အခန်း ၁၇၉

အခန်း (၁၇၉)

ချင်ဖန်ကို ကြားဖြတ်တားဆီးခြင်းနှင့် မပြည့်စုံသော မျှော်စင်နက်

ချင်ရှောင်မှာ ပြောစရာ စကားမဲ့သွားခဲ့ရသည်။ လူအများအပြားသည် ကွယ်ရာတွင် ချင်လော့အား တိုက်ခိုက်ရန် လူလျှို့ဝှက်စေလွှတ်ခြင်း အပါအဝင် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်နေကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ချင်လော့တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ၎င်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံရဲသူ ဖြစ်ပေသည်။ အခြားသူများဆိုပါက သေလုမတတ် ငြင်းဆန်ကြမည်ဖြစ်သော်လည်း ချင်လော့၏ ပွင့်လင်းရိုးရှင်းမှုမှာမူ တကယ်ပင် ထူးခြားလှပေသည်။

ချင်လော့ကို ကြည့်ရင်း ချင်ရှောင်မှာ လုံးဝ စကားမဲ့သွားခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ "သွားတော့" ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။

ချင်လော့သည် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပေ။ သူသည် အပြင်သို့ ထွက်လာပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် စုချန်ချန်နှင့် အခြားသူများကို ခေါ်ယူကာ စစ်သူကြီးစံအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ချင်ဖန်သည် ချင်လော့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ အများအပြား မပြောခဲ့ချေ။ သူသည် ချင်ရှောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချင်ရှောင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် "မင်း ခုနက ငါ့ကို ပြောပြခဲ့တဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကို သိတဲ့ တခြားလူ ရှိသေးလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ချင်ဖန် စိတ်ထဲ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ တခြားလူ ဟုတ်လား။ "တခြားလူ" ဆိုတာ ဘယ်သူ့ကို ရည်ညွှန်းတာလဲ။ သူသည် ပုံမှန်မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ပြတ်ပြတ်သားသားပင် "ကျွန်တော် ရရှိခဲ့တဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကို ဦးလေးတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ပြောပြခဲ့တာပါ" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ဟုတ်ပါပြီ..."

ချင်ရှောင်သည် ချင်ဖန်၏ မျက်နှာ သို့မဟုတ် မျက်ဝန်းများတွင် မည်သည့် ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာကိုမျှ မတွေ့ရသဖြင့် ချင်ဖန်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... မင်းရဲ့ အလုပ်တွေကို သွားလုပ်တော့"

"ဟုတ်ကဲ့... ငယ်သားကို ခွင့်ပြုပါဦးမယ်"

ချင်ဖန်သည် စစ်သူကြီးစံအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစိမ့်တည်တင်းသွားခဲ့သည်။ "သူ ဘာကို ရိပ်မိသွားတာလဲ"

"ဒါပေမဲ့လည်း မြားက လေးကြိုးပေါ် ရောက်နေပြီဆိုတော့ ပစ်ရုံပဲ ရှိတော့တယ်။ လူဆိုတာ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် မရပ်တည်ရင် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက မျိုးတုန်းပစ်လိမ့်မယ်" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့... ငါတို့ ပြန်မယ်!"

သို့သော်လည်း သူတို့ တောင်ကြားတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ဘေးနားရှိ အဖိုးအိုသည် လေးနက်တည်ကြည်သော မျက်နှာအမူအရာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "မင်းသား... တစ်ခုခုတော့ မမှန်ဘူး"

သူ၏ စကား ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စူးရှသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဟီးဟီးဟီး..."

"ပဥ္စမအကိုတော်... ငါတို့ ဒီလောက်အထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်တွေ့ကြလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူးမလား"

ချင်လော့သည် အရိပ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် မဟာသူတော်စင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ် ဝန်းရံလျက် ရှိနေကြပြီး သူတို့သည် ချင်ဖန်နှင့် သူ၏ လူစုကို အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ပိတ်ဆို့ဝန်းရံထားလိုက်ကြသည်။

ချင်လော့သည် တစ်ကြိမ်မျှ မကြိုးစားဘဲ လက်လျှော့ရန် အလိုမရှိချေ။ ချင်ဖန်သည် ခိုင်မာတောင့်တင်းသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရှန်ဝူစစ်သူကြီး ဝေ့ရှောင်လင်ထက်ပင် သာလွန်၍ အလွန်အရေးကြီးလှပေသည်။

ချင်ဖန်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် ချင်လော့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ "နဝမညီတော်... မင်း ခုလေးတင် စစ်သူကြီးရဲ့ ရှေ့မှာ ကတိပေးခဲ့တာလေ။ အဲဒါကို ဒီလောက်တောင် မြန်မြန် မေ့သွားတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ..." ချင်လော့က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "ပဥ္စမအကိုတော်... မင်း ရူးနေတာလား။ အဲဒီကတိက ကလေးတွေကို လှည့်စားဖို့အတွက်ပဲလေ။ မင်းက ဒါကို အတည်ယူလိမ့်မယ်လို့ ငါ မယုံပါဘူး"

သဘာဝကျကျပင် ချင်ဖန်သည် ၎င်းကို အတည်ယူမည်မဟုတ်သော်လည်း ချင်လော့က စစ်သူကြီးစံအိမ်တော်မှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ့ကို ချက်ချင်း လာရောက်တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့မိချေ။

"ချင်လော့... မင်းက ငါ့ကို ထောင့်ပိတ်မိသွားပြီလို့ ထင်နေတာလား"

ချင်ဖန် ပြောလိုက်သည်နှင့်အမျှ သူ၏ လက်ထဲတွင် မပြည့်စုံသော မျှော်စင်နက်အသေးစားလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး "ချင်လော့... မင်းက ဒီနေ့ လာရဲမှတော့ ပြန်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့!" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် စကားပြောရင်း လက်ထဲရှိ မျှော်စင်ငယ်လေးကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ မျှော်စင်ပေါ်တွင် မိုးကြိုးစွမ်းအင်တန်းများ တောက်ပလာပြီး လူတိုင်း၏ ဝိညာဉ်အတွင်းပိုင်းအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

ဝုန်း!

ဤအသံသည် ချင်လော့၏ ဝိညာဉ်အပေါ် သက်ရောက်မှုဖြစ်စေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ဖြူလျော်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လူသားဧကရာဇ်အလံတော်ကို အားကိုးခြင်းဖြင့်သာ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်းမှ ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ အကြည့်များသည် ချင်ဖန်၏ လက်ထဲရှိ မျှော်စင်ငယ်လေးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် လောဘဇောများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤရတနာ၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်မြင့်မားလှပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ လူသားဧကရာဇ်အလံတော်ထက်ပင် မနိမ့်ကျနိုင်ချေ။

ယဲ့လန်၊ စုချန်ချန်၊ လီမိုနှင့် အခြားသူများသည်လည်း ညည်းတွားသံများနှင့်အတူ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြရသည်။ ဟွမ်ယီ၊ ထန်ကျင်းနှင့် နင်တင့်ဖန်းတို့ သုံးဦးသာလျှင် ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့သဖြင့် ချင်ဖန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့သြမှုအငွေ့အသက်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

၎င်း၏အတွင်း၌ ရှိနေသော သတ္တဝါမှာ မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်းကို သူ့ထက် ပိုမိုသိရှိသူ မရှိချေ။ အကယ်၍ လုံးဝ မလွဲမရှောင်သာသည့် အခြေအနေမျိုးမဟုတ်ပါက သူသည် ၎င်းကို သုံးစွဲမည်မဟုတ်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းကို အသက်သွင်းရန် ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးမှာ အလွန်ကြီးမားလှသောကြောင့်ပင်။

ဂျောက်ဂျက်...

သံကြိုးများ ပွတ်တိုက်ပြီး တုန်ခါသွားသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ချင်လော့နှင့် အခြားသူများ ကြည့်လိုက်ကြသည့်အခါ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ထဲမှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာသားရဲလက်သည်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤမိစ္ဆာသားရဲလက်သည်းကြီးပေါ်တွင် သံကြိုးများစွာ ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ထားလျက် ရှိနေသည်။

"ဖိနှိမ်စမ်း!"

ချင်ဖန်က စကားတစ်ခွန်းကို တိုးတိုးလေး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ မိစ္ဆာသားရဲလက်သည်းကြီးသည် စုချန်ချန်နှင့် အခြားသူများထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ဝုန်း!

ဤတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးသည် မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်ကာ ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

စုချန်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးခြားစွာ လေးနက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မိမိလက်ထဲရှိ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးမြင့်မြတ်တူကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ တစ်ချက်တည်းဖြင့် လွှဲရိုက်လိုက်ရာ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှာ မဟာသူတော်စင်အဆင့် နှောင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဒုန်း!

တူနှင့် လက်သည်းကြီးတို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်မိသွားကြသည်။ စုချန်ချန်သည် အသက်တစ်ရှူစာ အချိန်ပင် မခံလိုက်ဘဲ ထိုလက်သည်းကြီး၏ ရိုက်ပုတ်မှုကြောင့် ဝေးလံစွာ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။

ဤမိစ္ဆာသားရဲလက်သည်းကြီးမှာ ဤမျှလောက်အထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

"ချင်လော့... မင်း ငါ့ကို အကျပ်ကိုင်ခဲ့တာပဲ။ ဒီနေ့ မင်းက မထွက်ခွာချင်ဘူးဆိုမှတော့ ဘယ်ကိုမှ ထွက်သွားဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့!" ချင်ဖန်သည် ချင်လော့ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရူးသွပ်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကြီးမားသော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ရလျှင်တောင်မှ ချင်လော့ကို သတ်ဖြတ်ပြီး ချင်လော့လက်ထဲရှိ လူသားဧကရာဇ်အလံတော်ကို ရယူနိုင်မည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ ထိုက်တန်လှပေသည်။

ဝုန်း!

ထိုလက်သည်းကြီးသည် ယဲ့လန်နှင့် အခြားသူများထံသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရိုက်ပုတ်လိုက်သည်။ လူအများအပြား အတူတကွ ပူးပေါင်းခုခံကြသော်လည်း ထိုမိစ္ဆာသားရဲလက်သည်းကြီးကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ကြချေ။ သူတို့သည် လုံးဝ အဆင့်အတန်းချင်း မတူညီကြဘဲ လုံးဝဥဿုံ ဖိနှိပ်ခြေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်လော့သည် ချင်ဖန်လက်ထဲရှိ မျှော်စင်ငယ်လေးကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးလျက် "ပဥ္စမအကိုတော်... ညီတော်က မင်းကို နောက်ပြောင်ကျီစယ်လိုက်တာပါဗျာ။ ဒီလောက်အထိ အကြီးအကျယ် လုပ်စရာ လိုလို့လား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"တောင်တွေက မလည်ပတ်ပေမဲ့ ရေတွေကတော့ စီးဆင်းနေတာပဲ။ ပဥ္စမအကိုတော်... ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြသေးတာပေါ့!"

"သွားကြစို့!"

ချင်လော့သည် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီး အခြားသူများသည်လည်း သူ၏ နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားခဲ့ကြသည်။

"ငါ့ရဲ့ ပဥ္စမအကိုတော်မှာ ဝှက်ဖဲတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ။ ဒါက မပျော်စရာကြီး"

လက်သည်းတစ်ဖက်တည်းတင် ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုမိစ္ဆာသားရဲသာ အပြင်သို့ အလုံးစုံ ထွက်လာပါက ချင်လော့အနေဖြင့် လူသားဧကရာဇ်အလံတော်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းခြင်းမှတစ်ပါး ထိုမိစ္ဆာသားရဲကို တုံ့ပြန်ရန် အခြားနည်းလမ်းမရှိနိုင်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်လည်း လူသားဧကရာဇ်အလံတော်ထဲတွင် ပုန်းနေခြင်းက ကောင်းမွန်သော အကြံဉာဏ်တစ်ခု မဟုတ်ချေ။

ချင်ဖန်သည် ထိုမိစ္ဆာသားရဲကို ဆင့်ခေါ်ရန် ကြီးမားသော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း... ချင်ဖန်သည် ကောင်းကင်တာအို၏ ကံတရားအရှိန်အဝါကို ရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ့ကို အလုံးစုံ ဖိနှိပ်မခြေမှုန်းနိုင်ပါက ချင်ဖန်တွင် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်မျှ ရှိနေသရွေ့ နောက်ဆုံး အောင်နိုင်သူမှာ ဧကန်မုချ သူသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချင်ဖန်သည် ချင်လော့နှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် မျှော်စင်ငယ်လေးကို ချက်ချင်းပင် ထပ်မံအသက်သွင်းလိုက်ရာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအသံသည် ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားသဖြင့် သူ၏ ဘေးနားရှိ အဖိုးအိုမှာ ယိမ်းထိုးသွားကာ သွေးအန်ထုတ်လိုက်ရပြီး ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရရှိလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မိစ္ဆာသားရဲလက်သည်းကြီးသည် သံကြိုးများ၏ ဆွဲငင်မှုကြောင့် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်အတွင်းသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားကာ အရိပ်အယောင်မရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"အဘိုး... အဲဒီမိစ္ဆာသားရဲရဲ့ အဆင့်အတန်းက ဘယ်လောက်ရှိမယ်လို့ ထင်လဲ" ဟု ချင်လော့က မေးမြန်းလိုက်သည်။

စုချန်ချန်က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် "အဲဒါက သူတော်စင်အဆင့်ကို ကျော်လွန်နေပြီ။ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့်ရှိတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်ရမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့် ဟုတ်လား..."

ချင်လော့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လောဘရိပ်များ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မဟာဧကရာဇ်များ ပေါ်ထွက်မလာသေးသည့် ဤခေတ်ကာလတွင် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းအဆင့်မှာ ဤကမ္ဘာကြီး၏ အထွတ်အထိပ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားပင် ဖြစ်ပေသည်။

"တကယ်ပဲ ကံကြမ္မာသားတော်ဆိုတာ ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိထားတဲ့သူပဲ။ ဒီလိုမျိုး ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကိုတောင် အသက်သွင်းနိုင်သေးတယ်။ အကယ်၍ သူ့ကို ဆက်လက်ကြီးထွားခွင့်ပေးလိုက်ရင် တစ်နေ့မှာ သူက သူ့ရဲ့ တာအိုကို သက်သေပြပြီး ဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်၊ လူတိုင်းရဲ့ အထက်မှာ ရှိနေလိမ့်မယ်"

"ဒါဆိုရင်တော့ သူ့ကို မကြီးထွားခင် ညှစ်သတ်ပစ်ရမယ်"

"လုံကျိရုလည်း စတင်လှုပ်ရှားဖို့ ပြင်ဆင်နေလောက်ပြီ"

ချင်လော့သည် လင်းယွဲ့ယောင်ထံသို့ သတင်းစကား ပေးပို့ကာ ချင်ဖန်၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသော အင်အားစုများ၏ သတင်းအချက်အလက်အားလုံးကို လိုအပ်ကြောင်း လုံကျိရုအား ပြောကြားခိုင်းလိုက်သည်။ သူသည် ချင်ဖန်၏ နောက်ကွယ်ရှိ အင်အားစုများကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်ချင်နေသည်။

"စစ်ပွဲက စတင်နေပြီပဲ။ ဘယ်သူမှ အပြစ်မဲ့တာ မရှိဘူး။ နောက်ဆုံးရလဒ်ကတော့ မင်းသေရင် သေ၊ ဒါမှမဟုတ် ငါပျက်စီးရင် ပျက်စီးပဲ"

"စုမု၊ လိဝ်ကျင့်ကျင့်... မင်းတို့နှစ်ယောက်က ငရဲနန်းတော်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး လှုပ်ရှားဖို့ ပြင်ဆင်ထားကြ"

"နားလည်ပါပြီ!" ထိုနှစ်ဦးက လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

"သွားကြစို့... ဝေ့ရှောင်လင်ကို သွားတွေ့ရအောင်၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ တတိယအကိုတော်နဲ့ ဆုံတွေ့နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ရအောင်"

"ပဥ္စမအကိုတော်က ကံကြမ္မာရဲ့ သားတော် ဖြစ်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ တတိယအကိုတော်ကတော့ အဲလိုမျိုး မဟုတ်လောက်ပါဘူး"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ... တတိယအကိုတော်က စတုတ္ထအကိုတော်ဆီကို အဖော်သွားလုပ်ပေးရတော့မှာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"