အခန်း ၂၉
Vol. 3 Ch. 29
အပိုင်း (၂၉)
"မမ... ညီမ တကယ်မှားမှန်း သိပါပြီ"
တစ်ရက်လုံးလုံး ဒူးထောက်ထားရတာမို့ စုယွီမော့တစ်ယောက် အခုတော့ အစ်မဖြစ်သူ စုချင်းရွှယ်ရဲ့ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး မျက်ရည်တွေ၊ နှပ်ချေးတွေနဲ့ ဘယ်လိုမှ မလွှတ်တမ်း တွယ်ကပ်ထားတော့သည်။
"နင် ဘာမှားတာလဲ" စုချင်းရွှယ်က ငုံ့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ညီမ အရက်မသောက်သင့်ဘူး၊ ပြီးတော့... ခဲအိုကိုလည်း လုံးဝ မမြှူဆွယ်သင့်ဘူး" စုယွီမော့က မျက်ရည်စက်လက်နဲ့ မျက်နှာလေးကို ပင့်မော့ကာ - "ညီမ ကျိန်ဆိုရဲပါတယ်၊ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ အဲ့လိုမဖြစ်စေရဘူး"
ပြောပြီးတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် သူမက မြှောက်ပင့်စကားတွေကို တရစပ် ပြောတော့သည်။
"မမက အကောင်းဆုံးပဲ၊ မမက အဆုံးမဲ့ကောင်းကင်ဘုံမှာ အလှဆုံး အမျိုးသမီးပဲဟာ၊ စိတ်နှလုံးလည်း ကောင်းတယ်၊ သဘောလည်း ကောင်းတယ်၊ ကောင်းကင်က လမင်းကြီးလိုပဲ လင်းလက်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့တာ။ မမက ညီမကို ဒီလိုကြီး ထာဝရ ဒူးထောက်ခိုင်းထားမှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"
"တော်စမ်း"
စုချင်းရွှယ်က သူမရဲ့ မြှောက်ပင့်စကားတွေကို လုံးဝ နားမယောင်ဘဲ ဘေးက လျူယွမ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး - "သွား၊ နင့်ခဲအိုကို တောင်းပန်လိုက်။ သူက နင့်ကို ခွင့်မလွှတ်ရင်တော့ နင် ဒီမှာပဲ ဆက်ပြီး ဒူးထောက်နေရမယ်"
စုယွီမော့ရဲ့ မျက်နှာလေး ချက်ချင်း ညှိုးငယ်သွားပြီး လျူယွမ်ရဲ့ ခြေထောက်ဆီ ဒူးတရွတ်တိုက် သွားဖက်ကာ၊ သံမဏိကိုတောင် အရည်ပျော်စေနိုင်မယ့် သနားစဖွယ် အသံလေးနဲ့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရှာတော့သည်။
"ခဲအို... ညီမ မှားမှန်း သိပါပြီ။ ခဲအိုက ပညာရှိပြီး သတ္တိလည်း ရှိတယ်၊ စိတ်နေစိတ်ထားကလည်း ထူးကဲလွန်းလှတယ်။ ခဲအိုလို လူမျိုးက ညီမလို မသိနားမလည်တဲ့ သူတစ်ယောက်ရဲ့ အမှားကို စိတ်ထဲထားမှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"
“ခဲအိုက ညီမရဲ့ ဆရာသမားလိုပါပဲ၊ ညီမရဲ့ ဘဝလမ်းခရီးကို အလင်းပြပေးတဲ့ မီးပြတိုက်ကြီးပါ...”
လျူယွမ်တစ်ယောက် သူမရဲ့ မြှောက်ပင့်စကားတွေကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်း ထသွားခဲ့ရသည်။
ဒါဟာ တကယ့်ကို ပြင်းပြတဲ့ ရှင်သန်လိုစိတ်ပဲ ဖြစ်ရပေမည်။
"ကဲပါ... တော်ပါတော့၊ ထတော့။ မင်းအစ်မက ကလေးမွေးတော့မှာ၊ ဒီလိုကြီး ငိုယိုနေတာ နိမိတ်မကောင်းဘူး"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခဲအို"
စုယွီမော့တစ်ယောက် ချက်ချင်း ပြန်လည်တက်ကြွလာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ ဝုန်းခနဲ ထရပ်ကာ လျူယွမ်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ နှလုံးသားပုံစံ အကြီးကြီး လုပ်ပြလိုက်သည်။
"ခဲအို... ညီမ ချစ်တယ်နော်"
အဲဒီနောက် သူမက စုချင်းရွှယ်ရဲ့ ဘေးကို ပြေးသွားပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ၊ သူမရဲ့ ဝိုင်းစက်နေတဲ့ ဗိုက်ကြီးကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"တူမလေးရေ... ငါက သမီးရဲ့ ဒေါ်ဒေါ်လေ။ သမီး မွေးလာရင် ဒေါ်ဒေါ်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိသမျှ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေအကုန် လိုက်ကျွေးမယ် ဟုတ်ပြီလား"
သူမက ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး အစ်မနဲ့ ခဲအိုတို့ ကြားထဲ အတင်းတိုးဝင်ကာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ဆတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ 'WeChat Moments' မှာ စာတိုလေးတစ်ခုနဲ့ တင်လိုက်သည် - " မိသားစုလေး"
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ WeChat မှာတော့ တစ်ကိုယ်တည်းအထီးကျန်စွာနဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်မှ ရှိမနေပေ။
ဒီဓာတ်ပုံက သူမကိုယ်တိုင် ပြန်ကြည့်ဖို့သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ…
ယွန်းမြောင်က တိမ်တိုက်တစ်ခုပေါ်မှာ တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ရင်း ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို တွက်ချက်နေသည်။
လင်အန်းမြို့တွင်းက လှုပ်ရှားမှုတိုင်းဟာ သူမရှေ့က ရေမှန်ပြင်ပေါ်မှာ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။
"ဒုက္ခပဲ"
ယွန်းမြောင်ရဲ့ အမူအရာက လေးနက်သွားပြီး - "ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံးတပည့် စုချင်းရွှယ်နဲ့ အတူအိပ်ခဲ့တဲ့ ဒီလူသားက... တကယ်ကြီး စစ်မှန်တဲ့ အချစ်စစ်ဖြစ်နေတာပါလား"
"ငါ ကမ္ဘာမြေရဲ့ ကံကြမ္မာစွမ်းအားတွေကို လှည့်စားပြီး သူ့ကို တစ်ရက်တည်းမှာတင် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး (၄) ကြိမ်တောင် ဖန်တီးပေးခဲ့တာလေ"
"ရုံးက စာရေးမလေး၊ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက အလှပန်းလေး၊ သူဌေးသမီးလေး၊ ပြီးတော့... ခယ်မလေးနဲ့ တားမြစ်ထားတဲ့ အချစ်..."
"ဒါပေမဲ့ သူက စုချင်းရွှယ်ကလွဲရင် တခြား ဘယ်အမျိုးသမီးအပေါ်မှာမှ ကာမစိတ် အနည်းငယ်မျှ မပြခဲ့ဘူး"
ယွန်းမြောင်က ဒီအဖြစ်အပျက် (၄) ခုလုံးမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ လျူယွမ်ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အပြောင်းအလဲတွေကို သေသေချာချာ ပြန်လည် ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က အပြင်ပန်း ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ထိတွေ့မှုကိုပဲ ကြည့်တာမဟုတ်ဘဲ လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲက အနက်ရှိုင်းဆုံး အတွေးတွေအထိကို အမြစ်ကလှန်ပြီး ကြည့်ရှုတာ ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတစ်ခုမှာ စုယွီမော့နဲ့ လျူယွမ်တို့ ဖက်မိခဲ့ကြပေမဲ့ လျူယွမ်ရဲ့ စိတ်က ကျောက်ဆောင်လို တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး စုယွီမော့ကသာ စိတ်ကစားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ယွီမော့... နင်က နင့်အစ်မရဲ့ ယောက်ျားကို တကယ်ကြီး သဘောကျနေတာလား။ ဒါက တကယ်ကို လွန်လွန်းတယ်"
ယွန်းမြောင်တောင် ဒါကို ကြည့်ပြီး ဆက်မခံစားနိုင်တော့ပေ။
သူမက အကြောင်းနဲ့ အကျိုးကိုသာ ဖန်တီးပေးနိုင်တာဖြစ်ပြီး မရှိတဲ့အရာကို အတင်းလုပ်ယူလို့မရပေ။
ဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် စုယွီမော့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ခဲအိုဖြစ်သူအပေါ် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ခံစားချက် ရှိနေတာ အမှန်ပင်။
'နောက်မှ နင့်အဖေကို နင့်ကို ကောင်းကောင်း ဆုံးမခိုင်းရမယ်'
ယွန်းမြောင်က စုယွီမော့ရဲ့ ဆရာမဟုတ်တာမို့ သူမကို ဆုံးမပိုင်ခွင့် မရှိပေ။
အခု အရေးကြီးဆုံးအလုပ်က သူမရဲ့ အဖိုးတန်တပည့်လေး စုချင်းရွှယ်ကို သူမနဲ့အတူ အိမ်ကို လိုက်ခဲ့ဖို့ပင် ဖြစ်သည်။
“ဟန့်... ကမ္ဘာပေါ်မှာ အချစ်စစ်ဆိုတာ ရှိတယ်လို့ ငါမယုံဘူး"
"ဒါက သွေးဆောင်မှုတွေက မကြီးမားသေးလို့ ဒါမှမဟုတ် မများပြားသေးလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်"
"လျူယွမ်... မင်း ဘယ်လောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်မလဲဆိုတာ ငါကြည့်ချင်သေးတယ်"
ယွန်းမြောင်ကတော့ အရှုံးမပေးချင်သေးပေ။
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ လျူယွမ်အပေါ် ထားတဲ့ အမြင်ကတော့ တော်တော်လေး ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ရဲ့ နာမည်ကိုပါ စတင် လက်ခံလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မသိလိုက်မသိဘာသာနဲ့ပဲ (၃) လတာ အချိန်ကာလ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။
စုချင်းရွှယ်က ကိုယ်ဝန် (၁၀) လထဲ ရောက်နေပြီဖြစ်လို့ မွေးဖွားဖို့ နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကာ သူမရဲ့ ဗိုက်ကြီးက မိုးပျံပူဖောင်းကြီးလို ဖောင်းကားနေခဲ့သည်။
သူမက ပိုးထည်ဂါဝန်အရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ၎င်းက သက်တောင့်သက်သာ ရှိစေသလို ဗိုက်ကိုလည်း ဖုံးကွယ်ပေးထားတာမို့ သူမကို နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလို အသွင်ဆောင်စေသည်။
"မိန်းမ... ဒါကို မောင့်ကို ပေး"
သူမက လျှော်ဖွတ်ဖို့ အဝတ်တောင်းကို မလာတာ မြင်တော့ လျူယွမ်က ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး ယူလိုက်ကာ အဝတ်လျှော်စက်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သူက အိမ်မှုကိစ္စအားလုံးကို တာဝန်ယူချင်ပေမဲ့ စုချင်းရွှယ်က လုံးဝ ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။
"မောင်... ကျွန်မကို တကယ်ကြီး ဂရုစိုက်စရာ မလိုပါဘူးဆို"
သူမက ဗိုက်ကြီး အကြီးကြီးနဲ့ ဖြစ်နေပေမဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကတော့ အလွန် ဖျတ်လတ်လွန်းလှပြီး ဆိုဖာရှေ့က နေရာလွတ်ဆီ လျှောက်သွားကာ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ၁၈၀ ဒီဂရီ ဖြဲချပြီး အလွယ်တကူ ထိုင်ပြလိုက်သည်။
လျူယွမ် - "မိန်းမရာ... လျှောက်မဆော့ပါနဲ့ဦး"
"ရပါတယ်... ကျွန်မ သမီးလေးကို သိုင်းသင်ပေးနေတာပါ"
စုချင်းရွှယ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
မိခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မိမိဗိုက်ထဲက သမီးလေးရဲ့ အခြေအနေကို စက္ကန့်မလပ် ကောင်းကောင်း ခံစားမိနေသည်။
သူမ လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ ဗိုက်ထဲက သမီးဖြစ်သူကလည်း တပြိုင်နက်တည်း ခြေထောက် ဖြဲချလိုက်တာ ဖြစ်သည်။
"မောင်... ကျွန်မတို့ သမီးလေးက သိုင်းကျင့်ရတာ သိပ်ဝါသနာပါတာပဲ"
စုချင်းရွှယ်ရဲ့ လေသံက ဂုဏ်ယူမှုတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး - "သူမက အခုကတည်းက စုမိသားစုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း သိုင်းပညာဖြစ်တဲ့ [မဟာအနန္တ နယ်မြေဖိနှိပ်ခြင်း] ကို တတ်မြောက်နေပြီ သိလား"
"တကယ်ကြီးလား" လျူယွမ်က အံ့သြတုန်လှုပ်စွာနဲ့ အနားတိုးသွားပြီး ဇနီးသည်ရဲ့ ဗိုက်ကို ထိလိုက်ကာ - "ငါတို့ သမီးလေးက ဒီလောက်တောင် တော်တာလား။ ဗိုက်ထဲမှာတင် စပြီး သိုင်းကျင့်နေပြီပေါ့"
"ဒါတင်မကဘူးနော်... ခြံထဲက အဘိုးချန်း ကုချင်းတီးတိုင်း သမီးလေးက ဗိုက်ထဲမှာတင် ငြိမ်ငြိမ်လေး တရားမှတ်ပြီး နားထောင်နေတတ်တာ"
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ စုချင်းရွှယ်က ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ဖြဲထားရာကနေ တစ်ဆက်တည်း လက်ပစ်လှန်ပြီး ဇောက်ထိုးရပ်လိုက်ပြန်သည်။
ဒါတင်မကသေးဘဲ... လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းရဲ့ ထိပ်ဖျားလေးနဲ့သာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လုံးဝ မလှုပ်မယှက် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်လိုက်ပြန်သည်။
လျူယွမ်တစ်ယောက် လန့်ဖျပ်သွားတော့သည်။
သူ့မိန်းမက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လွန်းလှသည်၊ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုကလည်း ကြောက်ခမန်းလိလိပင်။
"မိန်းမ... ကလေးမွေးဖို့ ဘယ်လောက်လိုသေးလဲ" သူက အမြန် မေးလိုက်သည်။
"ဒီ... ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"
"တကယ်ကြီး ဆေးရုံမသွားဘူးလား" လျူယွမ်မှာ စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
စုချင်းရွှယ်က ဂရုမစိုက်ဟန်နဲ့ - "မသွားပါဘူး... ကလေးမွေးတာပဲဟာ၊ ဆေးရုံ သွားစရာလား။ အိမ်မှာတင် မတ်တတ်ရပ်ပြီး မွေးလိုက်ရုံပဲ၊ မခက်ခဲပါဘူး"
လျူယွမ် - "မခက်ခဲဘူး ဟုတ်လား... မိန်းမကတော့ တကယ် သတ္တိရှိတာပဲ"
စုချင်းရွှယ်က သူ့ရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို သတိပြုမိပြီး ချော့မော့လိုက်သည် - "မစိုးရိမ်ပါနဲ့ မောင်ရဲ့၊ အဘွားစွန်းလည်း ကူညီဖို့ ရှိနေတာပဲ။ ကျွန်မ တကယ် မမွေးနိုင်ရင် သူမကို အကြံဉာဏ် တောင်းလို့ရတာပဲဟာ"
လျူယွမ်လည်း နောက်ဆုံးတော့ မိန်းမဖြစ်သူကို ဆေးရုံသွားဖို့ အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ပေ။
ကိုယ်ဝန် (၁၀) လရှိနေပြီး လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ဇောက်ထိုးရပ်နိုင်တဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးကို ဘယ်သူကများ မြင်ဖူးလို့လဲ။
ဒါကို သားဖွားမီးယပ်ဌာနက ဆရာဝန်တွေနဲ့ သူနာပြုတွေ မြင်ရင်တော့ တကယ်ကြီး လန့်သေသွားကြပေလိမ့်မည်။
ဒါ့အပြင် အရေးကြီးဆုံးအချက်ကတော့... အငြိမ်းစား ဆရာကြီးတွေ စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ဒီခြံဝင်းကြီးက ဆေးရုံထက်စာရင် အများကြီး ပိုပြီး လုံခြုံစိတ်ချရတာကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်ဘုံကတော့ စုချင်းရွှယ်အပေါ် တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်တော့မည့်ပုံ ရှိနေသည်။
လျူယွမ်က ဇနီးသည်ရဲ့ ဘေးကို လျှောက်သွားပြီး ဖောင်းကားနေတဲ့ ဗိုက်ကြီးကို ကြည့်ကာ သနားကရုဏာ သက်စွာနဲ့ အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - "သမီးလေး... ဘေးကင်းကင်းနဲ့ မွေးဖွားလာရမယ်နော်၊ မမေမေကို ဒုက္ခမပေးနဲ့ဦး"
ချောမွေ့နေတဲ့ ဗိုက်ကလေးက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားရာ သမီးဖြစ်သူက သဘောတူတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သလိုပင်။
"သမီးလေး... မေမေ့ဆီကနေ ဒီကွက်ကို သင်ယူလိုက် - [လက်ညှိုးညွှန်ရာ ကမ္ဘာမြေ]"
ဇောက်ထိုးရပ်နေတဲ့ အနေအထားကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း စုချင်းရွှယ်က နည်းစနစ်တွေကို စတင် သင်ကြားပေးလိုက်ရာ ဗိုက်ထဲက သမီးငယ်လေးကလည်း လိုက်လံပြီး လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။
ချက်ချင်းပင်...
"ဟင်... "
စုချင်းရွှယ်က သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းကို ကြည့်ရှုနိုင်စွမ်း ရှိတာမို့ သမီးဖြစ်သူရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အထင်အရှား မြင်နေရသည်။ သူမက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာနဲ့ -
"မောင်... ကျွန်မတို့ သမီးလေးက... ဦးတည်ရာတွေကို သိနိုင်စွမ်း အားနည်းတယ်ထင်တယ်"
"ဘာလို့ အဲလိုပြောတာလဲ" လျူယွမ်က နားမလည်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
"သူမက အထက်၊ အောက်၊ ဘယ်၊ ညာကို ခွဲခြားနိုင်ပုံမရဘူး" စုချင်းရွှယ်က ရှင်းပြသည် - "သူမ ဇောက်ထိုးဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ သူမရဲ့ လက်ညှိုးလေးက ကမ္ဘာမြေရဲ့ ဗဟိုချက်ဆီကို မညွှန်ဘဲ ကောင်းကင်ယံဆီကို ညွှန်နေလို့"
"ကောင်းကင်ယံ ဟုတ်လား" လျူယွမ်က ဆွဲငင်အားကြောင့် အောက်ကို လျှောကျမသွားတဲ့ ဇနီးသည်ရဲ့ ဂါဝန်အရှည်ကို မသိစိတ်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
သူ့ရဲ့ ဦးနှောက်က လျှင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် - "မိန်းမ... သမီးလေးရဲ့ အမြင်ကနေ ကြည့်ရင်တော့ သူမ မှားနေတာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်"
လက်ညှိုးက အမြဲတမ်း ထွက်ပေါက်တစ်ခုတည်းဆီကိုသာ ညွှန်ပြနေတာ မဟုတ်ပါလား။
စုချင်းရွှယ် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားမှုတွေ ရပ်တန့်သွားပြီး အခြေအနေတစ်ခုခု ထူးခြားနေတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"မောင်... သမီးလေးက ကျွန်မရဲ့ ရေမွှာအိတ်ကို လက်နဲ့ လှမ်းထိုးနေသလိုပဲ"
"သူမ... အပြင်ထွက်ချင်နေပြီ ထင်တယ်"