အခန်း ၁၃
Vol. 2 Ch. 13
အပိုင်း (၁၃)
ကျယ်ပြောလှသော လောကကြီးနှင့် အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ…
ဒီနေရာမှာ နေနှင့်လဟူ၍ မရှိဘဲ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းပြီး လင်းလက်တောက်ပနေသည့် နဂါးငွေ့တန်း ဂလက်ဆီကြီးတစ်ခုသာ ရှိလေသည်။
လွင့်မျောနေသော တောင်ကုန်းများပေါ်တွင် ကျောက်စိမ်းနန်းတော်များနှင့် ပြာသာဒ်ဆောင်များသည် တိမ်မြူ တိမ်တိုက်များကြား၌ ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံမှ စီးဆင်းလာသော ရေတံခွန်ကြီးများသည်လည်း ကျောက်စိမ်းဖြူ လှေကားထစ်များပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ မြည်ဟည်းကာ ကျဆင်းနေလျက် ဝိညာဉ်အလင်းတန်း မြောက်မြားစွာကို ပန်းထွက်စေနေသည်။
ဒါကတော့ စုမိသားစုပင် ဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရားရွှေစင်နှင့် ပုလဲသလင်းကျောက်များဖြင့် ထုဆစ်ထားသော အိပ်ဆောင်အတွင်း၌...
“ချင်းရွှယ်... ငါ့ရဲ့ ချစ်သမီးလေးရယ်...”
ခရမ်းရွှေရောင် ဧကရာဇ်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသည့် ခန့်ညားထည်ဝါသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့ရှေ့က လွင့်မျောနေတဲ့ အလင်းစခရင်ကို ကြည့်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့ မျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ထိုစခရင်ပေါ်တွင်တော့ ချိုသာစွာ ပြုံးပြနေသည့် စုချင်းရွှယ်ရဲ့ ပုံတူပန်းချီကားတစ်ချပ် ပေါ်နေခဲ့သည်။
သူ့နာမည်က ‘စုကျန့်နန်’ ဖြစ်ပြီး စုမိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲ၊ ထို့ပြင် [အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ] ရဲ့ အရှင်သခင်လည်း ဖြစ်သည်။
လောကအသီးသီးကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေနိုင်တဲ့ ထိုတည်ရှိမှုကြီးက အခုတော့ သမီးအတွက် ရင်ပူနေရတဲ့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။
“အိမ်မပြန်တာ သုံးရက်တောင် ဆက်တိုက်ရှိနေပြီ”
“အပြင်မှာ ငတ်နေမလား၊ ချမ်းများ ချမ်းနေမလား။ လူဆိုးတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကိုကော ခံနေရမလား”
“ငါ့ရဲ့ တုံးအလှတဲ့ သမီးလေးက တစ်ခါမှ အိမ်ပြင်မှာ ညအိပ်ညနေ မနေဖူးရှာဘူး”
သူက သူ့သမီးကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ပြီး ကာကွယ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၆ နှစ်လုံးလုံး စုချင်းရွှယ်နားကို ကပ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ဘယ် ‘လူရှုပ်လူပွေ’ ကိုမဆို အချိန်နဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ရဲ့ ဖရိုဖရဲထဲကို ရိုက်ထုတ်ပစ်ခဲ့တာပင် ဖြစ်သည်။
သူ့သမီးကတော့ သမိုင်းတစ်ခုလုံးမှာ နှိုင်းယှဉ်စရာမရှိအောင် ဖြူစင်အပြစ်ကင်းစင်သူလေးပင် ဖြစ်သည်။
“အဖေ သမီးကို ကောင်းကောင်း မစောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ မိသားစုကိစ္စတွေနဲ့ပဲ အမြဲအလုပ်ရှုပ်နေပြီး သမီးနဲ့အတူ အချိန်မကုန်ဆုံးပေးနိုင်ခဲ့တာ... အဖေ့အမှားတွေပါ...”
“သမီးလေးသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ကွယ်လွန်သူ မင်းအမေကို ငါ ဘယ်မျက်နှာနဲ့ သွားတွေ့ရတော့မှာလဲ”
စုကျန့်နန်က တွေးမိလေလေ ပိုပြီး ထိတ်လန့်လာလေလေဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်အရှိန်အဝါတွေပါ ကမောက်ကမ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
“စီနီယာအစ်ကို... စိတ်အေးအေးထားပါဦး”
ကြည်လင်အေးစက်တဲ့ အမျိုးသမီးအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝတ်စုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူမရဲ့ စရိုက်က ဆိတ်ငြိမ်တဲ့ တောင်ကြားထဲက ရှားပါးသစ်ခွပန်းတစ်ပွင့်လို ထူးခြားလှပြီး၊ သူမကတော့ စုချင်းရွှယ်ရဲ့ ဆရာ ‘ယွန်းမြောင်’ ပင် ဖြစ်သည်။
“ဝိညာဉ်မီးအိမ် ငြိမ်းမသွားတာကို ကြည့်ရင် သူမ အန္တရာယ်ကင်းတယ်ဆိုတာ သေချာပါတယ်၊ ဒဏ်ရာရရုံပဲ ရှိတာပါ”
ယွန်းမြောင်က ဆက်ပြီး - “ကျွန်မ အဲဒီကမ္ဘာငယ်လေးရဲ့ ကောင်းကင်တာအို နဲ့ ဆက်သွယ်ပြီးပြီ၊ သူတို့လူတွေကို ကူညီရှာဖွေပေးဖို့ ပြောထားတယ်၊ တစ်ရက်အတွင်း အကြောင်းပြန်လိမ့်မယ်”
စုကျန့်နန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရုတ်တရက် စူးရှသွားပြီး ဧကရာဇ်တစ်ပါးရဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ထွက်ပေါ်လာကာ -
“ကောင်းပြီ! ငါ နောက်ထပ်တစ်ရက်ပဲ စောင့်မယ်”
“အကယ်၍ ချင်းရွှယ်သာ တစ်ရက်အတွင်း အိမ်ပြန်မလာရင် ငါကိုယ်တိုင် အဲဒီကမ္ဘာငယ်လေးဆီ သွားပြီး ဇောက်ထိုးမိုးမျှော်ဖြစ်အောင် မွှေနှောက်ပစ်မယ်”
ယွန်းမြောင်မှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။
လာပြန်ပြီ... အလွန်အမင်း ကာကွယ်တက်တဲ့၊ စိတ်အနှောင့်ယှက်ဖြစ်စရာ အကျင့်ကြီး။
ရှင်က နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးရဲ့ အရှင်သခင်ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုကို သွားပြီး အနိုင်ကျင့်မလို့လား၊ လူတွေ သိသွားရင် ရှင့်မျက်နှာ ဘယ်နား သွားထားမလဲ။
သူမက ဖျောင်းဖျလိုက်တယ် - “စီနီယာအစ်ကို... ရှင်က အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ၊ လူ့ပြည်လောကဆီကို ဒီလောက် အလွယ်တကူ ဆင်းမသွားသင့်ဘူး”
စကားပြောလို့မှ မဆုံးသေးခင် ယွန်းမြောင်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
“သတင်းရပြီ”
ဝှစ်…
ထောင်နဲ့ချီတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေက လေထုထဲမှာ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး သူမရှေ့မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာခဲ့သည်။
အဲဒီထဲမှာ ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ လူကြီး၊ လူငယ်... ပုံစံမျိုးစုံ ပါဝင်နေသည်။
ယွန်းမြောင်က လက်ချောင်းလေးနဲ့ အသာအယာ တို့ထိပြီး ရွေးချယ်စိစစ်လိုက်ရာ စုချင်းရွှယ်၏ ပြုံးနေတဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံက ပျံထွက်လာခဲ့သည်။
“ကြည့်ပါဦး၊ ချင်းရွှယ်က ဘာမှမဖြစ်ဘဲ နေကောင်းနေတာပဲ မဟုတ်လား”
စုကျန့်နန်က အပြေးအလွှား ရှေ့တိုးလာပြီး ဓာတ်ပုံကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဓာတ်ပုံထဲတွင် သမီးဖြစ်သူ၏ အပြုံးက တောက်ပချိုသာနေပြီး၊ လက်ထဲမှာလည်း အအေးငွေ့တွေ ထွက်နေတဲ့ ရေခဲမုန့်လေးတစ်ခုကို ကိုင်ထားလေသည်။
ဒါက နှလုံးသားထဲကနေ တကယ့်ကို ပျော်ရွှင်နေတဲ့ ခံစားချက်မျိုးပင်။
စုကျန့်နန်ရဲ့ တင်းမာနေတဲ့ မျက်နှာက နောက်ဆုံးတော့ ပြေလျော့သွားပြီး အပြုံးနုနုလေး ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ သံသယအသစ်တွေ ဝင်လာပြန်သည်။
“တစ်ခုခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး... အဲဒီ တုံးအတဲ့ ကောင်မလေးက ဘာလို့ အိမ်ပြန်မလာရတာလဲ”
“သူမက အိမ်မှာထက် အဲဒီကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ ပိုပြီး ပျော်နေတဲ့ပုံပဲနော်”
“သူမရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ မသက်သာသေးလို့ ဖြစ်နိုင်သလို၊ ဒါမှမဟုတ်လည်း...” ယွန်းမြောင်က မျက်လုံးတွေ လှုပ်ရှားသွားရင်း ကျပန်း ခန့်မှန်းလိုက်တယ် - “သူမက လျှောက်လည်ပြီး ပျော်နေလို့ ပြန်မလာချင်သေးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
“ဒီမှာ ပိုပြီး အသေးစိတ်တဲ့ အချက်အလက်တွေ ရှိသေးတယ်”
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ သူမက လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးဌာနက ပို့လိုက်တဲ့ စာရွက်စာတမ်းအားလုံးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့...
ယွန်းမြောင်ရဲ့ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်တွေက ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။
သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ချက်ချင်းပဲ တောင့်တင်းသွားပြီး၊ အသက်ရှူသံကပါ လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။
သူမက လျှပ်စီးလို မြန်ဆန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ လက်ဟန်ခြေဟန်တစ်ခု လုပ်လိုက်ပြီး၊ ဇစ်... ခနဲ အသံနဲ့အတူ စခရင်ကို အတင်းအကျပ် ပိတ်ပစ်လိုက်ကာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို အတင်း ဖုံးကွယ်ပစ်လိုက်သည်။
တစ်ခုလုံးက အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” စုကျန့်နန်က တစ်ခုခု လွဲမှားနေတာကို သတိပြုမိသွားသည်။
“အဟမ်း... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
ယွန်းမြောင်က မျက်နှာသေနဲ့ပဲ လိမ်ညာလိုက်သည်။
“ဒေတာတွေက ပို့ဆောင်နေတုန်းမှာ နည်းနည်း ပျက်စီးသွားပုံရတယ်၊ အချက်အလက်တွေက မပြည့်စုံဘူး ဖြစ်နေလို့၊ ခဏလောက် သည်းခံပေးပါ”
ပုံရိပ်အသစ်တွေ ပြန်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဓာတ်ပုံတွေကတော့ ကစားကွင်း၊ မုန့်ဈေးတန်းနဲ့ ရုပ်ရှင်ရုံတွေထဲက စုချင်းရွှယ်ရဲ့ ပုံရိပ်တွေပင် ဖြစ်သည်။
ချားရဟတ်စီးနေတာတွေ၊ အသားကင်တုတ်ထိုးတွေ စားနေတာ၊ ပြောင်းဖူးပေါက်ပေါက် စားနေတာတွေ...
ပုံတိုင်းမှာ သူမက ဖြူစင်ရိုးသားတဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက်လို ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေခဲ့သည်။
စုကျန့်နန်ကတော့ လုံးဝ စိတ်အေးသွားခဲ့ပြီး မျက်လုံးတွေထဲမှာ အလိုလိုက်ချစ်ခင်မှုတွေ ပြည့်နှက်သွားကာ -
“ငါ ဒီကောင်မလေးကို ဒီလိုမျိုး ရယ်တာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး”
“သူမက ငါ့ရှေ့မှာဆို အမြဲတမ်း လူကြီးလူကောင်းလို ဟန်ဆောင်နေတတ်တာ၊ ဒီလောက်အထိ တက်ကြွလန်းဆန်းနိုင်မှန်း ငါ မသိခဲ့ဘူး”
“ဟုတ်ပါတယ်...” ယွန်းမြောင်ကလည်း ထောက်ခံလိုက်ပေမဲ့၊ စိတ်ထဲမှာတော့ ရစ်ခ်ျတာစကေး ၈ အဆင့်ရှိတဲ့ ငလျင်ကြီး လှုပ်ခတ်နေသလို ခံစားနေရသည်။
ဒါက တက်ကြွရုံတင် ဘယ်ကမလဲ။ ဒါက ဥပဒေမဲ့ ဇောက်ထိုးမိုးမျှော်တွေ လုပ်နေတာပဲ။
အကယ်၍ ရှင်သာ သူမနဲ့ အဲဒီ သာမန်လူသားကောင်လေးတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး လက်မှတ်ကို မြင်လိုက်ရင်၊ ရှင် ချက်ချင်းပဲ ရူးသွပ်သွားမှာ သေချာတယ်။
“ကဲ... ထားလိုက်ပါတော့၊ သူမကို နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ပေးကစားလိုက်ပါဦး” စုကျန့်နန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး - “နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ငါကိုယ်တိုင် သွားခေါ်မယ်”
“မဖြစ်ဘူး ”
ယွန်းမြောင်က ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်မိပြီး - “စီနီယာအစ်ကိုက အလုပ်တွေ အများကြီးနဲ့ ရှုပ်နေတာပဲ၊ ဒီလို ကိစ္စအသေးအမွှားလေးအတွက်နဲ့ ဘာလို့ အာရုံနောက်ခံမှာလဲ၊ ကျွန်မပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်”
“ကောင်းပြီလေ” စုကျန့်နန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။
ယွန်းမြောင်က နောက်ထပ်တစ်စက္ကန့်တောင် မဆိုင်းရဲတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
စုမိသားစုရဲ့ နယ်မြေကနေ ထွက်ခွာပြီး သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် [တိမ်မြူနတ်မိမယ်ဂေဟာ] ဆီ ရောက်တာနဲ့၊ သူမက ချက်ချင်းပဲ အလွှာ ၁၈ ထပ်ရှိတဲ့ အကာအကွယ် စည်းဝိုင်းတွေကို ချပစ်လိုက်သည်။
“ဟူး...”
သူမ နောက်ထပ် မအောင့်ထားနိုင်တော့ဘဲ အသက်ရှူတောင် မဝတော့သလို ဖြစ်ကာ နတ်မိမယ် ကုလားထိုင်ကို ကျကျနန ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တစ်ကိုယ်လုံး အနည်းငယ် တုန်ရီနေခဲ့သည်။
သူမက လက်ဖဝါးကို ဖြန့်လိုက်သည်။
ရွှေရောင်စာလုံးတွေ ပါတဲ့ အနီရောင် အိမ်ထောင်ရေး လက်မှတ်ရဲ့ ပုံရိပ်ဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခုက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဓာတ်ပုံထဲတွင် သူမရဲ့ ချစ်လှစွာသော တပည့်မလေး စုချင်းရွှယ်က ခန့်ညားတဲ့ သာမန်လူသား အမျိုးသားတစ်ဦးရဲ့ ဘေးမှာ တွယ်ကပ်နေခဲ့သည်။
အဲဒီအမျိုးသားရဲ့ နာမည်ကတော့ ‘လျူယွမ်’ ။
“ဒီကောင်စုတ်...”
“နိမ့်ကျတဲ့ သာမန်လူသားတစ်ယောက်ကများ ငါ့တပည့်ကို လက်ဖျားနဲ့တောင် တို့ရဲတယ်ပေါ့လေ”
ယွန်းမြောင်က ဒေါသတွေကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေခဲ့သည်။
အထက်ဘုံရဲ့ သုံးရက်က လူ့ပြည်လောကရဲ့ သုံးနှစ် ဖြစ်သည်။
ချင်းရွှယ်က လျူယွမ်လို့ ခေါ်တဲ့ အဲဒီ သာမန်လူသားနဲ့ လက်ထပ်ထားတာ သုံးနှစ်တောင် ရှိနေပြီ။
လုပ်သင့်တာတွေကော၊ မလုပ်သင့်တာတွေကော အားလုံး လုပ်ပြီးလောက်ပြီပေါ့။
“အားလုံး သွားပြီ... အားလုံး ပျက်စီးကုန်ပြီ”
“အကယ်၍ သမီးကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်တဲ့ အဖေ စုကျန့်နန်သာ သိသွားရင်၊ အဲဒီ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုလုံးကို စကြဝဠာရဲ့ ဖုန်မှုန့်တစ်ခု ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်မှာ သေချာတယ်”
ယွန်းမြောင်က စိတ်ကို အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး ဉာဏ်ဆင်တော့သည်။
“ကံကောင်းတာက သာမန်လူသားနဲ့ နတ်ဘုရားက မတူညီကြဘူး...”
“ချင်းရွှယ်မှာ ကလေးမရသေးဘူး။ ဒါကြောင့် အခြေအနေကို ပြန်ကုစားဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်”
ပထမဆုံးအဆင့်အနေနဲ့ ချင်းရွှယ်ကို လှည့်စားပြီး အိမ်ပြန်ခေါ်လာရမယ်။
ဒုတိယအဆင့်အနေနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးပြီး လျူယွမ်ဆိုတဲ့ အဲဒီ သာမန်လူသားနဲ့ ဒီကိစ္စကို သိတဲ့ လူအားလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်ရမယ်။
တတိယအဆင့်အနေနဲ့ ပတ်သက်သမျှ ကံကြမ္မာ အကြောင်းတရား အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်। ဒီလက်ထပ်ပွဲက ဘယ်တုန်းကမှ ရှိမနေခဲ့သလိုမျိုး လုပ်ပစ်ရမယ်။
“ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ ”
“ချင်းရွှယ်က စုမိသားစုရဲ့ အသည်းစွဲ၊ အဆုံးမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ သန့်ရှင်းမွန်မြတ်တဲ့ နတ်မိမယ်အဖြစ် ဆက်ရှိနေမှာပဲ”
လူတိုင်း ပျော်ရွှင်ရမယ့် အစီအစဥ်ပဲ။
ယွန်းမြောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အေးစက်သွားပြီး လူသတ်လိုတဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူမကိုယ်တိုင် ကမ္ဘာမြေဆီကို ဆင်းသွားဖို့ လိုအပ်နေပြီ ထင်ရသည်။
စုမိသားစုရဲ့ အိပ်ဆောင်အတွင်း။
စုကျန့်နန်ကတော့ စိတ်အခြေအနေ အလွန်ကောင်းနေပြီး သံစုံမကျတဲ့ သီချင်းလေးတစ်ပုဒ်ကို တိုးတိုးလေး ညည်းဆိုနေခဲ့သည်။
“အဖေ”
ကြည်လင်ပြတ်သားတဲ့ အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။
သူမက မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်း၊ သွားဖွေးဖွေးလေးနဲ့ စုချင်းရွှယ်နဲ့ ခုနစ်ပုံပုံရင် သုံးပုံလောက် တူညီပေမဲ့၊ စရိုက်ကတော့ ပိုပြီး တက်ကြွလန်းဆန်းကာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။
သူမကတော့ စုချင်းရွှယ်ရဲ့ ညီမလေး ‘စုယွီမော့’ ပင် ဖြစ်သည်။
“အစ်မကို ရှာတွေ့ပြီလား အဖေ” စုယွီမော့က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။
“ရှာတွေ့ပြီ” စုကျန့်နန်က ရယ်မောရင်း - “မင်းအစ်မက [အပြာရောင်ကောင်းကင်] လို့ ခေါ်တဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုထဲမှာ ပျော်နေတာ၊ သူမကို နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ပေးကစားလိုက်ဦးမယ်”
“အပြာရောင်ကောင်းကင်လား။ သမီးလည်း သွားချင်တယ်” စုယွီမော့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။
စုကျန့်နန်ရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း တင်းမာသွားပြီး -
“မဖြစ်ဘူး။ သမီး အိမ်မှာပဲ နေပြီး သေချာ ကျင့်ကြံအားထုတ်စမ်း၊ လျှောက်မသွားနဲ့”
“ဟွန့်...”
စုယွီမော့က နှုတ်ခမ်းဆူပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ တောက်ပတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ ကောက်ကျစ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။
ဟွန်း... သူတို့က သမီးကို မသွားခိုင်းလည်း သမီးကတော့ သွားမှာပဲ။
ငါ့အစ်မကို အိမ်တောင် မပြန်ချင်တော့လောက်အောင် ပျော်စေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ငါ သွားကြည့်ရမယ်။