတယ်။ ငါ့ကို ဂုဏ်ယူအောင်တော့ မလုပ်နိုင်ပါဘူး။"

​ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကောင်းကင်လူသားများ အလွန် ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

​သူတို့သည် စစ်တိုက်ရာတွင် အစွမ်းထက်သော မျိုးနွယ်စုများစွာကို တွေ့ခဲ့ဖူးသလို၊ အစွမ်းရှိသည့် ကျင့်ကြံသူများကိုလည်း တွေ့ဖူးသည်။

​သို့သော် ဤမျှလောက် မောက်မာသောသူမှာ ပထမဆုံး ဖြစ်သည်။

​"မန္တန်အစီအရင်ကို တည်ဆောက်ကြ "

​ကူချဲ့က အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးသည်။

ကောင်းကင်လူသား ၆ ဦးတို့သည် လက်နက်များကို ကိုင်စွဲကာ လီယန်ချူ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရပ်တည်လိုက်သည်။

​သူတို့၏ အရှိန်အဝါများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်စပ်နေပြီး လီယန်ချူမှာ သွေးမြေကျသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသည်။

​ဤမန္တန်မှာ အလွန်နက်နဲပြီး ယခုတွင် သူတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ တောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားလာကာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

​လက်ထဲရှိ လက်နက်များမှာလည်း ရှေးခေတ် စစ်မြေပြင်မှ ရရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန် ထက်မြက်သည်။

​ကူချဲ့က လီယန်ချူကို ထည့်မတွက်ထားပေ။ သူသည် စိတ်ကြီးဝင်ပြီး ထိုလူငယ်များမှာလည်း မကြီးပြင်းသေးသဖြင့် သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အရေးမပါပေ။

​ကူရှင်းက ငါးရောင်ခြယ်အလံကို ယူဆောင်လာပြီး သေဆုံးသွားခြင်းမှာ ကူရှင်း၏ အရည်အချင်း မမီ၍ဟု သူ ထင်သည်။

​ကောင်းကင်လူသား ၆ ပါးက ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသဖြင့် ဟန်တောင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

​"ဒါက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ တန်ခိုးပြခြင်းပဲ"

​"နတ်ဘုရားတွေ လူ့လောကကို ဒုက္ခပေးပြန်ပြီ"

​"ဒီနတ်ဘုရားတွေရဲ့ အရှိန်အဝါက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြင်းထန်တယ် "

​ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲပြီးနောက် ဟန်တောင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ ရတနာ ရှာဖွေနေကြသည်။

​ယခုမြင်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် သူတို့မှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

​ကောင်းကင်လူသား ၆ ပါးမှာ မန္တန်ကို ခင်းကျင်းလိုက်သည်။

​သူတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ သဘာဝအတိုင်း ပေါင်းစပ်သွားသည်။

​"ကလေးလို ကစားကွက်နဲ့။"

​လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

​တောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော နတ်ဘုရားများကို ကြည့်ရင်း သူသည် ပျင်းရိစွာ ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြီးမားစေခြင်း ကို သုံးလိုက်သည်။

​တစ်ခဏချင်းတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထောင်ချီ၍ ကြီးမားသွားကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ထိလိုက်သည်။

​ဤကောင်းကင်လူသားများ၏ အရှိန်အဝါမှာ သူနှင့် ယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

​ကောင်းကင်လူသား စစ်သည်တော်များမှာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားကြပြီး ဤလူငယ် တာအိုဆရာ၏ အစွမ်းအပေါ် ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။

​အမိန့်ရထားသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်လန့်နေကြသည်။

​လီယန်ချူက ခြေတစ်လှမ်း နင်းချလိုက်ရာ လူတိုင်းက မှော်စွမ်းအားများကို သုံးပြီး တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

​"ဘုန်း"

​ပင်လယ်ပြင်တွင် နေမင်းကြီး ပေါ်လာသကဲ့သို့ အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

​မကြာမီပင် လှိုင်းဂယက်များမှာ ရာနဲ့ချီသော မိုင်အထိ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

​ကောင်းကင်လူသား ၆ ပါးမှာ သွေးအန်သွားကြသည်။

​မျက်လုံး၊ နား၊ ပါးစပ်မှ သွေးများ ထွက်ကျလာပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အောက်သို့ နိမ့်ကျသွားသည်။

​သို့သော် နောက်တစ်ချက်တွင် ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ကြီးမားသော ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

​ထိုအရာက ပိုမို ကြောက်ရွံ့စရာကောင်းသဖြင့် သူတို့ စိတ်သက်သာရာ မရကြပေ။

​သူတို့မှာ သွေးအန်ပြီး အရိုးများ ကျိုးကြေကုန်သည်။ ခုနက တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး မန္တန်မှာလည်း ပျက်စီးသွားသည်။

​ယခုတွင် လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

​ကူချဲ့မှာ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ဤလူငယ် တာအိုဆရာမှာ အစွမ်းအနည်းငယ် ရှိသည်ဟု ယူဆသည်။

​လီယန်ချူက လက်နှစ်ဖက်ကို အင်္ကျီလက်ထဲ ထည့်ထားပြီး ကူချဲ့ကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်တိုင် မလာဘဲနဲ့ တခြားလူတွေကို စတေးဖို့ လွှတ်တာလား။"

​ဤကောင်းကင်လူသားများမှာ မည်သည့် စကြာဝဠာတွင်မဆို အရာရာကို ချုပ်ကိုင်နိုင်သူများ ဖြစ်သည်။

​သို့သော် သူ့မျက်လုံးထဲတွင်တော့ သူတို့မှာ အသေးအဖွဲများသာ ဖြစ်သည်။

​လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းသွားသော်လည်း၊ သူ၏ အစွမ်းကြောင့် ဘာမှ မလုပ်ရဲကြပေ။

​သူတို့မှာ အစကတည်းက မောက်မာကြပြီး အောက်လောကမှ ကျင့်ကြံသူများကို ထည့်မတွက်ကြပေ။

​ထိုလူငယ် တာအိုဆရာမှာ အစွမ်းထက်သော လက်နက်အနည်းငယ်သာ ရှိသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

​အောက်လောကတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအား မပြည့်စုံဘဲ မည်မျှပင် အဆင့်မြင့်ပါစေ၊ အကန့်အသတ်ရှိမည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

​သို့သော် ယခုကြည့်ရသော် ဤတာအိုဆရာ၏ စွမ်းအားမှာ အလွန် အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

​ကူချဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသည်။

​ဗလာနယ် ထဲတွင် လျှပ်စီးအလင်းတန်းများ ပေါ်လာသည်။

​လီယန်ချူက လက်ကို နောက်ပစ်ထားရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"လူတွေကို လွှတ်ပြီး ငါ့ရဲ့ တိုက်ကွက်တွေကို ကြည့်ချင်တာလား၊ ကောင်းပြီလေ၊ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းတွေကို မြင်ရအောင် ပြပေးမယ်။"

​လီယန်ချူသည် တစ်ချက်တည်းနှင့် ထိုပုဆိန်ကို ကိုင်ထားသော ကောင်းကင်လူသားရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။

​ဤကောင်းကင်လူသားမှာ ခုနက သားရဲကို သတ်နိုင်သူ ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူရှေ့တွင် ပုဆိန်ကို မမြှောက်နိုင်ခင်ပင် လီယန်ချူက သူ့ခေါင်းကို ညှစ်ချလိုက်သည်။

​"ပန့် "

​ဦးခေါင်းမှာ အမှုန့်ဖြစ်သွားပြီး ဝိညာဉ်ပါမကျန် ပျက်စီးသွားသည်။

​ထိုတစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် လူအားလုံးကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

​သူ့ကို သတ်ပြီးနောက် အခြားကောင်းကင်လူသားတစ်ပါးဆီသို့ သွားသည်။ နည်းလမ်းတူပင် ဖြစ်သည်။

​မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်လူသား ၆ ပါးလုံး၏ ဦးခေါင်းများမှာ ပျက်စီးသွားပြီး တစ်ယောက်မျှ မလွတ်မြောက်ခဲ့ပေ။

​သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ လျင်မြန်ပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား၊ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် အကုန်လုံး သေဆုံးသွားသည်။

​ကူချဲ့မှာ ရွှေရောင် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဓားကို ကိုင်ကာ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒီလောက်နဲ့ပဲလား၊ သူရဲဘောကြောင်တဲ့သူပဲ"

​သူသည် ဤကောင်းကင်လူသား ၆ ပါးကို အသုံးချပြီး လီယန်ချူကို သတ်ဖြတ်ရန် ဆွဲဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ကျိန်စာမိသွားကြသည်။

​ဤကိစ္စကို ၆ ပါးလုံး မသိခဲ့ကြပေ။

​ယခုတွင် ၆ ပါးလုံး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ လီယန်ချူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်သွားသည်။

​ဤသည်မှာ ကူချဲ့ လိုချင်သည့် ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။

​သူသည် မောက်မာသူ ဖြစ်သော်လည်း နတ်ဘုရင်၏ အမိန့်အရ ထိုကိစ္စမှာ အန္တရာယ်ကြီးကြောင်း သိသည်။

​ထို့ကြောင့် ဤ ၆ ပါးကို စတေးပြီး လီယန်ချူ၏ စိတ်နှလုံးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပျက်စီးစေရန် ရည်ရွယ်သည်။

​သူ မန္တန်စတင်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ကျဆင်းသွားပြီး နာကျင်မှုများ ခံစားရကာ လည်ပင်းတွင် သွေးကြောင်းများ ပေါ်လာသည်။

​ဤသည်မှာ ကျိန်စာသင့်ခြင်း၏ လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။

​"မဖြစ်နိုင်တာ၊ မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ"

ကူချဲ့က မေးသည်။

​လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ရယ်လိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကျိန်စာ ကိုယ်ပြန်ခံစားနေတာ၊ မင်းတို့ ကောင်းကင်လူသားတွေကလည်း တကယ်ကို အလုပ်ရှုပ်နေကြတာပဲ။"

​သူ ခုနက သုံးလိုက်တာက "ယင်ယန် ပြောင်းပြန်" နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး ထိပ်တန်း အစွမ်းဖြစ်သည်။

​သူအခုမှ သင်ယူရသေးသော်လည်း ကျိန်စာများကို ဖျက်ဆီးရန် လုံလောက်သည်။

​ကူချဲ့၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ငါးရောင်ခြယ်အလံကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

​ထို့အပြင် နောက်တွင် ရွှေရောင်တောက်ပနေသော ကောင်းကင်ဓားတစ်လက် ရှိသေးသည်။

​၎င်းမှာ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ဓားမဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရင် ပေးထားသော ကောင်းကင်ဓား ဖြစ်သည်။

​ထို့အပြင် နတ်ဘုရင် ပေးထားသော သွေးစက်များလည်း ရှိသည်။

​သူသည် ထိုအရာများကို အသုံးပြုပြီး လီယန်ချူကို တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

​လီယန်ချူက အေးဆေးစွာဖြင့် မြေကမ္ဘာလေး ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အရှည် ၆ ပေရှိသော ထိုအမည်းရောင် လေးမှာ ရှေးကျပြီး ရိုးရှင်းလှသည်။

​တစ်ချိန်တည်းတွင် မြား ကိုလည်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။

​သူသည် လေးကို ဆွဲယူပြီး ထိုစစ်သည်တော်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

​ကူချဲ့မှာ အလင်းတန်းများ ပေါ်လာပြီး လီယန်ချူ၏ လေးကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းမှာ တခြား လက်နက်တွေ ရှိသေးတယ်လို့ ပြောကြတာပဲ၊ အခု ထုတ်ပြလိုက်လေ၊ မဟုတ်ရင် အခွင့်အရေး ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

​လီယန်ချူက ရယ်မောလျက် -

"မင်းနဲ့ ဒီမြားက ဘယ်လောက် လိုက်ဖက်လဲ စမ်းကြည့်မယ်။"

​ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူသည် ထိုလေးနှင့် မြားအတွက် သေချာမှု မရှိပေ။

​ဤရှေးခေတ် ဧကရာဇ် ပေးခဲ့သော လက်နက်မှာ နာမည်ကြီးသော်လည်း အနည်းငယ် "မရိုးသား" သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

​လူသားမျိုးနွယ်၏ ကံကြမ္မာရှိသူမှသာ ဆွဲနိုင်သည်ဟု ပြောကြသော်လည်း၊ အမှန်တွင်မူ မန္တန် ရွတ်ဆိုရန်သာ လိုအပ်သည်။

​ဆွဲယူပြီးနောက်တွင်လည်း ထူးခြားမှု မရှိပေ။

​ကူချဲ့သာမက လီယန်ချူကိုယ်တိုင်လည်း မည်သည့် စွမ်းအားကိုမျှ မခံစားရပေ။

​သူသည် ဤအရာမှာ လူကို ခြောက်လှန့်ဖို့အတွက်သာ ထုတ်လုပ်ထားသလားဟုပင် တွေးမိသည်။

​သို့သော် ယခုတွင် လေးကို အပြည့်ဆွဲကာ ထိုကောင်းကင်လူသားကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

​ကူချဲ့သည် အလင်းတန်းများနှင့်အတူ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

​လီယန်ချူက မြားကို ပစ်လိုက်သည်။

​"ရှူး" ဟု အသံမြည်ကာ မြားမှာ ကြယ်တံခွန်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ သွားသည်။ လေထဲတွင်လည်း ထူးခြားမှု မရှိ၊ အလင်းတန်းများလည်း မပေါ်လာပေ။

​သို့သော် မြားမှာ အလွန် မြန်သည်။

​ကူချဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။

"မသိနားမလည်တဲ့ တာအိုဆရာ၊ ဒီလို လေးနဲ့ မြားကို သုံးပြီး ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။"

​သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ငါးရောင်ခြယ်အလံမှာ ပျက်စီးသွားပြီး သူ၏ နဖူးမှာ မြားဖြင့် ဖောက်ဝင်သွားသည်။

​"အား"

​သူ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တိမ်တိုက်များမှ ပြုတ်ကျသွားသည်။ နတ်ဘုရင်၏ မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်သော စစ်သည်တော်မှာ ထိုမျှနှင့်ပင် သေဆုံးသွားလေပြီ။

​အခန်း ၁၂၁၆ - ကောင်းကင်သို့တက်သည့်လမ်း

​လီယန်ချူသည်လည်း ခဏမျှ ကြောင်အသွားသည်။ လက်ထဲရှိ လေးနှင့်မြားကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများမှာ အလိုအလျောက် တွန့်ရွသွားသည်။

​ချက်ချင်းပင် သူသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ စစ်ဆေးလိုက်ရာ ကူချဲ့၏ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစမှာလည်း ပျက်စီးသွားပြီး လုံးဝ ပြာပုံဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

​"မြားတစ်ချက်တည်းနဲ့ သေသွားတာလား"

​လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

​ဤလူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ လွန်ခဲ့သော အကြိမ်က ကောင်းကင်လူသားထက် သိသိသာသာ ပိုမိုမြင့်မားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ငါးရောင်ခြယ်အလံအပြင် ရွှေရောင် တောက်ပနေသော ကောင်းကင်ဓားလည်း ရှိသေးသည်။

​ထိုကောင်းကင်ဓားက ပေးစွမ်းသည့် ဖိအားမှာ ငါးရောင်ခြယ်အလံထက် လုံးဝ မလျော့နည်းပေ။

​သို့သော်လည်း သူသည် ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူပင် သေဆုံးသွားရသည်။

​ကူချဲ့မှာ ဤတိုက်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ တွေးထားမည်မဟုတ်သလို၊ တစ်ချက်တည်းနှင့် အသက်ဆုံးရှုံးရလိမ့်မည်ဟုလည်း လုံးဝ ထင်မှတ်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

​သူသည် နတ်ဘုရင်၏ သွေးစက်များကို တတ်နိုင်သမျှ မသုံးစွဲရန်သာ စဉ်းစားထားခဲ့ပြီး၊ သူ့ကိုယ်သူ ချန်လှပ်ထားရန် သို့မဟုတ် အကောင်းဆုံးဆိုလျှင် မည်မျှအထိ သုံးစွဲရမည့် ကိစ္စကိုသာ တွက်ချက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၏ အလောင်းမှာ အလွန်ပင် အေးစက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်တုံး ကျောက်ဆောင်များမှာ ညစ်ညမ်းလာကာ ပန်းပင်များ၊ သစ်ပင်များမှာ နတ်ဆိုးသဖွယ် ဖြစ်လာပြီး အလွန် ထူးဆန်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံများသို့ ပြောင်းလဲကုန်သည်။

​ကောင်းကင်လူသားတစ်ပါး ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားသည့်အတွက် လီယန်ချူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လူပေါင်းသောင်းနှင့်ချီ၍ ဂါထာမန္တန် ရွတ်ဖတ်နေသံများ ကြားယောင်လာကာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးဆူညံနေသည်။

​"ရှေးခေတ် နတ်ဘုရင်တွေ ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ထူးခြားတဲ့ ရတနာနှစ်ပါးပဲ။"

လီယန်ချူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူသည် ပါးစပ်ကို ဟကာ မီးတောက် များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ မင်္ဂလာမရှိ၍ ထူးဆန်းနေသော အလောင်းများဆီသို့ လောင်ကျွမ်းသွားသည်။

​ထိုသုံးရေူင်ခြယ်မီးတောက်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။ ကောင်းကင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်သန်မာသော်လည်း ခဏချင်းမှာပင် ပြာမှုန့်ဖြစ်သွားသည်။

​ကောင်းကင်တွင် ငါးရောင်ခြယ်အလံနှင့် ကောင်းကင်ဓားတို့သာ လွင့်မျောကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ မည်သူမျှ မောင်းနှင်သူ မရှိတော့သော်လည်း အလွန်အားကောင်းသည့် အလင်းတန်းများကို ဖြာထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုမျိုးတော့ မရှိပေ။ ထို့အပြင် မြေပြင်တွင်လည်း အစွမ်းထက်သော လက်နက်များ ပြန့်ကျဲနေသည်။

​ထိုအရာများအပြင် လီယန်ချူသည် ထိုလူငယ် ကောင်းကင်လူသား၏ အလောင်းကို မီးရှို့လိုက်ပြီးနောက် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့်ရှိသော ကြေးပုလင်းတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရပြီး ထိုထဲမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

​လီယန်ချူ အာရုံခံကြည့်ရာ ထိုပုလင်းထဲတွင် အလွန်တရာ စွမ်းအားကြီးမားလှသော သွေးစက် များ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

​သူ အရင်က ကျင့်ကြံခဲ့သည့် အားအကောင်းဆုံး သွေးစက်မှာ အောက်ရှူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖြစ်ပြီး၊ နဂါးသွေးနှင့် မြွေနဂါးသွေးဟူ၍ မျိုးနွယ်စု နှစ်ခု၏ သွေးစက် ပါဝင်သည်။

​သို့သော် ၎င်းနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ဤကြေးပုလင်းထဲမှ သွေးစက်များ၏ စွမ်းအားမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားလှပြီး လုံးဝ တန်းမတူပေ။

​လီယန်ချူသည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအား ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသွေးစက်ထဲတွင် ပါဝင်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ထုတ်လွှတ်ခြင်း မရှိသေးသော်လည်း သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို တစ်ခဏချင်းမှာပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေသည်။

​"စွမ်းအားက အရမ်းပြင်းတာပဲ" လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

​ထိုပုလင်းတွင်လည်း အလွန်အားကောင်းသော တားဆီးထားသည့် အဆောင် များ ရှိနေသည်။

​လီယန်ချူသည် အရင်က ငါးရောင်ခြယ်အလံကို ရရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် ၎င်းမှာ နတ်ဘုရင်၏ မှော်ရတနာဖြစ်ပြီး အလွန်အစွမ်းထက်ကြောင်း သိထားသည်။ အရင်တစ်ခေါက်က အာကာသကို ဖောက်ထွက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားရာ လီယန်ချူပင် မလိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။

​ယခုတစ်ခေါက်တွင် သူ အတွေ့အကြုံရသွားပြီဖြစ်၍ လက်ကို တန်းခါလိုက်သည်။

​"ရှူး"

​အစီအရင် တားဆီးသည့် အဆောင်စာများမှာ ကြီးမားလှသော အရှိန်ဖြင့် ထိုကြေးပုလင်းအပေါ်သို့ ပုံနှိပ်လိုက်ပြီး ပထမဦးဆုံး ထိုပုလင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

​ကြေးပုလင်းပေါ်တွင် အားကောင်းသော တားဆီးမှုများရှိသော်လည်း အစီအရင်စာများ တံဆိပ်ခတ်လိုက်သောအခါ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပြန်လည် ပစ်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

​သို့သော် လီယန်ချူ၏ စွမ်းအား မှာ လွန်စွာ နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် ကြေးပုလင်းကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့သည်။

​မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤသည်မှာ သွေးစက်များကိုသာ သိုလှောင်ထားသည့် ရတနာဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ကာကွယ်ခြင်းအတွက် မှော်ရတနာ မဟုတ်ပေ။

​လီယန်ချူသည် ထိုကြေးပုလင်းကို ဖုန်လိုင် နတ်ကျွန်းထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

​"အထာကျတဲ့သူ ထင်နေတာ၊ တကယ်တော့ ရတနာ လာပို့ပေးတဲ့သူပါလား။"

ဟု လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။

​သူသည် ငါးရောင်ခြယ်အလံနှင့် ကောင်းကင်ဓားကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးထဲတွင် အစီအရင်စာများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

​သူသည် ထိုနတ်ဘုရင်၏ ရတနာနှစ်ပါးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

​ငါးရောင်ခြယ်အလံနှင့် ကောင်းကင်ဓားမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသဖြင့် လီယန်ချူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်ပြင်ကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

​အစီအရင်စာများမှာ တုန်ခါနေပြီး ထိုရတနာနှစ်ပါးကို သူ၏ လက်ထဲတွင်ပင် ချုပ်နှောင်ထားလိုက်သည်။

​………………

​ကောင်းကင်ဘုံ၊ ခမ်းနားလှသော နန်းတော်တစ်ခုအတွင်းတွင်

​ရွှေရောင်ဝတ်လုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာထား တည်ကြည်သော ဂူယန်နတ်ဘုရင်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးထဲမှ အလင်းတန်းနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တိမ်တိုက်များဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားသည်။

​တစ်ခဏအတွင်းတွင် ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး ဤပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသည်။

​ဂူယန်နတ်ဘုရင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသများ ပေါ်လာသည်။

"ဒီလောက်တောင် အသုံးမကျတာလား၊ လူလည်းသေပြီ၊ ရတနာလည်း အထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရပြီ "

​ဤအစွမ်းထက်သော အရာသည် သူ၏ စွမ်းအားများကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံးပင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

​…………

​ထိုနတ်ဘုရင်မမှာ ထိုအချိန်တွင် နန်းတော်ထဲ၌ ကူယုနှင့် ကိစ္စတစ်ခုကို တိုင်ပင်နေသည်။

​ရှည်လျားသော ဝတ်လုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နတ်ဘုရင်မကဲ့သို့ လှပသော ကူယုမှာ ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

​ထိုနတ်ဘုရင်မက အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အောက်ဘက်က အဲ့ဒီတာအိုဆရာက သူ့ကို အရမ်းဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်ပုံရတယ်။"

​ကူယု၏ ရေကန်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့ဩမှု အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာသည်။

"ဒီလောက်မြန်မြန်နဲ့ အနိုင်အရှုံး ပေါ်သွားပြီလား"

​သူမ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမထင်သည်မှာ နောက်ခံမရှိသည့် ထိုလူငယ် တာအိုဆရာမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သေချာပေါက် သေဆုံးရလိမ့်မည်ဟု ဖြစ်သည်။

​သို့သော် ထိုနတ်ဘုရင်ကို ဤမျှ ဒေါသထွက်စေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

​"သူ ဘာတွေများ လုပ်လိုက်လို့လဲ"

​ကူယု၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်သိချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

​ထိုနတ်ဘုရင်မက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်

"ငါးရောင်ခြယ်အလံ၊ ကောင်းကင်ဓား၊ သွေးစက် ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရင်ရဲ့ ကိုယ်ပွား၊ ပြီးတော့ အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေလည်း အတူတူ ပါသွားတာ၊ အဲ့ဒီအထဲမှာ ကူချဲ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းအစကလည်း ရှိသေးတယ်၊ ဒီလိုနဲ့တောင် ပြဿနာတက်နိုင်သေးတယ် "

​ကူယု၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေသည်။

​ဟုတ်ပေသည်၊ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် သူမပင်လျှင် ကူချဲ့၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေ။

​ဒါဆိုလျှင် ထိုလူငယ် တာအိုဆရာသာ ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်လာလျှင် နတ်ဘုရင်များ အောက်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်နေမည် မဟုတ်လော။

​………………

​လူ့လောက

​လီယန်ချူသည် ကူချဲ့ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည့်အတွက် ကောင်းကင်ဘုံတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး အာရုံခံစားမိသွားသည်ကို မသိရှိသေးပေ။

​ထိုအချိန်တွင် သူသည် သွေးစက်များကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ငါးရောင်ခြယ်အလံနှင့် ရွှေရောင်ဓားကို သိမ်းဆည်းရန် ကြိုးစားသည်။

​သို့သော် ငါးရောင်ခြယ်အလံပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ့ကို ချက်ချင်း နောက်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ရွှေရောင်ဓားကိုပင် သူ မဆုပ်ကိုင်နိုင်တော့ပေ။

​ငါးရောင်ခြယ်အလံနှင့် ကောင်းကင်ဓားမှာ တစ်ချိန်တည်းတွင် နတ်ဘုရား အလင်းရောင်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်၍ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

​ဤသည်မှာ နတ်ဘုရင်၏ ရတနာဖြစ်ပြီး အပေါ်တွင် အလွှာပေါင်းများစွာသော တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုများ ရှိနေသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည် သိမ်းဆည်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လက်နက်များကို အရင်ဆုံး သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

​ဤလူငယ် ကောင်းကင်လူသားမှာ အရှေ့ပင်လယ် မှ လူများကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး ယခုအချိန်တွင် အလောတသဖြင့် သေဆုံးသွားရသည်။

​သူ၏ အစွမ်းအစကိုပင် ထုတ်သုံးခွင့် မရလိုက်သလို၊ ဤနတ်ဘုရင်၏ ရတနာနှစ်ပါးကိုပင် အသုံးပြုချိန် မရလိုက်ပေ။

​နတ်ဘုရင် ကူယန်၏ စီစဉ်မှုများကို ရယ်စရာတစ်ခု ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

​လီယန်ချူ ရုတ်တရက် ခေါင်းကို ရိုက်မိလိုက်သည်။

"ပြီးပြီ ငါ့ရဲ့ မြားလေး "

​သူ ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ထွက်၍ ရှာဖွေလိုက်သော်လည်း မြားကို မတွေ့ရှိတော့ပေ။

​ခုနက မြားကို ပစ်လိုက်ချိန်တွင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်သွားပြီး ခြေရာလက်ရာမပျောက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

​"လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ မြားတစ်ချောင်း သုံးရတာ တန်ဖိုးကြီးလွန်းတယ်၊ ဒါကြောင့်ပဲ မြေကမ္ဘာ မြားက သုံးချောင်းပဲ ရှိတာလား "

​"အရင်က ဒီမြားက ဒီထက် ပိုများဦးမလား "

​လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

​သို့သော် ဤကိစ္စထက် သူ ယခုတွင် နောက်ထပ် အရေးကြီးသည့်အရာတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည်။

"ကောင်းကင်လူသားတွေက လူ့လောကကို အလွယ်တကူ ဆင်းသက်လာနိုင်ပြီလား "

​အာရုံစူးစိုက်ပြီးနောက် သူက ဤကိစ္စ မဖြစ်နိုင်ဟု ယူဆသည်။ အကယ်၍သာ ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ကောင်းကင်လူသား အများအပြား ဆင်းသက်လာကြလိမ့်မည်။

​"သူတို့ ဘယ်လိုဆင်းသက်လာတယ်ဆိုတာကို ရှာရမယ်၊ မြားကိစ္စကို မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ဘယ်သူမှ မကိုင်နိုင်ဘူး။"

​လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စဉ်းစားတွေးတောမှုများ ထွက်ပေါ်လာပြီး စွမ်းအားကို လည်ပတ်လိုက်ရာ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ၆၄ ကွက် အစီအရင် ပုံရိပ်ပေါ်လာသည်။ ထို့အပြင် ပေတုကျမ်း နှင့် လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေနိုင်သော ရတနာများကလည်း ပါဝင်သည်။

​ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ကျင့်စဉ်မှာ လွန်စွာ နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် မှော်နည်းဖြင့် ဟောကိန်းထုတ်ခြင်း ဖြင့် ထိုကိစ္စကို တွက်ချက်လိုသည်။

​အသိစိတ် လွတ်မြောက်သွားချိန်တွင် စကြာဝဠာ ကြယ်တာရာများ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ နောက်ကျောတွင် ဖြန့်ကျက်သွားသည်။

​သူသည် ကြယ်တာရာများ အလယ်တွင် ရပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ကြယ်တစ်လုံးစီတိုင်းမှ အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသည်။

​တွက်ချက်ခြင်းမှာ အဆင့်မြင့်ရုံတင်မကဘဲ အစွမ်းထက်သော စိတ်စွမ်းအားလည်း လိုအပ်သည်။

​သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် နတ်ဘုရင်၏ ရတနာနှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် လီယန်ချူ၏ အဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။

​လီယန်ချူ တွက်ချက်ထားသည့် ဟောကိန်းများမှာ ဝေဝါးနေပြီး တရုတ်ပြည် နယ်နိမိတ်ထဲတွင် မဟုတ်ဘဲ အရှေ့ဘက်တွင်သာ ရှိကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

​"တရုတ်ပြည် နယ်နိမိတ်ထဲမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ အရှေ့ပင်လယ်မှာပဲလား "

လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။

​အရှေ့ပင်လယ်မှာ ကျယ်ပြောလှပြီး အပြင်ဘက်သို့ ဆက်သွားလျှင် ပင်လယ်ပြင်ရှိ နတ်ကျွန်းများ နယ်မြေဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ အလွန် ထူးခြားသော နေရာဖြစ်သည်။

​"ကောင်းကင်ဘုံ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ရှာရမယ်၊ သူတို့ကို အမြဲတမ်း စိတ်ကြိုက် ဆင်းသက်ခွင့် မပေးထားသင့်ဘူး။"

​သို့သော် အရှေ့ပင်လယ်မှာ ကျယ်ပြောလွန်းသဖြင့် တစ်ခဏအတွင်း ရှာမရနိုင်သလို မြား၏ တည်နေရာကိုလည်း တွက်ချက်၍ မရပေ။

​"တွက်ချက်မှု နည်းလမ်းတွေက အဲ့ဒီ အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေရဲ့ အထူးကျွမ်းကျင်မှုပဲ၊ လက်ချောင်းနဲ့ တွက်လိုက်တာနဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို သိနိုင်တယ်၊ ငါ့ရဲ့ အဆင့်နဲ့တော့ နည်းနည်း လိုသေးတယ်။"

​လီယန်ချူသည် တိုက်ရိုက် ခုန်လိုက်ပြီး ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဆုန်တောင် ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်သွားလိုက်သည်။

​…………

​ဆုန်တောင်၊ ဇီရှောင်ဂူ

​လုန်ရှန်ပိုမှာ ဤအချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အပိုင်းအစမှာ လုံးဝ မပြိုကွဲသေးပေ။ သူမသည် ချင်းလွမ် ကို သင်ကြားပေးနေသည်။

​ချင်းလွမ်ကို နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်၏ လေကို ကျင့်ကြံသော ပညာရပ်အချို့ကို သင်ကြားပေးနေသည်။

​ခုနက သူမသည် အစွမ်းအစ ဟူသော စကားလုံး လေးလုံးကို ပြောလိုက်ခြင်းမှာ ဤသူမှာလည်း နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်မှ ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။ သို့သော် သူ၏ မူလအစမှာ မည်သည့် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်မှ ဖြစ်ကြောင်း မသိရှိပေ။

​လုန်ရှန်ပိုနှင့် ချင်းလွမ်တို့မှာ လီယန်ချူ အလွန်မြန်မြန် ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

​ချင်းလွမ် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

"တာအိုဆရာ ပြန်လာပြီလား"

​လုန်ရှန်ပိုသည် ဤလူငယ် တာအိုဆရာကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

"အရင်တစ်ခေါက် သွားတုန်းက ကပ်ဘေးတွေ ဝိုင်းနေတယ်၊ အခုတော့ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်တာကလည်း နည်းလမ်းကောင်းပါပဲ... ဟင် "

​လုန်ရှန်ပို ကြောင်သွားသည်။ လီယန်ချူကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ အရင်က ကပ်ဘေးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

​လီယန်ချူက -

"ဒီတစ်ခေါက် ဆင်းသက်လာတဲ့ ကောင်းကင်လူသားတွေကို ကျွန်တော် အကုန်လုံး သတ်ပစ်လိုက်ပြီ။"

​လုန်ရှန်ပို: "………………"

​ချင်းလွမ်: "……………………"

​ဒီလောက်မြန်မြန်လား

​ချင်းလွမ်မှာ လုန်ရှန်ပိုကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အဘွားအိုက အသက်ကြီးပြီး ငါ့ကိုပဲ ခြောက်လှန့်နေတာ၊ ဒီတစ်ခေါက်လာတဲ့ ကောင်းကင်လူသားတွေက အစွမ်းမရှိတာ၊ သွားရင် သေမယ်လို့ ပြောပြီး လိမ်နေတာပဲ"

​လုန်ရှန်ပို အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။ ရုတ်တရက် သွားလိုက်၊ ရုတ်တရက် ပြန်လာလိုက်၊ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အစွမ်းထက်တဲ့ ရန်သူတွေကို ပြာမှုန့်ဖြစ်သွားအောင် လုပ်လိုက်နိုင်တယ်။

​ဤသည်မှာ တကယ်ပင် ရဲရင့်သော စိတ်ဓာတ်နှင့် အစွမ်းအစပင် ဖြစ်သည်။

​"နောက်မျိုးဆက်လူတွေက ဒီလောက်ထိတောင် အံ့ဩစရာ ကောင်းတာလား"

လုန်ရှန်ပို တွေးလိုက်သည်။

​လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"အဘွားကြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ သိလား "

​လုန်ရှန်ပိုက -

"သိရင်ရော ဘာဖြစ်မလဲ၊ ကောင်းကင်ဘုံမှာ နတ်ဘုရင်တွေ ရှိတယ်၊ မင်းရဲ့ အဆင့်နဲ့ နတ်ဘုရင်ကို တွေ့ရင် သေချာပေါက် ပြာမှုန့်ဖြစ်သွားမှာပဲ။"

​လီယန်ချူက - "အဲ့ဒါဆိုရင် အဘွားကြီး သိတယ်ပေါ့။"

​လုန်ရှန်ပို ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် -

"ခွန်လွန်တောင်မှာ ကောင်းကင်ကို တက်တဲ့ စင်မြင့် ရှိတယ်၊ အဲ့ဒါက ကောင်းကင်ကို တက်တဲ့လမ်းပဲ၊ အဲ့ဒီလမ်းကို ရှာတွေ့ရင် ကောင်းကင်ဘုံကို သွားနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တိုင်ကတော့ ဒီလမ်းကို မလျှောက်ဖူးဘူး၊ အကုန်လုံးကို မင်းဘာသာပဲ ရှာရတော့မယ်။"

​လီယန်ချူ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

​သူက ဆက်မေးလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်လူသားတွေ ဆင်းသက်လာတာ၊ ကျွန်တော်တွက်ကြည့်တာ ဒီပြည်နယ်ထဲမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အရှေ့ဘက်မှာ ဖြစ်မယ်၊ အရှေ့ပင်လယ်မှာ ဖြစ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အကြောင်းရင်းတွေက ပိတ်ဆို့နေလို့ မတွက်လို့ မရဘူး၊ အကြီးကဲဆီမှာ နည်းလမ်း ရှိမလား "

​လုန်ရှန်ပိုက ပြောသည်

"ငါကတော့ အပိုင်းအစလေး တစ်ခုပဲ၊ မကြာခင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မှာ၊ ဒီကိစ္စက အကြောင်းရင်းတွေ အများကြီး ပါနေတယ်၊ တွက်ချက်ဖို့ဆိုရင်..."

​သူမ စကားကို ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲ့ဒီလို မေးနေမှတော့ ငါတွက်ပေးပါ့မယ်။"

​လီယန်ချူ လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။

​ဤသူသည် နောက်မျိုးဆက်လူများကို ကူညီပေးနိုင်သည်၊ သေချာပေါက် တွက်ချက်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်၊ လီယန်ချူကလည်း သူမကို ရှာရန် အထူးတလည် ပြန်လာခဲ့သည်။

​လုန်ရှန်ပို လက်ချောင်းလေးဖြင့် တွက်ချက်ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

"အရှေ့ပင်လယ်က ကျွန်းငယ်လေးတစ်ခုပေါ်မှာ၊ ကောင်းကင်လူသားတွေကို ခေါ်ဆောင်လာတာက ကွမ်ယွမ် က လူမဟုတ်ဘူး၊ ပြင်ပနယ်မြေက လာတာ။"

​သူမ၏ တွက်ချက်မှုမှာ အလွန်ကျွမ်းကျင်သည်၊ ထိုလူ၏ အစစ်အမှန်ကိုပင် တွက်ချက်နိုင်ခဲ့သည်။

​"တည်နေရာ အတိအကျကရော ပြီးတော့ အဲ့ဒီလူက ဘယ်သူလဲ "

​လီယန်ချူ မေးလိုက်သည်။

​လုန်ရှန်ပို ဆက်လက် တွက်ချက်သည်

"အရှေ့ပင်လယ်မှာ ကျွန်းငယ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ လျိုကျူးကျွန်း လို့ ခေါ်တဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်း ရှိတယ်၊ ပင်လယ်ထွက်တဲ့သူတွေ အကုန်လုံး သိတယ်၊ လျိုကျူးကျွန်းရဲ့ တောင်ဘက် မိုင်တစ်ရာလောက်မှာ ရှိတဲ့ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ ကျွန်းငယ်လေးပဲ။"

​ခဏနားပြီးနောက် သူမ ဆက်ပြောသည်

"အဲ့ဒီလူရဲ့ အစွမ်းအစက သိပ်မမြင့်ဘူး၊ မြေပြင်နတ်ဘုရား မဟုတ်ဘူး။"

​"ဟင်"

​လုန်ရှန်ပို အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

​"မဟုတ်ဘူး၊ မြေပြင်နတ်ဘုရားပဲ။"

​"ဟမ် မဟုတ်ပြန်ဘူး။"

​လုန်ရှန်ပို မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ထားတယ်။"

​သူမဘေးတွင် လူတစ်ယောက်၏ အစွမ်းအစကို တွက်ချက်သည့် တုတ်ချောင်းလေးများ ပေါ်လာပြီး အပေါ်တွင် စာသားများ ရေးသားထားသည်။

​ထိုဆံပင်ဖြူဖြူ အဘွားအိုသည် စိတ်ဝိညာဉ်အပိုင်းအစတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ဤမျှအထိ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာပင်။

​"နှင်းမြိတ်ကို ကိုင်ထားတဲ့ လူငယ် တာအိုဆရာတစ်ယောက်၊ ထူးဆန်းတယ်၊ ဘာလို့ သူ့ကိုယ်ပေါ်က အရှိန်အဝါတွေက ဒီလောက် ရှုပ်ထွေးနေတာလဲ"

​"မြေပြင်နတ်ဘုရား မဟုတ်တဲ့ ဒါမှမဟုတ် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ပဲရှိတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ တွက်ချက်တာ ကို ရှောင်တိမ်းနိုင်တယ်ပေါ့ "

​လုန်ရှန်ပို တွက်ချက်နေစဉ် တုတ်ချောင်းလေး ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

​လုန်ရှန်ပို ကြောင်သွားပြီး ကြောက်စရာကောင်းကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အစီအရင်ကို ရပ်လိုက်သည်။

​သူမ လီယန်ချူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်

"ဒီလူရဲ့ အထောက်အထားက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ကို တွေ့ရင် သေချာပေါက် သတိထားပါ၊ သူ့ရဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို မယုံပါနဲ့။"

​စကားဆုံးသွားပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရောင်ဖျော့သွားသည်။

​"ငါ့ရဲ့ မူလခန္ဓာကိုယ်သာ အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်နိုင်ရင် နောက်တစ်ခါ ကောင်းကင်ဘုံမှာ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့။"

​ဤစိတ်ဝိညာဉ်အပိုင်းအစမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

​"ဒီလို လူပုဂ္ဂိုလ်မျိုး၊ အရင်တုန်းကလည်း အောင်မြင်အောင် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့မှာပါ၊ ကောင်းကင်ဘုံမှာ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့။"

​လီယန်ချူ လက်အုပ်ချီ၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

​ချင်းလွမ် မေးသည်

"တာအိုဆရာ အခု ဘာလုပ်မလဲ"

​လီယန်ချူ - "လူသတ်မယ်"

​ချင်းလွမ် - "အဲ့ဒီလူက ကောင်းကင်လူသားတွေကို ခေါ်ဆောင်လာတယ်၊ အဘွားကြီး သူ့ကို တွက်ချက်နေတာကိုလည်း သိသွားပြီ၊ အဲ့ဒီနေရာမှာပဲ စောင့်နေပါ့မလား"

​လီယန်ချူ ချင်းလွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်

"မင်းပြောတာလည်း မှန်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ သွားကြည့်ဦးမယ်။"

​ချင်းလွမ် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြောလိုက်သည်

"ကျွန်မက တာအိုဆရာရဲ့ ကျေးဇူးကို ရခဲ့တာ၊ တာအိုဆရာရဲ့ စီးတော်ယာဉ်အဖြစ် အစေခံပါရစေ၊ အရှေ့ပင်လယ်က ကျယ်ပြောတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် ခဏလေးပဲ ရောက်တယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် တာအိုဆရာရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ချန်ထားလို့ ရမယ်။"

​လီယန်ချူ ကြောင်သွားသည်။

​ဤအသားအရေ ဖြူဝင်းပြီး လှပသော မိန်းမပျိုမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး အစိမ်းရောင် ငှက်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်လှပပြီး စီးဆင်းနေသော လိုင်းများဖြင့် အတောင်ပံများမှာ အရောင်တောက်ပနေသည်။

​"တာအိုဆရာ၊ တက်ပါ "

​လီယန်ချူလည်း ငြင်းဆန်မနေတော့ဘဲ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်တက်ပြီး ချင်းလွမ်၏ ကျောပေါ်သို့ ထိုင်လိုက်သည်။

​ချင်းလွမ် အတောင်ပံဖြန့်ကာ ပျံသန်းသွားရာ အရှိန်မှာ အလွန်မြန်ပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မိုင်ပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်။

​ခဏကြာပြီးနောက် သူတို့ အရှေ့ပင်လယ်ပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

​လီယန်ချူ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ အသေးစိတ်အထိ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ပြန်လည် ပေးပို့လာသည်။

​ကျွန်းတစ်ကျွန်းစီတိုင်းကို သူ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် စကင်ဖတ်လိုက်ရာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ရသည်။

​သူသည် အရှေ့ပင်လယ်ပြင် အစိမ်းရောင် လှိုင်းလုံးများပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း လျိုကျူးကျွန်းကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့သွားသည်။

​နီးကပ်သွားပြီးနောက် ထပ်မံ ရှာဖွေလိုက်ရာ လုန်ရှန်ပို ပြောသည့် လူသူကင်းမဲ့သော ကျွန်းငယ်လေးကို ရှာတွေ့သွားသည်။

​ကျွန်းငယ်ပေါ်တွင် ယဇ်ပလ္လင် နှစ်ခု ရှိသည်၊ တစ်ခုက ကြီးပြီး တစ်ခုက သေးသည်။ အပေါ်တွင် ငှက်စာများ၊ ပိုးမွှားစာများဖြင့် ရေးထိုးထားသည်။

​လီယန်ချူသည် ရတနာပြုလုပ်ခြင်းဆိုင်ရာ စာအုပ်ကို ကျင့်ကြံထားသဖြင့် ထိုစာများကို သိသော်လည်း မည်သည့် အဓိပ္ပာယ် ရှိမှန်း မသိပေ။

​ချင်းလွမ်က ရုတ်တရက် ပြောသည်

"ဒီ အကြီးအပေါ်မှာ နတ်ဘုရားတွေကို ခေါ်ဖို့၊ နတ်ဆိုးတွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ရေးထားတာပါ။"

​လီယန်ချူ -

"မင်း ဒီစာတွေကို ဖတ်တတ်တာလား"

​ချင်းလွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

"ဒါက ရှေးခေတ်လူတွေ ပူဇော်ပသတဲ့ နည်းလမ်းပဲ။"

​"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဖတ်တတ်ပေမဲ့ နတ်ဘုရားတွေကို ခေါ်လို့ မရဘူး။"

​"ဘာလို့လဲ" လီယန်ချူ မေးသည်။

​"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထူးခြားတဲ့ ပူဇော်ပစ္စည်းတွေ လိုတယ်၊ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုစီနဲ့ ပူဇော်ပစ္စည်းတွေကလည်း မတူဘူး။"

ချင်းလွမ် ရှင်းပြသည်။

​"အဲ့ဒီတော့ ဒီအသေးလေးကရော" လီယန်ချူ မေးသည်။

​"အသေးလေးကတော့ ပို့ဆောင်ပေးတဲ့ အစီအရင်ပဲ၊ နယ်မြေ ကျော်ဖြတ်ဖို့ သီးသန့်ပဲ။"

​လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဤအသေးလေးကို သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။

​ထိုအသေးစား ပို့ဆောင်ပေးသော အစီအရင်မှာ နယ်မြေကျော်ဖြတ်ရန်အတွက် သီးသန့် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ဒီလူက ရှေ့မှာတင် အခြေအနေကို သိသွားတာပဲ၊ ဘာလို့ ယဇ်ပလ္လင်ကို မဖျက်ဆီးခဲ့တာလဲ၊ ဘာကို ကြံစည်နေတာလဲ "

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

​ကောင်းကင်ဘုံက လူတွေက နယ်မြေကျော်ပြီး လာချင်ရင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ရမယ်၊ အစွမ်းအစ ထူးခြားဖို့ လိုတယ်။

​ချင်းလွမ် ရုတ်တရက် ပြောသည် -

"ဒီအပေါ်က စာလုံးနှစ်မျိုးက တစ်ယောက်တည်း ရေးထားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဒီအသေးလေးက ပိုပြီး ရှေးကျတယ်။"

​ချင်းလွမ်မှာ စစ်မှန်သော နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်မှ ဖြစ်ပြီး ရှေးခေတ် နည်းလမ်းအချို့ကို သိရှိထားသဖြင့် ထိုအရာများကို သတိပြုမိသွားသည်။

​"မှန်တယ်၊ အဲ့ဒီလူက နယ်မြေကျော်ပြီး လာဖို့ ယဇ်ပလ္လင်ကို သုံးရမယ်ဆိုရင် ပထမဆုံးအကြိမ်က ဘယ်လို လာခဲ့တာလဲ "

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

​သူ တရုတ်ပြည်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်

"ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ကတော့ နောက်ကွယ်မှာ လက်သပ်မွေးထားတဲ့သူ ရှိဦးမယ်။"

​သူ နှစ်ခုစလုံးကို သေချာကြည့်လိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင် စွမ်းအားများ မကျန်ရှိတော့ဘဲ လီယန်ချူလည်း တစ်ဖက်ကို ရှာမတွေ့တော့ပေ။

​လီယန်ချူ ချင်းလွမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်

"သူ ထွက်သွားပြီ၊ ငါတို့ မလာခင် ယဇ်ပလ္လင်ကို ဖျက်ဆီးသွားရင် မကောင်းဘူးလား "

​ချင်းလွမ် ခေါင်းခါလိုက်သည်

"ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ မသိဘူး။"

​လီယန်ချူ စဉ်းစားလိုက်သည်

"ဒီစာတွေကို သုံးပြီး ဟိုဘက်ကို ကူးနိုင်မလား"

​ချင်းလွမ် ရှင်းပြသည်

"သက်ဆိုင်ရာ ပူဇော်ပစ္စည်းတွေ လိုတယ်၊ ပူဇော်ပစ္စည်းတွေက ဘာမှန်း မသိရင် ယဇ်ပလ္လင်ကို အသုံးပြုလို့ မရဘူး။"

​"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဒါကို သိပ်မသိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။"

​လီယန်ချူ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

​ဒီလောက်ဆိုရင်တော့ ကောင်းကင်ဘုံကို သွားဖို့ လမ်းကြောင်းမှာ ပျက်သွားပြီ၊ အဲ့ဒီလူကို ရှာဖို့ကလည်း လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်တော့ဘူး။

​…………

​ပျက်စီးနေသော ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုတွင်

​မြေကြီးမှာ ပြိုကွဲနေပြီး ကောင်းကင်မှာလည်း ပျက်စီးနေသည်၊ နေရာတိုင်းမှာ မီးတွေ လောင်ကျွမ်းနေပြီး လေပြင်းတွေကလည်း တိုက်ခတ်နေသည်။

​အသက်ရှင်သန်မှု မရှိတော့ဘဲ အရင်က ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

​ဒီနေရာမှာ အရင်က မြစ်ကြီးတစ်စင်း ရှိခဲ့ပြီး မိုင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော်လည်း အခုတော့ ခန်းခြောက်သွားပြီ။

​အဲ့ဒီထဲမှာလည်း အရိုးစုကြီးတွေ ရှိနေပြီး အချို့က လုံးဝ ပြာမှုန့် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။။

​ဒီနေရာမှာလည်း အတူတူပဲ ဖြစ်သည့် ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု ရှိသည်။

အဲ့ဒါက ပို့ဆောင်ပေးသည်ံ ယဇ်ပလ္လင်ပင်။

​နှင်းမြိတ်ကို ကိုင်ထားသော လူငယ် တာအိုဆရာ ချန်ချီ သည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။

​ထိုပျက်စီးနေသော ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်ရင်း သူသည် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိလိုက်သည်။

​သူ ယဇ်ပလ္လင်ကနေ ထွက်ခွာပြီး အထဲမှာ ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

ဘာကို ရှာနေမှန်း မသိခဲ့ပေ၊

တောင်တန်းတွေ၊ ကောင်းကင်တွေကို သေချာ ကြည့်နေမိသည်။။

​သူသည် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့် မဟုတ်သည့်အတွက် အရှေ့ပင်လယ်တွင် ဆင်းသက်လာသောအခါ လီယန်ချူသည် သတိမထားမိခဲ့ပေ။

​သို့သော် ချန်ချီက ခုနက လုန်ရှန်ပို သူ့ကို တွက်ချက်နေသည်ကို သေချာ သိလိုက်သည်။

​"ရှေးခေတ် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အပိုင်းအစက ဒီလောက်အထိ စွမ်းအားရှိတာလား၊ ကန်ယွမ် ကမ္ဘာကြီး မပျက်စီးခင်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ။"

​ချန်ချီ လမ်းလျှောက်ရင်း စဉ်းစားနေသည်။

​ဒီကမ္ဘာကြီးက လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ၊ ဟင်းလင်းပြင်ကလည်း အလွန် အားနည်းနေတယ်။

​"ကန်ယွမ်မှာ ဒီလို လူကြမ်းမျိုး ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ကောင်းကင်လူသားတွေကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်၊ ငါ့လို လမ်းပြပေးတဲ့သူကိုတောင် မလွတ်ဘူး၊ တကယ်ကို လူမဆန်လိုက်တာ "

ချန်ချီ ဆဲဆိုလိုက်တယ်။

​သူက ပျက်စီးနေသော ကောင်းကင်တစ်ခုအောက်မှာ ရပ်နေသည်၊ နောက်ကွယ်မှာ အမည်းရောင် ဖြစ်နေပြီး မီးတွေ အဆက်မပြတ် ထွက်နေသည်။

​ချန်ချီ တစ်ယောက် နှင်းမြိတ်ကို ကိုင်ထားမိသည်။

ကြည့်ရတာတော့ အတော်လေး ရင့်ကျက်သော တာအိုဆရာ တစ်ယောက်လိုပင်။

​သူ ကြည့်ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ အချိန်အကြာကြီး မနေတော့ဘဲ၊ ​အသေးစား ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ကို တက်ပြီး ထူးခြားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်လိုက်သည်၊ အမွှေးတိုင်ကိုထိုးလိုက်ပြီး အမြင့်နှစ်ပေလောက်အထိ တောက်လောင်လာသည်။

​သူ အမွှေးတိုင်တွေကြားထဲကို ဝင်သွားပြီး လူတစ်ယောက်လုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

​………………

​အခြားတစ်ဖက်တွင်

​လီယန်ချူသည် ယဇ်ပလ္လင်ကို မဖျက်ဆီးဘဲ ပြန်ယူသွားပြီး သေချာ လေ့လာဖို့ စိတ်ကူးထားသည်။

​သူ ထိုသို့ တွေးလိုက်သည့်အချိန်တွင် စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု လှုပ်ရှားသွားသည်။

​"ဒါမှမဟုတ် သူက ငါ့ကို သေချာ လေ့လာစေချင်လို့ ကျန်ခဲ့တာလား "

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်စက် အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

​ဒါပေမဲ့ သူစိတ်ထဲတွင် နောက်ထပ် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။

​အကယ်၍ ယဇ်ပလ္လင်ကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးလိုက်ရင်တော့ သူများ အကွက်ထဲကို တကယ် ဝင်သွားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

​သူ ယဇ်ပလ္လင် အကြီးအသေး နှစ်ခုစလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ချင်းလွမ်နဲ့အတူ ခွန်လွန်တောင်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

​ခွန်လွန်တောင်ထဲမှာ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်တဲ့လမ်း ရှိတယ်၊ ချင်းလွမ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ခွန်လွန်မှာ ကျင့်ကြံခဲ့တာဆိုတော့ ဒီလမ်းကို ရှာတွေ့မှာပဲ၊

​ပြီးရင် ကောင်းကင်ဘုံကို တက်ပြီး သတ်ပစ်မယ်။