အခန်း ၂၅
Vol. 3 Ch. 25
အပိုင်း (၂၅)
"တကယ်လို့ ချင်းရွှယ်က နတ်ဘုရားမတစ်ပါးဆိုရင် လျူယွမ်လေးက သူမကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ကိုယ်ဝန်ရအောင် လုပ်လိုက်တာလဲ" ဆရာကြီးချင်က အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်ရင်း မေးလိုက်သည် - "ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတွေတောင်မှ မျိုးပွားခြင်းနဲ့ ပတ်သတ်တဲ့ အတားအဆီးတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်မွေးနိုင်ဖို့ နှစ်ပေါင်းရှစ်ရာလောက် ကြိုးစားခဲ့ရတာ၊ လျူယွမ်လေးကတော့ သုံးနှစ်အတွင်းမှာတင် အောင်မြင်သွားတာလေ"
ကျန်းချင်းရွှမ်က သူ၏ မုတ်ဆိတ်ရှည်ကြီးကို သပ်လိုက်ရင်း - "ဒါက မေးနေဖို့ လိုသေးလို့လား၊ ငါ သေသေချာချာ စီမံပေးထားတဲ့ ဖုန်းရွှေအစီအရင်ကြောင့်ပေါ့"
ချန်ကျိုကုန်းက ခေါင်းခါလိုက်ရင်း - "မဟုတ်ပါဘူး… ငါ့ရဲ့ မန္တန်စွမ်းအားက အစွမ်းထက်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်"
အဘွားစွန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း - "ငါ့ရဲ့ အားတိုးဆေးတွေနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံဖြည့်စွက်ဆေးတွေသာ မရှိရင် နင်တို့ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား အချိန်ကုန်တာပဲ အဖတ်တင်မှာ"
"အားလုံးပဲ လေကြီးမနေကြပါနဲ့ဦး" လီဖျောင်ရန်က ရယ်မောလျက် - "ငါတို့က ဘေးကနေ အားပေးရုံ သက်သက်ပါ၊ လျူယွမ်လေးကသာ အတော်ဆုံးပဲ"
ချန်းမိုကမူ အားရပါးရ ရေရွတ်လိုက်သည် - "ဒီလို ခြောက်သွေ့ဆိုးဝါးတဲ့ မြေရိုင်းထဲမှာ မျိုးစေ့ချလိုက်တာတောင် အမြစ်တွယ်၊ အဖူးအပွင့်ပွင့်ပြီး အသီးအပွင့်တွေ သီးပွင့်လာနိုင်တယ်ဆိုတော့… လျူယွမ်လေးက တကယ်ကို ကြီးမားတဲ့ ကံကြမ္မာကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူပဲ"
စကားဝိုင်းက ရှေ့ဆက်လာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများက တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာကြသည်။
"ငါတို့လို အဘိုးအိုကြီးကတော့ အရှက်တရားတွေကို မြိုသိပ်ပြီး ဆက်လက် အသက်ရှင်နေကြရတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ လျူယွမ်ရဲ့ ကလေးကိုတော့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ မွေးဖွားလာနိုင်အောင် သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးရမယ်"
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…
ယွမ်မြောင်၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩသွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမသည် 'ကောင်းကင်ဘုံဆင့်ကဲဖြစ်စဥ်မန္တာန်' ကို အသက်သွင်းကာ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်တွက်ချက်လိုက်သည်။
"ထူးဆန်းတယ်… ချင်းရွှယ်ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲက မျိုးမစစ်ကလေးက ငါဆင်ထားတဲ့ ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချတဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကနေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လွတ်မြောက်သွားရတာလဲ"
ဘယ်သူက သူမကို လျှို့ဝှက်ကူညီပြီး ကာကွယ်ပေးနေတာလဲ။
ဒီကမ္ဘာရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော်ကြောင့်လား။
မဖြစ်နိုင်တာ။ ငါက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ နည်းလမ်းကို အသုံးပြုထားတာ၊ ပြီးတော့ ဒီနေရာရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံစည်းမျဉ်းတွေကလည်း ငါ့ရဲ့ တွက်ချက်မှုအောက်မှာပဲ ရှိတာမို့ သူတို့ သိရှိသွားနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။
ယွမ်မြောင်၏ မျက်ဝန်းများက အလွန်နက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။
"ကြည့်ရတာ ဒီမျိုးမစစ်... မဟုတ်ဘူး၊ ဒီကလေးက တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ ကံတရားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ"
သူမ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရေစီးကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"ဒီလိုဖြစ်မှတော့လည်း ချင်းရွှယ်ကိုပဲ မွေးခိုင်းလိုက်တော့မယ်၊ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမယ်၊ သူက သေချာပေါက် ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရလာမှာပဲ"
"အခုလောလောဆယ် အရေးကြီးဆုံးကတော့ ချင်းရွှယ်ကို သူမဘေးက လူယုတ်မာရဲ့ တကယ့်မျက်နှာဖုံးကို အမှန်အတိုင်း မြင်အောင် ပြရမယ်"
"သူမရဲ့ အချစ်နဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ အချိုသတ်စကားလုံးတွေနဲ့ ထုပ်ပိုးထားတဲ့ အတုအယောင် သက်သက်ပဲ၊ အလွယ်တကူပဲ ပေါက်ကွဲသွားမှာပါ၊ ယောက်ျားတွေဆိုတာ အားလုံး အားကိုးလို့မရဘူး"
ယွမ်မြောင်၏ နှုတ်ခမ်းအစုံက အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။
"လျူယွမ်… နင်သာ ဖောက်ပြန်လိုက်တာနဲ့ ချင်းရွှယ်က နင့်အပေါ် လုံးဝ စိတ်ပျက်သွားလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် သူမက ငါနဲ့အတူ ပြန်လိုက်ခဲ့ဖို့ သေချာပေါက် သဘောတူလိမ့်မယ်”
ညစာစားချိန်တွင်…
စုချင်းရွှယ်သည် သူမကိုယ်တိုင် အစားအစာများကို လုံးဝမတို့ထိဘဲ ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် ညီမဖြစ်သူတို့ စားသောက်နေသည်ကိုသာ တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေခဲ့သည်။
"မိန်းမ… ဘာလို့ ဘာမှမစားတာလဲ" လျူယွမ်က သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ အသားတစ်တုံး ထည့်ပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ အစာငတ်ခံနေတာ" စုချင်းရွှယ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ကြေညာလိုက်သည်။
"အခုကစပြီး ကလေးမွေးတဲ့အထိ ကျွန်မ ရေတစ်ပေါက်၊ ထမင်းတစ်လုတ်မှ မစားတော့ဘူး။ လေကိုတောင် အဝအလင် မရှူတော့ဘူး"
ဒီလိုလုပ်မှသာ ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချဆေးတွေကို အမှတ်မထင် ထပ်ပြီး စားမိသောက်မိတာမျိုး မရှိတော့မှာ ဖြစ်သည်။
"ငါတို့သမီးလေး ဗိုက်ဆာမနေနိုင်ဘူးလား" လျူယွမ်က ဇနီးသည်၏ ဗိုက်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"မဆာပါဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သမီးလေး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ မွေးဖွားလာဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ အာဟာရဓာတ်တွေ ရှိပြီးသားပါ"
ဘေးနားတွင် ရှိနေသော စုယွီမော့က ထိုအသားတုံးကို လှမ်းယူလိုက်ရင်း - "မမ မစားရင် ညီမလေးပဲ စားလိုက်တော့မယ်"
လျူယွမ်က သူမကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရင်း - "မင်းက အစားအစာထဲမှာ ဆေးခတ်ထားမှာကို မကြောက်ဘူးလား"
"မကြောက်ပါဘူး" စုယွီမော့က သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြရင်း စားသောက်ရင်းနှင့် ပြောလိုက်သည် - "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ညီမလေးက ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာမှ မဟုတ်တာ။ မမအတွက် ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျတဲ့ ဝေဒနာကို ညီမလေးပဲ အစားခံပေးလိုက်မယ်"
"စားနေရင်း စကားမပြောနဲ့၊ မင်းရဲ့ တံတွေးတွေ ငါ့ပန်းကန်ထဲ စင်ကုန်ပြီ" လျူယွမ်က သတိပေးလိုက်ပြီးမှ ဆက်မေးလိုက်သည် - "ငါ တစ်ခုလောက် မေးပါဦးမယ်၊ မင်းတို့အဖေက ဆေးခတ်တာလို့ ထင်လား"
"မဖြစ်နိုင်တာ" စုယွီမော့က ခေါင်းခါပြသည် - "ကျွန်မတို့အဖေက ဖြောင့်မတ်တဲ့သူပါ၊ စိတ်တိုတတ်ပေမဲ့ မမကိုတော့ ကွယ်ရာမှာ ဆေးခတ်တာမျိုး ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ သူလုပ်ရင်… ခဲအိုကို မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာတင် ပြာဖြစ်သွားအောင် လက်သီးနဲ့ ထိုးမှာ"
"စုယွီမော့" စုချင်းရွှယ်၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီး သူမ၏ နဖူးကို တောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
ထိတ်လန့်သွားသော စုယွီမော့သည် ချက်ချင်းပင် ထမင်းပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ လျူယွမ်၏ နောက်ကွယ်သို့ ပြေးဝင်ပုန်းကွယ်ရင်း - "ခဲအို… ကယ်ပါဦး" ဟု အော်တော့သည်။
စုချင်းရွှယ်က လျူယွမ်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "ယွီမော့ ပြောတာ တစ်ခုတော့ မှန်တယ်၊ အဖေက ကျွန်မကို ဆေးခတ်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ကျွန်မ သံသယရှိတာကတော့ သွေးမိစ္ဆာဧကရာဇ် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား ဖြစ်လိမ့်မယ်"
လျူယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး - "ဒါပေမဲ့ သူတို့က မင်းကို ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချဆေး ကျွေးရမယ့် အကြောင်းပြချက် မရှိဘူးလေ။ မင်းမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေရင် မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေက အများကြီး လျော့နည်းသွားမှာ၊ အထူးသဖြင့် မွေးဖွားတဲ့အချိန်ဆိုရင် ပိုပြီး အားနည်းသွားမှာဆိုတော့ အဲဒါက သူတို့ အလိုချင်ဆုံး အခြေအနေ မဟုတ်ဘူးလား"
“ငါသာ သူတို့နေရာမှာဆိုရင် မင်းကလေးမွေးလို့ အားအနည်းဆုံးအချိန်ကျမှ တိုက်ခိုက်ပြီး ကလေးကို ဓားစာခံလုပ်ပြီး မင်းကို အညှံခံခိုင်းမှာပဲ”
"ခဲအိုကတော့ တကယ့်ကို လူဆိုးပဲ။ ကြည့်ရတာ ကျွန်မ မကြာသေးခင်က ကြည့်ဖူးတဲ့ လူကြီးကားတွေထဲက ဇာတ်လမ်းနဲ့ တူနေသလိုပဲ" စုယွီမော့က နောက်ကွယ်ကနေ ချောင်းကြည့်ရင်း စနောက်လိုက်သည်။
စုချင်းရွှယ်သည် လျူယွမ် ပြောပြသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာ ဖြူလျော်သွားကာ - "မောင်… မောင်ပြောတာ မှန်တယ်… ဒါဆိုရင် ကျွန်မကို ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျအောင် လုပ်ချင်နေတဲ့သူက ဘယ်သူဖြစ်မလဲ"
"ငါ ထင်တာတော့ ဒီလူက အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်က လာတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်" လျူယွမ်က ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောလိုက်သည် - "သူက မင်းမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာကို မင်းအဖေ သိသွားမှာကို မလိုလားဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုတော့ ငါ အသေအချာ မပြောတတ်သေးဘူး"
စုချင်းရွှယ်က ခေါင်းလေး စောင်းကာ သေသေချာချာ စဉ်းစားလိုက်သည်။
"ဒါဆို… ကျွန်မရဲ့ ဆရာများလား”
“ဒါမှမဟုတ်… ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုလား”
"ကျွန်မရဲ့ အဒေါ် ဖြစ်နိုင်မလား"
"ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မရဲ့ ဦးလေးလား"
"မိန်းမရယ်… မင်းမှာ ဆွေမျိုးတွေ တော်တော်များတာပဲ" လျူယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ရင်း - "ဒါကတော့ ခန့်မှန်းရ ခက်တာပဲ"
သို့သော်လည်း သူသည် စုချင်းရွှယ်၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ အဖြေကို ဖတ်လိုက်နိုင်သည်။
ပထမဆုံး တစ်ယောက်ပဲ။
ဇနီးသည်က အခြားသူတွေကိုပါ ဆွဲထည့်ပြီး လမ်းလွှဲလိုက်တာကတော့…
သူမရဲ့ ဆရာက ထူးခြားတဲ့ ဆက်သွယ်မှုတွေရှိပြီး သူတို့ကို လက်ရှိမှာ စောင့်ကြည့်နေလို့ပင် ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်။
စုယွီမော့က နောက်ကွယ်ကနေ ခေါင်းလေး ပြူထွက်လာရင်း - "ခဲအို… အခုတော့ ခဲအို ဘယ်လိုလူတွေနဲ့ သွားပတ်သက်မိလဲဆိုတာ သိပြီမလား၊ မမက လူကြီးတွေရဲ့ အသည်းကျော်မမမို့ သူတို့ရဲ့ သိက္ခာအတွက်ဆိုရင် ဘာမဆို လုပ်ကြမှာ"
ညစာစားပြီးနောက် စုချင်းရွှယ်က လျူယွမ်ကို ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး အတူတူ ရေချိုးခဲ့သည်။
တကယ်လို့ ငါ့ဆရာက ငါ့ကို ချောင်းကြည့်နေတာ အမှန်ဆိုရင်လည်း ကြည့်ချင်သလောက် ကြည့်ပါစေတော့။
အနည်းငယ် ရှက်စရာကောင်းသော်လည်း၊
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ ဆရာသည်လည်း လျူယွမ်နှင့် သူမတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးကို လက်ခံလာနိုင်လောက်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင်…
လျူယွမ်သည် မကြာသေးမီက တရားမဝင် လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး အမှုသစ်များ ရှိမရှိ စစ်ဆေးရန် သူ၏ လုပ်ငန်းခွင်သို့ သွားခဲ့သည်။
“ဌာနခွဲမှူးလျူ… ရောက်လာပြီပဲ"
ဒုတိယဌာနခွဲမှူး လင်းဝေဝေက ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တက်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
သူမသည် ကလေးမွေးဖွားပြီးနောက် အရင်ကကဲ့သို့ပင် ကောက်ကြောင်းအလှများ ပြန်လည် ပေါ်လွင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမအနေဖြင့် မီးဖွားခွင့် နှစ်လလောက် ထပ်ယူနိုင်သေးသော်လည်း သူမ၏ အထက်လူကြီးထံသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်လာပြီး အမှုထမ်းလိုသဖြင့် မီးဖွားပြီး ကာလပြီးဆုံးသည်နှင့် ရုံးသို့ ချက်ချင်း ပြန်တက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မထင်မှတ်ဘဲ သူမ ရုံးပြန်တက်လာသည့်အချိန်တွင်မူ ဌာနခွဲမှူး လျူယွမ်က ခွင့်ရေရှည် ယူထားလေသည်။
ဘုရားရေ… အထက်လူကြီးမှ မရှိတာ၊ ငါ ခွင့်မယူဘဲ ရုံးတက်မိတာ အလကား ဖြစ်သွားပြီ။
လင်းဝေဝေတစ်ယောက် နောင်တရသွားပြီး သူမ၏ ခွင့်ရက်များကို နှမြောတသ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သို့သော် ယနေ့တွင်မူ လျူယွမ်က ရုံးသို့ ထူးထူးဆန်းဆန်း ရောက်လာခဲ့သည်။
"မင်းရဲ့ မီးဖွားခွင့်က မကုန်သေးဘူး မဟုတ်လား၊ ဘာလို့ အိမ်မှာ ပိုပြီး မနားတာလဲ" လျူယွမ်က အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်ရင်း မေးလိုက်သည်။
အလုပ်လုပ်မည့်အစား အနားယူခွင့်ရတာကို ဘာလို့ အနားမယူဘဲ အလုပ်ထဲ လာရှုပ်နေရတာလဲ။
"ဒါက… ပြည်သူ့အတွက် အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ပဲ မဟုတ်လားရှင်" လင်းဝေဝေက ညို့ဓာတ်ပါပါ ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ကောင်းတယ်… တကယ်ကို တာဝန်သိတတ်တာပဲ၊ မင်းရဲ့ အနာဂတ်က တောက်ပြောင်လာဦးမှာပါ" လျူယွမ်က သူမ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ရင်း - "ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ အလုပ်တွေကိုပါ မင်းပဲ ကူညီပြီး တာဝန်ယူပေးလိုက်တော့၊ ငါ့မိန်းမက ကလေးမွေးတော့မှာမို့ ငါ အိမ်မှာပဲ နေပြီး ပြုစုပေးရမယ်"
မင်းက ဒီလောက် အရည်အချင်းရှိနေမှတော့ အလုပ်တွေ ပိုလုပ်လိုက်ပေါ့၊ တတ်နိုင်တဲ့သူက ပိုလုပ်ရတာ သဘာဝပဲလေ။
"ရှင်… အာ… ဟုတ်ကဲ့ပါ ဌာနခွဲမှူး၊ ကျွန်မ သေချာပေါက် စိတ်ပျက်စေရပါဘူး"
လင်းဝေဝေ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီး နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ကြေကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင်မူ အံ့ဩဝမ်းသာဟန်ဖြင့် - “အမ်… ဌာနခွဲမှူးရဲ့ ဇနီးက ကလေးမွေးတော့မလို့လား၊ ဂုဏ်ယူပါတယ် ဌာနခွဲမှူး"
ချက်ချင်းပင် တစ်ဌာနလုံးရှိ ဝန်ထမ်းများထံမှ ဂုဏ်ယူပါကြောင်း ချီးကျူးသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
လျူယွမ် ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက်၊
လင်းဝေဝေက အသစ်ဖျော်ထားသော လက်ဖက်ရည်ပူပူကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ရေနွေးအိုးထဲမှ ရေနွေးကို လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲသို့ ငှဲ့ပေးရန် ငုံ့လိုက်စဉ်၊ သူမ၏ လက်ချောင်းများက အမှတ်မထင်ဘဲ ရင်ဘတ်ကော်လာကို အနည်းငယ် ဆွဲချလိုက်ရာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရေတို့က ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
“ဌာနခွဲမှူး… ဌာနခွဲမှူးနဲ့ ဇနီးသည်တို့ အတူမနေဖြစ်တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲဟင်" သူမက ရေနွေးငှဲ့ရင်းနှင့် သင်းပျံ့သော လေညင်းသံလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
လျူယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း အေးစက်သွားကာ - "ဒါက မင်း မေးရမယ့် မေးခွန်းမျိုးလား"
“ဌာနခွဲမှူး… ကျွန်မက ဌာနခွဲမှူးရဲ့ ကျန်းမာရေးကို စိတ်ပူလို့ မေးမိတာပါ" လင်းဝေဝေက ထိတ်လန့်သွားဟန်ဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် တောင်းပန်လိုက်သည် - "ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ ကျွန်မမှာ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး"
သူမ ရေနွေးငှဲ့ပြီးသွားသည့်အခါတွင်မူ သူမ၏ တံတောင်ဆစ်က စားပွဲပေါ်ရှိ ဘောပင်ကို အမှတ်မထင် တိုက်မိပြီး အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမသည် စားပွဲအောက်သို့ လိမ္မာယဉ်ကျေးသော ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ငုံ့လျှိုးဝင်ရောက်ကာ ဘောပင်ကို ကောက်လိုက်သည်။
“ဌာနခွဲမှူး…" သူမက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ညို့ဓာတ်ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာလေးက ဝင်းပနေပြီး - "ဌာနမှူးရဲ့ ခါးပတ်က နည်းနည်း လျော့နေသလိုပဲ၊ ကျွန်မ သေချာအောင် ပြန်ပတ်ပေးမယ်လေ"
လင်းဝေဝေသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရင်း သူမ၏ တောက်ပသော နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို လျှာဖြင့် သာသာလေး သပ်လိုက်သည်။
ဖျန်း…
လျူယွမ်က သူမ၏ ငြိမ်ငြိမ်မနေသော လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
ခါးပတ်ကို ပြန်ပတ်ပေးမလို့လား… မင်းက ငါ့ဘောင်းဘီကို ချွတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။
စည်းမရှိတဲ့ မိန်းမ။
"မင်းကို ဒီနေ့ည အချိန်ပိုဆင်းဖို့ အပြစ်ပေးလိုက်တယ်"
သူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်၍ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
လင်းဝေဝေတစ်ယောက် လန့်နိုးလာသကဲ့သို့ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။
"စောစောက ငါ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ… ငါ တကယ်ပဲ ဌာနခွဲမှူးနဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာ အတူနေချင်စိတ် ပေါက်သွားတာလား"
"ငါက သူ့ကို အထင်ကြီး လေးစားမိတာ မှန်ပေမဲ့… ငါက အိမ်ထောင်သည် မိန်းမတစ်ယောက်ပဲလေ"
သူမ ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြစ်ရင်း ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။
"တော်သေးတာပေါ့… စောစောက အောင်မြင်မသွားလို့"
"နေဦး… ဌာနခွဲမှူးက ငါ့ကို ဒီနေ့ည အချိန်ပိုဆင်းခိုင်းတယ်ဆိုတော့… ဒါက သူ တစ်ခုခုကို အရိပ်အမြွက် ပြလိုက်တာလား မသိဘူး…"