အခန်း (၂၇၆၅-၂၇၆၆)
Vol. 277 Ch. 2765-2766
အခန်း (၂၇၆၅) - နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင် တစ်ခဏမျှသာ
နေရာရှိ သူတော်စင်များအားလုံးသည် ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင် ပြောလိုက်သော "အတွင်းကမ္ဘာရတနာ" ဆိုသည်မှာ မည်သည်ကို ဆိုလိုမှန်း သိရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ်ဖြင့် အားကျသွားကြသည်။ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အသံတစ်သံ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာသည်။
“အခုအခါမှာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးတွေမှာလည်း အတွင်းကမ္ဘာရတနာတွေက သုံးလို့မလောက် ဖြစ်နေတယ်။ အခုလည်း ဆန်းနယဲ့အဆင့် ကိစ္စ ထပ်ပေါ်လာပြန်တော့ ဖန့်ချန်ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာရတနာ လျှောက်ထားမှုကို ခဏလောက် ရွှေ့ဆိုင်းထားလိုက်ရင် ကောင်းမလား။”
“ရှူလုံ၊ မင်းအနေနဲ့ ငါတို့ရဲ့ အခက်အခဲတွေကို နားလည်ပေးသင့်တယ်။”
“အဓိက သမာဓိခုံရုံး ငါးခုဟာ အတွင်းကမ္ဘာရတနာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးလာခဲ့တာ။ အငြင်းပွားမှုတွေလည်း မပြတ်နိုင်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ သဘောထားကတော့ သူတို့အနေနဲ့ ငါတို့ ပိတ်ပင်ထားတဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေတွေကို စူးစမ်းရှာဖွေတဲ့အပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်စေချင်တာ။ အဲဒီနေရာတွေကနေပြီးတော့ ယွမ်ရွှီရေ၊ ကောင်းကင်မီးတောက်သီး နဲ့ မရဏသားရဲသွေး တွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိအောင် လုပ်ဆောင်သင့်တယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း အဲဒီအရာသုံးမျိုးကို အစားထိုးနိုင်တဲ့ အတွင်းကမ္ဘာရတနာတွေကိုပဲ ရှာတွေ့အောင် ကြိုးစားသင့်တယ်။”
“ရှူလုံ၊ မင်းသာ အဲဒီကန့်ကွက်နေတဲ့ ကောင်တွေကို သဘောပေါက်အောင် ပြောနိုင်မယ်ဆိုရင် သမာဓိခုံရုံးဘက်ကလည်း အမြန်ဆုံး သဘောတူညီချက် ရလာမှာပါ၊ အဲဒီအခါကျရင် ရတနာလျှောက်ထားမှုကလည်း လွယ်ကူသွားမှာပဲလေ။”
“အခုချိန်မှာ ပိတ်ပင်ထားတဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေတွေထဲမှာ အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ နေရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ သူတို့ကို အခုလိုအချိန်မှာ အထဲဝင်ခိုင်းဖို့ဆိုတာ မသင့်တော်သေးပါဘူး။”
ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်က ဆိုသည်။
“မင်းတို့လည်း ဒီနေရာမှာ ကပ်စေးနည်းပြီး တွန့်တိုမနေကြပါနဲ့တော့။ ပြန်သွားရင် နောက်ထပ် တစ်ခေါက် တိုင်ပင်ကြဦး၊ အတွင်းကမ္ဘာရတနာ ကိစ္စကို အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်ပေးပါ။ ဖန့်ချန်ရဲ့ ကျဲနယဲ့ အဆင့်မြင့် ဘွဲ့ဆိုတာ သူကိုယ်တိုင် စွမ်းဆောင်ပြီး ပြန်ယူလာတာ။ သူ့ကိုသာ မပျိုးထောင်ရင် မင်းတို့က ဘယ်သူ့ကို ပျိုးထောင်ဖို့ ရတနာတွေကို သုံးမှာလဲ။ ကိုယ့်အသိုင်းအဝိုင်းက သားသမီးမြေးမြစ်တွေကိုပဲ ပေးမလို့လား။”
နေရာရှိ သူတော်စင်များမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အမူအရာများမှာ ထူးဆန်းနေကြသည်။ မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးများ၏ သမာဓိခုံရုံးများတွင် တကယ်တမ်း၌ အာဏာရှိသော အသိုင်းအဝိုင်းကြီးများမှ ဆင်းသက်လာသည့် ကောင်းကင်အရှင်များကသာ လွှမ်းမိုးထားကြသည်။ ယခုအခါတွင် ယွမ်ရွှီရေ၊ ကောင်းကင်မီးတောက်သီးနှင့် မရဏသားရဲသွေးတို့မှာ ပို၍ရှားပါးလာပြီ ဖြစ်ရာ သူတို့နေရာသာ ဖြစ်ပါက အပြင်လူကို အလွယ်တကူ အကျိုးအမြတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။
“ရှူလုံ၊ သမာဓိခုံရုံးမှာ မင်းပြောသလိုမျိုး ကိုယ်ကျိုးကြည့်တဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုး မရှိပါဘူး။ ရတနာတစ်ခုချင်းစီရဲ့ အဝင်အထွက်ကိုလည်း စစ်ဆေးရေးဌာနတွေက စောင့်ကြည့်နေတာပါ။”
“အတွင်းကမ္ဘာရတနာ ကိစ္စကို နောက်မှ လုပ်လို့ရပါတယ်။ ဖန့်ချန် အနေနဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ချောမွေ့အောင် ပြုပြင်တာကလည်း အဲဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် မပြီးနိုင်ပါဘူး။”
“ဒီတစ်ခါ ဆန်းနယဲ့အဆင့် ကိစ္စကို ဆွေးနွေးပြီးမှပဲ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ချကြတာပေါ့။”
“အဲဒီ ကျင့်စဉ်ကျောက်တိုင်ကိုတော့ သေချာ ဂရုစိုက်ထားပါ။ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် ဒါက ဘယ်သူ့ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ သမာဓိခုံရုံး ငါးခုလုံးရဲ့ သဘောတူညီချက်နဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ်ရမယ်။”
စကားပြောပြီးနောက် ထိုကောင်းကင်အရှင်များသည် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေများကို စီးနင်းကာ လေဟာနယ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။
“ဟွန်း၊ ထွက်သွားတာတော့ တကယ်ကို မြန်တာပဲ။”
“ငါတို့လည်း သွားတော့မယ်။ မင်းတို့ကို ပြန်ပို့ပေးမယ်။”
ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်၏ အသံ ပေါ်လာသည်။
...
...
ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်၊ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းဆောင်။
ဖန့်ချန်တို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းဆောင်မှာ ယခင်ကထက် ပို၍ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ဇောင်ဟွမ်နှင့် ဇောင်ဟွေတို့မှာ လက်ပိုက်ကာ လေဟာနယ်တွင် ရပ်နေကြသည်။ ဖန့်ချန် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဇောင်ဟွမ်က ပြုံးကာ လက်ယပ် ခေါ်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်တို့ အနားရောက်သောအခါ ဇောင်ဟွမ်က ရယ်မောလျက် ပြောသည်။
“နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေဘက်က သတင်းတွေက လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ ကောင်းကင် နယ်မြေခုနစ်ခုလုံးမှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီ။ အခုအခါမှာ ဟော်ဆွေ့ အသိုင်းအဝိုင်းက ကျောင်းသားတွေနဲ့ ဆရာတွေဟာ ကျောင်းတော်ကနေ ပြောင်းရွှေ့နေကြပြီ။ ဒီလို မြင်ကွင်းမျိုးက ရှားပါတယ်၊ မင်း ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ထားသင့်တယ်။”
စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဆရာတစ်စုနှင့် ကျောင်းသား အများအပြားသည် အနီးနားမှ ဖြတ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ဇောင်ဟွမ်တို့ကို မြင်သောအခါတွင်လည်းကောင်း၊ ဖန့်ချန်တို့ကို မြင်သောအခါတွင်လည်းကောင်း အလွန်ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဘာမျှ ထပ်မပြောကြတော့ဘဲ အရှက်တကွဲဖြင့် လျှိုလျှို ဝှက်ဝှက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
“ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ် ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံရေး အရင်းအမြစ်တွေကို ကျောင်းသားတွေနဲ့ ဆရာတွေဆီ ပြန်ခွဲပေးလိုက်တော့ အများကြီး ပိုလာတာပေါ့။ အတော်လေးကို ကြွယ်ဝသွားတာပဲ။ မင်းနဲ့ လောင်းကစားလုပ်ခဲ့တဲ့ လူကတော့ တကယ့် လူကောင်းပဲ။”
ဇောင်ဟွေက ပြုံးကာ ပြောသည်။
“သူက တကယ့် လူကောင်းပဲလေ။”
ဖန့်ချန်သည် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ချောမွေ့အောင် ပြုပြင်နိုင်သည့် ရတနာဆယ်ခု ပိုရလာသည်ကို တွေးမိပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သမာဓိခုံရုံးဘက်က ရှောင်လွှဲနေပုံရသဖြင့် နောက်ထပ် ရတနာတွေ ဘယ်တော့ ရလာမလဲ မသိရသေးသော်လည်း၊ သူ့လက်ထဲတွင် အနည်းဆုံးတော့ အရင်းအမြစ် ပစ္စည်းပေါင်း လေးဆယ်ခန့် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ နောက်ထပ် အချိန်အတော်ကြာအောင် ကျင့်ကြံဖို့အတွက် လုံလောက်ပါသည်။
တစ်လပင် မကြာလိုက်၊ ဟော်ဆွေ့ မျိုးနွယ်သည် ပြောင်းရွှေ့ခြင်းကို အပြီးသတ် ဆောင်ရွက်သွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းဆောင်တွင် ကျန်ရစ်သူများမှာ သူတို့၏ ရပ်တည်ချက်ကို ပြသပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ထဲတွင် သူလျှိုအချို့ ရှိနေနိုင်သေးသော်လည်း အရေးမပါလှပေ။
ထိုတစ်လအတွင်း ဖန့်ချန်သည် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲ ပြန်ဝင်ကာ အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ များကို နောက်တစ်ဆင့် ပြုပြင်ခြင်းကို စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်အတိုင်းပင် ရတနာများ၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို လျင်မြန်စွာ အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
ဆယ်ခုမြောက် ကြယ်တာရာ ပုံဖော်ခြင်း အောင်မြင်ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေသော ကြယ်တာရာကိုးခုမှ ရှေးဟောင်း အနှစ်သာရစွမ်းအင်များ သည် ၎င်းထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စိမ့်ဝင်လာပြီး ကူးစက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဆယ်ခုမြောက် ကြယ်တာရာကို အဆက်မပြတ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးနေသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဆယ်ခုမြောက် ကြယ်တာရာ၏ စွမ်းအားမှာလည်း ရှေ့ကိုးခုနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လာပြီး ယခင်ကထက် အဆပေါင်းတစ်ရာ ပိုမို သန်မာလာသည်။
“ဒါက ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း ရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုလား။ ဒါဆိုရင် ငါ နောက်ထပ် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တစ်ခုချင်းစီကို ပြုပြင်တိုင်းမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ကိုပါ တိုးတက်နေတာပေါ့။”
ဖန့်ချန်ကိုယ်တိုင်ပင် မိမိ၏ ပြောင်းလဲမှုကို အံ့ဩနေမိသည်။
“ဒါက သံသရာ မသေမျိုး ကျင့်စဉ်ရဲ့ အစွမ်းလား။ ဒါကြောင့်လည်း အရင်က တခြား ကျောင်းတော်တွေထက်သာလွန်နေတာကိုး။”
ရှောင်ချင်းယောင်သည် ဖန့်ချန်၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါ ပြောင်းလဲမှုကို ကြည့်ရင်း မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။
“မှန်လေး အခု အခြေအနေအရဆိုရင် ငါ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ကို ကြိုတင် တက်လှမ်းလိုက်တာ အဆိုးကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။”
ဖန့်ချန် စိတ်ထဲမှ မေးလိုက်သည်။ ခဏကြာအောင် စောင့်သော်လည်း မှန်လေး ဘက်မှ ဘာမျှ ပြန်မဖြေပေ။
“အိပ်ပျော်သွားတာလား။”
“ထားလိုက်ပါတော့။”
ဖန့်ချန် စိတ်ကို စုစည်းကာ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ အသစ်တစ်ခုကို စတင် ပြုပြင်သည်။ သူ သတိထားမိသည့် တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပြုပြင်ရသည့် အရှိန်မှာ ယခင်ကထက် အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်နှင့် သက်ဆိုင်နေပေမည်။ နောင်တွင် ကျင့်စဉ်အဆင့် မြင့်လာလေလေ၊ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ ပြုပြင်ရသည့် အရှိန်မှာ နှေးကွေးလာလေလေ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“ဒါကြောင့် အခု ကျင့်စဉ်အဆင့် နိမ့်နေတုန်းမှာပဲ အများကြီး ပြုပြင်ထားမှ ဖြစ်မယ်။ ၈၁ ခု ပြည့်အောင် လုပ်လိုက်ရင်တော့ ပြီးပြီပဲ။”
...
...
အချိန်များမှာ တစ်နှစ်ပြီး တစ်နှစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ထိုအချိန်အတွင်း ထိပ်တန်း ကျောင်းသားများမှာလည်း တိတ်တဆိတ်ဖြင့် ကျင့်ကြံနေကြသည်။ ထိပ်တန်းအဆင့်အောက်ရှိ ကျောင်းသားများသာ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်တွင် လှုပ်ရှားနေကြသည်။
ထိုကာလအတွင်း နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေမှာ လေးကြိမ်တိုင်တိုင် ထပ်မံ ပွင့်ခဲ့သည်။ ပထမအကြိမ်တွင် ဖန့်ချန် မရောက်သလို၊ အကြီးအကဲငါးပါးတို့လည်း မရောက်ခဲ့ပေ။ ကျောင်းသားများ အားလုံးလည်း အကြောင်းရင်းကို သိကြသည်။ အကြောင်းမှာ နောက်ဆုံးအကြိမ်ကမှ တိုးတက်မှု အနည်းငယ် ရရှိထားသဖြင့် နှစ်ပေါင်းငါးရာအတွင်း ထပ်မံ ပြုပြင်ရန်မှာ အချိန်ကုန်ရုံသာ ရှိမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် တစ်ဦးမှာ ကျဲနယဲ့ အဆင့်မြင့် ဖြစ်နေပြီး ဖြစ်ရာ ထပ်မံ ယှဉ်ပြိုင်ရန် မလိုတော့ပေ။
ဒုတိယအကြိမ်နှင့် တတိယအကြိမ်တွင်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒုတိယနှင့် တတိယအကြိမ်တွင် ရှေးဟောင်း သက်တမ်းရင့် ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ကောင်းကင်အရှင် ဆက်ခံသူ အချို့ ပိုလာကြသည်။ သူတို့မှာ ကျင့်ကြံမှု အောင်မြင်သဖြင့် မိမိကိုယ်ကို စမ်းသပ်ရန် လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
စတုတ္ထအကြိမ်တွင်မူ အကြီးအကဲငါးပါးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်လာပြီး ကျန်းထန်းဝမ် ခန်းမမှ အဖွဲ့ဝင်များလည်း အကုန်နီးပါး ရောက်လာကြသည်။ သူတော်စင် စီမံကိန်းဘက်တွင်လည်း ဖန့်ချန်မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ အကုန်နီးပါး ရောက်ရှိလာကြသည်။
“မျက်နှာသစ်တွေတော့ အများကြီးပဲ။”
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီက နေရာရှိ ကျောင်းသားများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။
ရှန်တုရှင်းက ပြုံး၍ ဆိုသည်။
“ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ မကြိုးစားတဲ့သူတွေက ဖယ်ထုတ်ခံလိုက်ရတယ်၊ ကြိုးစားတဲ့သူတွေက အပေါ်ကို တက်လာကြတာပေါ့။”
“ဆန်းနယဲ့အဆင့် နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဆွေးနွေးချက်က ဘာမှ မထူးသေးဘူးလား။”
စီကုကျိက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
“ဒီကိစ္စက ကြီးကျယ်လွန်းတော့ နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်အတွင်းမှာ ဘာမှ ဆုံးဖြတ်ချက် မထွက်လာနိုင်သေးဘူး၊ ရှေးဟောင်း ကျမ်းစာတွေထဲက သဲလွန်စတွေကိုပဲ လိုက်ရှာနေတုန်း ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
ဖူချန်းချူ က ဆိုသည်။
“ဖန့်ချန်လည်း ဒီတစ်ခါ မလာဘူးပဲ။”
ယင်ရှန်းရူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“သူက ဒီနေရာကို လာစရာ မလိုတော့ဘူး၊ သူက ဒီနေရာကို အောင်မြင်ပြီးသွားပြီလေ။”
“နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင် တစ်ခဏအတွင်းမှာ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဘယ်လောက်တောင် ရောက်နေမလဲ…… ကြယ်တာရာ ခြောက်ခု ခုနစ်ခုလောက်တော့ ပြုပြင်ပြီးသွားလောက်ရောပေါ့။”
စီကုကျိက စိတ်ပျက်စွာ ပြောသည်။
ထို့နောက် အကြီးအကဲငါးပါးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဖန့်ချန်၏ ကျင့်ကြံမှု အခြေအနေကို သိရှိရန် ရှဲ့အာမန်တို့ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ကြသည်။
အခန်း (၂၇၆၆) - ကောင်းကင်ငါးပါး၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် စာရင်း
“ရှဲ့မိန်းကလေး"
အကြီးအကဲငါးပါးက အလွန်ပင် ရိုသေယဉ်ကျေးစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်း မှ အဖွဲ့ဝင်များမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ဤအကြီးအကဲငါးပါးသာမက၊ ယခင်က လောကသို့ အစောဆုံး ထွက်ပေါ်လာချိန်တုန်းက နှာခေါင်းကို မော့ကာ လူကို အထင်သေးစွာ ကြည့်တတ်သည့် သက်တမ်းရင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများပင်လျှင် နှစ်အတန်ကြာလာသောအခါ တဖြည်းဖြည်းနှင့် သာမန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။
“အကြီးအကဲငါးပါး၊ အရမ်း ရိုသေလွန်းနေပါပြီ။”
ရှဲ့အာမန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
နှစ်ဦးနှစ်ဖက် စကားအနည်းငယ် အပြန်အလှန် ပြောဆိုပြီးနောက် စီကုကျိမှာ ဖန့်ချန်၏ အခြေအနေကို စုံစမ်းချင်စိတ် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ကြားတာတော့ ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးက ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ အမြဲတမ်း တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတယ်ဆို။ သူ အခု ကျင့်ကြံမှု အခြေအနေ ဘယ်လောက်ထိ ရောက်သွားပြီလဲခင်ဗျာ။”
ကရုဏာတောင်မှ သူတော်စင်များမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ စကားမဆိုကြပေ။
ရှဲ့အာမန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးပြီး ပြောသည်။
“ဖန့်အစ်ကို တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မတို့ သူ့ကို မတွေ့ရသလို၊ အခု သူ ဘယ်အဆင့်ထိ ရောက်နေပြီလဲဆိုတာလည်း သိဖို့ ခက်ပါတယ်ရှင်။”
“အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ တစ်ခါမှ အပြင် မထွက်လာခဲ့ဘူးလား။”
စီကုကျိမှာ မယုံနိုင်သလို ဖြစ်သွားသည်။
ရှဲ့အာမန်က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ရှဲ့အာမန်၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အကြီးအကဲငါးပါးလည်း ထပ်မမေးတော့ပေ။ ထို့နောက်တွင် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ၌ ပုံမှန်အတိုင်းပင် စာမေးပွဲကြီးကို စတင် ကျင်းပကြသည်။ ဖန့်ချန် မရှိသည့်အချိန်များတွင် သူတော်စင်ဘိုးလေး စီမံကိန်းအဖွဲ့နှင့် ကျန်းထန်းဝမ်ခန်းမတို့က အလှည့်ကျ တာဝန်ယူကြီးကြပ် ကြပြီး ဤတစ်ကြိမ်များတွင်လည်း မည်သည့် အမှားအယွင်းမျှ မရှိခဲ့ပေ။
...
...
လေဟာနယ်ထဲတွင် ဖန့်ချန်၏ စိတ်အာရုံမှာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အရှိန်အဝါများမှာ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်ကာ ရုန်းကြွလာပြီး အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တစ်ခုလုံးမှာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင် ထင်ရှား ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဖန့်ချန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲတွင် အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ (၁၈) ခုမှာ အနည်းငယ် လင်းလက်နေသည်။
အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားမှန်း မသိရသော်လည်း အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲမှ အရှိန်အဝါများမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားသည်။
ရှောင်ချင်းယောင်က သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်။
“မောင်လေးက နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်လောက်နဲ့တင် အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ ကိုးခုကို မယုံနိုင် လောက်အောင် ပြုပြင်လိုက်နိုင်တာပဲ။ ဒီလိုအရှိန်ဆိုတာ ရှားမှရှားပဲ။”
“ရှောင်အကြီးအကဲ၊ ဒီလောက်များပြားတဲ့ ကြယ်တာရာတွေက နောင်တစ်ချိန် ကမ္ဘာကြီး ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်နိမိတ် အဆင့်တွေကို တက်လှမ်းတဲ့အခါ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မလာနိုင်ဘူးလား။”
လီဝူက အံ့ဩပြီးနောက် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ အလျင်အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။
ချီယန်သူတော်စင်မှာလည်း ချက်ချင်းပင် နားစွင့်လိုက်သည်။ မျက်စိရှေ့က လူနှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်က ယခင်က အထွတ်အထိပ်တာအို ကျင့်ကြံသူဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်မှာလည်း ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းသည်။ သူတို့ပြောလိုက်သည့် စကားတစ်ခွန်းစီတိုင်းမှာ သူ့အတွက်တော့ တန်ဖိုးရှိလှသည်။
“အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာတော့ သေချာတာပေါ့။”
ရှောင်ချင်းယောင်က ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုသည်။
“ကောင်းကင်ငါးပါးရဲ့ သူတော်စင်ကျမ်းစာ ကျင့်စဉ်တွေက မောင်လေး ကျင့်နေတဲ့ ကျင့်စဉ်ထက် အများကြီး ပိုရိုးရှင်းတယ်။မောင်လေးရဲ့ ပါရမီအရ ဆိုရင် အဲဒီကျမ်းစာလမ်းကြောင်းကို သွားမယ်ဆိုရင် ဘာအနှောင့်အယှက်မှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်အရှင် အဆင့်ထိ တက်လှမ်းနိုင်ရင်တောင် စွမ်းအားက အကန့်အသတ်နဲ့ပဲ ရှိလိမ့်မယ်။ နာမည်ခံသာ ရှိပြီး လက်တွေ့ အာဏာမရှိတာမျိုးနဲ့ တူတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကျင့်စဉ်အတိုင်း သွားမယ်ဆိုရင်တော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်မှာ အောင်မြင်သွားရင်တော့ မခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားသွားမှာ။”
လီဝူမှာ နားလည်သလိုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲမှ အရှိန်အဝါများမှာ ပို၍ တည်ငြိမ်လာပြီး နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အမှတ်အသားများ အားလုံးမှာ ထင်ရှားလာသည်။ ၎င်းတို့၏ အရှိန်အဝါများမှာ ကြယ်တာရာ အရေအတွက် တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။
ဖန့်ချန်မှာ နိုးထလာပြီး ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းမှ ပြောင်းလဲမှုများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ခံစားနေသည်။ ဤတစ်ကြိမ် တိုးတက်မှုမှာ သူ့အတွက်တော့ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို အသစ်တစ်ဖန် ပြုပြင်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေမှ မထွက်ခွာမီကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို သန်မာလာသည်။ သို့သော်လည်း ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တွင်မူ ပြောင်းလဲမှု မရှိသေးဘဲ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်း အဆင့်ကိုသာ ပိုမို ခိုင်မာသွားစေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ငါ စတင် ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ကို ရောက်တုန်းကနဲ့ ယှဉ်ရင် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေမှာ တစ်ခါ တိုးတက်တယ်၊ အခု နောက်ထပ် ကြယ်တာရာ ကိုးခု ပြုပြင်ပြီး ထပ်တိုးတက်လာပြန်တယ်။”
“ဒီနှစ်ခါ တိုးတက်မှုက တကယ်ကို မသေးဘူးပဲ။”
ဖန့်ချန်မှာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ကျင့်ကြံမှု အခြေခံကတော့ လုံလောက်နေပါပြီ၊ ဘယ်အချိန်မဆို ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ပိုင်း အဆင့်ကို တက်လှမ်းလို့ ရတယ်……”
သူ အခုဆိုရင် အရင်က ကောင်းကင်အရှင် အဆင့်ကို ဆက်ခံသူတွေက ဘာလို့ အခွင့်အရေးရတာနဲ့ ဖျက်ခနဲ တက်လှမ်းသွားကြတာလဲဆိုတာကို နားလည်သွားပြီ။ သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း အခြေခံအုတ်မြစ် ခိုင်မာနေတာကြောင့် အလွယ်တကူပင် လုပ်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ သူသည် ယခုအချိန်တွင် 'ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း' နောက်ပိုင်း အဆင့်ထိသာ တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး၊ 'ကမ္ဘာကြီး' အဆင့်အတွက်တော့ နောက်ထပ် စောင့်ဆိုင်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ် ဖန့်ချန်မှာ ရုတ်တရက် အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သမာဓိခုံရုံး အမှတ်အသား မှာ အနည်းငယ် လင်းလက်နေသည်။
“ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင် လာနေတာပဲ၊ ငါ့ကိုများ ကိစ္စရှိလို့လား။”
ဖန့်ချန်မှာ သံသယ မရှိဘဲ ထိုအမှတ်အသား၏ ခေါ်ဆောင်မှုကို လိုက်ပါသွားလိုက်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ဖမ်းစီးရေးဌာန ရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ဌာနမှူးများ အားလုံး စုဝေးနေပြီး ဖန့်ချန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
“မင်း ဒီတစ်ခါ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်တောင် ကြာတယ်၊ တော်တော် ကြာတာပဲ၊ တစ်ခုခုတော့ အကျိုးအမြတ် ရလာမှာပေါ့၊ ဟုတ်လား။”
ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်က ပြုံးကာ ပြောသည်။
“တပည့် လျှောက်တင်ပါတယ်၊ ဒီနှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံမှုကနေ အနည်းငယ် အကျိုးအမြတ်နဲ့ နားလည်မှုတွေ ရရှိခဲ့ပါတယ်ခင်ဗျာ။”
ဖန့်ချန်က လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။
“ရရင် ပြီးတာပါပဲ။ ဒီတစ်ခါ မင်းကို ခေါ်ရတာက ဆန်းနယဲ့အဆင့် ကိစ္စမှာ အဖြေထွက်လာလို့ပါ။”
ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်၏ အမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာသည်။
အဖြေထွက်လာပြီလား။ ဖန့်ချန်မှာ သိချင်စိတ်ဖြင့်
“အထက်က ဘာပြောပါသလဲခင်ဗျာ။”
“ငါတို့ ကျမ်းစာအုပ်ပေါင်းများစွာကို ပြန်စစ်ကြည့်တဲ့အခါ၊ ဆန်းနယဲ့အဆင့် ဆိုတာ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်ရဲ့ မူလအရင်းအမြစ် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကောက်ချက်ချထားတယ်။”
ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်က ပြောသည်။
“ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်ရဲ့ မူလအရင်းအမြစ် ဟုတ်လား။”
ဖန့်ချန်မှာ အတွေးနက်သွားသည်။
“ဒီကျမ်းစာတွေကို မင်း ကြည့်လိုက်ပါ၊ အထဲမှာ အနည်းငယ် ဖော်ပြထားတယ်။”
ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျမ်းစာအုပ် အများအပြား ဖန့်ချန်ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ ဖန့်ချန်လည်း မငြင်းဆန်ဘဲ တစ်အုပ်ချင်းစီကို လှန်လှော ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် သူသည် ထိုကျမ်းစာများကို ဖတ်ရှုပြီး အကြောင်းအရာ အတော်များများကို နားလည်သွားသည်။ ထိုအခါ ဆန်းနယဲ့အဆင့် အကြောင်းကို ပိုပြီးတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခန့်မှန်းနိုင်လာသည်။
“လက်ရှိ သဲလွန်စတွေအရ ငါတို့ ကောင်းကင်ငါးပါးထဲက တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆန်းနယဲ့အဆင့် ထဲကို ရောက်ဖူးတာ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီနေရာနဲ့ ထိတွေ့ဖူးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အထဲမှာတော့ တကယ့် ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင် ရှိနေနိုင်တယ်။ အထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ လင်နယဲ့ အဆင့် ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်လာမှာ။”
ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်က ပြောသည်။
“ငါတို့ ခန့်မှန်းချက် မှန်တယ်ဆိုရင် ကောင်းကင်ငါးပါးက နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေပြီးမှ မတွေ့နိုင်သေးတဲ့ အမည်မသိ ပြိုင်ဘက်တွေက တကယ် ရှိနေတာပဲ။ ပြီးတော့ သူတို့က ငါတို့ ကောင်းကင်ငါးပါးထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းနေနိုင်တယ်။”
ခဏရပ်ပြီးနောက်
“ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင် ဆိုတာကတော့ ငါတို့ စိတ်တောင် မကူးဝံ့တဲ့ နေရာပဲ။”
နေရာရှိ ဌာနမှူးများမှာလည်း အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး အမူအရာများမှာ လေးနက်နေကြသည်။ ကောင်းကင်ငါးပါး တိုးတက်လာသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းထောင်ဂဏန်းမှသာ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခု ပွင့်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်သာ တကယ်ရှိနေရင်တော့ ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။
“အခု လက်ရှိ အခြေအနေကတော့ အားလုံးက ခန့်မှန်းချက်တွေပဲ။”
“အဲဒီလို အဖွဲ့အစည်း ရှိမရှိ၊ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင် တကယ် ရှိမရှိ ဆိုတာ မသေချာသေးဘူး။”
“အကယ်၍ ရှိခဲ့ရင်လည်း အဲဒီအဖွဲ့အစည်းက ဘယ်နေရာမှာလဲ။”
“ငါတို့ ကောင်းကင်ငါးပါးကို ခြိမ်းခြောက်မှု ရှိမရှိ ဆိုတာ ပြောဖို့ ခက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အထက်ကတော့ ဆွေးနွေးပြီးတဲ့နောက်မှာ မင်းကို ဆန်းနယဲ့အဆင့် တံခါးကို ဖွင့်ခိုင်းပြီး အထဲမှာ ဘာရှိမလဲဆိုတာ သွားကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။”
ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်က ပြောသည်။
“လက်ရှိ ရွေးချယ်ထားတဲ့ လူဦးရေက အားလုံးပေါင်း ခြောက်ယောက်ပါ။ မင်းရယ်၊ အကြီးအကဲငါးပါးရယ်ပါ။ ဒါပေမဲ့ တချို့ ကောင်းကင်အရှင်တွေကတော့ သဘောမတူကြသေးဘူး၊ ဒါကြောင့် နောက်ဆုံး ဘယ်နှစ်ယောက် သွားရမလဲဆိုတာတော့ မသေချာသေးဘူး။”
“အကြီးအကဲ၊ ဌာနမှူးတို့ ဆုံးဖြတ်တဲ့အတိုင်းသာ လုပ်ပါခင်ဗျာ။ တကယ်လို့ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်လိုမျိုး နေရာဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်အတွက် အကျိုးအမြတ် ရှိမှာပါ။”
ဖန့်ချန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ကြယ်တာရာ ကိုးခုကို အခုမှ ပြုပြင်ပြီးခါစမို့လို့ ၎င်းတို့ကို အစာကြေအောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်နေသည်။
“ပြောတော့ ပြောတာပဲ၊ သွားဖို့အတွက်တော့ ပြင်ဆင်မှု အပြည့်အစုံ လုပ်ရဦးမှာ။”
“လူရွေးချယ်မှု ပြီးသွားရင်တော့ မင်းတို့အဖွဲ့က နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အနည်းငယ်ကို ထပ်ပြီး လေ့လာရဦးမယ်။”
ရှူလုံ ကောင်းကင်အရှင်က လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ စာရင်းစာလိပ်တစ်ခု ဖန့်ချန်ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။
“ဒါက ကောင်းကင်ငါးပါး နတ်ဘုရားစွမ်းရည် စာရင်း ပဲ။ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အားလုံး ဒီထဲမှာ ရှိတယ်။ ဒီထဲမှာ ပါသမျှ မင်း လေ့လာချင်တာကို လေ့လာလို့ ရတယ်။”