အခန်း (၁၂၁၇-၁၂၁၈)
Vol. 122 Ch. 1217-1218
အခန်း ၁၂၁၇ - အရိုးမြေပြင်
ခွန်လွန်တောင်
ဤနေရာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေပြင်းနှင့် နှင်းမုန်တိုင်းများ အမြဲတမ်း ဖုံးလွှမ်းနေတတ်သည်။
ဤနှင်းမုန်တိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့်အခါတွင် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် မိမိကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ လွင့်ပါသွားနိုင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်များပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားနိုင်သည်အထိ ပြင်းထန်လှသည်။
ဤသည်မှာ ခွန်လွန်၏ လေနှင်းနတ်ဘုရား ဖြစ်သည်။ ရှေးယခင်က ကောင်းကင်လူသားများ ဤနေရာသို့ ဆင်းသက်လာစဉ် အကြီးအကျယ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြရာ လေနှင်းနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ဤနေရာသည် ယွီကျူးတောင်ထိပ် ၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သော လီယန်ချူအတွက်မူ အလွန်ပင် ရင်းနှီးဖော်ရွေနေသည်။ လေနှင်းများမှာ လီယန်ချူရှေ့တွင် အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သဖြင့် သူသည် အလွယ်တကူပင် ဝင်ရောက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။
လီယန်ချူ၏ စိတ်စွမ်းအား သည် ချက်ချင်းဆိုသလို အပြင်သို့ ဖြာထွက်သွားကာ မိုင်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်အထိ လွှမ်းခြုံသွားသည်။
"ကိုင်မင် ၊ လုဝူ ၊ ငါ ခွန်လွန်ကို အလည်အပတ်လာရင်း ကိစ္စတစ်ခုလည်း မေးချင်တယ်"
သူ၏ စိတ်စွမ်းအားများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ခွန်လွန်တောင်တွင် အားကောင်းသော အစီအရင် တားဆီးမှုများ ရှိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ့အပေါ်တွင်မူ သက်ရောက်မှု မရှိပေ။
ထိုအချိန်တွင် ကိုင်မင်သည် ဘုရားကျောင်းတစ်ခုထဲတွင် ကျောက်ရုပ်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ တစ်ချက်မျှ မလှုပ်မယှက် နေနေသည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လီယန်ချူ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
"ကိုင်မင်၊ လုဝူ၊ ငါ ခွန်လွန်ကို အလည်အပတ်လာရင်း ကိစ္စတစ်ခုလည်း မေးချင်တယ်"
ကိုင်မင်သည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကာ၊
"ယွီကျူးတောင်ထိပ်ပိုင်ရှင် ရောက်လာပြီ" ဟု တွေးလိုက်သည်။
သူသည် ရုတ်တရက် ခုန်ပေါက်လိုက်ပြီး ဘုရားစင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာသည်။ ခေါင်းကိုးလုံးလုံးမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ခွန်လွန်တောင်မှာ အေးစက်တိတ်ဆိတ်နေသည့်အတွက် တစ်စုံတစ်ယောက် အလည်ရောက်လာသည့်အခါ ကိုင်မင်မှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။
…………
လီယန်ချူနှင့် ချင်းလွမ်တို့မှာ တောင်ကြားလမ်းငယ်တစ်ခုတွင် ရှိနေကြသည်။ တောင်စောင်းများမှာ မတ်စောက်လှပြီး ရှေးခေတ်လူသားများ တောင်တက်ရန် ဖောက်လုပ်ထားခဲ့သော လမ်းများ ဖြစ်သည်။
ခဏကြာပြီးနောက်တွင် တောင်ထိပ်မှ ကျားခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခေါင်းကိုးလုံးရှိသော နတ်ဘုရားသားရဲတစ်ကောင်သည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ကိုင်မင်" လီယန်ချူက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ယွီကျူးတောင်ထိပ်ပိုင်ရှင် ရောက်လာတာကိုး၊အငယ်လေး ချင်းလွမ်လည်း ပါလာတာပဲ"
ဟု ကိုင်မင်က ရယ်မောပြောဆိုသည်။
ချင်းလွမ်မှာ ယခုအခါ လူပုံစံသို့ ပြောင်းလဲထားပြီး နန်းတွင်းသူဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ခါးပတ်ကြောင့် ပေါ်လွင်နေသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှပတင့်တယ်ပြီး ခါးသေးသေးလေးနှင့် ရင့်ကျက်သော အမျိုးသမီးပုံစံ ဖြစ်နေသည်။
ချင်းလွမ်မှာ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ကိုင်မင် နတ်ဘုရား၊ ကျွန်မက ချင်းလွမ်ပါ၊ အငယ်လေး ချင်းလွမ် မဟုတ်ပါဘူး။"
ကိုင်မင်က ဟားဟားရယ်မောကာ
"မင်း အသက်ကလည်း မကြီးသေးတာကို၊ အငယ်လေး ချင်းလွမ် မဟုတ်လို့ ဘာဖြစ်ရမလဲ"
ဟု ပြန်ပြောသည်။
ချင်းလွမ် - "…………..."
ကိုင်မင်နှင့် ယှဉ်လျှင် သူမမှာ လူငယ်အဆင့်သာ ရှိသေးသဖြင့် ဘာမျှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ စိတ်ဆိုးကာ ခြေစောင့်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
ကိုင်မင်က လီယန်ချူကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
"မင်း ခုနက ခွန်လွန်မှာ မေးစရာရှိတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဘာကိစ္စလဲ။"
လီယန်ချူက ပြောသည်
"ငါ ကြားရသလောက်ဆိုရင် ခွန်လွန်မှာ ကောင်းကင်တက်လှမ်းတဲ့ စင်မြင့် ရှိတယ်လို့ သိရတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ကောင်းကင်ဘုံကို တိုက်ရိုက်သွားတဲ့ လမ်းကြောင်း ရှိတယ်တဲ့၊ အဲ့ဒါ ဘယ်နားမှာလဲဆိုတာ သိလား။"
ကိုင်မင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မယုံကြည်နိုင်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
"ကောင်းကင်တက်လှမ်းတဲ့ စင်မြင့် ကောင်းကင်ဘုံကို တိုက်ရိုက်သွားတဲ့လမ်း အဲ့ဒီလို နေရာမျိုး ရှိတာကို ငါ ဘာလို့ မသိရတာလဲ။"
လီယန်ချူမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်သွားသည်။
"မင်းတောင် မသိဘူးလား။"
ကိုင်မင်က ချောင်းတစ်ချက် ဆိုးလိုက်ပြီး လည်ချောင်းရှင်းကာ ရှင်းပြသည်။
"ခွန်လွန်တောင်က အလွန်ကြီးတယ်၊ လျှို့ဝှက်ချက်တွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်။ ငါက ဒီတောင်ကိုပဲ စောင့်ရှောက်ရတာ၊ မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီအရာတွေက ငါ့ပိုင်တာမှ မဟုတ်တာ... ဒါကလေ..."
ချင်းလွမ်က မျက်တောင်ခတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဆိုလိုတာက၊ နတ်ဘုရားကြီးလည်း မသိဘူးပေါ့။"
ကိုင်မင်က လည်ချောင်းထပ်ရှင်းလိုက်ပြန်သည်
"အဟမ်း၊ အဲ့ဒီလို ပြောလို့ ရပါတယ်လေ။"
လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။
"ကိုင်မင်တောင် မသိဘူးဆိုတော့ ဒီစင်မြင့်က ဘယ်ခေတ်က အရာလဲ။"
လီယန်ချူက ဆက်မေးသည်
"အရင်က ခွန်လွန်မှာ ကောင်းကင်ဘုံကို တိုက်ရိုက်သွားတဲ့ နေရာမျိုး ရှိခဲ့ဖူးသလား။"
ကိုင်မင်က စဉ်းစားကာ ပြောသည်
"အရင်တုန်းက ကောင်းကင်လူသားတွေ ကောင်းကင်တံခါးကနေပဲ ဆင်းလာတာ၊ ခွန်လွန်က နတ်ဘုရားတွေလည်း အဲ့ဒီ တံခါးကိုပဲ တိုက်ခိုက်ပြီး တက်သွားကြတာ၊ ဘာလမ်းကြောင်းမှလည်း မကြားဖူးဘူး။"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ကိုင်မင် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရှေးခေတ်က ဒီလမ်းကြောင်းကို အခြားနာမည်တစ်ခုနဲ့ ခေါ်တာလား။ သို့သော် ယခုကြည့်ရသမျှတော့ ထိုသို့ဖြစ်ဟန် မတူပေ။
ထိုအချိန်တွင် ကျားခန္ဓာကိုယ်၊ အမြီးကိုးချောင်းနှင့် အလွန်ပင် ခမ်းနားတောက်ပသော နတ်ဘုရားသားရဲတစ်ကောင် ရောက်လာသည်။
သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် တိမ်တိုက်များ ပေါ်ထွက်နေပြီး လေကို ခွင်းကာ လာနေသည်မှာ အလွန်ပင် မှော်ဆန်လှသည်။ ထိုသူမှာ ခွန်လွန်ကို စောင့်ရှောက်သူ လုဝူပင် ဖြစ်သည်။
ကိုင်င်မင်မှာ စိတ်ထဲတွင်
"ဒီကောင် လုဝူ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ခမ်းနားအောင် လုပ်ပြလာရတာလဲ၊ ငါ့ကို ဖိနှိပ်ထားသလိုပဲ "
ဟု တွေးလိုက်သည်။
လုဝူမှာ မြင့်မြင့်မပျံသန်းဘဲ တိမ်တိုက်များပေါ်တွင်သာ စီးနင်းလာပြီး မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။
လုဝူက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်
"ယွီကျူးတောင်ထိပ်ပိုင်ရှင်မှာ မေးစရာ ကိစ္စရှိလို့လား။"
လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်တက်စင်မြင့်နှင့် ပတ်သက်သည့် မေးခွန်းကို ပြန်မေးလိုက်သည်။
လုဝူမှာ တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စဉ်းစားတွေးတောမှုများ ရှိနေသည်။
"ကောင်းကင်တက်စင်မြင့်၊ ကောင်းကင်ကိုသွားတဲ့ လမ်း..."
ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
သူ့ကို ကြည့်ပြီး ခိုင်မင်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။
"လုဝူ သိနေတာလား ဒါဆို ငါ့မှာ ဘာအဆင့်အတန်းမှ မရှိတော့ဘူးပေါ့ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုနဲ့ ယွီကျူးတောင်ထိပ်ပိုင်ရှင် အချက်အလက် ရသွားမယ်ဆိုရင်... အို... ငါ့စိတ်တွေ ရှုပ်ကုန်ပြီ "
ကိုင်မင်၏ ခေါင်းကိုးလုံးတွင် အတွေးကိုးမျိုး ရှိနေသဖြင့် အခြေအနေမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။
လီယန်ချူမှာမူ ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့ကို မေးမြန်းခြင်းဖြင့် အချိန်ကုန်သက်သာမည်ဟု တွက်ထားခဲ့သည်။ ကိုမင်မသိခြင်းမှာ သူ့ကို မျှော်လင့်ချက် လျော့နည်းသွားစေသော်လည်း လုဝူ သိနေပုံပေါက်သဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် မေးလိုက်သည်။
"မင်း သိလား၊ အဲ့ဒီ စင်မြင့်က ဘယ်နားမှာလဲ။"
လုဝူမှာ ကြောင်သွားပြီး၊
"မသိဘူး၊ မကြားဖူးဘူး။" ဟု ပြန်ပြောသည်။
လီယန်ချူ - "………………"
ချင်းလွမ် - "………………"
ကိုင်မင် - "……………………"
လီယန်ချူ ဘာမှမပြောရသေးခင်မှာပင် ကိုင်မင်၏ ခေါင်းကိုးလုံးလုံးမှာ သွားကြိတ်ကာ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
"မသိရင် မသိဘူးပေါ့ကွ၊ ဘာလို့ ခုနက သိသလိုမျိုး ဟန်လုပ်ပြီး စဉ်းစားနေရတာလဲ "
လုဝူက အေးဆေးစွာ ပြန်တုံ့ပြန်သည်။
"ငါ စဉ်းစားနေတာပေါ့၊ မစဉ်းစားဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ "
ကိုင်မင်က စိတ်မကောင်းဖြစ်စွာဖြင့်
"ရိုးသားစမ်းပါကွာ မဟုတ်ရင် အဲ့လို ဟန်ဆောင်နေတာမျိုး မလုပ်ပါနဲ့ "
လုဝူက ဘာမှ မငဲ့ကွက်ဘဲ ပြန်ချေပသည်
"ငါ ခုနက တကယ့်ကို အာရုံစိုက်ပြီး စဉ်းစားခဲ့တာ၊ အဲ့ဒါ မရိုးသားဘူးလား။"
နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ရန်ဖြစ်တော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။
လီယန်ချူက ကြားဝင်ပြောသည်
"မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးလည်း မသိဘူးဆိုတော့ ဒီစင်မြင့်ကို ရှာဖို့က မလွယ်တော့ဘူးပဲ။"
ကိုင်မင် သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်
"နှမြောစရာကောင်းတာက လေနှင်းနတ်ဘုရားသာ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားပြီး စိတ်ဝိညာဉ်တွေ ပျံ့လွင့်မသွားခဲ့ရင် သူများ သိမလားမသိဘူး။"
လီယန်ချူက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး လွှမ်းခြုံထားသော လေနှင်းများကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"သူ့ကို ပြန်နိုးထအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိမလား။"
ကိုင်မင်က ပြောသည်
"ခွန်လွန်က နတ်ဘုရားတွေရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ပေမယ့်၊ အခု လူ့လောကမှာတော့ အဲ့လောက် အစွမ်းထက်တဲ့သူ မရှိတော့ဘူး။"
လီယန်ချူ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားသည်။ သူပြောသော အစွမ်းထက်သူများမှာ အနည်းဆုံး ကောင်းကင်နတ်ဘုရား အဆင့် ဖြစ်ရမည်။
လီယန်ချူ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက်
"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ ဒီတောင်ထဲမှာပဲ ထပ်ရှာကြည့်ဦးမယ်၊ ကောင်းကင်လမ်းက အရေးကြီးတော့ ရှာရခက်တာလည်း သဘာဝပါပဲ။"
ကိုင်မင်က ပြုံးလျက်
"အားလုံးက သူငယ်ချင်းတွေပဲ၊ ငါတို့ ကူရှာပေးမယ် "
လုဝူက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"မင်း အဲ့ဒီလိုနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကို သွားမလို့လား အန္တရာယ် အလွန်များတယ်နော်။"
ကိုင်မင်က အံ့ဩစွာ
"သူ ကောင်းကင်ဘုံသွားမယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ။"
လုဝူ - "………………"
ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူရှင်းပြသည်
"ကောင်းကင်လမ်းက ကောင်းကင်ဘုံကို သွားတာလေ၊ ကောင်းကင်လမ်းကို ရှာတယ်ဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံကို သွားဖို့ မဟုတ်ရင် ဘာအတွက်လဲ။"
ကိုင်မင် တစ်ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် အေးဆေးစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ မင်းလည်း တွေးတတ်သားပဲ၊ သိပ်တော့ မမိုက်မဲသေးဘူး။"
လုဝူ - "………………"
ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကောင်းကင်တက်စင်မြင့်အကြောင်း မသိကြပေ။ ဒါဆိုလျှင် ထိုလမ်းကြောင်းမှာ ပျက်စီးသွားပြီလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုပြီး ရှေးကျနေတာလား။ လီယန်ချူမှာလည်း ရှာတွေ့ဖို့ မျှော်လင့်ချက် နည်းပါးနေသည်။
ထို့နောက်တွင် လူတိုင်း ခွဲခွာသွားကြပြီး ကိုင်မင်နှင့် လုဝူမှာ သူ့ကို ကူရှာပေးရန် ထွက်ခွာသွားသည်။ ချင်းလွမ်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။ သူမ၏ အရှိန်မှာ အလွန်မြန်ပြီး ခွန်လွန်တောင်ထဲတွင် လေလို လျင်မြန်စွာဖြင့် လမ်းကြောင်းများကို လိုက်ရှာနေသည်။
လီယန်ချူသည် သူ၏ ချင်းထျန်း ဓားအိမ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဤဓားအိမ်သည် အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို အလွယ်တကူ ဖောက်ထွက်နိုင်သည်။ ထို့အပြင် အပေါ်တွင်လည်း ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ ကျင့်စဉ်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးရာ အလွန်ပင် နက်နဲလှသည်။
လီယန်ချူသည် ဤဓားအိမ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို အစွမ်းကုန် ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ တုံ့ပြန်မှုများကို ခံစားရှာဖွေလိုက်သည်။
…………
ကောင်းကင်တက်စင်မြင့်ကို ရှာမတွေ့သေးသော်လည်း လီယန်ချူမှာ တောင်ထဲတွင် လေနှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော အမွေအနှစ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
၎င်းမှာ ရှေးခေတ်က ကျေးရွာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျောက်တုံးများကို စုပုံ၍ တည်ဆောက်ထားကာ ဗိသုကာလက်ရာများမှာလည်း အလွန်ပင် ရှေးဆန်လှသည်။
"ဒါက အဲ့ဒီ ရှေးခေတ်လူသားတွေ ကျန်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်။"
လီယန်ချူ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ချက်ချင်းဆိုသလို ကြည့် လိုက်ရာ ထူးခြားသည့်အရာ ဘာမျှ မတွေ့ရပေ။
သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ၊ ခွန်လွန်က နတ်ဘုရားတွေ ကောင်းကင်တံခါးကို တိုက်ခိုက်ပြီး တက်သွားကြရင် အဲ့ဒီ ရှေးခေတ်လူသားတွေက ဘယ်ကို ရောက်သွားကြတာလဲ။"
သို့သော် ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သည့်အတွက် လီယန်ချူမှာ ဤအကြောင်းကို ထပ်မစဉ်းစားတော့ဘဲ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲမှ ချက်ချင်း ဖျောက်လိုက်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူတို့ တခြားနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
"ဒီလိုမျိုး ရှာနေရင်တော့ အရမ်းနှေးနေလိမ့်မယ်။"
လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။
သူသည် ချက်ချင်းပင် လက်ထဲသို့ ပဲစေ့တစ်ဆုပ်ကို ယူ၍ ပစ်လိုက်သည်။ ပဲစေ့များ မြေပြင်သို့ ကျရောက်သွားသည့်အခါ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသကဲ့သို့ ပွက်လောရိုက်သွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သည့်အခါ ထိုပဲစေ့များမှာ လူအရွယ်အစားရှိသော ကောင်းကင်တပ်သားများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လက်ထဲတွင် လှံရှည်များ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ခါးတွင် ဓားများကို ချိတ်ဆွဲထားကာ အလွန်ပင် ခမ်းနားတောက်ပနေကြသည်။
ပဲစေ့များကို စစ်သားများအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း
လီယန်ချူသည် ဤနည်းလမ်းကို လေ့လာခဲ့ဖူးသည်။ အလောင်းအစား သန်းပေါင်းများစွာ မဖန်တီးနိုင်သော်လည်း တစ်ရက်နှစ်ရက်လောက်တော့ ထိန်းထားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ လူဦးရေ တစ်သောင်းကျော်၊ အဆုံးမရှိသော ကောင်းကင်တပ်သားများ၊ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် တောင်ခြေတစ်ခုလုံး ကောင်းကင်တပ်သားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
"ခွန်လွန်ရဲ့ ကောင်းကင်တက်စင်မြင့်ကို ငါ့အတွက် ရှာပေးကြ "
လီယန်ချူ လက်ကို ခါရမ်းလိုက်သည်။
"အမိန့်တော်အတိုင်း "
ကောင်းကင်တပ်သားတစ်သောင်းကျော်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး စစ်ရေးစစ်ရာ ပြည့်စုံစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ လီယန်ချူ၏ စိတ်စွမ်းအားလောက် မပြင်းထန်သော်လည်း သူတို့မှာ အကောင်းဆုံး ကူညီပေးနိုင်သူများ ဖြစ်သည်။
ခဏကြာပြီးနောက် တောင်ခြေတစ်ခုလုံးမှာ ထိုတပ်သားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူတို့သည် လှံများကို ကိုင်ဆောင်ကာ တက်ကြွစွာဖြင့် စင်မြင့်ကို ရှာဖွေနေကြသည်။ သို့သော် လီယန်ချူမှာမူ တွေ့ရဖို့ မျှော်လင့်ချက် နည်းပါးသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
"ကြိုးစားကြည့်တာပေါ့၊ ရှာကြည့်ဦးမယ်၊ တကယ်လို့ ရှာမတွေ့ရင်လည်း ခဏရပ်ထားရမှာပဲ။"
လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။
သူသည် မြေကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သော တူးဖော်ခြင်း နည်းလမ်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို မြေပြင်အောက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူ၏ တူးဖော်ခြင်း နည်းလမ်းမှာ အရာဝတ္ထုအတွင်း ပုန်းကွယ်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အရှိန်မှာ အလွန်မြန်ရုံသာမက စိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ထပ်တည်း ကျနေသဖြင့် တူးဖော်ရင်း တိုက်ခိုက်မှုများကိုလည်း ပြုလုပ်နိုင်သေးသည်။
ခွန်လွန်တောင်၏ လေနှင်းမုန်တိုင်းများထဲတွင် အမွေအနှစ်များစွာ မြုပ်နှံနေသလို၊ တခါတရံ တောင်အနေအထား ပြောင်းလဲခြင်းကြောင့်လည်း ရှေးဟောင်းအရာများ မြုပ်နှံသွားတတ်သည်။ လီယန်ချူသည် ပဲစေ့စစ်သားများအား ခိုင်းစေရင်း တစ်ဖက်တွင်လည်း မြေပြင်အောက်မှ စူးစမ်းရှာဖွေနေသည်။
နှစ်ရက်ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်တက်စင်မြင့်ကို မတွေ့ရသေးဘဲ ခွန်လွန်၏ နတ်ဘုရားရွှေသတ္ထုများကိုသာ အများအပြား ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ထိုမျှမကဘဲ ကျင့်ကြံသူများ နေထိုင်ရာ လှိုဏ်ဂူနှစ်ခုကိုလည်း တွေ့ရသည်။ တစ်ခုမှာ ဓားသမားတစ်ယောက် နေထိုင်ခဲ့သည့်ပုံ ပေါ်ပြီး ကျန်ရှိနေသော ဓားအရှိန်အဝါများမှာ ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိသေးပေ။
"ဒါက ချင်းလွမ် ပြောတဲ့ ဓားသမား ဖြစ်မယ်။"
ထိုလှိုဏ်ဂူမှာ အလွန်သန့်ရှင်းနေပြီး ဘာမျှ ကျန်မနေခဲ့ပေ။ ထိုသူမှာ ယုချွမ်း လောကမှ နတ်ဘုရားများ နှင့် မတိုက်ခိုက်လိုသဖြင့် ငရဲပြည် သို့ ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့သည်။ ဤလှိုဏ်ဂူမှာလည်း ပိုင်ရှင်မဲ့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
လီယန်ချူ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် နတ်ဘုရားရွှေသတ္ထုများစွာကို စုဆောင်းမိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ စင်မြင့်ကို ရှာရန် ရည်ရွယ်ချက်နှင့် လာသော်လည်း ယခုလို ရတနာများ တွေ့ရခြင်းမှာလည်း ကံကောင်းခြင်း တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် ဆက်လက်၍ မြေအောက်မှတစ်ဆင့် ခွန်လွန်တောင်ကို စူးစမ်းနေသည်။ ခွန်လွန်မှာ အလွန်ကျယ်ပြောသဖြင့် ဤလျှို့ဝှက်ချက်များကို ရှာဖွေရသည်မှာ မလွယ်ကူပေ။
.........
လီယန်ချူ ခေါ်ဆောင်ထားသည့် ကောင်းကင်တပ်သားများမှာ နတ်ဘုရားရွှေသတ္ထုများစွာကို ရှာတွေ့ပြီးနောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
သူသည် တောင်ထဲတွင် အလွန်ကြီးမားသော တိရစ္ဆာန်ကြီးတစ်ကောင်၏ အရိုးစုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ပုံစံမှာ နဂါးနှင့် ဆင်တူသော်လည်း နဂါးမျိုးနွယ်စု၏ အရိုးစုတော့ မဟုတ်ပေ။ စစ်မှန်သော နဂါးတို့မှာ အလွန်ပင် သန်မာပြီး သွေးမျိုးဆက်များစွာ ရှိရာ၊ နဂါးနှင့် ဆင်တူသော်လည်း နဂါးမဟုတ်သည့် တိရစ္ဆာန်များစွာ ရှိနေတတ်သည်။
လီယန်ချူ ရှာဖွေမှုများကို ဆက်လုပ်သော်လည်း ကောင်းကင်တက်စင်မြင့်ကို မတွေ့ရသေးပေ။ ချင်းလွမ်၊ ခိုင်မင်နှင့် လူးဝူတို့မှာလည်း မတွေ့ရှိကြဘဲ ပြန်လည် ဆုံတွေ့လိုက်ကြသည်။
လုဝူက အကြံပေးသည်
"ကောင်းကင်ဘုံက အန္တရာယ်များတယ်၊ မင်း ကောင်းကင်လမ်းကို တွေ့ရင်တောင် ကောင်းကင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိသူတွေ မျက်စိကျရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် လွတ်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။"
ကိုင်မင်ကလည်း ထောက်ခံသည်
"လုဝူပြောတာ မှန်တယ်၊ ခွန်လွန်က နတ်ဘုရားတွေ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်သွားပြီး တစ်ယောက်မှ ပြန်မလာဘူး၊ အဲ့ဒီမှာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာ သေချာတယ်၊ ငါ့အမြင်တော့ မသွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။"
လီယန်ချူ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စဉ်းစားကာ ပြောသည်။
"အရင်ကဆိုရင် ကောင်းကင်လူသားတွေ သေသွားရင် ဘာမှ မဖြစ်ဘူး၊ ပူဇော်သံတွေလည်း မကြားရဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဲ့လို မဟုတ်တော့ဘူး။"
"ငါ ထင်တာတော့ ခွန်လွန်က နတ်ဘုရားတွေ ကောင်းကင်ဘုံကို တိုက်ခိုက်သွားတာနဲ့ ပတ်သက်နေမယ်လို့ ထင်တယ်။"
ခိုင်မင်က ပြောသည်
"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီနေ့က ကောင်းကင်လူသားတွေကို စားလိုက်ရတာ အဆင်မပြေဘူး၊ စိတ်တွေလည်း ရှုပ်ထွေးသွားတယ်။"
"ဒါပေမဲ့ ခွန်လွန်က နတ်ဘုရားတွေ တက်သွားတာနဲ့ အခု ကောင်းကင်လူသားတွေ ပြောင်းလဲတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။"
လီယန်ချူက ပြောသည်
"အများကြီး သိရဖို့ဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံကို တက်မှပဲ ဖြစ်မယ်။"
"ကောင်းကင်လူသားတွေ ခဏခဏ ဆင်းလာပြီး လူ့လောကရဲ့ ကံကြမ္မာကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်၊ လူ့လောကက ကျွမ်းကျင်သူတွေကို သတ်ဖြတ်နေတယ်။ ငါတို့ ဒီအတိုင်းပဲ ကြည့်နေလို့ မရဘူး။"
လုဝူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်
"မင်းမှာ ဒီလောက်အထိ ရဲရင့်တဲ့ စိတ်ဓာတ် ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။"
လီယန်ချူက -
"ငါက ဒါကို အမြဲတမ်း စဉ်းစားနေတာ၊ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိလို့သာ၊ မဟုတ်ရင် အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်လိုက်မှာ "
ချင်းလွမ်မှာ လီယန်ချူ၏ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်ကို မြင်ပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။
"တာအိုဆရာ က အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့ပေမယ့် အခုတော့ အဲ့ဒီလူတွေကြောင့် ဒီလောက်အထိ စိတ်ဆိုးနေတာ၊ သူတို့တွေက တကယ့်ကို လူမဆန်တဲ့ ကောင်တွေ၊ သတ်ပစ်သင့်တယ်"
လီယန်ချူသည် သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို အတင်းအကျပ် မလုပ်သင့်ပါဘူး၊ ဒီကိစ္စကို ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ လုပ်မယ်၊ မင်းတို့ကို မပါဝင်စေချင်ဘူး။"
သူတို့သုံးယောက် စကားပြောနေစဉ် တောင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တုန်ခါမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကိုင်မင် အာရုံခံကြည့်လိုက်ပြီး -
"သေသွားတဲ့ သားရဲကြီး တစ်ကောင် ပြန်နိုးထလာတာ"
လီယန်ချူ -
"ခွန်လွန်တောင်မှာ သေသွားတဲ့ သားရဲကြီးတွေ အများကြီးပဲ၊ အကုန်လုံး ပြန်နိုးလာတာလား။"
ကိုင်မင် ခေါင်းခါလိုက်သည်
"မဟုတ်ဘူးလေ၊ ရံဖန်ရံခါမှ ပြန်နိုးထလာတာ၊ တကယ်တမ်းတော့ သေသွားရင် သေသွားတာပဲ။"
"ဒါပေမဲ့..."
လီယန်ချူက မေးသည်
"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
ကိုင်မင်က
"ယွီရှူးတောင် အရှေ့တောင်ဘက်က ချိုင့်ဝှမ်းမှာရှိတဲ့သားရဲကြီးတွေကတော့ မကြာခဏ ပြန်နိုးထလာတယ်၊ နောက်ပိုင်းမှာ ပိုပိုပြီး သိသာလာတယ်။"
လူးဝူက ပြောသည် -
"ဟုတ်တယ်၊ ခွန်လွန်တောင်မှာ ငါနဲ့ ကိုင်မင်တို့အပြင် တခြားသူတွေ ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီတိရစ္ဆာန်တွေကို နှိမ်နင်းရင်းနဲ့ပဲ တဖြည်းဖြည်း ကုန်သွားကြတာ။"
"အထူးသဖြင့် အဲ့ဒီတစ်ခေါက် ကောင်းကင်လူသားတွေ ဆင်းလာတုန်းက နောက်ဆုံးကျန်နေတဲ့ အင်အားစုတွေပါ အကုန်ကုန်သွားတာ "
ဒီအကြောင်းကို ပြောလိုက်ရင် လုဝူပင် ဒေါသထွက်လာသည်။
နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုန်းက သူ လူအနည်းငယ်ကို ခေါ်ပြီး ကိုင်မင်ကို ကူညီဖို့ သွားခဲ့တာ၊ နောက်ဆုံးတော့ အကုန်လုံး အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားကြပြီး ပျက်စီးသွားခဲ့ရတယ်။
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်
"တောင်ထဲမှာ ဒီလောက်အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာ ရှိသေးတာလား ဒီရက်ပိုင်း ရှာတုန်းကတော့ မတွေ့မိဘူး။"
ခိုင်မင်က ပြောသည်
"အဲ့ဒီချိုင့်ဝှမ်းမှာ အစီအရင်တွေ ရှိတယ်၊ အလွန်စွမ်းတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်နည်းလမ်းတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတာ၊ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေရင်တောင် မမြင်နိုင်ဘူး။"
လီယန်ချူ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူ အရင်က ခွန်လွန် သစ်ပင်လေးကို တွေ့ခဲ့တဲ့ ချိုင့်ဝှမ်းလေးလည်း ဒီလိုပဲ၊
သူ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ထိုချိုင့်ဝှမ်းလေးက ပျောက်သွားပြီး ရှာဖို့ ခက်ခဲသွားသည်။
လီယန်ချူက ပြောသည်
"ငါ့ကို ခေါ်သွားပေး၊ သားရဲကြီးတွေ ပြန်နိုးလာရင် အကုန်လုံးကို ရှင်းပစ်ပေးမယ်။"
ခိုင်မင်က -
"ခေါ်သွားလို့ ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီသားရဲတွေကိုတော့ ငါတို့ဘာသာပဲ ရှင်းနိုင်ပါတယ်၊ ဒါက ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ။"
လုဝူက ပြောသည်
"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့က ခွန်လွန်ကို စောင့်ရှောက်တဲ့သူတွေ ဆိုတော့ ဒီတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရမှာပေါ့။"
လီယန်ချူ ကြောင်သွားပြီးနောက် လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။
"တာဝန်ရှိသူကတော့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရမှာပေါ့လေ။"
ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့က လီယန်ချူနှင့် ချင်းလွမ်ကို ချိုင့်ဝှမ်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသည်။
ချင်းလွမ်မှာ အလွန်ဉာဏ်ကောင်းသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲမှုကို မြင်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။"
လီယန်ချူ အံ့ဩစွာ -
"အရင်တစ်ခေါက်က ဒီကို ရောက်ဖူးတယ်၊ အဲ့တုန်းကတော့ သားရဲကြီးတွေ ရှိတဲ့ အရိပ်အယောင် မတွေ့ခဲ့ဘူး။"
ကိုင်မင်က - "ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့။"
သူတို့ လျှောက်သွားကြသည်။
အရင်တစ်ခေါက် အောက်ရှူ ကို ကောင်းကင်လူသားငါးဦးက ဝိုင်းထားတုန်းက သူ အခွင့်အရေးယူပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
ခွန်လွန်တောင်မှာ လေနှင်းတွေ ပေါက်ကွဲလာပြီး လူတွေ အကုန်လုံး လွင့်စင်သွားကြတယ်၊ သူလည်း ဒီချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာပဲ ပေါ်လာခဲ့တာ။
ဒီချိုင့်ဝှမ်းနှစ်ဖက်မှာရှိတဲ့ တောင်နံရံတွေက အလွန်မတ်စောက်လှသည်။
ခွန်လွန် သစ်ပင်နှင့် ထိုပုဆိန်ကြီးကိုလည်း အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ သူ့ရှေ့ကို လွင့်စင်လာခဲ့တာ။
လီယန်ချူ ယခု ဒီချိုင့်ဝှမ်းကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"အရင်တုန်းက ဒီမှာ ရွှမ်ယင် စွမ်းအားကို ခံစားခဲ့ရတယ်၊ အလွန်အေးစက်တဲ့ အအေးဒဏ်၊ နောက်ကွယ်မှာ အခြားလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။"
ထိုရွှမ်ယင် စွမ်းအားမှာ အလွန်အေးစက်လွန်းပြီး သိုင်းပညာရှင်တွေတောင် ရေခဲအိမ်ထဲ ရောက်သလိုပဲ။
သူ ထိုအချိန်က ဒီနေရာကို စူးစမ်းဖို့ အလျင်မလိုခဲ့ပေ။ ယခု ကိုင်မင်က သူ့ကို လမ်းပြပေးလိုက်တာကြောင့် ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ရောက်သွားပြီး အဆုံးထိ မသွားဘဲ လမ်းတစ်ဝက်မှာ ရပ်လိုက်သည်။
"ဒီနားမှာပဲ။" ကိုင်မင်က ပြောသည်။
"ဒီနားမှာပဲ" ချင်းလွမ် မျက်လုံးထဲမှာ နားမလည်မှုတွေ ပေါ်လာသည်။
ယခု လမ်းမှာ တစ်ဝက်သာရှိသေးပြီး ချိုင့်ဝှမ်းအဆုံးထိတောင် မရောက်သေးပေ။
ကိုင်မင် ခေါင်းညိတ်ပြီး တောင်နံရံကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အတွင်းထဲမှာ နောက်ထပ် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခု ရှိတယ်၊ အပြန်အလှန် ပိတ်နေတာ။"
"သားရဲကြီးတွေ ပြန်နိုးလာတဲ့အခါ ဒီချိုင့်ဝှမ်းထဲကနေ ထွက်လာတာပဲ။"
ချင်းလွမ်မှာ ဘာကိုမှ မမြင်နိုင်ဘဲ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များမှာ ပြူးကျယ်သွားသည်။
"ရှူး "
ကိုင်မင် ပါးစပ်ကို ဟပြီး အစိမ်းရောင်လေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ဒီလေက တိုက်ခတ်သွားပြီး တောင်နံရံကို မတားဆီးနိုင်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"ပုံရိပ်ယောင်နည်းလမ်း။"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီနေရာက ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုပဲ၊ တောင်နံရံ မရှိပါဘူး၊ လေ က တိုက်ရိုက် တိုက်ခတ်သွားတာပဲ။
ကိုင်မင်ရဲ့ နတ်ဘုရားလေ ကလည်း အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ ခေါင်းကိုးလုံးလုံးကနေ တစ်ပြိုင်တည်း မှုတ်ထုတ်တာပါ။
သူ့လို ခွန်လွန်ကို စောင့်ရှောက်တဲ့ နတ်ဘုရားသားရဲမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် နည်းလမ်းတွေ ရှိပါတယ်။
လူတိုင်းရဲ့ ရှေ့မှာ ရုတ်တရက် အရာဝတ္ထုတွေ ဝေဝါးသွားပြီး မတ်စောက်တဲ့ တောင်နံရံ ရှိတဲ့နေရာမှာ ချိုင့်ဝှမ်းနက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ကိုင်မင်က -
"ဒီနေရာပဲ။"
ဒီနေရာက ယွီရှူးတောင်ပါ။
လီယန်ချူရဲ့ စိတ်စွမ်းအားနဲ့ စွမ်းအား မှာ ခွန်လွန်မှာ သက်ရောက်မှု မရှိသလောက်ပါပဲ၊ ယွီကျူးတောင်ထိပ်မှာ အထူးသဖြင့် သိသာတယ်၊ ယွီရှူးတောင်မှာတော့ အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားတယ်။
သူ စိတ်စွမ်းအားကို သုံးတာ အဆင်ပြေသော်လည်း ဒီချိုင့်ဝှမ်းကို ရှာဖွေဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ ပြင်းထန်တဲ့ အစီအရင်တွေကို ခံစားလိုက်ရသည်။
စိတ်စွမ်းအားမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျက်စီးသွားသည်။
"စိတ်စွမ်းအားနဲ့ ကြည့်တာကို တားဆီးထားတာလား"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေရာမှာ အလွန်ကြီးမားတဲ့ အစီအရင်တွေ ရှိတယ်၊ ငါနဲ့ လုဝူလည်း တစ်ခါ ဝင်ဖူးတယ်၊ ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စတွေ ကြုံခဲ့ရတယ်၊ အလွန်အန္တရာယ်များလို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့တာ။"
ကိုင်မင်က ပြောသည်။
"အလွန်အန္တရာယ်များတယ်" လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အရင်တစ်ခေါက် တောင်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ နွယ်ပင်တစ်ခု တွေ့ခဲ့တယ်၊ မြွေကြီးတစ်ကောင်လိုပဲ၊ ဘယ်လောက်ပဲ တိုက်ခိုက် တိုက်ခိုက် ဘာမှ မဖြစ်ဘူး၊ အဲ့ဒါကြောင့် ရှောင်ပြေးခဲ့ရတာ။"
လုဝူက ပြောသည်။
"အဲ့ဒီ နွယ်ပင်ကို ရှောင်ပြီးတော့ အရိုးစုတစ်ခု တွေ့ခဲ့တယ်၊ အဝတ်အစားတွေ စုတ်ပြတ်နေတယ်၊ လက်ထဲမှာ ကျိုးနေတဲ့ ဓားတစ်လက် ကိုင်ထားတယ်၊ အလွန် ရက်စက်တယ်၊ ငါတို့ နှစ်ယောက် ပေါင်းပြီး တိုက်ရင်တောင် သူ့ကို မနိုင်ဘူး၊ ကံကောင်းတာက သူ ဒီနေရာကနေ မထွက်သွားဘူး။"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒီချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ ဒီလို အန္တရာယ်တွေ ရှိနေတာကိုး။
ကိုင်မင်က -
"ဒီအကြောင်းတွေကို မပြောချင်တာက မင်းကို မပါဝင်စေချင်လို့ပါ၊ ဒီနေရာက အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်၊ သားရဲကြီးတွေ ထွက်လာရင် တိုက်ထုတ်လိုက်ရင် ရပြီ၊ ဝင်သွားဖို့ မလိုဘူး။"
လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စဉ်းစားကာ ပြောသည်။
"ငါ တွေးနေတာက၊ ငါတို့ ခွန်လွန်ကို အနှံ့ရှာပေမယ့် စင်မြင့်ကို မတွေ့ရဘူး၊ ဒီစင်မြင့်က ဒီချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာပဲ ပုန်းနေတာလား။"
ကျုင်မင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်
"ဒီထဲမှာ ပုန်းနေတာ... ခွန်လွန်ကို ငါကောင်းကောင်း သိပါတယ်၊ ဒီနေရာကိုတော့ တကယ်တမ်း မစူးစမ်းခဲ့ဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့... တကယ်လို့ မဟုတ်ရင်ရော။"
လီယန်ချူက -
"မဟုတ်ရင်လည်း ပြန်ထွက်လာမှာပေါ့၊ ငါ့မှာ မြေပြင်ကို ကျုံ့ပြီး တစ်လှမ်းချင်းလျှောက်တဲ့ နည်းလမ်း၊ ဓာတ်ငါးပါး နည်းလမ်းတွေ ရှိတယ်၊ အခြေအနေ မကောင်းရင် ထွက်ပြေးမှာပေါ့။"
ကိုင်မင်က သံသယဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်
"မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့လိုဆိုရင် မင်း တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ စဉ်းစားနေမှာလေ။"
လီယန်ချူ : "………………"
အခန်း ၁၂၁၈ - ထူးဆန်းသော နွယ်ပင်နှင့် အရိုးစု
ထိုကြီးမားသော တောင်ကြားလမ်း သည် အဆုံးအစမရှိ ပျံ့နှံ့နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့သည် လီယန်ချူနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့၏ အဆိုအရ ဤနေရာသည် ခွန်လွန်၏ နယ်မြေဖြစ်ပြီး၊ ခွန်လွန်ကို စောင့်ရှောက်သူများအနေဖြင့် လီယန်ချူကို တစ်ယောက်တည်း အန္တရာယ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်မပြုနိုင်ဟု ဆိုသည်။
ချင်းလွမ်မှာလည်း နောက်မှ တကောက်ကောက် လိုက်ပါလာသည်။ လီယန်ချူ၏ အသက်ကယ်ပေးခဲ့သော ကျေးဇူးတရားအတွက် သူမသည်လည်း တစ်ချိန်ချိန်တွင် ပြန်လည်ပေးဆပ်ချင်နေသည်။
အဖွဲ့လိုက် တောင်ကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ဤနေရာသည် အလွန်အန္တရာယ်များလှပြီး စိတ်စွမ်းအား ဖြင့်လည်း အဝေးကြီးအထိ စူးစမ်း၍ မရနိုင်ပေ။
ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့မှာ ယခင်က ဝင်ရောက်ဖူးသဖြင့် လမ်းပြအဖြစ် ဦးဆောင်သွားကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း ထူးခြားသော အန္တရာယ်မျိုး မတွေ့ကြရပေ။
ကိုင်မင်က အသံတိုးတိုးဖြင့် တွေးတောပြောဆိုလိုက်သည်။
"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါ အဲ့ဒီထူးဆန်းတဲ့ နွယ်ပင်က ဒီနေရာကနေပဲ ငါတို့ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခဲ့တာ။"
လီယန်ချူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်လိုက်သည်။
ဤနေရာတွင် အရာအားလုံးမှာ ခြောက်ကပ်နေပြီး အသက်ရှင်သန်နေသော အရာဝတ္ထုဟူ၍ မရှိပေ။ ထိုထူးဆန်းသော နွယ်ပင်ကိုလည်း လုံးဝ မတွေ့ရ။
"အဲ့ဒီနွယ်ပင်က ကြီးမားတဲ့ မြွေကြီးတစ်ကောင်နဲ့ ဆင်တူတယ်။ မြေကြီးထဲကနေ ရုတ်တရက် ထွက်လာတတ်တာမို့ အလွန်ကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။ မြေပြင်အောက်ကို သတိထားကြ။"
ကိုင်မင်၏ ပါးစပ်မှာ တကယ်ပဲ ဖွင့်မကောင်းသည်လားမသိ၊ သူ စကားပြောအပြီးမှာပင် မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားကာ ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့မည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
"ဒီမှာ စကားမပြောဖို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား "
လုဝူမှာ ဤတောင်ကြားထဲ မဝင်ခင်ကတည်းက ကိုင်မင်ကို မှာကြားထားခဲ့သည်။ ကိုင်မင်၏ ခေါင်းကိုးလုံးသာ အသံပြုလိုက်လျှင် မည်ကဲ့သို့သော ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကို ဆွဲဆောင်မိမည်မှန်း မသိနိုင်ပေ။
ယခုမူ မြေပြင်တုန်ခါနေသည်မှာ ယခင်တစ်ခေါက်က နွယ်ပင် တိုက်ခိုက်စဉ်ကအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် လီယန်ချူက လက်ညှိုးတစ်ချက် ထိုးပြလိုက်ရုံဖြင့် မြေပြင်မှာ ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။
"မြေကြီးကို သံမဏိအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း"
ဤကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်သည့် နတ်ဘုရားအတတ်သည် မြေပြင်အောက်မှ လှုပ်ရှားမှုများကို အလွယ်တကူ တားဆီးနိုင်သည်။ သူတို့ ရှိနေသည့် နေရာတစ်ဝိုက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ကိုင်မင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။
"မင်းရဲ့ စွမ်းအားက အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ၊ ငါ့ကို သင်ပေးပါလား"
လုဝူက ဝင်ပြောသည် - "ဒီလိုနက်နဲတဲ့ နတ်ဘုရားအတတ်ကိုတောင် တောင်းဆိုရဲတာပဲ။ အရှက်မရှိလိုက်တာ "
မူလက နွယ်ပင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အခြေအနေဆိုးဝါးတော့မည့် အချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ အစီအရင်ကြောင့် နွယ်ပင်မှာ ပေါ်မလာနိုင်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ ၎င်းက ကိုင်မင်ကို အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။
လီယန်ချူက ပြုံးလျက် -
"ဒါက မြေကြီးကို သံမဏိအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း ပဲ။ သင်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ သင်ပေးမယ်။"
စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် အလင်းတန်းလေးတစ်ခုကို ကိုင်မင်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ အလင်းတန်းမှာ ကိုင်မင်၏ ဦးခေါင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်သွားသည်။
ကိုင်မင်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် နတ်ဘုရားအတတ်ကို ကျင့်ကြံပုံနည်းလမ်းများ ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။
"ယွီကျူးတောင်ထိပ်ပိုင်ရှင် ဆိုတာ တကယ်ပါပဲ၊ စိတ်သဘောထားကလည်း ကြီးမားလိုက်တာ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ကိုင်မင်မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။
ချင်းလွမ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
လီယန်ချူက ဤမျှအထိ ရက်ရောလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။ ဤကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်သည့် အတတ်ပညာကိုပင် အလွယ်တကူ လက်ဆင့်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
'သူက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ရုပ်ရည်ကလည်း ချောမောတယ်၊ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကလည်း မြင့်မားတယ်၊ စိတ်သဘောထားကလည်း ကြီးမားတယ်။ တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ပဲ။'
ချင်းလွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။
လုဝူမှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီးနောက် လည်ချောင်းရှင်းကာ -
"ယွီကျူးတောင်ထိပ်ပိုင်ရှင်... တကယ်တော့... ဒီအတတ်ပညာကို ငါလည်း သင်ချင်ပါတယ်။"
ကိုင်မင်က သူ့ခေါင်းကိုးလုံးဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တံတွေးထွေးလိုက်သည်။
"အရှက်မရှိလိုက်တာ "
လီယန်ချူသည် ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤခွန်လွန်ကို စောင့်ရှောက်သူ နတ်ဘုရားသားရဲ နှစ်ကောင်မှာ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ သူသည် လုဝူကိုလည်း ထိုအတတ်ပညာကို သင်ပေးလိုက်သည်။
ဤမျှ အန္တရာယ်များသော နေရာတွင် လီယန်ချူက အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသဖြင့် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ပေါ့ပါးသွားကြသည်။
လမ်းတစ်လျှောက် ဆက်သွားနေစဉ် မြေပြင်မှာ ရုတ်တရက် တစ်ဖန် တုန်ခါလာပြန်သည်။
ယခုတစ်ခါတွင်မူ လီယန်ချူက မြေကြီးကို သံမဏိအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းကို မသုံးတော့ပေ။
နွယ်ပင်တစ်ပင်မှာ မြေကြီးကို ဖောက်ထွက်လာပြီး မြေပြင်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ ထိုနွယ်ပင်မှာ ဧရာမမြွေကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ပြန့်နှံ့လာသည်။
ကိုင်မင်က သူ၏ ခေါင်းကိုးလုံးမှ နတ်ဘုရားလေ များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး လုဝူနှင့် ချင်းလွမ်တို့ကလည်း သူတို့၏ စွမ်းအားများကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
သူတို့သုံးဦးလုံးမှာ လူ့လောကတွင် အတော်ဆုံးသူများ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ နွယ်ပင်ပေါ်တွင် မည်သည့် ထိခိုက်မှုမျှ မဖြစ်စေပေ။ အဆိုပါ နွယ်ပင်က တိုက်ခိုက်မှုများကို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။
ကိုင်မင်က အော်ပြောလိုက်သည်
"သတိထား သူက အချို့ နတ်ဘုရားအတတ်တွေကို ခုခံနိုင်တယ် "
ထိုနွယ်ပင်မှာ လေကိုခွင်းကာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် တိုက်ခိုက်လာသည်။
လီယန်ချူသည် သူ၏ လက်အစွပ်ထဲမှ အနီရောင် ပုဝါ ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပျံသန်းသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ထိုနွယ်ပင်ကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်သည်။
"ထွက်လာခဲ့စမ်း"
လီယန်ချူက အမိန့်ပေးသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ပုဝါကို ခါလိုက်ရုံဖြင့် ထိုနွယ်ပင်ကြီးကို ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး တစ်ခုလုံး ပေါ်လာသည့်အခါ တောင်ကြားတစ်ခုလုံးကိုပင် ပြည့်သွားစေမလား အောက်မေ့ရသည်။
လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အပေါ်ကို ရောက်နေသော နွယ်ပင်မှာ အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်ပြီး အရင်းအမြစ်မှာ ဤမျှကြီးမားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြပေ။
ဝုန်း...
မြေပြင်မှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ တလူလူ ထလာသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေစီးကြောင်းများ ပြန့်နှံ့သွားသည်။ လူတိုင်းမှာ မိမိတို့၏ စွမ်းအားများကို ထုတ်သုံးကာ ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။
နွယ်ပင်၏ ပင်မကိုယ်ထည်မှာ မည်သည့် နတ်ဘုရားအတတ်နှင့်မျှ မထိခိုက်နိုင်သည်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသည်။
ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူသည် နေနှင့်လကို ထမ်းထားရသကဲ့သို့ ခွန်အားကြီးမားစွာဖြင့် ပုဝါကို ခါလိုက်သည်။ နွယ်ပင်မှာ မည်မျှပင် ကြီးမားနေပါစေ သူ့လက်ထဲမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။ ဤမျှ ခွန်အားကြီးမားခြင်းမှာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာပင်။
'ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ သတ္တဝါကိုတောင် ခွန်အားသက်သက်နဲ့ ယွီကျူးတောင်ထိပ်ပိုင်ရှင်က အနိုင်ယူနေတာပဲ။'
လုဝူမှာ အလွန်ပင် အံ့ဩသွားသည်။
နွယ်ပင်၏ ကိုယ်ထည်မှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် အကုန်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်လျှင် တောင်ကြားနံရံများ ပြိုကျသွားနိုင်သည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လီယန်ချူနှင့် ဆွဲငင်နေစဉ်မှာပင် အခြားနွယ်ပင်များလည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး မြွေကြီးများကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်လာကြသည်။
ဘုန်း
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် မြေပြင်မှာ အမှုန့်ဖြစ်သွားပြီး နက်ရှိုင်းသော အက်ကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကိုင်မင်တို့လည်း အလန့်တကြား ရှောင်တိမ်းနေကြရသည်။
ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့မှာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။
'အရင်တစ်ခေါက်က ဒီနွယ်ပင်က ဒီလောက်အစွမ်းမပြခဲ့ဘူး'
အကယ်၍သာ ယခင်က ဤမျှ အစွမ်းပြခဲ့ပါက သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အသက်မရှင်တော့ပေ။
ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူက သူ၏ လက်ထဲတွင် သေးငယ်သော ခေါင်းလောင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် ရှေးဆန်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဒေါင်
ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တောင်ကြားထဲတွင် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ရွေ့လျားနေသော နွယ်ပင်မှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ၎င်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်သော ခေါင်းလောင်းသံ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူမှာ ၎င်းကို အသုံးပြု၍ နွယ်ပင်၏ စိတ်အာရုံကို ရှာဖွေလိုက်သည်။
ခေါင်းလောင်းသံ တစ်ချက်မြည်အပြီးတွင် နွယ်ပင်မှာ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် ၎င်း၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် ခေါင်းလောင်း၏ အစီအရင်ကိုပင် ကျော်လွန်သွားသည်။
ထိုခေါင်းလောင်းမှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး -
ဒေါင်... ဂွမ်... ဒေါင်
ခေါင်းလောင်းသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆယ်ချက်ကျော် မြည်ပြီးနောက်တွင်မူ နွယ်ပင်ကြီးမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ လဲကျသွားပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။
ကိုင်မင်မှာ အံ့ဩခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"ဒီလိုနဲ့ပဲ အနိုင်ယူလိုက်တာလား"
လီယန်ချူက လက်ကို ခါရမ်းလိုက်သည်။ နတ်ဘုရားအဆောင်များမှာ မြစ်ရေကဲ့သို့ စီးဆင်းလာပြီး နွယ်ပင်၏ ကိုယ်ထည်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ နွယ်ပင်မှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားပြီး လုံးဝ အသံတိတ်သွားတော့သည်။
မကြာမီပင် ဤဧရာမ နွယ်ပင်မှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားပြီး လီယန်ချူ၏ အစီအရင်ဖြင့် အပိတ်ခံလိုက်ရသည်။
"ဒါက အသက်ရှိတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ အရင်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ နတ်ဘုရားအစွမ်း ဖြစ်မယ်။ သူသေသွားပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း ဒီစိတ်အာရုံက ဆက်လက်ရှိနေတာ။"
လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။
ကိုင်မင်မှ သဘောပေါက်သွားပြီး နွယ်ပင်ကို ကန်လိုက်ကာ -
"သေပြီးတာတောင်မှ အနိုင်ကျင့်နေသေးတယ်ပေါ့လေ"
လုဝူမှာလည်း ယခင်က ဤနွယ်ပင်ကြောင့် အရှက်ကွဲခဲ့ရသဖြင့် အမျက်ဒေါသဖြင့် တစ်ချက် ကန်လိုက်သည်။ ယခုမှပင် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် သက်သာရာရသွားကြသည်။
လီယန်ချူဘေးတွင် ရပ်နေရခြင်းမှာ ယခင်ကထက် များစွာ ကွာခြားလှသည်ဟု သူတို့ ခံစားရသည်။ ဤနေရာသည် ယခင်က အန္တရာယ်များလှသော်လည်း ယခုမူ လီယန်ချူကြောင့် ဘာမျှ မဟုတ်တော့ပေ။
ချင်းလွမ်မှာလည်း အသက်ရှူမှားလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ 'သူတို့နှစ်ယောက်က ဘေးမှာ အစောင့်အရှောက်တွေလို ဖြစ်နေပြီး ငါကတော့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။'
'တစ်ယောက်က အစေခံ... ဒါမှမဟုတ် မယားငယ်လား'
ချင်းလွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရဲတွတ်သွားသည်။ သူမသည် ထိုအတွေးကို ချက်ချင်း ဖျောက်ပစ်လိုက်သည်။
လီယန်ချူက နွယ်ပင်ကို သိမ်းလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော မှော်အတတ်များကို ခုခံနိုင်သည့် အစွမ်းမှာ တန်ဖိုးကြီးမားလှသည်။
"ဒီတောင်ကြားက တကယ်ကို ရတနာသိုက်ပဲ။"
လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။
သူတို့သည် ဆက်လက်၍ ရှေ့သို့ တိုးသွားကြသည်။ လမ်းတွင် မည်သည့်အရာမှန်း မသိနိုင်သော နတ်ဆိုးသတ္တဝါများ ပေါ်လာသော်လည်း လီယန်ချူ၏ ပုဝါအောက်တွင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားကြသည်။
လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားကို မြင်ပြီး ကိုင်မင်တို့မှာလည်း ပိုမို လေးစားသွားကြသည်။
လမ်းတွင် လီယန်ချူက တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူတို့ကလည်း အကူအညီပေးရန် ပြောကြသည်။ လီယန်ချူကမူ အပြုံးဖြင့်သာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
သူတို့သည် လီယန်ချူကို ပို၍ လေးစားသွားကြသည်။ 'ယွီကျူးတောင်ထိပ်ပိုင်ရှင်က တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့လူပဲ။'
"သူနဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ရတာ တကယ်ပဲ ဂုဏ်ယူစရာပဲ။"
သူတို့၏ အကြည့်များမှာ လီယန်ချူအပေါ်တွင် ပိုမို ကြည်ညိုလာသည်။ လီယန်ချူမှာမူ ဤကုသိုလ်မှတ် များကို အခြားသူ လက်မဦးသွားစေရန် သေချာ ဂရုစိုက်နေရသည်။
လမ်းတွင် အအေးဓာတ်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ချင်းလွမ်မှာ မခံနိုင်တော့ဘဲ လက်ကို ပါးစပ်နား ကပ်ကာ အသက်ရှူထုတ်လိုက်သည်။
"ဒီနေရာက ဘာလို့ ဒီလောက်အေးရတာလဲ?"
ကိုင်မင်က - "ဒီမှာ ယင်စွမ်းအားတွေ အလွန်ပြင်းထန်လို့ပါ။"
"ဒါဟာ ဒီနေရာမှာ သေဆုံးသွားတဲ့ သူတွေ အများကြီးမို့လို့ စုပုံနေတဲ့ စွမ်းအားတွေပဲ။"
ကိုင်မင်က ထပ်ပြောသည်
"သတိထားကြ၊ တစ်ချို့ ဝိညာဉ်တွေက လှပတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို သဘောကျတယ်။ မင်းကို ဖမ်းသွားရင် မလွယ်ဘူးနော်။"
ချင်းလွမ်မှာ ကြောက်ရွံ့သွားသည်။
လုဝူက ကိုင်မင်ကို ဆူလိုက်သည်
"သူမက ကလေးလေးပဲ၊ ဘာလို့ ကြောက်အောင် လုပ်နေတာလဲ"
ထို့နောက်တွင် သူတို့သည် ပို၍ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အဲ့ဒီ အရိုးစု"
အဝေးတွင် သွေးစွန်းနေသော သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဧရာမ အရိုးစုကြီးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ကျိုးနေသော ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားကာ ကျောက်တုံးတစ်ခုကို မှီလျက် ငြိမ်သက်နေသည်။
လုဝူက သတိပေးသည်
"အရင်တစ်ခေါက်က ငါတို့ အသက်လုထွက်ပြေးခဲ့ရတာ ဒီကောင်ကြောင့်ပဲ။"
သူတို့နှစ်ယောက်သည် အခွင့်အရေးကို စောင့်နေကြသည်။
"ဒီတစ်ခါတော့ လီယန်ချူကိုပဲ အားကိုးမနေတော့ဘူး၊ ငါတို့ အရှက်ကိုပြန်ဆယ်ရမယ်။"
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် အရိုးစုက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဓားမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ချက်တည်းဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ဂွမ်... ဂွမ်
ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ အလွယ်တကူပင် ပျက်စီးသွားရသည်။ လီယန်ချူက သူတို့ကို အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
"မင်းတို့ သတိထား"
အရိုးစုက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဆုတ်"
သူတို့အားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။
"သူ စကားပြောတတ်တယ်"
လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်
"မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဒီတောင်ကြားထဲမှာ ဘာရှိတာလဲ။"
အရိုးစုမှာ ပြန်မဖြေဘဲ "ဆုတ်" ဟုသာ ထပ်ပြောသည်။
လီယန်ချူက ထပ်မေးသည်
"ဒါက ကောင်းကင်တက်လမ်း လား"
အရိုးစုမှာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ - "ကောင်းကင်တက်လမ်း..." ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မီးတောက်များ တောက်လောင်လာသည်။
"အတုအယောင်တွေ အားလုံးက အတုအယောင်တွေ"
သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရူးသွပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ တောင်ကြားထဲတွင် ကြီးမားသော တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားတော့မည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
တောင်ကြားထဲတွင် အခြားသော ဧရာမ သတ္တဝါကြီးနှစ်ကောင် ထပ်မံ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။
"အခုဆိုရင် သူတို့အားလုံး တစ်ဖက်တည်း ဖြစ်နေတာလား"
လီယန်ချူက အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ထိုအရိုးစုက သတ္တဝါကြီးနှစ်ကောင်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးသွားပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
သူတို့အချင်းချင်းကြားတွင် ရန်ငြိုးကြီးမားပုံရသည်။ လီယန်ချူနှင့် အဖွဲ့မှာမူ ဘေးမှနေ၍ ဤဧရာမ တိုက်ပွဲကို အံ့ဩစွာ ကြည့်ရှုနေကြတော့သည်။