အခန်း ၃၄၁
Vol. 35 Ch. 341
အခန်း (၃၄၁) တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း
စခန်းတွင် လေထုမှာ သက်သောင့်သက်သာနှင့် ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းနေလေသည်။ လူတိုင်းက မီးပုံဖိုပြီး အသားကင်ခြင်းနှင့် ဟင်းချိုချက်ခြင်းများကို စတင်နေကြပြီဖြစ်ရာ လေထုထဲတွင် အရသာရှိသော အနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
ကျီပေါ်ချန်က အကင်တုတ်ချောင်းတစ်ခုကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဟင်... ဟိုပုန်းနေတဲ့ ဂျပန်ကောင် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ သူ့ကို ဘယ်နေရာမှာမှ မတွေ့မိဘူး..."
သူက သူ့ဘေးရှိ မော့ကျဲကို လက်တံတောင်ဖြင့် တွတ်လိုက်၏။ "ဟေ့... မော့ကျဲ... ဟိုခါမဲဒါအီချီရိုကို မြင်မိသေးလား..."
မော့ကျဲက အသားတစ်တုံးကို စားနေရင်း ယင်းကို ကြားသောအခါ ခေါင်းမော့လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
"မသတိထားမိဘူး။ ငါ တစ်ခါမှ မမြင်မိသေးဘူး..."
ထိုအချိန်မှာပင် ဖြတ်လျှောက်သွားသော လင်းဝမ်က စကားဝိုင်းကို ကြားသွားပြီး ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။
"သြော်... သူလား။ သူ ဟိုဘက်သစ်တောထဲ ဝင်သွားတာ ငါ မြင်လိုက်တယ်..."
သူမက ဦးတည်ရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ "သူ အပေါ့အလေး သွားတာနေမှာပါ..."
သို့သော်လည်း သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်းကို သတိပြုမိသွားသည့်အလား ရပ်တန့်သွားရသည်။
"နေဦး... သူ သွားတာ တော်တော်လေး ကြာနေပြီ။ ဝမ်းချုပ်နေရင်တောင် ဒီလောက်ကြီး ကြာစရာ အကြောင်းမရှိဘူးမလား..."
ကျီပေါ်ချန်က ချက်ချင်း သတိထားမိသွားပြီး မေးလိုက်ပြန်သည်။ "သူ သွားတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ..."
လင်းဝမ်က ခေတ္တမျှ သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် မသေချာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "အနည်းဆုံး... နာရီဝက်လောက်တော့ ရှိပြီထင်တယ်..."
ကျီပေါ်ချန်နှင့် မော့ကျဲက အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဆိုးရွားသောခံစားချက်တစ်ခုက သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်ထွက်လာချေသည်။
ဟိုဂျပန်ကောင် ပြဿနာတက်နေပြီ ထင်တယ်...
မည်သူကမျှ ခါမဲဒါအီချီရိုကို မကြိုက်ကြသော်လည်း သူတို့က အဖွဲ့တစ်ခုတည်းတွင် ရှိနေသေးသဖြင့် ထူးခြားသည့် အခြေအနေများကို ကျန်းယဲ့ထံသို့ သတင်းပို့ရမည် ဖြစ်၏။
သူတို့သုံးဦးက အချိန်မဆွဲရဲတော့ဘဲ သက်သောင့်သက်သာဖြင့် အသားကင်နေသော ကျန်းယဲ့ကို အလျင်အမြန် သွားရှာလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ခါမဲဒါအီချီရိုက အပေါ့အလေးသွားရန် စခန်းမှ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ပြန်မလာသေးကြောင်းကို အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်ကြသည်။
ကျန်းယဲ့က အကင်ကို လှန်နေစဉ် အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်၏။ "သူ သွားတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ..."
"အနည်းဆုံး နာရီဝက်လောက်တော့ ရှိပါပြီ..." လင်းဝမ်က ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူတို့၏ စကားဝိုင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး လူအများအပြားက စုရုံးရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
ထန်ချီချီက မေးလေသည်။ "တကယ်ပဲ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာများလား..."
လင်းချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ "တစ်ခုခု ဖြစ်သွားနိုင်ချေ များတယ်။ ဝမ်းလျှောနေရင်တောင် အခုထိ ပြန်မလာတာက သိပ်မဖြစ်နိုင်ဘူး..."
ရှားလင်းယွမ်က အတော်လေး အကောင်းမြင်နေသလား သို့မဟုတ် စည်းမျဉ်းများကို ယုံကြည်နေသလား မသိချေ။
"ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ။ ငါတို့ဆီမှာ ကိုယ်ပျောက်ဝါးခမောက် ရှိတယ်လေ... ဟုတ်တယ်မလား။ အဆင်ပြေမှာပါ။ ပြီးတော့... တကယ်လို့ ငါတို့ မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံလာရင်တောင်... သူက အော်လိုက်တာနဲ့ ပြန်ရောက်လာမှာပဲလေ... ဟုတ်တယ်မလား..."
ဝမ်ဟွာချမ်းက ကျန်းယဲ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ "ဒါရိုက်တာကျန်း... သူ့ကို လိုက်ရှာဖို့ လူတွေ စီစဉ်ရမလား..."
ကျန်းယဲ့က အမိန့်ပေးလျှင် သူတို့ သဘာဝကျကျ နာခံမည် ဖြစ်သည်။
မျက်လုံးများအားလုံးက ကျန်းယဲ့ထံသို့ ရောက်ရှိနေပြီး သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။
ကျန်းယဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်များက ခါမဲဒါအီချီရို ပျောက်ကွယ်သွားသော ထူထပ်သည့် သစ်တောဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကာ သူ၏ မျက်မှောင်များက မသိမသာ ကြုတ်သွားရသည်။
သူက တစ်စုံတစ်ရာကို အာရုံခံနေပုံရပြီး ခေတ္တအကြာတွင် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "လိုက်ရှာဖို့ မလိုတော့ဘူး..."
လူတိုင်းက မှင်တက်သွားကြရသည်။
ကျန်းယဲ့က သူ၏လေသံတွင် အေးစက်မှု အနည်းငယ် ရောယှက်လျက် ဆက်ပြောလေသည်။ "သူ ပြန်လာပြီ... ပြီးတော့ သူနဲ့အတူ'သူငယ်ချင်းတော်တော်များများ ပါလာတယ်..."
သူငယ်ချင်း... ဟုတ်လား...
အစပိုင်းတွင် မည်သူကမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်ကြသော်လည်း မသိစိတ်မှနေ၍ ကျန်းယဲ့၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ကြ၏။
နောက်ခဏ၌ အဝေးရှိ သစ်တော၏အရိပ်ထဲမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လူခုနစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်က ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။
အလယ်တွင် ဝိုင်းရံထားခြင်းခံရပြီး အစောင့်အကြပ်ဖြင့် ခေါ်ဆောင်ခံလာရသော အကျဉ်းသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တွန်းထုတ်ခံလာရသူမှာ ခါမဲဒါအီချီရိုမှလွဲ၍ မည်သူဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
ခါမဲဒါအီချီရို၏ စိတ်ပျက်အားငယ်ကာ ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာနှင့် သူ ထိန်းချုပ်ခံထားရသည်မှာ သိသာထင်ရှားနေသော အခြေအနေကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများက မှောင်မိုက်သွားကြရသည်။
ကိုယ်ပျောက်ဝါးခမောက်က အလုပ်မလုပ်ဘူး။
သူ အဖမ်းခံလိုက်ရပြီ...
ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုတည်းသာ ရှိလေသည်။ ခါမဲဒါအီချီရိုက စည်းမျဉ်းများကို ကိုယ်တိုင် ချိုးဖောက်ခဲ့ပြီး စနစ်၏ ကာကွယ်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားခြင်းပင်။
ဂျပန်ကောင်များ၏ သူရဲဘောကြောင်ပြီး တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော သဘာဝအရ သူတို့၏ အသက်အန္တရာယ် ခြိမ်းခြောက်ခံရချိန်တွင် အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် သူတို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးကို သေချာပေါက် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကြမည်သာ ဖြစ်သည်။
ဤဖြစ်နိုင်ချေကို တွေးမိရုံဖြင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများက ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် မှုန်ကုပ်သွားပြီး သူတို့က ခါမဲဒါအီချီရိုကို မီးဝင်းဝင်းတောက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။
ဒီကို လာတဲ့လူတွေက အရူးတွေ မဟုတ်ကြချေ။ ကလေးဟမ်ဒန်တောင်မှ သူတို့ကို ပြူးကျယ်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ပေါက်ကွဲလွယ်သော ဒေါသရှိသည့် ကျောက်ကျားဒယ်က ကျိန်ဆဲလိုက်၏။ "ချီးပဲ... ဒီဂျပန်ကောင်က အားလုံးကို ဖွင့်ပြောလိုက်တာ သေချာတယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီခွေးကောင်တွေက ငါတို့ဆီကို ဒီလို လာရဲပါ့မလား..."
သူ၏ စကားများကို လူတိုင်းက ချက်ချင်း သဘောတူ လက်ခံလိုက်ကြ၏။
"သစ္စာဖောက်..."
"ခွေးကောင်..."
"ငါ အဲဒီခွေးကောင်ကို သေချာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သင့်တာ..."
လူအုပ်ကြီးက ခါမဲဒါအီချီရိုကို ဒေါသနှင့် မထီမဲ့မြင် မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ပြေးသွားကာ သူ့ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်ချင်နေကြလေသည်။
ခါမဲဒါအီချီရိုက သူ၏ ခရီးသွားဖော်များ၏ စူးရှပြီး ဒေါသထွက်နေသော အကြည့်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက မသိစိတ်မှနေ၍ နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး မည်သူ့မျက်လုံးကိုမျှ မကြည့်ရဲတော့ဘဲ သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြစ်ရှိစိတ်နှင့် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေချေသည်။
သို့သော်လည်း ကျန်းယဲ့၏ အာရုံစိုက်မှုက သစ္စာဖောက် ခါမဲဒါအီချီရိုအပေါ်တွင် လုံးဝ ရှိမနေချေ။
သူ၏ စူးရှသောအကြည့်က ရင်းနှီးမှုမရှိသော ကျင့်ကြံသူ ခြောက်ဦးအပေါ်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားရသည်။
လူခြောက်ယောက်က စခန်းနှင့် မီတာ ၅၀၀ အကွာအဝေးတွင် အလွန်သတိထားကာ ရပ်တန့်သွားသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်၏။ ထိုနေရာက သူ၏ သတ်ဖြတ်မှုကင်းစင်ခြင်းနယ်မြေဧရိယာ၏ အစွန်အဖျား အပြင်ဘက်တည့်တည့်တွင် ဖြစ်ပြီး သူတို့က နယ်မြေအတွင်းသို့ ခြေချမလာခဲ့ကြချေ။
ခါမဲဒါအီချီရိုက သတ်ဖြတ်မှုကင်းစင်ခြင်းနယ်မြေ၏ အတိအကျ ကန့်သတ်ချက် ဧရိယာကို ဘယ်လိုမှ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...
ဒါဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ချေ နှစ်ခုပဲ ရှိလေသည်။ ပထမအချက်က... တစ်ဖက်လူက ကံကောင်းပြီး ဘေးကင်းတဲ့ အကွာအဝေးမှာ ရပ်တန့်သွားတာ။
ဒုတိယအချက်က... သူတို့က စောင့်ကြည့်လေ့လာမှုကနေ နယ်မြေရဲ့ ကန့်သတ်ချက်အကွာအဝေးကို အကြမ်းဖျင်း တွက်ချက်နိုင်သွားတာ...
တစ်ဖက်လူ၏ တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိသော အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒုတိယအချက်ဖြစ်သည်မှာ သိသာထင်ရှားလှ၏။
'ဒီဟာက နည်းနည်း ဒုက္ခရောက်လာပြီပဲ...' ကျန်းယဲ့က စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။
တကယ်လို့ ပြိုင်ဘက်က သူ့ရဲ့ အကြွင်းမဲ့နယ်မြေထဲကို ဝင်မလာဘူးဆိုရင်... မိုးပြာရောင်ရေဖားပြုတ်နဲ့ အစီရင်ထောင်ချီဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို ကိုင်တွယ်ခဲ့သလိုမျိုး ဖြေရှင်းဖို့က လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘဲ အများကြီး ပိုခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။
ကျန်းယဲ့ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ယိုချွမ်နှင့် အခြားခြောက်ဦးမှာ ကျန်းယဲ့၏ မှော်လက်နက်ရဲ့ တိကျသော အကွာအဝေးကို မသိကြသော်လည်း သူတို့က အရိပ်ထဲမှ စောင့်ကြည့်နေစဉ်က သူတို့နှင့် ကျန်းယဲ့ကြားရှိ အကွာအဝေးကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေခဲ့ကြသည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယခင်အတွေ့အကြုံများကို အားကိုးကာ သူတို့က အကွာအဝေးကို တိကျစွာ ထိန်းချုပ်ထားပြီး အန္တရာယ်ရှိပြီး မသိရသော နယ်မြေအတွင်းသို့ အလွယ်တကူခြေမချဘဲ ညှိနှိုင်းနိုင်သည့် အတော်လေး ဘေးကင်းသော အကူးအပြောင်း နေရာတွင် ရှိနေကြောင်း သေချာအောင် လုပ်ထားခြင်းပင်။
ယိုချွမ်က မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် စခန်းရှိ လူများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်၏။ သူ၏ ပထမဆုံး စကားလုံးများက တည်ငြိမ်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
"ငါတို့ရဲ့ ရွှမ်ဝူတိုက်ကြီးကနေ ကြိုဆိုပါတယ်... တခြားကမ္ဘာက ဧည့်သည်တော်တို့..."
တခြားကမ္ဘာဟူသော စကားလုံးများက သူတို့၏ မျက်နှာများကို ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားစေပြီး ခါမဲဒါအီချီရိုအပေါ် သူတို့၏ အကြည့်များက အရှင်လတ်လတ် ဝါးစားချင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သွားရသည်။
ပေါက်ကွဲလွယ်သော ဒေါသရှိသည့် ရှားလင်းယွမ်က ပထမဆုံး ဒေါသပေါက်ကွဲသွားပြီး ပြန်ပေးဆွဲခံထားရသော ခါမဲဒါအီချီရိုကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ခါမဲဒါအီချီရို... ခွေးမသားလေး... မင်း သေလိုက်ပါတော့လား..."
သူ၏ အော်ဟစ်သံက ယိုချွမ်နှင့် အခြားအဖွဲ့ဝင် ခြောက်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများကို ပိုမို တောက်ပလာစေပြီး ယုံကြည်မှု ပိုရှိသွားစေလေသည်။
ဤတုံ့ပြန်မှုက ခါမဲဒါအီချီရို ထွက်ဆိုချက်၏ စစ်မှန်မှုကို သေချာပေါက် အတည်ပြုပေးလိုက်ခြင်းပင်။
မော့ချန်က ပြုံးကာ ရင်းနှီးသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။
"တာအိုမိတ်ဆွေတို့က ဘာလို့ ဒေါသထွက်နေကြတာလဲ။ ငါတို့က ဒီနေ့ မင်းတို့ကို ပြဿနာရှာဖို့ လာခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့က မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်... ဒါရိုက်တာကျန်းနဲ့ စကားပြောချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ အရောင်းအဝယ် အသေးလေး တစ်ခုပဲလေ။ ငါတို့အပေါ် အဲဒီလောက် ရန်လိုနေစရာ မလိုပါဘူး..."
အခန်း ၃၄၁ပြ၏။