အခန်း ၁၈
Vol. 2 Ch. 18
အပိုင်း (၁၈)
"အစ်မ... ဒါက တကယ့်ကို အရသာရှိတာပဲ"
စုယွီမော့က ဝက်နံရိုးကင်တစ်တုံးကို ကောက်ယူပြီး သူမရဲ့ ပုလဲရောင်သွားလေးတွေနဲ့ ကိုက်ဝါးလိုက်ရာ... လျှာဖျားပေါ်က အရသာခံအဖုလေးတွေ ပွင့်လန်းသွားပြီး မျက်လုံးလေးတွေပါ မှေးစင်းသွားရလောက်အောင် ပျော်ရွှင်သွားခဲ့ရသည်။
"အစ်မ... မတွေ့တာ သုံးရက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ အစ်မရဲ့ လက်ရာက ဒီလောက်တောင် ကောင်းလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ အမေ့လက်ရာထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်"
"တကယ်လို့ အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံက ပါရမီရှင်တွေသာ သူတို့ လိုက်လံပိုးပန်းနေကြတဲ့ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်တဲ့ နတ်ဘုရားမလေးက အခုလို အိမ်ထောင်ရှင်မပီပီသသ ချက်ပြုတ်နေတာကို သိသွားရင်တော့ အားလုံး စုပေါင်းပြီး သွေးအန်ကြရလိမ့်မယ်"
"တကယ်လို့ အဖေသာ ဒါကို တစ်လုတ်လောက် မြည်းစမ်းခွင့်ရရင်တော့..."
စုချင်းရွှယ်က ကြက်တောင်ပံတစ်တုံးကို ယူပြီး မနားတမ်း စကားပြောနေတဲ့ ညီမဖြစ်သူရဲ့ ပါးစပ်ထဲကို ကွက်တိ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။
အစားအသောက်ကတောင် နင့်ပါးစပ်ကို ပိတ်မထားနိုင်ဘူးပဲ။
စုယွီမော့ရဲ့ ပါးနှစ်ဖက်ကတော့ ရှဉ့်ကလေးတစ်ကောင်လို ဖောင်းကားနေခဲ့လေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ အငမ်းမရ အလျင်အမြန် စားသောက်နေတာကို ကြည့်ပြီး လျူယွမ်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခုပဲ ရှိတော့သည်။
အင်မတန် အစားကြီးတဲ့ ကောင်မလေးပဲ။
"ဒါက ဘာမှမဟုတ်သေးဘူး" စုယွီမော့က လျူယွမ်ရဲ့ အတွေးကို ရိပ်မိသွားပုံရပြီး ပါးစပ်ကို သုတ်ကာ မာန်အပြည့်နဲ့ ကြုံးဝါးလိုက်သည် - "တကယ်လို့ ညီမလေးသာ အဝစားမယ်ဆိုရင် ဒီလင်အန်းမြို့တစ်မြို့လုံးကိုတောင် ကုန်အောင် စားပစ်နိုင်တယ်"
ညစာစားပြီးတဲ့ အထိ စုယွီမော့က အားမရသေးပေ။
သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး အိုးလေးတစ်လုံးဆီမှာ ကွက်တိ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
ထိုအိုးလေးထဲကနေ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ရနံ့တွေ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
သူမက ဆေးလုံးတစ်လုံးကို နှိုက်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ တန်းထည့်လိုက်သည်။
"ခဲအို... ဒါက ဘာဆေးလုံးလဲ" သူမက ဝါးစားရင်း သွားရည်တမြှမြှနဲ့ ပြောလိုက်သည် - "အရသာက တော်တော်လေး ထူးခြားတာပဲ"
လျူယွမ်က မျက်တောင်မခတ်တမ်းပဲ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည် - "ဒါက သားဆုပန် ချီလင်ဆေးလုံးလေ၊ သားယောက်ျားလေး မွေးရမယ်လို့ အာမခံတယ်"
"ဖွီ... ဖွီ... ဖွီ..."
စုယွီမော့ရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး သူမရဲ့ အလှတရားတွေလည်း ပျောက်ဆုံးသွားကာ - "ကျွန်မ ကလေးမမွေးချင်ဘူး"
သူမက ချက်ချင်းပဲ လက်ညှိုးနဲ့ လည်ချောင်းထဲအထိ နှိုက်ပြီး ဆေးလုံးကို ပြန်အန်ထုတ်ဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားတော့သည်။
ဒါပေမဲ့ ဆေးက ပါးစပ်ထဲ ရောက်တာနဲ့ အရည်ပျော်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို နွေးထွေးတဲ့ အရှိန်အဝါတွေအဖြစ် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေပြီ။
စုချင်းရွှယ်က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ - "စိတ်မပူပါနဲ့၊ နင် ကလေးမရနိုင်ပါဘူး"
စုယွီမော့ ကြောင်အသွားပြီး - "ဟင်... ဘာလို့လဲ”
"နင်က ငယ်သေးတယ်" စုချင်းရွှယ်က သူမရဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးရင်း - "ကြီးလာရင် နားလည်သွားလိမ့်မယ်"
"အော်..." စုယွီမော့က နားလည်သလိုလိုနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေ ပြန်တောက်ပလာကာ - "အစ်မ... နောက်ထပ် တစ်လုံးလောက် ထပ်စားလို့ရမလား၊ တော်တော်လေး စားလို့ကောင်းနေလို့"
စုချင်းရွှယ်က သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
သူမက ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီဆေးလုံးတွေက သူမအတွက် မလိုအပ်တော့ပေ။
ညစာစားပြီးနောက် အိပ်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
လျူယွမ်က ဆိုဖာကို ညွှန်ပြပြီး - "ဒီညတော့ ဒီမှာပဲ အိပ်လိုက်ဦး။ မနက်ဖြန်ကျမှ ဘေးက အခန်းလွတ်ကို ရှင်းလင်းပြီး လူသုံးကုန်ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ပေးမယ်၊ အဲဒီကျမှ ပြောင်းနေပေါ့"
ထို့နောက် စုချင်းရွှယ်နှင့် လျူယွမ်တို့က ၎င်းတို့၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့ကြသည်။
တံခါးပိတ်လိုက်သည်နှင့် စုချင်းရွှယ်က သူ့ကို နောက်ကနေ ဖက်လိုက်ပြီး သစ်ခွပန်းလို မွှေးပျံ့လှတဲ့ အသက်ရှူသံလေးနဲ့အတူ တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည် -
"မောင်... ဒီနေ့အတွက် စွမ်းအားချင်း ချိတ်ဆက်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ"
ညနက်ပိုင်းအချိန်...
စုယွီမော့မှာ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားကြောင့် အိပ်စက်ဖို့ မလိုအပ်ပေ။ သူမက ဆိုဖာပေါ်မှာ ဟိုလှည့်ဒီလှည့်နဲ့ ပျင်းရိနေခဲ့သည်။
သူမက ကြောင်ကလေးတစ်ကောင်လို ခြေဗလာဖြင့် အိပ်ခန်းမကြီးရဲ့ တံခါးဝဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားပြီး နားရွက်ကို တံခါးမှာ ကပ်လိုက်သည်။
တံခါးအောက်ခြေကနေ ညည်းညူသံတိုးတိုးလေး ကန့်လန့်ကာကို ဖြတ်ပြီး ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်...
စုယွီမော့ရဲ့ ပါးပြင်လေးတွေက အလိုလို နီမြန်းလာခဲ့ပြီး သူမရဲ့ သွယ်လျတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ပုခုံးနဲ့ လည်ပင်းဆီကို မသိစိတ်ကနေ လှမ်းကိုင်မိသွားသည်။
အစ်မနဲ့ ခဲအိုတို့ အထဲမှာ ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ။
တကယ်ကို ချောင်းကြည့်ချင်စရာပဲ...
ထို သွေးရောင်လွှမ်းသော တားမြစ်နယ်မြေအတွင်း၌...
အလောင်းတကာတို့ ပြန့်ကျဲနေသည့် နီရဲသော မြေပြင်ပေါ်တွင်... ထာဝရ ကမ္ဘာဦးကတည်းက အထွတ်အထိပ် ရောက်ရှိခဲ့သည့် ထိုရွှေဝါရောင်ပုံရိပ်ကြီးက မြင့်မားလှသော မြို့ရိုးထက်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေခဲ့သည်။
သူက ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးတော့သလို၊ တိုက်ခိုက်ခြင်းလည်း မပြုတော့ဘဲ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်စဉ်တရားကိုသာ ပြန်လည် ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေခဲ့သည်။
"ငါကသာ လမ်းစဥ်ပဲ"
"ငါ့ဆီ ပြန်လာခဲ့ကြ"
"ငါ့ဆီ ပြန်လာခဲ့ကြ"
မြို့ရိုးအောက်ခြေရှိ ရေတွက်၍မရနိုင်သော သူရဲကောင်းဝိညာဉ်များသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့ တိုက်ခိုက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။
သူတို့က ထိုပုံရိပ်ကြီးကို မော့ကြည့်ပြီး တာအိုသဘောတရားရဲ့ အသံကို နာယူနေကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ထိုသူက ဖြည်းညှင်းစွာ "နံနက်ခင်းမှာ တာအိုသဘောတရားကို ကြားရရင်၊ ညနေခင်းမှာ သေရလည်း ကျေနပ်ပါပြီ"
သူတို့က အာဟာရဓာတ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မဟာလမ်းစဥ်ဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။
တားမြစ်နယ်မြေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာက ချုပ်နှောင်ခံထားရတဲ့ တားမြစ်သတ္တဝါကြီးကတော့ ဒေါသတကြီး ရုန်းကန်အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။
၎င်းက လုံးဝ မကျေနပ်နိုင်ဘဲ ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်နေခဲ့သည်။
သူက ကြီးမားတဲ့ အရှက်ခွဲမှုကို ခံလိုက်ရသလိုပင်။
ထိုအရှက်ရမှုကို ဆက်လက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် အလျော့ပေးကာ မဟာလမ်းစဥ်ဆီသို့ အညံ့ခံ ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်။
လျူယွမ်မှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းတက်ကြွမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူက မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်ကြည့်ရာ... မိမိရဲ့ သွေး၊ ကြွက်သား၊ အရိုးအဆစ်တွေနဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းက ရွှေဝါရောင်အလင်းဖျော့ဖျော့လေး ဖြာထွက်နေတာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒါက သိုင်းပညာကျင့်စဉ်လမ်းကြောင်းရဲ့ အဓိက အချိုးအကွေ့တစ်ခုဖြစ်တဲ့ "အတွင်းပိုင်းကျင့်စဉ်"ပင်။
သိုင်းပညာရဲ့ ပထမဆုံး အောက်ခြေအဆင့် သုံးဆင့်ကတော့ "သိုင်းပညာရှင်"အဆင့်ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့က ပြင်ပကြွက်သားကို အဓိကကျင့်ကြံတာမို့ ဓားလှံမတိုး၊ အမြှောက်ဆန်တွေကိုတောင် တောင့်ခံနိုင်ကြသည်။
အလယ်အဆင့် သုံးဆင့်ကတော့ "သိုင်းသူရဲကောင်း" အဆင့်ဖြစ်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်း ကျင့်စဉ်ကို အဓိကထားတာမို့ မပျက်စီးနိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ကာ၊ အပူအအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ရောဂါဘယ အားလုံးကနေ ကင်းဝေးစေသည်။
"ပုံမှန်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ မျိုးဗီဇတွေက မနေ့ညက ကြီးမားတဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားပုံရတယ်၊ ဒါကြောင့် ပိုင်ရှင်ဖြစ်တဲ့ ငါကပါ အကျိုးကျေးဇူးကို ခံစားလိုက်ရတာပဲ"
လျူယွမ် တွေးတောလိုက်မိသည်။
အထူးသဖြင့် ဇနီးဖြစ်သူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဝင်ရောက်သွားတဲ့ မျိုးရိုးဗီဇက လျူယွမ်နဲ့ သွေးချင်းဆက်နွှယ်မှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက အနုကြည့်ကမ္ဘာမှာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်တိုင်း၊ အုပ်ချုပ်သူဖြစ်တဲ့ လျူယွမ်ရဲ့ အကြီးစားကမ္ဘာဆီကို စွမ်းအင်တွေ ပြန်လည် အာဟာရပြုပေးနေခဲ့သည်။
လက်ရှိတွင် လျူယွမ်ကို သိုင်းသူရဲကောင်းအဆင့်လို့ သတ်မှတ်နိုင်ပြီး၊ ကျင့်စဉ်စနစ်အရ ဆိုရင်တော့ စတုတ္ထမြောက် သိုင်းပညာအဆင့် ဖြစ်သည်။
စုချင်းရွှယ်ကတော့ သူမခင်ပွန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပြောင်းလဲမှုတွေကို အလုံးစုံ သိရှိနေခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် ထိုမျိုးဗီဇက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေပြီး သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မျိုးဗီဇတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့လေပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် ပေါင်းစပ်ပြီးနောက်မှာတော့ အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။
သူမက မိမိရဲ့ ဝမ်းဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်ရင်း မျက်လုံးထဲမှာ နူးညံ့မှုတွေ ပြည့်နှက်နေလျက် လျူယွမ်ကို ပြောလိုက်သည် -
"မောင်... တို့တွေရဲ့ ကလေးက မွေးလာရင် လူတစ်သန်းမှာ တစ်ယောက်ပဲ ရှိမယ့် ပါရမီရှင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"
မနက်စာ စားပြီးနောက်... ပိတ်ရက်ဖြစ်တာကြောင့် လျူယွမ် အလုပ်သွားစရာ မလိုပေ။
သူက ဘေးက အခန်းလွတ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး အိပ်ရာခင်းတွေနဲ့ နေ့စဉ်လူသုံးကုန်ပစ္စည်းအချို့ကို ဖြည့်တင်းပေးလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ ခယ်မလေးကတော့ ထိုအခန်းမှာ ခေတ္တယာယီ နေထိုင်ခဲ့သည်။
သူမက တစ်နှစ်ပဲ နေမှာဖြစ်လို့ လျူယွမ်က သူမအတွက် မှတ်ပုံတင်အတု လုပ်ပေးဖို့ မကြိုးစားတော့ဘဲ၊ လင်အန်းမြို့ထဲမှာပဲ ခပ်အေးအေးနေဖို့နဲ့ လျှောက်မသွားဖို့သာ သတိပေးထားလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ စုယွီမော့ကတော့ အချိန်အတော်များများကို အပြင်မှာပဲ ကုန်ဆုံးစေပြီး၊ စားသောက်ပျော်ပါးကာ ညဘက်တွေမှာ အိမ်ပြန်မလာတတ်ပေ။
သူမက ကြည့်ရတာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနေတတ်တဲ့ မိန်းလေးတစ်ယောက်လိုပင်။
သို့သော်လည်း သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက စုချင်းရွှယ်ရဲ့ စောင့်ကြည့်မှုအောက်မှာ ရှိနေခဲ့သည်။
လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးအာဏာပိုင်တွေကလည်း သူမကို သတိမထားမိကြပေ။
လျူယွမ်ကတော့ သူမ ကစားလို့ ဝသွားရင် အိမ်ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ပဲ တွေးထားလိုက်သည်။
အချိန်တွေက ကုန်ဆုံးတာ မြန်ဆန်လှသည်။
နောက်ထပ် သုံးလခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။
စုချင်းရွှယ်ရဲ့ အောက်ဝမ်းဗိုက်လေးကတော့ သိသိသာသာကို ဖောင်းကားလာခဲ့ချေပြီ။
စုယွီမော့လည်း နောက်ဆုံးတော့ ဒီအချက်ကို သတိထားမိသွားသည်။
ထိုနေ့ည ညစာစားပွဲတွင် သူမက အစ်မဖြစ်သူရဲ့ ဗိုက်ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီး မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းပြီး ဆွဲဆိတ်လိုက်ကာ -
"အစ်မ... အစ်မက ဘာလို့ ကျွန်မထက်တောင် ဝလာရတာလဲ။ ဗိုက်မှာ အဆီတွေ ဒီလောက်တောင် များနေတာ... အစ်မရဲ့ သွယ်လျတဲ့ ခါးလေး ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ"
"ယွီမော့... ဒါက အဆီပိုတွေ မဟုတ်ပါဘူး" စုချင်းရွှယ်က ဆက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားလို့မရတော့တာကို သိတာမို့ နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး - "အစ်မရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ သက်ရှိအသက်လေးတစ်ခု ရှိနေပြီလေ"
စုယွီမော့တစ်ယောက် ချက်ချင်း သဘောမပေါက်သေးဘဲ -
"အစ်မက သက်ရှိသတ္တဝါကို စားလိုက်တာလား။ အရသာရှိလား"
ဒါပေမဲ့ သူမ ချက်ချင်းပဲ သဘောပေါက်သွားပြီး စုချင်းရွှယ်ရဲ့ အနည်းငယ် စူထွက်နေတဲ့ ဗိုက်လေးကို မယုံနိုင်လောက်အောင် မျက်လုံးအစုံဝိုင်းလျက် စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။
သူမက အစ်မဖြစ်သူကို လက်ညှိုးထိုးပြီး နှုတ်ခမ်းလေးတွေ တုန်ရင်နေလျက် -
"အစ်မ... အစ်မ... အစ်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီပေါ့"
" ဘယ်သူ့ လက်ချက်လဲ"
သူမက အပြင်ကို အော်မပြောခဲ့ပေမဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားမှာစိုးလို့ အစ်မဖြစ်သူ၊ ခဲအိုဖြစ်သူတို့နဲ့ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်တဲ့ စနစ်ကနေတစ်ဆင့် လှမ်းပြီး အော်ဟစ်လိုက်တာ ဖြစ်သည်။
လျူယွမ်က စွပ်ပြုတ်သောက်နေရင်း ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ခပ်အေးအေးပဲ ချောင်းတစ်ချက် ဆိုးလိုက်သည်။
“ဒါက မေးနေစရာ လိုသေးလို့လား... ငါပဲပေါ့”
စုယွီမော့ လုံးဝကို ဆွံ့အမှင်သက်သွားခဲ့ရသည်။
သူမက စုချင်းရွှယ်ရဲ့ ဘေးနားကို ပြေးသွားပြီး ဂရုတစိုက်နဲ့ ထပ်မံ ထိကြည့်ကာ တုန်ရီနေတဲ့ လေသံနဲ့ မေးလိုက်သည် -
"အစ်မ... ဒါက တကယ်ပဲ... ခဲအိုရဲ့ ကလေးလား"
"မဖြစ်နိုင်တာ၊ ခဲအိုက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့် (၁၀) ရှိတဲ့ နတ်ဘုရားတစ်ယောက်ကို ကိုယ်ဝန်ရအောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့ရဲ့ သွေးချင်းဆက်နွှယ်မှုက လုံးဝ မကိုက်ညီဘူးလေ"
သူမက ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ပြီး လျူယွမ်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်မရဲ့ ခဲအိုကတော့ တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ လူသားပဲ။
နတ်ဘုရားအဆင့်အချင်းချင်းတောင် ကလေးရဖို့ ခက်ခဲလှတာကို... အဆင့် ခုနစ်ဆင့်လောက် ကွာခြားနေတာတောင်မှ... ခဲအို... အစ်ကိုကတော့ တကယ်ကို အစွမ်းထက်လွန်းတာပဲ
အရေးကြီးဆုံးက... သုံးရက်ပဲ ကြာသေးတာလေ…
သူမရဲ့ အစ်မကြီးကို ကိုယ်ဝန်ရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။
"ဒါက အစ်မ ကံကောင်းလို့ နေမှာပါ" စုချင်းရွှယ်က ပျော်ရွှင်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
သူမက လျူယွမ်ရဲ့ မျိုးဗီဇတွေက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဘယ်လိုမျိုး ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခဲ့လဲဆိုတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုတော့ ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။
စုယွီမော့က လျူယွမ်ရဲ့ လက်မောင်းကို ကိုင်ပြီး အတင်းအကျပ် လှုပ်ခါလိုက်ကာ သတိပေးတဲ့ လေသံဖြင့် -
"ခဲအို…တကယ်လို့ အဖေသာ ဒါကို သိသွားရင်တော့... အစ်ကို သေပြီပဲ"
"မဟုတ်သေးဘူး "
"ဒီကမ္ဘာမြေကြီး တစ်ခုလုံးပါ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်"