အခန်း (၁၂၁၉-၁၂၂၀)
Vol. 122 Ch. 1219-1220
အခန်း ၁၂၁၉ - ရှေးခေတ်ကောင်းကင်လူသား
ကိုင်မင်သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး -
"ဒီကောင်က တကယ်ရော ငါတို့ဘက်ကပဲလား"
လုဝူက ပြောသည်။
"သူသာ ဒီမှာ ရှိနေရင် အဲဒီဧရာမသားရဲတွေ ပြန်နိုးထတာကို တားဆီးပေးနိုင်မှာပဲလေ။ ဒါ... တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ"
လီယန်ချူသည် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဤတောင်ကြားလမ်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူ ပိုမို သိရှိချင်လာမိသည်။ အရင်တုန်းက ဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ။
ဒီတောင်ကြားလမ်းရဲ့ အဆုံးမှာ တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ဘုံကို သွားတဲ့လမ်း ရှိတာလား။
သူ၏ အကြည့်တို့သည် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ထိုအရိုးစုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
'တကယ်လို့ ဒါက တောင်ကြားလမ်းရဲ့ အဆုံးဆိုရင်၊ ဒီလမ်းက ကောင်းကင်ဘုံကို သွားတဲ့လမ်း ဖြစ်ရမယ်။'
'ဒီအရိုးစုက စစ်ပွဲအတွင်းမှာ သေဆုံးသွားတဲ့ ကောင်းကင်လူသားတစ်ဦး ဖြစ်နေမလား '
လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေး ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် စဉ်းစားတွေးတောမှုများ ရှိနေသည်။
ကောင်းကင်လူသားများ သေဆုံးပြီးနောက် အဆိပ်သင့် (ညစ်ညမ်း) သွားတတ်သည့် အကြောင်းကို သူ သိထားသည်။ အရင်ကတော့ ဤသို့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။
ဤအရိုးစုသည် ရှေးခေတ်ကောင်းကင်လူသား ဖြစ်နေရန်လည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။
…………………………………
ထိုအရိုးစုသည် အလွန်အစွမ်းထက်လှသည်။
နိုးထလာသော ဧရာမသားရဲကြီးနှစ်ကောင်သည် ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသည့် စွမ်းရည်များ ရှိကြသည်။
လုဝူနှင့် ကိုင်မင်တို့ပင် ကြောက်ရွံ့ရသော ထိုသတ္တဝါတို့သည် ဤအရိုးစုရှေ့တွင်မူ မခုခံနိုင်ကြပေ။
သူကိုင်ထားသော ကျိုးနေသည့်ဓားမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်ပြတ်သားပြီး ထက်မြက်လှသည်။ သူဖြတ်သန်းသွားသည့်နေရာတိုင်းတွင် အရိုးများမှာ တိတ်တဆိတ် ကျိုးကြေသွားကြသည်။
ကျောက်တုံးများ လွင့်စင်လာပြီး ဖုန်မှုန့်များ တလူလူ ဖြစ်နေသည်။ အရိုးအပိုင်းအစတစ်ခုသည် ချင်းလွမ်၏ ရှေ့သို့ ကျရောက်လာသည်။
ချင်းလွမ်မှာ သိချင်စိတ်ဖြင့် ထိုသုံးပေရှည်သော အရိုးအပိုင်းအစကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
၎င်းမှာ အလွန်လေးလံရုံသာမက အလွန်ပင် မာကျောကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ သူမ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်ကြည့်သော်လည်း မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်လာပေ။
သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။
"ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ သားရဲကြီးတွေတောင် ဒီအရိုးစုရှေ့မှာ မခုခံနိုင်ဘူးဆိုတော့ သူကိုင်ထားတဲ့ ဓားက တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ "
ထိုတောင်ကြားလမ်းမှာ အလွန်ရှည်လျားပုံရပြီး မည်သည့်နေရာတွင် အဆုံးသတ်မည်မှန်း မသိနိုင်ပေ။
လီယန်ချူသည်ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
ဒီလောက် တိုတောင်းတဲ့ နေရာမှာတင် ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့သူကို တွေ့ရပြီဆိုတော့ တောင်ကြားလမ်းရဲ့ အဆုံးမှာ လေနှင်းနတ်ဘုရား အဆင့်ရှိတဲ့သူတွေ ရှိနေမလား။
ချင်းလွမ်က ပြောသည် - "သူတို့ ဒီမှာ တိုက်ခိုက်နေတုန်း အခွင့်အရေးယူပြီး အတွင်းထဲကို သွားကြည့်ရအောင်လား"
ကိုင်မင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။
"သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့ဦး၊ ငါတို့အတွင်းထဲကို အရင်သွားကြည့်မယ်။"
လုဝူကမူ ပို၍ တည်ငြိမ်သည်။
"တကယ်လို့ ငါတို့က သွားကြည့်နေတုန်း ဒီသားရဲတွေက အခွင့်အရေးယူပြီး ထွက်ပြေးသွားပြီး ဘေးဒုက္ခပေးရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
ကိုင်မင်က -
"သူတို့ပုံစံကို ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ ဒီအရိုးစုကို နိုင်ပါ့မလား"
သို့သော် သူ၏အမြင်တွင် ဤအရိုးစုသည် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ၊ သူ၏ အထက်စီးမှ စောင့်ရှောက်နေသော ခွန်လွန်တောင်စောင့် နတ်ဘုရားနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။
လုဝူက ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ဘေးဒုက္ခ မဖြစ်အောင် ရှောင်ရမယ်၊ နောက်မှ ပြဿနာတက်မနေနဲ့။"
လီယန်ချူက ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။
"ဒီအရိုးစုက ဒီကနေ မထွက်သွားဘူး၊ ဘေးဒုက္ခလည်း မပေးနိုင်ဘူး။ အဲ့ဒီအစား သားရဲတွေက နိုးထပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြံနေတာမို့ ဒီသားရဲတွေကို အရင် ရှင်းထုတ်လိုက်မယ် "
သူသည် ဒီအရိုးစုက ဘယ်သူဘယ်ဝါဖြစ်သည်ကို ထပ်မစဉ်းစားတော့ပေ။
ဧရာမသားရဲကြီးများ နိုးထလာပြီး ဘေးဒုက္ခပေးမည်ကို ကာကွယ်ရန်၊
ဤတစ်ကြိမ်တွင် နှစ်ကောင်လုံးကို အရင်ရှင်းထုတ်လိုက်မည်။
သူသည် နဂါးကိုးကောင်နတ်ဘုရားမီးလျှံ အုပ်ဆောင်းကို လွှတ်တင်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် တောင်တလုံးအရွယ်အစားသို့ ကြီးထွားလာပြီး ဧရာမသားရဲတစ်ကောင်ကို အုပ်မိုးလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် နတ်ဘုရားမီးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
ဤမျှ အစွမ်းထက်သည့် နတ်ဘုရားပစ္စည်းများ လက်ထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသည်!
အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဟွမ်ယွမ်ထီး ကို လွှတ်တင်လိုက်သည်။ ထီးပေါ်တွင် စကြဝဠာကို ထမ်းပိုးခြင်း ဟူသော စာတန်း ပါရှိသည်။
ထိုထီးကြီး ပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားပြီး အခြား သားရဲတစ်ကောင်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။
ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ထိုသားရဲနှစ်ကောင်မှာ တစ်ကောင်က မီးအုပ်ဆောင်းထဲတွင်၊ တစ်ကောင်က ထီးအောက်တွင် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
လူတိုင်း အံ့ဩသွားကြသည်
ကိုင်မင်၏ ခေါင်းကိုးလုံးလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
"ယွီကျူးတောင်ထိပ်ပိုင်ရှင်ရဲ့ စွမ်းအားက ပိုပြီး နက်နဲလာပြီ။ အရင်ကဆိုရင် နတ်ဘုရားပစ္စည်းရဲ့ စွမ်းအားကို အပြည့်မသုံးနိုင်ခဲ့ဘူး၊ အခုတော့ တကယ့်ကို ကွာခြားသွားပြီ။"
ထို့နောက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။
"သူသာ ခွန်လွန်မှာ ရှိနေရင် ဒီသားရဲတွေကို တစ်ခါတည်းနဲ့ အကုန် ရှင်းပစ်နိုင်မှာပဲ "
အရင်က သူသည် လီယန်ချူကို မပါဝင်စေချင်ခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ လီယန်ချူသည် သားရဲများနှင့် အဆင့်ချင်းတူသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အန္တရာယ်ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။
ယခုမူ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ စွမ်းအားမှာ ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ဤတောင်ကြားလမ်းကို အလွယ်တကူ ရှင်းလင်းနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သားရဲနှစ်ကောင် ချက်ချင်း ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသည်။
ထိုအခါ သံချပ်ကာပြဲတိုဝတ်ထားသော အရိုးစုက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရွှေရောင်မီးတောက်များ တောက်လောင်နေပြီး၊
သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ ရှင်းလင်းမှု မရှိသေးပေ။
"ဆုတ်"
သူက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
လီယန်ချူက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင်။ သူသည် ကုသိုလ်မှတ်သန်းပေါင်းများစွာဖြင့် သန့်စင်ထားသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို အကုန်လုံး သုံးစွဲပြီးပြီဖြစ်ရာ သူ၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမိုမြင့်မားလာပြီး နတ်ဘုရားပစ္စည်းနှစ်ခုကိုလည်း အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်နိုင်လာသည်။
"ဒီအရိုးစုရဲ့ စိတ်အာရုံက မကြည်လင်ဘူး၊ ဘာမှလည်း မေးလို့မရဘူး။ သူ့စိတ်အာရုံကို ပြန်ဖွင့်ပေးလိုက်ရင် ပိုကောင်းမယ်။"
လီယန်ချူသည် ဖန်တီးခြင်း ရွှေကျမ်းစာ ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင်ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပေါ်လာပြီး အလင်းတန်းများဖြင့် အရိုးစုပေါ်သို့ ရောင်ပြန်ဟပ်လိုက်သည်။
အရိုးစု၏ မျက်လုံးထဲမှ မီးတောက်များ တုန်ခါသွားပြီး ပိုမိုကြီးထွားလာသည်။
"ရှေ့မှာက လမ်းဆုံးပဲ၊ နောက်မျိုးဆက်တို့ အမြန်ဆုတ်ကြ "
အရိုးစုက ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ စိတ်အာရုံ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။
"ရှေ့မှာက ဘာနေရာလဲ"
အရိုးစု၏ မျက်လုံးထဲမှ မီးတောက်များ တုန်ခါသွားပြီး၊
နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဤပြောင်းလဲမှုမှာ ဖန်တီးခြင်း ရွှေကျမ်းစာ ကြောင့် မဟုတ်ပေ။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အသားအရေများ ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အလင်းရောင်များ တောက်ပလာကာ ဧရာမဧရာမလူသားကြီး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ သံချောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ အပြာရောင် မျက်နှာနှင့် အလွန်ပင် ရဲရင့်လှသည်။
"ရှေ့ဆုံးမှာက ကောင်းကင်တက်စင်မြင့် ရှိတယ်။"
"ကောင်းကင်တက်စင်မြင့်"
လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ"
"ငါကတော့ ဝူမျိုးနွယ် (မှော်မျိုးနွယ်) က သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ စိတ်အာရုံကို ပြန်ဖွင့်ပေးခဲ့လို့၊ မင်း သေရွာကို သွားတာကို ငါ မကြည့်ရက်ဘူး၊ မြန်မြန် ထွက်သွားကြ "
စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် တောင်ကြားလမ်း အဆုံးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"နှစ်ပေါင်းများစွာက ဒီသွေးထွက်သံယို အမှုအတွက် ငါ အဖြေရှာရမယ် "
သူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ခြေထောက်ကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်သည်။
ဘုန်း
မြေပြင်မှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူသည် လေကိုခွင်းကာ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ပျံသန်းသွားတော့သည်။
"ရှေးခေတ် ဝူမျိုးနွယ် "
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
ဒီနေရာမှာ သေဆုံးသွားတဲ့ ဧရာမလူသားကြီးက ကောင်းကင်လူသားမျိုးနွယ် မဟုတ်ဘဲ ရှေးခေတ် ဝူမျိုးနွယ် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ရှေးခေတ် ဝူမျိုးနွယ်တို့သည် ခန္ဓာကိုယ် အလွန်အစွမ်းထက်ကြပြီး၊ မွေးကင်းစကတည်းကပင် ကျားသစ်များကို လက်ဖြင့် ဆွဲဖြဲနိုင်ကြသည်။
သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောပြီး ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့်ပင် ကောင်းကင်ကို ပျံသန်းနိုင်ကြသည်။
"အဲ့ဒီ တူကြီးရဲ့ ပိုင်ရှင်ကရော ဝူမျိုးနွယ် သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်မလား "
လီယန်ချူက စဉ်းစားလိုက်သည်။
ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော တောင်ကြားထဲတွင် ဧရာမလူသားကြီး တစ်ဦးနှင့် တခြားသူတစ်ဦး တိုက်ခိုက်နေသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။
နေရာတဝိုက်ရှိ အခြေအနေများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအချိန်က တိုက်ပွဲမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ကြောင်း သိနိုင်သည်။
ပြီးတော့ နှစ်ဖက်စလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။
"ဒါက ဝူမျိုးနွယ်ချင်း တိုက်ခိုက်တာလား"
လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ဝင်လာသည်။
ကောင်းကင်တက်စင်မြင့်သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရာလမ်းဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ ဒီနေရာမှာ ဘာကြောင့် ဧရာမသားရဲတွေရဲ့ အရိုးစုတွေ အများကြီး ရှိနေတာလဲ။
ဘာကြောင့် ဝူမျိုးနွယ်သူရဲကောင်းတွေက ဒီနေရာမှာ စောင့်ရှောက်နေရတာလဲ။
ပြီးတော့ သူ အရင်က ပြောခဲ့တဲ့
"အားလုံးက အတုတွေပဲ" ဆိုတဲ့ စကားကရော၊ နှစ်ပေါင်းများစွာက ဒီသွေးထွက်သံယိုမှုက ဘာလဲ။
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် စဉ်းစားတွေးတောမှုများ ရှိနေသည်။
သူသည် ဖန်တီးခြင်း ရွှေကျမ်းစာကို သုံးပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံကို ပြန်ဖွင့်ပေးလိုက်သော်လည်း၊
သူက အရိုးစုတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သေးသဖြင့် မည်မျှ ကြာအောင် ခံနိုင်မည်ကို မသိနိုင်ပေ။
ထိုအချိန်တွင် သားရဲကြီးနှစ်ကောင်မှာ ဒေါသထွက်စွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။ သူတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။
ကိုင်မင်က အံ့ဩစွာ -
"ဒီနေရာမှာ ရှေးခေတ် ဝူမျိုးနွယ် ရှိနေတာပဲ။ အရင်ဆုံး ဒီသားရဲနှစ်ကောင်ကို ရှင်းလိုက်ရအောင်၊ ပြီးရင် အထဲကို သွားကြည့်ကြမယ်။"
လုဝူနှင့် ချင်းလွမ်တို့လည်း ဤကိစ္စကို စိတ်ဝင်စားကြသည်။ ဒီတောင်ကြားထဲမှာ ဒီလို လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
သားရဲတစ်ကောင်မှာ နဂါးကိုးကောင်မီးလျှံအုပ်ဆောင်း ဖြင့် ဖိနှိပ်ခံထားရပြီး မီးများဖြင့် အရည်ပျော်နေသည်။
အခြားတစ်ကောင်မှာ ဟွမ်ယွမ်ထီး ဖြင့် ဖိနှိပ်ခံထားရသည်။
ကိုင်မင်တို့ အကူအညီပေးရန် ကြိုးစားနေစဉ် လီယန်ချူက ရှူယီဘူးသီးကို ထုတ်ပြီး တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ရှူယီဘူးသီးမှာ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပျံ့နှံ့လာကာ ရှေးခေတ် အရှိန်အဝါတစ်ခုလည်း ပါဝင်နေသည်။
ဘုန်း
သားရဲ၏ အရိုးများမှာ ပေါက်ကွဲသွားသည်။
ဘူးသီးအတွင်းတွင် အလွန်ပြင်းထန်သော နံ့သာပေါင်းစွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ပိုမိုလေးလံလာပြီး ရှေးခေတ် ကျင့်စဉ်များလည်း အလွန် အစွမ်းထက်လှသည်။
အသက်ရှူနှုန်း အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် နိုးထလာသော သားရဲကြီးကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်သွားစေသည်။
ဤမျှ ရက်စက်ပြတ်သားသဖြင့် ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့မှာ အံ့ဩသွားကြသည်။
ခုနက သားရဲ၏ အရိုးမှာ မည်မျှ မာကျောသည်ကို သူတို့ မြင်ခဲ့ပြီးပြီ။
ချင်းလွမ်ဆိုလျှင် ထိုသားရဲ အရိုးအပိုင်းကို ကိုင်တွယ်ကြည့်ပြီးပြီ။ သူမ၏ စွမ်းအားနှင့် တိုက်ခိုက်သော်လည်း ဘာမျှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီဘူးသီးအောက်မှာ အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားပြီ။
"ယွီကျူးတောင်ထိပ်ရဲ့ ကုသိုလ်တရားတွေကို သယ်ဆောင်နိုင်တဲ့ ရတနာဆိုတော့ တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ"
သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
လီယန်ချူသည် နဂါးကိုးကောင်မီးလျှံအုပ်ဆောင်းကို အသုံးပြု၍ နောက်ထပ် သားရဲတစ်ကောင်ကို မီးရှို့သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။
သူတို့သည် အမြန် နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။
"သူ နိုးလာပြီးရင် ပထမဆုံး သွားမှာက တောင်ကြားလမ်းရဲ့ အဆုံးပဲ။ အဲ့ဒီနေရာမှာ တကယ့်ကို အန္တရာယ်ကြီးတဲ့အရာ ရှိနိုင်တယ်။ သတိထားကြ။"
လီယန်ချူက မှာကြားလိုက်သည်။
"ယွီကျူးတောင်ထိပ်ပိုင်ရှင် ပြောတာ မှန်တယ်။ တစ်ယောက်မှ မသေစေနဲ့။" လုဝူက ပြောသည်။
"တောက် မင်း ပြောတာက နိမိတ်မကောင်းတဲ့ စကားတွေ။ ခွန်လွန်တောင်မှာ ငါတို့ မသွားနိုင်တဲ့ နေရာ ရှိလို့လား ငါတို့မှာ ကံကြမ္မာကောင်းတွေ ပါလာတာပဲ၊ ယွီကျူးတောင်ထိပ်ပိုင်ရှင်ကလည်း အစွမ်းထက်တော့ ကြောက်စရာမလိုဘူး"
ကိုင်မင်က ဆဲဆိုလိုက်သည်။
ချင်းလွမ်က ဝင်မေးသည် -
"ဒါဆို ငါက ဘာလုပ်ရမလဲ"
ကိုင်မင်က သူမကို ကြည့်ပြီး - "ငှက်ကလေး ၊ မင်းဘာသာ ဂရုစိုက်တော့။"
ချင်းလွမ် - "………………"
ထိုနုပျိုလှပသော မိန်းမပျိုမှာ စိုးရိမ်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
သူတို့သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးသွားကြသည်။ လမ်းတွင် မနိုးထသေးသော ဧရာမ သားရဲအရိုးစုများကို တွေ့ရသည်။
ထင်ရှားသည်မှာ အခုနက ဝူမျိုးနွယ် သူရဲကောင်းက သူတို့ကို မနှိုးဆော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခု လီယန်ချူနှင့် အဖွဲ့သည်လည်း ထိုသားရဲများကို မနှိုးဆော်မိစေရန် သတိထားသွားကြသည်။ သူတို့သည် တောင်ကြားလမ်းအဆုံးရှိ ကောင်းကင်တက်စင်မြင့်ကို သိလိုနေကြသည်။
ပြီးတော့ ဝူမျိုးနွယ် သူရဲကောင်းက ပြောခဲ့တဲ့ သွေးထွက်သံယို အမှုဆိုတာ ဘာလဲ။
သူတို့ ရှေ့သို့ တိုးသွားလေလေ၊ အမှိုက်သရိုက်များနှင့် မီးခိုးငွေ့များ ပိုမို များပြားလာလေလေဖြစ်သည်။
ထိုမီးခိုးငွေ့များမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်လှပြီး ရှေ့ကို မမြင်နိုင်တော့ပေ။
တောင်ကြားလမ်းထဲတွင် နတ်ဘုရားအတတ်များကြောင့် စိတ်စွမ်းအားများကို ပိတ်ပင်ထားသဖြင့် ယခု အမြင်အာရုံမှာလည်း အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာသဖြင့် လူတိုင်းမှာ စိုးရိမ်လာကြသည်။
"ဒီမီးခိုးငွေ့တွေထဲမှာ ယင်စွမ်းအားတွေ အလွန်ပြင်းထန်တယ်။"
လီယန်ချူက ပြောသည်။
"အရမ်းကြီး မရှူမိစေနဲ့၊ စိတ်တွေ ရောထွေးပြီး စွမ်းအားတွေ လျော့ကျသွားလိမ့်မယ်။"
ကိုင်မင်က သတိပေးသည်။
သူတို့သည် ခွန်လွန်၏ တောင်စောင့် နတ်ဘုရားများ ဖြစ်သဖြင့် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝကြသည်။
လူတိုင်းမှာ သတိထားကြသည်။
ခွန်လွန်တောင်ရှိ လေနှင်းနတ်ဘုရားမှာ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ကို ကျော်လွန်နေသည်။
ထိုစဉ်ကပင် ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းလာသော ကောင်းကင်လူသားတို့က တိုက်ခိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ပျက်စီးသွားစေခဲ့သည်။
ခွန်လွန်တောင် ကောင်းကင်တက်စင်မြင့်တွင် မည်သို့သော အန္တရာယ်များ ရှိသည်ကို မသိနိုင်သဖြင့် အထူး သတိထားရမည်။
မကြာမီပင် လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် တိုက်ပွဲဝင်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး မျက်စိရှေ့မှာပင် တိုက်ခိုက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
"တစ်ယောက်ယောက် တိုက်ခိုက်နေတာလား" ချင်းလွမ်က အံ့ဩစွာ မေးသည်။
"မသေချာဘူး၊ ဒီ နတ်ဘုရားအတတ်တွေထဲမှာ ယင်စွမ်းအားတွေက အရမ်းပြင်းထန်တော့ ထူးဆန်းတဲ့ အရိပ်ယောင်တွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ သတိထားကြ။"
လီယန်ချူက ပြောသည်။
ကိုင်မင်နှင့် လုဝူမှာ လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေသည်။
အရင်တစ်ခေါက်က သူတို့ ဒီလောက်အထိ မရောက်ခဲ့ဖူးပေ။
အရိုးစုကို တွေ့မှသာ ပြေးလွှားလာခဲ့ရသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ အရင်က မှတ်တမ်းတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီးပြီ၊ ဒီသားရဲတွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပိုမို နီးကပ်လာပြီ။
"ခွန်လွန်တောင်မှာပဲ နေလာတာ၊ ဒီမှာ ဒီလောက် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိနေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး၊ ဒီနေ့တော့ အကုန်လုံးကို မြင်ရတော့မယ်။"
ကိုင်မင်က ပြောသည်။
လုဝူက ကိုင်မင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
'ဒီကောင် အော်ဟစ်မနေနဲ့ဦး၊ နောက်ထပ် မကောင်းတဲ့အရာတွေကို ဆွဲဆောင်မိဦးမယ်။'
အရင်တစ်ခေါက်က သူနှင့် ကိုင်မင်တို့ ဝင်လာတုန်းက သူ သာမသိခဲ့ရင်၊ အရိုးစုလက်ထဲက ဓားကို သွားမထိရင် ဒီလောက်အထိ ပြဿနာ တက်စရာ မလိုပေ။
ဒီတစ်ခေါက် လုဝူမှာ သူ့ကို အထူးသတိထားနေသည်။
သို့သော် ရှေ့ကို တိုးသွားလေလေ၊ မီးခိုးငွေ့တွေ ပိုထူထပ်လေလေ ဖြစ်သည်။
သူတို့တောင် မမြင်နိုင်တော့ဘဲ အရိပ်အယောင်လေးပဲ မြင်ရသည်။
ချင်းလွမ်မှာ နန်းတွင်းသူ ဝတ်စုံဖြင့် နတ်သမီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ စိုးရိမ်နေရသည်။
သူမ၏ လက်ထဲတွင် အသက်ရှူနှုန်းကို တင်းကျပ်ထားသည်။
'ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တိုက်ပွဲ ဖြစ်လာရင် ငါ မကူညီနိုင်ရင်တောင်၊ တာအိုဆရာ ဒဏ်ရာ ရလာရင် ငါ သယ်ပြီး ထွက်သွားမှာပေါ့... ကိုင်မင်နဲ့ လုဝူကိုတော့ သူတို့ကို နောက်မှာပဲ ထားခဲ့ရတော့မှာပေါ့။'
ချင်းလွမ်၏ မျိုးနွယ်မှာ အရှိန်အဟုန် မြန်ဆန်ပြီး သူမသည် လီယန်ချူ၏ ကျေးဇူးကို ပြန်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
ထိုတိုက်ပွဲသံများမှာ ပိုမို ရှင်းလင်းလာသည်။ နွားသံ၊ နဂါးသံနှင့် စူးရှသော အသံများ ကြားနေရသည်။
ဒါပေမဲ့ ဘာကိုမှ မမြင်ရပါ။
ဒီနတ်ဘုရားအတတ်ထဲမှာ သူတို့ရဲ့ အရိပ်တွေကိုပဲ မြင်နေရသည်။
ဤမြင်ကွင်းမှာ လူကို ကြောက်ရွံ့စေသည်။
ကိုင်မင်၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် သူမ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။
"မကောင်းတော့ဘူး၊ ယွီကျူးတောင်ထိပ်ပိုင်ရှင် ပျောက်သွားပြီ"
ချင်းလွမ်က စကားသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အံ့ဩသွားပြီး ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ လီယန်ချူကို မတွေ့တော့ပေ။
သူမသည် စိုးရိမ်စွာဖြင့်
"တာအိုဆရာရဲ့ စွမ်းအားနဲ့တောင် တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားရတာလား "
"လုဝူ ဘယ်မှာလဲ" ကိုင်မင်၏ အသံမှာ ထပ်ပေါ်လာသည်။
ချင်းလွမ် စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်ရာ လုဝူကိုလည်း မတွေ့တော့ပေ။
အရိပ်လို ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခု သူမဆီကို လျှောက်လာသည်။ ကျားခန္ဓာကိုယ်၊ ခေါင်းကိုးလုံးနှင့် လူမျက်နှာ။
ကိုင်မင်က ချင်းလွမ်ကို ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ -
"ကံကောင်းတာက ငှက်ကလေး မပျောက်သွားသေးဘူး။"
ချင်းလွမ်မှာ မျက်နှာဖြူဖျော့သွားသည်။
"တာအိုဆရာ တာအိုဆရာ"
သူမ အော်ခေါ်လိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ မီးခိုးငွေ့ထဲမှာ တိုက်ပွဲသံတွေက ကျယ်လောင်နေပြီး ဘာအသံမှ မကြားရသလို လီယန်ချူကိုလည်း မတွေ့ရတော့ပေ။
ချင်းလွမ်မှာ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် နတ်ဘုရားအတတ်ကို သုံးပြီး မီးခိုးငွေ့ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ မီးခိုးငွေ့မှာ မပျောက်သွားဘဲ အေးစက်စက်သာ ဖြစ်လာသည်။
"အလကားပဲ၊ ဒါက ယင် စွမ်းအားနဲ့ ဖြစ်လာတဲ့ မီးခိုးငွေ့ပဲ။ အလွယ်တကူ ဖယ်ရှားလို့ မရဘူး။"
ကိုင်မင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ချင်းလွမ်က မေးသည်။
"ဒီနေရာက အန္တရာယ် အရမ်းများတယ်။ လမ်းပျောက်သွားရင် ပြန်ထွက်ဖို့ ခက်မယ်။ ငါတို့ အရင်ဆုံး ပြန်ထွက်ပြီးမှ စီမံကြမယ်။"
ကိုင်မင်က ပြောသည်။
ချင်းလွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"တာအိုဆရာရဲ့ စွမ်းအားနဲ့တောင် ပျောက်သွားတယ်ဆိုတော့ ဒီနေရာက တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာပဲ "
ချင်းလွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာသည်။
သူမနှင့် ကိုင်မင်တို့သည် နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားကြသည်။ နားထဲတွင် တိုက်ပွဲသံများ ကြားနေရသည်။
သူတို့သည် သူတို့၏ ခြေသံကိုပင် မကြားရတော့ပေ။
'အဘွားကြီးရဲ့ ဂူမှာတုန်းကလည်း သူမကို မမြင်ခဲ့ရဘူး၊ သူမရဲ့ အသံကိုပဲ ကြားခဲ့ရတယ်။ ဒါက အဲ့လိုမျိုးပဲလား'
ချင်းလွမ် လက်ခြေတို့မှာ အေးစက်နေသည်။
"ဒီနေရာမှာ မီးခိုးငွေ့တွေ ပိုများလာပြီ။"
လီယန်ချူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး တွေးလိုက်သည်။
ဒီနေရာကို ရောက်လာတော့ အရိပ်ယောင်လေးတွေပဲ ရှိပြီး စိတ်စွမ်းအားဖြင့်လည်း ရှာမတွေ့ပေ။
'မရဘူး၊ ဒီအတိုင်းသွားနေရင် ပြဿနာ တက်လိမ့်မယ်' လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။
သူသည် အော်ပြောလိုက်သည်
"ကိုင်မင်၊ လုဝူ၊ ချင်းလွမ်၊ ငါ့ဆီကို လာကြ၊ လူမကွဲနဲ့ "
ဤနေရာတွင် အသံမှာ အဝေးကြီး မရောက်နိုင်ပေ။
ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ 'ခြင်္သေ့ဟိန်းသံ'၊ 'နဂါးဟိန်းသံ' စသည့် မှော်အသံများကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သည်။
ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့သည် သူ့ဘေးသို့ ရောက်လာကြသည်။
ကိုင်မင်၏ ခေါင်းကိုးလုံးတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာသည်။
"ဒီနေရာက တကယ့်ကို ကြောက်စရာပဲ။"
လုဝူလည်း ခေါင်းညိတ်သည်။ "ဟုတ်တယ်။"
လီယန်ချူက ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး -
"ချင်းလွမ်က ဘယ်သွားတာလဲ"
ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ချင်းလွမ်ကို မတွေ့ရပေ။
"သွားပြီ၊ ချင်းလွမ် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီလား"
"ချင်းလွမ်"
"ချင်းလွမ်"
သူ၏ အသံမှာ ကြီးမားသော တိုက်ပွဲသံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
လီယန်ချူသည် စိတ်စွမ်းအားကို သုံး၍ ခေါ်သော်လည်း ချင်းလွမ်၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပေ။
"ဒီမီးခိုးငွေ့မှာ ပြဿနာ ရှိနေတာပဲ၊ ချင်းလွမ်ကို အမြန် ရှာရမယ်"
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
………………
အခြားတစ်ဖက်တွင်၊
ချင်းလွမ်နှင့် ကိုင်မင်တို့သည် နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်နေကြသည်။
ကိုင်မင်က ပြောသည်
"ငါ အရှေ့ကနေ သွားမယ်၊ မင်း ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့၊ လမ်းမပျောက်စေနဲ့"
ချင်းလွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ"
သူမသည် ကိုင်မင်၏ ဘေးတွင် ကပ်လိုက်လာသည်။ ရုတ်တရက် ခြေချော်သွားသည်။
ချင်းလွမ် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ အရိုးတံကြီးတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။
"ဧရာမအရိုးစု"
ချင်းလွမ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဒီအရိုးစုက အရင်က အရိုးစုနဲ့ မတူပေ။ လက်ထဲတွင် သံချေးတက်နေသော လှံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။
ပြီးမှ ချင်းလွမ် သတိရလိုက်သည်
"ဒီလမ်းမှာ ဒီအရိုးစုကို မတွေ့ခဲ့ရဘူး၊ ငါတို့ လမ်းမှားသွားတာလား"
သူမသည် ကိုင်မင်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
"ငါတို့ လမ်းမှားသွားတာလား"
ကိုင်မင် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။"
ချင်းလွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပေါ်လာသည်။
သူမသည် လီယန်ချူ ဘေးတွင် ရှိနေစဉ်က စိတ်ချလက်ချ ရှိခဲ့သည်။
'ငါတို့ လမ်းကြောင်း ပြောင်းသင့်မလား'
ကိုင်မင်က ပြောသည်။
"ဒါဆိုလည်း မင်း ငါ့ကျောပေါ် တက်လိုက်၊ လမ်းမပျောက်အောင်လို့။"
ချင်းလွမ် စဉ်းစားပြီး -
"ကောင်းပါပြီ။"
ချင်းလွမ် ကိုင်မင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ကိုင်မင်မှာ ကျားပုံစံ ဖြစ်သည်။
သူမ တက်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ရုတ်တရက် စဉ်းစားလိုက်သည်။
"တိုက်ပွဲသံတွေက ကျယ်လောင်နေတာ၊ တခြားအသံတွေကို မကြားရဘူး။ ဘာလို့ မင်းအသံကိုကျတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရတာလဲ "
အခန်း ၁၂၂၀ - ဆန်းကြယ်သော မြူခိုးထုများ
ကိုင်မင်သည် ချင်းလွမ်ကို ငေးကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက ငါ့ရဲ့ ပညာရပ်တစ်ခုပဲလေ၊ ဘာဆန်းလို့လဲ။ မြန်မြန်တက်ခဲ့၊ ငါ မင်းကို ခေါ်သွားပေးမယ်။"
ခွန်လွန်တောင်စောင့် နတ်ဘုရား၏ စွမ်းရည်များကို ချင်းလွမ် သိပ်ပြီး မသိရှိသေးပေ။
သူမ ကိုင်မင်၏ ကျောပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ကိုင်မင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာတော့မည့် ဆဲဆဲမှာပင်...
ရုတ်တရက် သူမ ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် ရောက်လာသည်။
ချင်းလွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်းပင် တောင့်ခဲသွားပြီး ရင်ထဲမှ အအေးဓာတ်သည် ဦးခေါင်းထိပ်အထိ တက်သွားတော့သည်။
ဤသို့သော မြူခိုးထုကြီးထဲတွင် ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် ရုတ်တရက် ရောက်လာခြင်းမှာ ကြက်သီးထစရာပင်။
ချင်းလွမ် မတုံ့ပြန်နိုင်သေးခင်မှာပင် သူမ နားထဲသို့ လီယန်ချူ၏ အသံ ရောက်လာသည်။
"သူ့နောက်ကို မလိုက်နဲ့၊ ဒီကိုင်မင်က အတုပဲ"
ချင်းလွမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စကားပြောနေသူမှာ ထိုယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး ရုပ်ရည်ချောမောသော လူငယ် တာအိုဆရာ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ရှည်လျားသော ဓားကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။
"တာအိုဆရာ" ချင်းလွမ်၏ မျက်ဝန်းတို့တွင် ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှု ပေါ်လာသော်လည်း ခဏအကြာတွင် သူမ ကြောင်သွားသည်။
"ကိုင်မင်က အတုလား"
လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် ကျားခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခေါင်းကိုးလုံးပါသော နတ်ဘုရားသားရဲတစ်ကောင်၊ ကျားခန္ဓာကိုယ်နှင့် အမြီးကိုးချောင်းပါသော နတ်ဘုရားသားရဲတစ်ကောင် ထပ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ အစစ်အမှန် ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့ပင် ဖြစ်သည်။
ကိုင်မင်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ချင်းလွမ်၏ နောက်တွင် ရှိနေသော သူနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူသည့် ကိုင်မင်အတုကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အရှင်သခင်ရဲ့ နယ်မြေမှာတောင် လိမ်ညာလှည့်ဖြားပြီး အရှင်သခင်ကို အတုခိုးရဲရတယ်ပေါ့"
ကိုင်မင်မှာ ဒေါသပေါက်ကွဲနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ချင်းလွမ် အရင်က မြင်ခဲ့ရသော ကိုင်မင်အတုက ပြောသည်။
"သူတို့တွေကို သတိထား သူတို့တွေက အတုတွေ။ ခုနကမှ သူတို့နဲ့ လမ်းခွဲခဲ့ရတာ၊ ဒီမြူခိုးတွေက ဒီလောက် ထူထပ်နေတာကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် မြန်မြန် ရှာတွေ့မှာလဲ "
လီယန်ချူတို့ သုံးဦးကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမသည် ဤဘက်သို့ ပိုယုံကြည်ချင်သော်လည်း၊
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်းလွမ် စိတ်ဝေဝါးသွားသည်။
သို့သော်လည်း ကိုင်မင်နှစ်ကောင်ကို တစ်ပြိုင်နက် မြင်လိုက်ရပြီး၊ မည်သူက အစစ်ဖြစ်သည်ကို သူမ မခွဲခြားနိုင်သေးသဖြင့် ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။
ခွန်လွန်တောင်တွင် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ နည်းပါးပြီး စိတ်ထားရိုးရှင်းသူ ဖြစ်သောကြောင့်၊
ဤမြူခိုးထုထဲတွင် သူမမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေရသည်။
ယခုအခါ လုဝူမှာလည်း မနေနိုင်တော့ဘဲ အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
"ပြန်စွပ်စွဲရဲသေးတယ်၊ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်"
လီယန်ချူ၏ အကြည့်တို့မှာ ထက်မြက်လှပြီး သူ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ကောင်းကင်မျက်လုံး ကို ဖွင့်လိုက်ရာ အလင်းရောင်များ တောက်ပလာသည်။
သူသည် ကောင်းကင်မျက်လုံးဖြင့် ချင်းလွမ်ကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး၊ သူမသည် ကိုင်မင်အတုနောက်သို့ လိုက်သွားကာ ထွက်ခွာသွားတော့မည့် အချိန်တွင် ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"စိတ်စွဲလမ်းမှုတစ်ခုကနေ မွေးဖွားလာတဲ့ ဘီလူးကဒီလောက်အထိ အသက်ဝင်အောင်၊ အတိအကျ အတုခိုးနိုင်ရတယ်လို့"
လီယန်ချူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
သူသည် လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ဖြန့်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးထဲတွင် ရှေးဟောင်းခေါင်းလောင်းငယ်လေး တစ်လုံး ပေါ်လာသည်။ ခေါင်းလောင်းသံ မြည်ဟီးသွားပြီး 'ဒေါင်' ဟူသော အသံမှာ ကျယ်လောင်လှသည်။
လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ကြားနေရသော တိုက်ပွဲသံများ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မပြီးဆုံးသေးပေ။ ခုနက ချင်းလွမ် မြင်ခဲ့ရသော ကိုင်မင်အတုမှာလည်း ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးသွားပြီး မီးခိုးရောင် စွမ်းအင်အစုအဝေး ဖြစ်သွားသည်။
သေချာမကြည့်လျှင် ဤမြူခိုးများနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေသည်။
၎င်းမှာ ပုံသဏ္ဍာန်မရှိသော အရာဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ထိုမီးခိုးရောင် စွမ်းအင်က ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ပိတ်မိသွားသည်။
လက်ထဲတွင် ကြွက်ကလေးကဲ့သို့ ဘေးသို့ တိုး၊ ညာသို့ ပြေးပြီး အော်ဟစ်နေသည်။
"ယင် စွမ်းအား က ပုံသဏ္ဍာန် ဖော်ဆောင်ထားတာပဲ။"
လီယန်ချူ စကားဆုံးသည်နှင့် လက်ချောင်းငါးချောင်းကို အားဖြင့် ဆုပ်လိုက်သည်။
'ဖုန်း' ဟူသော အသံနှင့်အတူ
ထိုမီးခိုးရောင် စွမ်းအင်မှာ ပျက်စီးသွားသည်။
သူ၏ ကိုယ်ခံပညာမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်သဖြင့် ဤသို့ ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့သော အရာများကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။
ချင်းလွမ်မှာ ကြောက်လန့်နေဆဲဖြစ်သည်။
"ခုနက ဘာဖြစ်တာလဲ။"
လီယန်ချူက လေးနက်စွာ ပြောသည်။
"ဒီမြူခိုးထဲမှာ လူ့စိတ်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ အရာတွေ ရှိတယ်။ မင်း အထိခိုက်ခံပြီး လမ်းလွဲသွားတာ။ သူနဲ့သာ ဆက်သွားနေရင် ဘယ်ရောက်သွားမလဲ မသိနိုင်ဘူး၊ ရလဒ်ကတော့ တွေးကြည့်ရုံနဲ့ သိသာပါတယ်။"
ချင်းလွမ်မှာ ရင်တုန်နေဆဲဖြစ်သည်။
"တာအိုဆရာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တာအိုဆရာ့ကို ကူညီဖို့ နောက်က လိုက်လာတာ၊ မထင်မှတ်ဘဲ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်သွားရတယ်။"
သူမမှာ အားနာမိသည်။
လီယန်ချူ ခေါင်းခါသည်။
"ဒီမြူခိုးက လူ့စိတ်ကို ချိန်ရွယ်ထားတာ၊ မင်းကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး။"
လီယန်ချူသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချင်းလွမ်၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်မှာ ကြီးမားပြီး လက်ချောင်းများမှာ ရှည်လျားကာ သန်မာသည်။
ချင်းလွမ်မှာ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်ခဲသွားပြီး မျက်နှာတွင် နီမြန်းလာသည်။ သို့သော်လည်း မြူခိုးများကြောင့် ဖုံးကွယ်သွားသည်။
"ဒီလိုဆိုရင် မင်း လမ်းမပျောက်တော့ဘူး။ ဒီနေရာက အန္တရာယ်များတယ်၊ အားလုံး သတိထားကြ။"
ကိုင်မင်နှင့် လုဝူမှာ ခွန်လွန်၏ နတ်ဘုရားသားရဲများဖြစ်ပြီး ကျောက်ရုပ်မှ ဖန်တီးထားသူများ ဖြစ်သဖြင့် ဤအရာများ၏ သက်ရောက်မှု မရှိသလောက်ပင်။
သို့သော် ချင်းလွမ်မှာ နတ်ဘုရား နည်းလမ်းဖြင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သဖြင့် စိတ်ထားရိုးရှင်းသောကြောင့် မြူခိုးများ၏ အနှောင့်အယှက်ကို ပိုမို ခံရသည်။
ချင်းလွမ်မှာ လီယန်ချူ၏ လက်ကို အကိုင်ခံထားရသဖြင့် စိတ်အေးချမ်းသွားသည်။
လီယန်ချူသည် နောက်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဝိညာဥ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းကို ကိုင်ထားသည်။ ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လိုက်တိုင်း တိုက်ပွဲသံများ ပျောက်သွားသော်လည်း၊
မကြာမီတွင်ပင် ပြန်လည် မြည်ဟီးလာသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ဤခေါင်းလောင်းသံက အနှောင့်အယှက်တချို့ကို တားဆီးပေးနိုင်သည်။
တိုက်ပွဲသံများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် မြူခိုးထဲတွင် အခြားအသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ကိုင်မင် ယွီကျူးတောင်ထိပ်ပိုင်ရှင် ချင်းလွမ် မင်းတို့ ဘယ်ရောက်နေကြတာလဲ"
၎င်းမှာ လုဝူ၏ အသံဖြစ်သည်။
"ခုနကမှ လမ်းပျောက်သွားလို့၊ ရှင်တို့ကို မနည်းရှာနေရတာ"
ချင်းလွမ်၏ အသံမှာလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ယွီကျူးတောင်ထိပ်ပိုင်ရှင်နဲ့ ကိုင်မင်ကို တွေ့လား" လုဝူက မေးသည်။
"မတွေ့သေးဘူး။" ချင်းလွမ်က ပြန်ဖြေသည်။
မကြာမီတွင်ပင် သူတို့သည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
"မင်းတို့ ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။ ငါက မင်းတို့ လမ်းပျောက်သွားပြီ ထင်နေတာ။"
၎င်းမှာ လီယန်ချူ၏ အသံ ဖြစ်သည်။
ကိုင်မင်နှင့် လုဝူမှာ ခုနက ဤအသံမျိုးကို မထိခိုက်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ရင်ထဲမှ အေးစက်စက် ဖြစ်လာပြီး ထိတ်လန့်သွားသည်။
"မြူခိုးထဲမှာ ဒီလောက်တောင် အတုအယောင်တွေ ရှိတာလား"
သူတို့၏ စွမ်းအားနှင့်တောင် အစစ်အမှန်ကို ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိပေ။
ကျယ်လောင်သော တိုက်ပွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မြူခိုးများထဲတွင် တောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော အရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ထိုသားရဲကြီးသည် အော်ဟစ်လိုက်ရာ စိတ်ဝိညာဉ်များပင် ထွက်ခွာတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်သွားသည်။
သူသည် ထိုနေရာတွင် အော်ဟစ်လိုက်ရုံနှင့်ပင် လပြည့်ညတွင် အော်ဟစ်ခြင်းကဲ့သို့သော အစွမ်းမျိုး ရှိသည်။
ထိုအချိန်တွင် တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသော သားရဲကြီးများမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
တစ်ကောင်နှင့် တစ်ကောင် ပုံစံမတူသော သားရဲကြီးများမှာ လူသားတို့၏ နယ်ပယ်ကို ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
သားရဲတို့ လွှမ်းမိုးထားပြီး လူသားတို့မှာမူ အလွန်ပင် သေးငယ်လှသည်။
ကိုင်မင်မှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။
"ဒါက ချိုင့်ဝှမ်းထဲက သားရဲတွေ ပြန်နိုးထတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်တွေက အကြွေးတောင်းဖို့ ပြန်လာတာလား။"
လုဝူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"အပြင်ဘက်ကို အရင် ပြန်ထွက်ရအောင်၊ ဒီနေရာက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ် "
ချင်းလွမ်မှာလည်း အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေသည်။
ဤမျှ အစွမ်းထက်သော သားရဲကြီးများမှာ ပြန်နိုးထသည်ဖြစ်စေ၊ ဝိညာဉ်များဖြစ်စေ လူတိုင်း၏ ဦးရေပြားကို ထုံကျင်သွားစေသည်။
လီယန်ချူမှာမူ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသည်။
"နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဒီသားရဲတွေက တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် နိုးထနေတာ၊ ဒီနေရာမှာ အကုန်လုံး ပြိုင်တူ နိုးထလာဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါ သေချာပေါက် အတုအယောင်ပဲ "
ကိုင်မင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။
"မှန်တယ်၊ ဒါ အတုအယောင်ပဲ။ ကိုယ့်စိတ်ထဲက ကြောက်စိတ်ကို ကျော်လွှားနိုင်ရင် ရပြီ "
"ယင် စွမ်းအားတွေ များလွန်းလို့ ထူးဆန်းတဲ့ ရုပ်လုံးတွေ ပေါ်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါ အရင်ဆုံး ရှေ့ကနေ သွားမယ် "
လီယန်ချူ ခေါင်းခါသည်။
"တချို့သော အတုအယောင်တွေကလည်း လူကို သတ်နိုင်တယ်။ အတုအယောင်တွေထဲမှာ အစစ်အမှန်တွေ ရှိနေတတ်တယ်။"
ကိုင်မင်: ".................."
သူသည် ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် တစ်ဝက်လောက် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
" မလိုအပ်ဘဲ အန္တရာယ် မခံသင့်ဘူး။ ဒီမှာ သားရဲတွေ အများကြီးပဲ၊ အစစ်ဖြစ်ဖြစ် အတုဖြစ်ဖြစ် အရင် ပြန်ထွက်ကြရအောင်။"
လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
"ငါက ကောင်းကင်ဘုံကို သွားဖို့ တံခါးပေါက်တောင် မရောက်သေးဘဲနဲ့ အရှုံးပေးစရာလား "
စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် မြေပြင်ကို အားဖြင့် နင်းလိုက်ပြီး သက်တန့်ရောင်အလင်းတန်း အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရှေ့သို့ တိုက်ခိုက်သွားသည်။
'ဗုန်း'
သားရဲတစ်ကောင်မှာ သူ၏ လက်သီးချက်ကြောင့် တစ်စစီ ဖြစ်သွားသည်။
သူ၏ လက်သီးချက်မှာ ပင်လယ်ပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပလှသည်။
ထိုသားရဲကြီးမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ရောက်သွားတော့သည်။
ချလွမ်
ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး ကျယ်လောင်သော နဂါးဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည်။
လီယန်ချူသည် ဓားကို ထုတ်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင် ဓားရောင်ခြည်များ ပြည့်နှက်သွားပြီး ကြည့်ရဲစရာ မရှိပေ။
ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားရောင်ခြည်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲကြီးများမှာ ထိုခရမ်းရောင် ဓားရောင်ခြည်အောက်တွင် မကြာမီပင် ပျက်စီးသွားကြသည်။
တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် ပြာအဖြစ်သို့ ရောက်သွားကြသည်။
ထူထပ်သော မြူခိုးများထဲတွင် ကိုင်မင်တို့မှာ နဂါးဟိန်းသံကိုသာ ကြားရပြီး ရွှေရောင်လင်းလက်နေသော အရိပ်တစ်ခုက တိုက်ခိုက်နေသည်ကို မသဲမကွဲ မြင်နေရသည်။
သားရဲကြီးများ တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် လဲကျသွားသည်။
မကြာမီပင်၊
လှုပ်ရှားမှုများ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထူထပ်သော မြူခိုးထဲမှ ရှည်လျားသော ဓားကို ကိုင်ထားသည့် လူငယ် တာအိုဆရာတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ အေးစက်နေသည်။
"သတ်လိုက်ပြီ။"
သူ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ကိုင်မင်၊ လုဝူနှင့် ချင်းလွမ်တို့မှာ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
ကိုင်မင်မှာ ကြာရှည်စွာ အံ့ဩနေမိသည်။
"သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က အရမ်းကြီးတာပဲ၊ သူရဲကောင်းဆိုတာ ဒီလိုမျိုးဖြစ်ရမယ် "
လုဝူမှာလည်း မျက်လုံးများ အရောင်တောက်နေသည်။
"ဒီနိုးထလာတဲ့ သားရဲကြီးတွေက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အစစ်အမှန်တွေ မဟုတ်ဘူး။ ဒီမြူခိုးက ဖန်တီးထားတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာလည်း တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်"
လီယန်ချူက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။
မကြာမီပင် သူတို့သည် နောက်ထပ် သားရဲကြီးများ နိုးထလာသည်ကို ထပ်မံ ကြုံတွေ့ရပြန်သည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လီယန်ချူ၏ ခုနက မြင်ကွင်းက သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို တက်ကြွစေသဖြင့်၊
ထပ်တွေ့ရသော သားရဲကြီးများကို လူတိုင်း အတူတူ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ကြပြီး ရှေ့ဆက် တိုးသွားကြသည်။
ဤသားရဲကြီးများမှာ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ် မရှိသော်လည်း၊ သူတို့၏ စွမ်းအားမှာမူ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။
သို့သော်လည်း အရေအတွက် များပြားလွန်းသဖြင့် လူကို ကြောက်လန့်စေသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့အဖွဲ့သည် တိုက်ပွဲဝင်ရင်း ရှေ့သို့ တိုးသွားကြပြီး စိတ်ဓာတ်မှာလည်း အလွန်ပင် တက်ကြွနေသည်။
သူတို့သည် မြူခိုးထုကြီးမှ လွတ်မြောက်သွားသောအခါ ကိုင်မင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"တကယ့်ကို ပျော်စရာပဲ တိုက်ခိုက်ရတာ တကယ့်ကို ပျော်စရာပဲ "
လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် ရှိနေခြင်းက သူ့ကို မကြုံဖူးသော စစ်စိတ်ဓာတ်ကို ပေါက်ကွဲစေသည်။
လုဝူနှင့် ချင်းလွမ်တို့မှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။
လီယန်ချူ ဓားကို သိမ်းလိုက်သည်။
သူတို့သည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် သွားရောက်ပြီးနောက် ဆိတ်သုဉ်းသောနေရာ တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရှေးဟောင်း စစ်မြေပြင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ဤနေရာတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲကြီးများ၏ အရိုးစုများနှင့် ဧရာမ လူသားကြီးများ၏ အရိုးစုများကို တွေ့ရသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း သံချေးတက်ပြီး ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော လက်နက်များစွာ ရှိနေသည်။
ခုနက ရဲရဲတင်းတင်းဖြင့် ဤတောင်ကြားလမ်းကို အနိုင်ယူမည်ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့သော ကိုင်မင်သည် ရုတ်တရက် စကားမပြောတော့ပေ။
"အမလေး၊ ဒီနေရာမှာ ဘာလို့ လူတွေ ဒီလောက် အများကြီး သေနေရတာလဲ "
ကိုင်မင်၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်လန့်သွားပြီး ခုနက ကြွားဝါခဲ့သော စိတ်ဓာတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မြူခိုးထဲတွင် ထိုသားရဲကြီးများမှာ အစွမ်းထက်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ စွမ်းအားနည်းပါးပြီး အရေအတွက်ကိုသာ အားကိုးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ဤနေရာမှ သားရဲကြီးများသာ ပြိုင်တူ နိုးထလာပါက၊ ဤမျှ ကြီးမားသော စစ်မြေပြင်ကြီးတွင် မည်သို့သော အန္တရာယ်များ ဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။
"ဘာလို့များ ခွန်လွန်မှာ ဒီလို ဧရာမသားရဲတွေနဲ့ ဝူမျိုးနွယ်တွေ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ပြီး သေဆုံးသွားကြတာလဲ "
ကိုင်မင်က အံ့ဩစွာဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးလိုက်သည်။
ခွန်လွန်တောင်စောင့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအနေဖြင့် ဤမျှ ကြီးမားသော တိုက်ပွဲကို သူ မတွေ့ခဲ့ဖူးသလို၊ မည်သူ့ဆီကမှလည်း မကြားဖူးပေ။
လုဝူသည် လှံတစ်ချောင်းအနီးသို့ သွားကြည့်သည်။ ဤလှံမှာ ကျိုးနေပြီး ထိပ်ဖူးတွင် အေးစက်စက် အလင်းတန်းများ တောက်နေသည်။
သူသည် လက်ဖြင့် ထိကြည့်လိုက်ရာ ခြေဖဝါးကို ပြတ်ရှတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်သွားသဖြင့် အေးစက်စက် ထွက်သွားသည်။
ခုနက တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သွေးဆာသော စိတ်ဓာတ်များက ဦးနှောက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး၊ သူသည် အလောင်းကောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သွေးပင်လယ်ကြီးတွင် ရပ်နေရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"လက်နက်တွေက တကယ့်ကို ထက်မြက်တာပဲ၊ ဒီလူတွေရဲ့ စွမ်းအားကလည်း အံ့ဩစရာပဲ။"
ဤမျှ အစွမ်းထက်သော ဝူမျိုးနွယ်သူရဲကောင်းများကပင် ထိုနေရာတွင် စုပေါင်း သေဆုံးနေရသည်မှာ ကြောက်လန့်စရာပင်။
"ခုနက ဝူမျိုးနွယ်သူရဲကောင်းက ပြန်နိုးလာပြီး သွေးကြွေးဆပ်မယ်လို့ ပြောသွားတာ၊ အဲ့ဒီတုန်းက တကယ့်ကို ရက်စက်ကြမ်းတမ်းတဲ့ တိုက်ပွဲ ရှိခဲ့မှာပဲ "
လီယန်ချူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
သူတို့သည် ရှေ့သို့ ဆက်သွားကြပြီး ကြီးမားသော အရိုးစုများကြားတွင် လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။
အချို့သော အရိုးစုများမှာ ပျက်စီးနေပြီး၊ ဤနေရာမှ ကျန်ရှိနေသော အမှတ်အသားများအရ တိုက်ပွဲမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ကြောင်း သိသာသည်။
အချို့သော ဝူမျိုးနွယ် သူရဲကောင်းများမှာ ခန္ဓာကိုယ်များ ပေါက်ကွဲနေပြီး၊ အချို့မှာ ခေါင်းများ ဖိနင်းခံထားရကာ၊ အချို့မှာ နှစ်ပိုင်း ဖြစ်နေသည်။
သားရဲကြီးများလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် အရိုးများပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ချင်းလွမ်က မေးသည်။
"ဘာကြောင့် ဝူမျိုးနွယ်နဲ့ နတ်ဘုရားမျိုးနွယ် တို့ စစ်ပွဲကြီး ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"
လီယန်ချူက တွေးတောရင်း ပြောသည်။
"ဒီကိစ္စက ကောင်းကင်လူသား တွေနဲ့ ပတ်သက်နေနိုင်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ကောင်းကင်တက်စင်မြင့် ရှေ့မှာပဲ သေဆုံးခဲ့လို့ပဲ။"
ထိုနေရာတွင် လက်နက်များစွာ ရှိသော်လည်း လီယန်ချူတို့ မထိရဲပေ။
ထိုလက်နက်များကို သိမ်းဆည်းခြင်းထက် လီယန်ချူက ကောင်းကင်တက်စင်မြင့်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားသည်။
အကယ်၍ လှုပ်ရှားလိုက်ပါက ဤအရိုးစုများမှာ ထူးဆန်းစွာ လှုပ်ရှားလာနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အမြန်ဆုံး လမ်းလျှောက်သွားကြပြီး၊ မကြာမီပင် ဤရှေးဟောင်း စစ်မြေပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ချိုင့်ဝှမ်း၏ အနက်ဆုံးနေရာသို့ ရောက်သွားသည်။
အတွင်းဘက်သို့ သွားလေလေ၊ သားရဲများနှင့် ဝူမျိုးနွယ်သူရဲကောင်းများ၏ ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအင်များ ပိုမို အားကောင်းလေလေ ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ထိုခေတ်က အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။
သူတို့၏ အလောင်းများမှာ ဤနေရာတွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး သေဆုံးသည့် ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်လှသည်။ အထဲကို သွားလေလေ၊ ပြီးပြည့်စုံသော အရိုးစုများ မတွေ့ရတော့လေလေ ဖြစ်သည်။
ဤနေရာတွင် သူတို့သည် ကြီးမားသော ရေတွင်းကြီးတစ်တွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤရေတွင်းကြီး၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားလှသည်။
သူတို့သည် ရေတွင်းဘေးတွင် ရပ်ကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့တစ်ယောက်စီ၏ အရိပ်များ ရေပြင်တွင် ပေါ်လာသည်။
"ဆန်းတယ်။ ကောင်းကင်တက်စင်မြင့်မှာ ကောင်းကင်ကို သွားတဲ့ လမ်းရှိတယ်လို့ ပြောကြတာ၊ ဘာလို့ ဒီမှာ ရေတွင်းတစ်တွင်း ဖြစ်နေရတာလဲ။"
လီယန်ချူ အံ့ဩစွာ ပြောသည်။
"ကောင်းကင်တက်စင်မြင့်ဆိုတာက နာမည်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပြီး၊ အမှန်တကယ်တော့ ဒီရေတွင်းကြီးကို ဆိုလိုတာ ဖြစ်မယ် မဟုတ်လား။"
ချင်းလွမ်က ပြောသည်။
"အဲ့ဒီ ဖြစ်နိုင်ခြေကို မငြင်းနိုင်ဘူး။" လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
"ခွန်လွန်တောင်မှာ ဒီလို ရေတွင်းဟောင်းကြီး ရှိနေတာပဲ။"
ကိုင်မင်၏ ခေါင်းကိုးလုံးလုံး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ရေတွင်းထဲက အရိပ်မှာ သူ့လှုပ်ရှားမှုအတိုင်း လိုက်လုပ်နေသော်လည်း၊ ကိုင်မင် ရုတ်တရက် ရင်ထဲမှ ထိတ်လန့်သွားသည်။
သူသည် ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
ပုံရိပ်ထဲတွင် သူသည် ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ငါးရောင်ခြယ်အလံဖြင့် ရိုက်နှက်ခံရပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးကာ ကျောက်တုံးများ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ထူးဆန်းတယ်"
ကိုင်မင်မှာ ထိုခံစားချက်မှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်နေဆဲပင်။
ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ လုဝူနှင့် ချင်းလွမ်မှာလည်း ထိတ်လန့်နေကြသည်။
"ဘာလို့ ရေတွင်းထဲမှာ ငါ သေဆုံးနေတဲ့ ပုံကို မြင်ရတာလဲ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီတုန်းက ငါ့ကို သတ်ခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်လူသားလက်ချက်နဲ့ပဲ။"
ကိုင်မင် မြင်လိုက်ရသော ကောင်းကင်လူသားမှာ ကူရှင်း ဖြစ်ပြီး ငါးရောင်ခြယ်အလံကို ကိုင်ကာ သူ့ကို ရိုက်နှက်သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လုဝူမှာလည်း ထိတ်လန့်စွာ ပြောသည်။
"အဲ့ဒီ ခေါင်းဆောင်လား။ ငါလည်း အဲ့ဒီ ပုံစံအတိုင်းပဲ၊ သူနဲ့ပဲ သတ်ခံလိုက်ရတာ။ ဆန်းတာက အဲ့ဒီ ခံစားချက်က အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားသလိုမျိုးပဲ "
လီယန်ချူ ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူ ခုနက ရေထဲတွင် ဘာမျှ ထူးဆန်းသည်ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။
သူသည် ချင်းလွမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်း ခုနက ဘာမြင်ခဲ့လဲ။"
ချင်းလွမ်မှာ ကြောက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။
"ကျွန်မကို တစ်ယောက်ယောက်က ဖမ်းသွားပြီး မယားငယ် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို မြင်ခဲ့ရတယ်။ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ကျွန်မ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်လိုက်တယ်။"
ခုနက မြင်ကွင်းကလည်း အလွန်ပင် ထင်ရှားလှသည်။
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ချင်းလွမ်က ရုတ်တရက် ပြောသည်။
"ခုနက ဒီရေတွင်းထဲမှာ မြင်ရတဲ့ ပုံရိပ်တွေက၊ တာအိုဆရာသာ မကယ်ခဲ့ရင် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမှာပဲ။"
ကိုင်မင်က ကြောင်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
"အဲ့ဒီ ကောင်းကင်လူသားတွေက ခွန်လွန်ကို ဖျက်ဆီးနေတာ။ တကယ်လို့ ယွီကျူးတောင်ထိပ်ပိုင်ရှင်သာ မကူညီခဲ့ရင် ငါတို့ သေရမှာလား။"
သူ တွေးကြည့်လိုက်ရာ ထိုကိစ္စမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။
လုဝူက ပြောသည်။
"ဒီရေတွင်းက အလွန် ထူးဆန်းတယ်။ ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြနေတာလား။"
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
လီယန်ချူက ပြောသည်။
"ငါ ဘာမှ မမြင်ရဘူး၊ အရင်အတိုင်းပဲ။"
ချင်းလွမ် အံ့ဩစွာ ပြောသည်။ "ဒါ ဘာကြောင့်လဲ။"
သူတို့ သုံးဦးမှာ မတူညီသော ပုံရိပ်များကို မြင်ခဲ့ရသော်လည်း တာအိုဆရာမှာ ဘာမျှ မခံစားခဲ့ရပေ။
သူတို့ ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် အရပ်ရှည်သော ပုံရိပ်တစ်ခု သူတို့ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။
သူ့အရပ်မှာ တစ်ဆယ့်နှစ်ပေ ရှိပြီး ဆံပင်များနှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးမှာ သံချောင်းများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
သူ့လက်ထဲတွင် ကျိုးနေသော ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး၊ သူတို့ ခုနက မြင်ခဲ့ရသော ထိုသန်မာသော ဝူမျိုးနွယ် သူရဲကောင်းပင် ဖြစ်သည်။
ခုနက လီယန်ချူသည် ဖန်တီးခြင်း ရွှေကျမ်းစာဖြင့် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို နှိုးဆော်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခု သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။
"သတ် သတ် သတ်"
ထိုဝူမျိုးနွယ် သူရဲကောင်းက ပြင်းထန်စွာ ပြောသည်။
သူသည် ရူးသွပ်နေသကဲ့သို့ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကိုင်မင်နှင့် လုဝူတို့ဆီသို့ ပြေးသွားသည်။
ကိုင်မင်နှင့် လုဝူမှာ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း အလျှော့မပေးဘဲ သူတို့၏ စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
ချင်းလွမ်လည်း သူတို့နှင့်အတူ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
မြူခိုးထဲမှ တိုက်ခိုက်လာခဲ့ပြီးနောက်၊ သူတို့သည် လီယန်ချူ၏ နောက်ကွယ်တွင်သာ နေရသည်ကို မလိုလားကြပေ။
'ဖုန်း ဖုန်း ဖုန်း'
ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူတို့ သုံးဦးမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်ပြီး သူတို့၏ စွမ်းအားများဖြင့် ပြန်လည်နိုးထလာသော ဝူမျိုးနွယ် သူရဲကောင်းနှင့် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။
ဤဝူမျိုးနွယ်သူရဲကောင်း၏ ဓားကွက်များမှာ ထက်မြက်ပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာ ဝိညာဉ်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
သူ့လက်ထဲမှ ကျိုးနေသော ဓားဖြင့်ပင် သူတို့ သုံးဦးကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်သည်။
ကိုင်မင်မှာ ဓားချက်တစ်ချက် ခုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော ဒဏ်ရာကြီး ရသွားပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"သတ် သတ် သတ်"
ဝူမျိုးနွယ် သူရဲကောင်းမှာ အသိစိတ်ဆုံးရှုံးနေပြီး အသံမှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်ပြီး တစ်ချက်ထက်တစ်ချက် ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။
သူတို့ တိုက်ခိုက်သည့် အချိန်မှ စပြီး ကိုင်မင် အခုတ်ခံလိုက်ရသည့် အချိန်အထိ တစ်စက္ကန့်တောင် မကြာပေ။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဆယ်ချီသော တိုက်ကွက်များဖြင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေသည်။
ထပ်မံ၍ ဓားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဤဓားချက်မှာ အလွန်မြန်ပြီး ကိုင်မင်၏ လှုပ်ရှားမှု တန့်သွားသည့်အချိန်ကို အမိအရ ခုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝူမျိုးနွယ် သူရဲကောင်းမှာ စိတ်မကြည်လင်သော်လည်း ထက်မြက်သော တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံများမှာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
အစိမ်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူသည် ဓားကို ထုတ်လိုက်ပြီး ဝူမျိုးနွယ် သူရဲကောင်း၏ လက်မောင်းကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည်။
'ချင်' ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားမှာလည်း ပြတ်တောက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။
ထိုဝူမျိုးနွယ် သူရဲကောင်းမှာ ရူးသွပ်စွာ လက်သီးဖြင့် လီယန်ချူကို ထိုးလိုက်သည်။
သို့သော် လီယန်ချူ၏ ပခုံးဖြင့် ရိုက်ချက်ခံလိုက်ရပြီး၊
အနောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားကာ ခြေရာတိုင်းတွင် မြေပြင်မှာ အက်ကွဲသွားသည်။
"သတ် သတ် သတ်"
သူ၏ အသံမှာ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသော်လည်း ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထပ်မံ ခုန်တက်လာသည်။
လီယန်ချူသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားကာ ရှေ့သို့ တက်သွားသည်။
လက်သီးဖြင့် ထိုးခြင်း၊ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ခြင်း၊ ဒူးဖြင့် တိုက်ခြင်း၊ အားလုံးမှာ လူသား၏ အရင်းအမြစ် လက်နက်များပင်။
ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ဤဝူမျိုးနွယ် သူရဲကောင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစေသည်။
"ခုနက ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဒီရေတွင်းကပဲ ကောင်းကင်တက်လမ်းလား။" လီယန်ချူ ဒေါသတကြီး မေးသည်။
"အတုပဲ အကုန်လုံးက အတုတွေပဲ" ဤဝူမျိုးနွယ် သူရဲကောင်းမှာ ရူးသွပ်နေသည်။
လီယန်ချူနှင့် ကိုင်မင်တို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဤသူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို နှိုးဆော်ရန် မလွယ်ကူပေ။
လီယန်ချူသည် စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင် ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရောင်ပြန်ဟပ်သည်။
သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အသုံးမဝင်တော့ပေ။ သူ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစရာ ကောင်းပြီး ကောင်းကင်ကို ကြွေးကြော်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
'ဖရစ် ဖရစ်' ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အသားများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး၊ အမြန်ပင် ခြောက်သွေ့ကာ အရိုးစု ဖြစ်သွားသည်။
ထိုအရာကိုလည်း ပြန်လည် ပျက်စီးသွားစေသည်။
လီယန်ချူသည် ဤအရာအတွက် ခေါင်းကိုက်နေသည်။ ဖန်တီးခြင်း ရွှေကျမ်းစာဖြင့်ပင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို နှိုးဆော်၍ မရပေ။
သူသည် စိတ်ကူးတစ်ခု ရလိုက်ပြီး ဖုန်လိုင် နတ်ဘုရားကျွန်းတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ခွန်လွန်မှန် ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ထိုရတနာမှာ အပိုင်းအစများအားလုံးကို ပေါင်းစည်းပြီးနောက် ပြန်လည် ပြုပြင်နေဆဲဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူက ၎င်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
"ဒီမှန်က အဲ့ဒီတုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ပြန်ပြနိုင်မလားဆိုတာပဲ "