အခန်း ၁၈၀

အခန်း (၁၈၀)

ထာဝရရှင်သန်သူမိသားစုနှင့် အရောင်းအဝယ်ပြုလုပ်ခြင်း၊ မင်းတစ်ယောက်တည်း ဆယ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်ပါ့မလား

ရှီနင်မြို့သည် အနောက်ဘက်ကန္တာရအင်အားစုများ၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုနယ်ပယ်အတွင်း တည်ရှိသော မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် မြို့အတွင်းရှိ စံအိမ်တော်တစ်ခု၌ ချင်မင်နှင့် ဝေ့ရှောင်လင်တို့သည် အတူတကွ ထိုင်နေကြသည်။

"အဘိုး... ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ ရတာထက် ဆုံးရှုံးရတာက ပိုများသွားပြီ။ ထိုကောင်စုတ် ချင်လော့ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မဟာသူတော်စင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေ ဒီလောက်အများကြီး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိဘူး"

ဝေ့ရှောင်လင်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ရတော့ နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် စုချန်ချန်ကို သတ်ဖို့က ပိုပြီးတော့ ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ထိုအဘိုးကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က မဟာသူတော်စင်အဆင့် နှောင်းပိုင်းကို မရောက်သေးပေမဲ့ အဲဒီအဆင့်မြင့် သူတော်စင်လက်နက်ကြောင့် သူရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက ငါနဲ့ ရင်ပေါင်တန်းနိုင်နေတယ်။ တခြား မဟာသူတော်စင်တွေပါ ပေါင်းလိုက်ရင် သူတို့ ငါ့ကို အရေးယူ လှုပ်ရှားလာနိုင်တယ်လို့ ငါ့မှာ ကြိုတင်နိမိတ်တစ်ခု ခံစားနေရတယ်"

"ဟင်..." ချင်မင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ

"စုချန်ချန်က ဝံ့ပါ့မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီမဟာသူတော်စင်တွေရဲ့ နောက်ခံဇာစ်မြစ်ကို အခုထိ မသိရသေးဘူး။ ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က ချင်လော့ကို ကူညီဖို့ စေလွှတ်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ငါ သံသယဝင်မိတယ်။ အခု ထိုက်ရွှီးခံတပ်ကိစ္စ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ အဲဒီလူတွေလည်း ပြန်သွားလောက်ပြီ ထင်ပါတယ်"

"မျှော်လင့်ရတာပဲ" ဝေ့ရှောင်လင်က စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တခြားညီအစ်ကိုတွေဆီ သတင်းစကား ပေးပို့ဖို့ စစ်မာမိသားစုရဲ့ လူတွေကို အသုံးပြုခဲ့ပြီးပြီ။ သူတို့အားလုံးလည်း ချင်လော့ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ သဘာဝကို သဘောပေါက်သွားကြပြီ။ ကျွန်တော်တို့တွေ ဘုံသဘောတူညီချက်တစ်ခု ရထားတယ်... အဲဒါကတော့ ချင်လော့ကို အရင်ဆုံး ရှင်းလင်းပြီးမှပဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပြိုင်ပွဲကို ဆက်လုပ်ကြမယ်ဆိုတာပဲ"

ဝေ့ရှောင်လင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ချင်လော့ရဲ့ နောက်ကွယ်က မဟာသူတော်စင်တွေရဲ့ ဇာစ်မြစ်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အချုပ်ပြောရရင် ချင်လော့တစ်ယောက်တည်းကတင် မင်းတို့အားလုံးအတွက် ဘုံခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သက်သေပြဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ သူ့ကို အရင်ဆုံး ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတာက ပညာရှိရာကျတယ်"

"ဒါနဲ့ အဘိုး... ထာဝရရှင်သန်သူမိသားစုက ကျွန်တော့်ကို ဆက်သွယ်လာတယ်"

ချင်မင်၏ စကားကြောင့် ဝေ့ရှောင်လင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ လေးနက်တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။

"မင်းပြောတာ ထာဝရရှင်သန်သူမိသားစုလား။ သူတို့တွေ တကယ်ပဲ လောကအလယ်ကို ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာတာလား။ ပြီးတော့ မင်းက သူတို့ကို ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား"

"ကျွန်တော် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ သူတို့နဲ့ အဆက်အသွယ် ရခဲ့တာပါ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို လာရှာပြီး မူလက သူတို့မိသားစုပိုင်ဖြစ်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုကို အင်ပါယာမြို့တော်ထဲကနေ ပြန်လည်ရယူပေးဖို့ ကူညီပေးစေချင်နေကြတယ်။ အလဲအလှယ်အနေနဲ့ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ကွန်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်ရောက်ခွင့် အချို့ ပေးပါလိမ့်မယ်"

"ကွန်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေက ဖွင့်တော့မှာလား" ဝေ့ရှောင်လင်က အံ့သြတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကွန်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဖွင့်တော့မယ်ဆိုရင် မဟာခေတ်ပြိုင်ကြီး ရောက်ရှိလာဖို့ကလည်း သိပ်မဝေးတော့ဘူးပဲ!"

"မဟာခေတ်ပြိုင်ကြီး ဟုတ်လား"

ဝေ့ရှောင်လင်က အတွင်းသတင်းအချို့ကို ကောင်းကောင်းသိရှိထားပုံ ရပေသည်။ သူက စိတ်ရှည်လက်ရှည်ပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "မဟာခေတ်ပြိုင်ကြီးဆိုတာ ပါရမီရှင်တွေနဲ့ ကံကြမ္မာရွေးချယ်ခံတွေ အမြောက်အမြား ပေါ်ထွက်လာပြီး အင်အားစုတွေ အပြောင်းအလဲဖြစ်မယ့် ကာလတစ်ခုပဲ။ နောက်ဆုံး မဟာခေတ်ပြိုင်ကြီးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းက ဖြစ်ခဲ့တာ၊ အဲဒီတုန်းက မိစ္ဆာနတ်ဆိုးတွေက ငါတို့ရဲ့ ကွန်ရွှီနယ်မြေကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြတယ်။ ကံကြမ္မာရွေးချယ်ခံ အများအပြား ပေါ်ထွက်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ မိစ္ဆာနတ်ဆိုးတွေကို တိုက်ထုတ်ပစ်နိုင်ခဲ့ကာ လက်ရှိ ကမ္ဘာ့အစီအစဉ်သစ်ကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ကြတာ"

"ငါတို့ရဲ့ မဟာချင်အင်ပါယာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းတုန်းက အားနည်းခဲ့ပေမဲ့ ထိပ်တန်းပါရမီရှင် အနည်းငယ်ကြောင့် ပြန်လည် တောက်ပလာပြီး ကမ္ဘာကြီးကို အုပ်စိုးနိုင်ခဲ့တာ။ အကယ်၍ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ မတော်တဆမှုတွေသာ မရှိခဲ့ရင် ဒီမဟာချင်က မြောက်ပိုင်းမန်၊ တောင်ပိုင်းလူရိုင်းတွေနဲ့ တောင်တန်းတစ်သောင်းနယ်မြေ စတဲ့ အင်အားစုတွေနဲ့ အပိုင်းပိုင်း ကွဲပြားနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကွန်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပွင့်လာတာက အစပျိုးရုံပဲ ရှိသေးတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ အမွေအနှစ်တွေ ပိုပြီး ပွင့်လာလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ပါရမီရှင်တွေနဲ့ ကံကြမ္မာရွေးချယ်ခံတွေ အများကြီး ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မယ်"

"ထာဝရရှင်သန်သူမိသားစု လိုချင်တဲ့ ပစ္စည်းက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းတုန်းက မဟာချင်အင်ပါယာက သူတို့ဆီကနေ သိမ်းယူခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့ကို အကျိုးအမြတ် ပိုတိုးခိုင်းလိုက်။ ကွန်ရွှီနယ်မြေ ဝင်ခွင့်လောက်နဲ့တင် မလုံလောက်သေးဘူး!"

"မင်း အရင်ဆုံး အင်ပါယာမြို့တော်ကို ပြန်ပြီး သူတို့လိုချင်တဲ့အရာကို ရနိုင်မလားဆိုတာ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်။ ငါကတော့ လင်းချင်းရှန်းကို ဖျောင်းဖျဖို့ လိုသေးတယ်"

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက ငါ သူ့ကို ထည့်မတွက်ဘဲ ထားခဲ့လို့ သူ သေဘေးကနေ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ရတာ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူ့ကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ဖို့ ငါ့ဘက်က အထိနာခံရတော့မယ် ထင်တယ်"

"ကောင်းပါပြီ!" ချင်မင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အခုပဲ အင်ပါယာမြို့တော်ကို ထွက်ခွာပါ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။

ထိုနှစ်ဦး လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။ ဝေ့ရှောင်လင်သည် ရှီနင်မြို့အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် လင်းချင်းရှန်းသည် အရက်အိုးကို ကိုင်ဆောင်ကာ တစ်ယောက်တည်း သောက်နေခဲ့သည်။

"ဟားဟားဟား... ညီအစ်ကိုလင်း၊ မင်း ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရှိနေတာကို မြင်ရတာ ငါ့ကို တကယ်ပဲ စိတ်သက်သာရာ ရစေပါတယ်!"

ဝေ့ရှောင်လင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ဝေးလံသော နေရာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာကာ လင်းချင်းရှန်း၏ ဘေးနားသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုလင်းက ဝိုင်ကောင်းတွေကို နှစ်သက်မှန်း သိလို့ ငါ ဒီနေ့ အထူးသီးသန့် နှစ်ပေါင်းသုံးထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ မသေမျိုးမူးယစ်ဝိုင်ကို ယူလာခဲ့တယ်။ ဒီနေ့တော့ ငါတို့တွေ မမူးမချင်း မနားတမ်း သောက်ကြတာပေါ့!"

လင်းချင်းရှန်းက ဝေ့ရှောင်လင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ညီအစ်ကိုဝေ့... ဒီနေ့က မင်းနဲ့ငါ အတူတူ ဝိုင်သောက်ရမယ့် နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လိမ့်မယ် ထင်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

"ညီအစ်ကိုဝေ့... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်"

သူသည် စကားပြောရင်း ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထက်မြက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ရှည်လျားသော ဓားကို အိမ်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး... သေလမ်းကို လျှောက်လှမ်းလိုက်ပါတော့!"

ရွှစ်! ဓားချက်တစ်ချက်သည် ဝေ့ရှောင်လင်ထံသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ဤအရာက ဝေ့ရှောင်လင်ကို ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အမှင်တက်သွားစေခဲ့သည်။

လင်းချင်းရှန်းက သူ့ကို ဘာကြောင့် တိုက်ခိုက်ရသလဲဆိုတာကို စဉ်းစားရန် အချိန်မရဘဲ သူသည် ဓားမကြီးတစ်ချက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဒန်း!

ထိုနှစ်ဦး ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့မှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ချီလှိုင်းများသည် အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်နှံ့သွားပြီး သူတို့ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းရှိ တောင်တန်းများကို ပြိုလဲပျက်စီးစေကာ မြေပြင်ကို အက်ကွဲသွားစေခဲ့သည်။

"လင်းချင်းရှန်း... မင်း ရူးနေတာလား!"

လင်းချင်းရှန်းက အေးစိမ့်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ရူးရင်လည်း ရူးနေလိမ့်မယ်။ မင်း ငါ့ကို စွန့်ပစ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးသွားကတည်းက ငါ ရူးသွပ်သွားခဲ့ပြီ!"

"မင်းရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုကြောင့် ငါ စုချန်ချန်ကို သွားရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ထွက်ပြေးသွားပြီး ငါ့ကို ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးထဲမှာ ထားရစ်ခဲ့လဲ" လင်းချင်းရှန်းက သွားကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍ ဝေ့ရှောင်လင်သာ သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူသည် မည်ကဲ့သို့ ချင်လော့၏ အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်လာပါမည်နည်း။ သူသည် သိက္ခာရှိလှသော မဟာသူတော်စင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤမျှလောက် အရှက်ရစရာ ကောင်းလှပေသည်။

"ဟွန်း..." ဝေ့ရှောင်လင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "လင်းချင်းရှန်း... မင်းက အရူးပဲ။ မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ငါ့ကို သတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။ အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်စမ်း။ ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ငါ သဘောထားပေးနိုင်ပြီး နောင်အနာဂတ်မှာ ငါတို့တွေ ညီအစ်ကိုကောင်းတွေအဖြစ် ရှိနေနိုင်သေးတယ်"

"ညီအစ်ကိုကောင်းတွေ ဟုတ်လား... ဟက်ဟက်..." လင်းချင်းရှန်းက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး "ဝေ့ရှောင်လင်... မင်းက မထိုက်တန်တော့ဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မင်းက သေလူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီမလို့ပဲ"

"ငါ တကယ်ပဲ တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့တာလို့ မင်း ထင်နေတာလား"

သူ၏ စကား ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ဝေ့ရှောင်လင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် မကောင်းသော ကြိုတင်နိမိတ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဤနေရာမှ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းမျှသာ လှမ်းရသေးခင် ယဲ့လန်၏ ဓားချီများက သူ၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

အခြားအရပ်မျက်နှာတစ်ခုတွင် ထိုပါယန်၏ နက်မှောင်သော မီးတောက်အစုအဝေးများက မီးတံတိုင်းကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်ကြသည်။

စုချန်ချန်သည် ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးမြင့်မြတ်တူကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် မိုးကြိုးစွမ်းအင်များ ဝန်းရံလျက် မိုးကြိုးနတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

"ဝေ့ရှောင်လင်... ဒီနေ့တော့ ငါ့ရဲ့ စုမိသားစုဝင်တွေအတွက် မင်းကို ပြန်လည်ပေးဆပ်စေရမယ်!" စုချန်ချန်က ဝေ့ရှောင်လင်ကို ကြည့်ကာ သွားကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

ဝေ့ရှောင်လင်၏ နှလုံးသားမှာ အောက်ခြေသို့ လုံးဝ ကျဆင်းသွားခဲ့ရပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း အလွန်တရာ လေးနက်တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။

"မင်းတို့တွေက ဒီအဘိုးကြီးကို တိုက်ခိုက်ဝံ့တယ် ဟုတ်လား။ ငါက မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ ရှန်ဝူစစ်သူကြီး ဝေ့ရှောင်လင်ပဲ! အကယ်၍ မင်းတို့ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဝံ့ရင် မဟာချင်အင်ပါယာကို ရန်စတာနဲ့ အတူတူပဲ၊ ပြီးရင် မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ မနားတမ်း လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မယ်!"

"ဟဲဟဲ..." ချင်လော့က နှာခေါင်းရှုံ့လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"မိုက်မဲမနေစမ်းနဲ့။ မင်းကို ဘယ်သူသတ်လဲဆိုတာ တခြားလူတွေ သိလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"

သူသည် အရိပ်ထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းထွက်လာပြီး ဝေ့ရှောင်လင်ကို ကြည့်ကာ "မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ ရှန်ဝူစစ်သူကြီးဟာ ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ကြံစည်လုပ်ကြံမှုကို ခံလိုက်ရပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်။ ဒီအကြောင်းပြချက်က တစ်ကမ္ဘာလုံးက လူတွေကို ယုံကြည်စေဖို့ လုံလောက်ပါတယ်... မင်း မတူဘူးလား" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"တကယ့် မင်းသားကိုးပဲ... အကြောင်းပြချက်ကိုတောင် ကြိုပြီး တွေးထားတာပဲ" ဝေ့ရှောင်လင်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့လည်း... ဒီလူအနည်းငယ်လောက်နဲ့တင် ငါ့ကို တားဆီးနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား"

"ရှီနင်မြို့က လက်တစ်ကမ်းတင် ရှိတော့တာ။ ဒီအဘိုးကြီး ရှီနင်မြို့ထဲကို ဝင်ချင်ရင် မင်းတို့တွေ လုံးဝ မတားနိုင်ဘူး! ချင်လော့... မင်းက မဟာချင်အင်ပါယာရဲ့ မင်းသားတစ်ပါးအနေနဲ့ ရှီနင်မြို့တစ်ခုလုံးကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ရဲပါ့မလား"

ချင်လော့က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မြို့ကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖို့ မလိုပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မင်း ရှီနင်မြို့ကို လုံးဝ ရောက်မှာ မဟုတ်လို့ပဲ"

"အကယ်၍ မင်းက လေးယောက်နဲ့ မလုံလောက်ဘူးလို့ ထင်ရင် ရှစ်ယောက်! ရှစ်ယောက်နဲ့ မလုံလောက်ရင် ဆယ်ယောက်!"

"ဒီမင်းသားက မင်း... ဝေ့ရှောင်လင် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ လူဆယ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ချင်သေးတာပဲ!"

သူ၏ စကား ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မဟာသူတော်စင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းထွက်လာခဲ့ကြရာ ဝေ့ရှောင်လင်၏ နှလုံးသားမှာ အောက်ခြေသို့ လုံးဝကျဆင်းသွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာခဲ့တော့သည်။