အခန်း ၃၇၉

အပိုင်း(၃၇၉)

တောက်ရွှိုင်နန်းတော်သည် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း၏ ကျင့်စဉ်နယ်မြေ ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် မည်သည့် နတ်ဝိညာဉ်အာရုံ စူးစမ်းမှုမျိုးကိုမဆို ပိတ်ဆို့ကာကွယ်ထားလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ကိုယ်တိုင်က ဤအတားအဆီးများကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး မဟာမိုးကြိုး ကျောင်းတော် မှ ရူလိုင်ဘုရားကို ရှာဖွေရန် နတ်ဝိညာဉ်အာရုံ ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် သည် ၎င်းကို သတိပြုမိသွားလေသည်။

ထို့နောက် နတ်ဝိညာဉ်အာရုံ ဖြင့် ညင်သာစွာ ဖြန့်ကြက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုတာကို ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် နားလည်သဘောပေါက်သွားလေတော့သည်။

စွန်းဝူခုန်း သည် နန်းတွင်းအရက်ကို ခိုးယူခဲ့သည့်အပြင် ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် ကိုပါ မူးယစ်သွားစေခဲ့ပြီး ထိုသို့ မူးယစ်နေစဉ်အတွင်း ရွှမ်ကျန်းဆရာတော်သည် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ တောက်ရွှိုင်နန်းတော် ထဲမှ နတ်ဆေးလုံးများကိုပါ အမှန်တကယ်ပင် ခိုးယူစားသောက်ခဲံသည်။

ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် ၏ အမြင်တွင် ရွှမ်ကျန်းဆရာတော်သည် စွန်းဝူခုန်း ၏ လမ်းလွဲသို့ ဆွဲဆောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်မှာ သေချာနေပေသည်။

ရူလိုင်ဘုရား၏ ဒုတိယမြောက် တပည့်တော်ကြီးက ယခု ဘယ်လိုပုံစံတောင် ဖြစ်နေပြီလဲဆိုတာ ကြည့်ပါလော...။

အရက်သောက်ခြင်း၊ အသားစားခြင်း၊ လောင်းကစားလုပ်ခြင်း...

ဘာတစ်ခုမျှ အလွတ်မပေးပါချေ။ ထိုအရာကို သန့်စင်သည့် ရဟန်းမြတ် တစ်ပါးဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ပါဦးမည်လော။

သူကိုယ်တိုင် အရက်သောက်၊ အသားစား၊ လောင်းကစား လုပ်ရုံတင်မကဘဲ ဝူကျွမ်းကျောင်းတော်ကိုတောင်မှ ကူးစက်သွားစေခဲ့သေးသည်။

သည်ရက်ပိုင်းအတွင်း ဝူကျွမ်းကျောင်းတော် သည် ဝူကျွမ်း မာဂျောင်ရုံ ကြီးအဖြစ်သို့ နီးပါး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရာ အထက်တန်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီး များစွာ၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံနေရလေသည်။

...

ဤအချိန်တွင် မဟာမိုးကြိုး ကျောင်းတော် ရှိ ရူလိုင်ဘုရား ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ အလွန်အမင်း ဒုက္ခရောက်နေသည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း က သူတို့ကို တာဝန်ယူဖြေရှင်းပေးရန် လာရောက်တောင်းဆိုနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် နှင့် စွန်းဝူခုန်း တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ယခုအခါ မဟာယနဂိုဏ်း ဝင်များ ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်ပြီး သူတို့သည် တောက်ရွှိုင်နန်းတော်တွင် မူးယစ်နေခဲ့ကြသည်။ ထို့ပြင် ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် ကပင်လျှင် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း၏ နန်းတော်ထဲရှိ နတ်ဆေးလုံးများကို အမှန်တကယ် စားသုံးခဲ့သည်ဆိုခြင်းက ရူလိုင်ဘုရား အား လွန်စွာ အခက်တွေ့သွားစေခဲ့သည်။

"အောမိတော်ဖော... ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ... ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် က ခင်ဗျားရဲ့ တောက်ရွှိုင်နန်းတော် ထဲက နတ်ဆေးလုံး ဘယ်နှလုံးလောက်များ ခိုးသွားမိပါသလဲ..."

အခက်တွေ့နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ရူလိုင်ဘုရား ၏ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံ က ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ထံသို့ စူးစမ်းမေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ရွှမ်ကျန်းဆရာတော်၏ ပြဿနာများက သူ့ထံသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ကူညီဖုံးကွယ်ပေးရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သို့သော် ထိုသို့မလုပ်ဆောင်မီ တောက်ရွှိုင်နန်းတော် ၏ ဆုံးရှုံးမှုပမာဏ မည်မျှရှိသည်ကို အရင်ဆုံး သိရှိရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလော။

ရူလိုင်ဘုရား၏ မေးမြန်းမှုကို ကြားသောအခါ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ကျုပ် အခုလေးတင် ဆေးလုံးသိုလှောင်ခန်း ကို သေချာစစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီ… အဆိပ်ပြေဆေးလုံး ဆယ့်သုံးလုံး၊ ဝိညာဉ်ခေါ်ဆေးလုံး သုံးလုံး နဲ့ တန်ဖိုးအကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ မိစ္ဆာဧကရာဇ် ဆေးလုံး တစ်လုံး ပျောက်ဆုံးသွားတယ်..."

ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ကြွေပုလင်းများနှင့် ဘူးသီးခြောက်များကိုသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း သည် ဆေးလုံးသိုလှောင်ခန်း အတွင်းရှိ တိကျသော ဆုံးရှုံးမှုများကို တွက်ချက်ထားပြီးဖြစ်လေသည်။

"ဒါက..."

အခက်တွေ့နေသော အမူအရာ ရှိနေသည့် ရူလိုင်ဘုရား မှာ ဤဆုံးရှုံးမှုများအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ညိုမည်းသွားလေတော့သည်။

"ဖွတ်... ဟားဟားဟား..."

ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်၏ အိပ်ဆောင်အတွင်း၌ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ ဆုံးရှုံးမှုအစီရင်ခံစာကို ကြားပြီးနောက် ကြီးမြတ်သော ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် သည် ရုတ်တရက် ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အလွန်ရယ်ရသော ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ အားရပါးရ အသံထွက်ရယ်မောလိုက်လေတော့သည်။

"အဆိပ်ပြေဆေးလုံးက အဆိပ်ဖြေဖို့ သုံးတာလေ… ဝိညာဉ်ခေါ်ဆေးလုံး က လူသေပြီးရင် သုံးတာ... မိစ္ဆာဧကရာဇ် ဆေးလုံးက တန်ဖိုးကြီးပေမဲ့ မိစ္ဆာတွေအတွက်ပဲ သုံးလို့ရတာလေ... အဲဒီ ဆေးလုံးသုံးမျိုးစလုံးက ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် အတွက်တော့ ဘာမှ အသုံးမဝင်တဲ့ဟာတွေချည်းပဲ... သူ... သူက အဲဒီဆေးလုံးတွေကို အရက်မူးပြီး ခိုးစားသွားတယ်တဲ့လား... ဟားဟားဟား..."

ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ် သည် အလွန်ပင် ရယ်မောပျော်ရွှင်နေလေသည်။

အကယ်၍ စွန်းဝူခုန်းသာ ယခင်ကလိုမျိုး ပါရမီစွမ်းရည်နှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို တိုးတက်စေသည့် ဆေးလုံးများစွာကို စားသုံးခဲ့မည်ဆိုပါက ပြစ်မှုကျူးလွန်သည်မှန်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အကျိုးအမြတ်တစ်ခုခု ရရှိသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရွှမ်ကျန်းဆရာတော်မှာမူ မည်သို့နည်း။ သူသည် ပြစ်မှုကျူးလွန်ခဲ့ပြီး ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ကိုယ်တိုင် လက်ပူးလက်ကြပ် ဖမ်းမိခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူစားသုံးခဲ့သော ဆေးလုံးများမှာ ဘာမှအသုံးမဝင်သည့်အပြင် သူ့အတွက် အကျိုးအမြတ် တစ်စုံတစ်ရာမျှပင် မပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့ချေ။

ရူလိုင်ဘုရား၏ စိတ်အခြေအနေမှာ မည်မျှပင် ဆိုးရွားနေမည်ကို တွေးကြည့်၍ ရနိုင်ပေသည်။

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း က တာဝန်ယူဖြေရှင်းပေးရန် လာရောက်တောင်းဆိုနေပြီဖြစ်ရာ လျော်ကြေးပေးရမည်မှာ မလွဲမသွေပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် စားသုံးခဲ့သော ပစ္စည်းများမှာ အနည်းငယ်မျှပင် အသုံးမဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ ရွှမ်ကျန်းဆရာတော်သာ ပါရမီစွမ်းရည်နှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို တိုးတက်စေနိုင်သော ရွှေဆေးလုံး သို့မဟုတ် နတ်ဆေးလုံး ကဲ့သို့သော အရာများကို စားသုံးခဲ့မည်ဆိုပါက တမင်သက်သက် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု သံသယဝင်စရာ ရှိနိုင်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ဤဆုံးရှုံးမှုသတင်းများက ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်၊ ရူလိုင်ဘုရား သို့မဟုတ် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူတို့အားလုံးက ရွှမ်ကျန်းဆရာတော် သည် တမင်သက်သက် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း လုံးဝမဟုတ်ဘဲ အရက်မူးသွားပြီးနောက် မသိစိတ်ဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်သွားကြလေသည်။

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း သည် သူ၏ ဆေးလုံးသိုလှောင်ခန်း အတွင်းရှိ ဆုံးရှုံးမှုများကို စာရင်းပြုစုရုံသာမကဘဲ သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်အာရုံ ကို အသုံးပြု၍ ကျန်းလျို အား စစ်ဆေးခဲ့ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မည်သည့်ဆေးလုံးမျှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိကြောင်းကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ၎င်းတို့အားလုံးကို တစ်ကြိမ်တည်း စားသုံးပစ်ခဲ့ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ထပ်မံသံသယမဝင်တော့ချေ။

နတ်ဆေးလုံးများ အခိုးခံရခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ရူလိုင်ဘုရား နှင့် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း တို့ နောက်ဆုံးတွင် မည်သို့သော သဘောတူညီချက်များ ရရှိကာ ပြေလည်မှုရယူခဲ့ကြသည်ကိုမူ ကျန်းလျို မသိရှိခဲ့ပေ။

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ စွမ်းအားအောက်တွင် ကျန်းလျို သည် ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိဘဲ ချက်ချင်းပင် အိပ်မောကျနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းလျိုသည် အိပ်မက်မှ နိုးထလာချိန်၌ လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တန်းတစ်ခုအလယ်တွင် ရောက်ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူတစ်ယောက်တည်းသာ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ဘေးတွင် စွန်းဝူခုန်း မှာ အရက်နံ့များ ထောင်းထောင်းထလျက် အိပ်မောကျနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ... တောက်ရွှိုင်နန်းတော် ထဲမှာ မဟုတ်ဘူးလား... ဒါမှမဟုတ် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း က ငါ့ကို အပြင်ကို တိုက်ရိုက် လွှင့်ပစ်လိုက်တာများလား..."

ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းလျို ၏ အသိစိတ်များ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာကာ တောက်ရွှိုင်နန်းတော် တွင် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ လက်ပူးလက်ကြပ် ဖမ်းမိခြင်းခံခဲ့ရပုံကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားလေသည်။

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်ကို တွေးမိသောအခါ ကျန်းလျို သည် အနည်းငယ် နောင်တရမိသွားသည်။

အကယ်၍သာ စောစောကတည်းက သိခဲ့မည်ဆိုပါက သူ ဘာလို့များ ရွေးချယ်နေခဲ့မိပါသနည်း။ အချိန်မဆွဲဘဲ ဆေးလုံးများအားလုံးကို သူ၏ နေရာလွတ် သိုလှောင်ခန်း ထဲသို့ တစ်ခါတည်း လောင်းထည့်ခဲ့သင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ ကောင်းကင်ဘုံ သို့ သွားရောက်ခဲ့ရခြင်းမှာ အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

ပထမတစ်ခုမှာ ကျောက်စိမ်းသေရည် ဖြစ်သည်။ အရက်အိုးတစ်ဝက်ကျော် ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် အကယ်၍ သူ နေ့စဉ် တစ်ငုံစီ သောက်မည်ဆိုပါက တစ်လ သို့မဟုတ် နှစ်လခန့်အထိ ခံလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလော။

ကျောက်စိမ်းသေရည် တစ်အိုးသည် သူ့အား အတွေ့အကြုံမှတ် သန်း ၂၀ အထိ တိုးတက်စေနိုင်ရာ အိုးတစ်ဝက်ကျော်ဆိုသည်မှာ အတွေ့အကြုံမှတ် ၁၀ သန်းကျော် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုကိုပါ တိုးတက်စေနိုင်စွမ်းရှိသဖြင့် အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသော အကျိုးအမြတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် တောက်ရွှိုင်နန်းတော် မှ ရွေးချယ်ယူဆောင်လာခဲ့သော ပစ္စည်းများမှာလည်း အလွန်အသုံးဝင်လှပေသည်။

အဆိပ်ပြေဆေးလုံး နှင့် ဝိညာဉ်ခေါ်ဆေးလုံး တို့သည် သင့်လျော်သော အချိန်တွင် ကြီးမားသော အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို ပေးစွမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားပုံရသော နောက်ဆုံး ဆေးလုံးတစ်လုံးလည်း ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းမှာ ကိုးကြိမ် သန့်စင် ရွှေဆေးလုံး များ ဖြစ်နေမည်လော...

အချက်အလက်များကို မစစ်ဆေးရသေးဘဲ သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ သူ ပစ်ထည့်ခဲ့သော နောက်ဆုံး ဆေးလုံးကို တွေးမိလိုက်သောအခါ ကျန်းလျို ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များနှင့် သိချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။ သူသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

‘သိုလှောင်ခန်း...’

သိုလှောင်ခန်းသည် ကျန်းလျို၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့၏။ သူ၏ အကြည့်များမှာ ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းကို ဖြာထွက်နေသော နောက်ဆုံးဆေးလုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

လက်နှင့်ကိုင်ကြည့်ရန်ပင် မလိုဘဲ သိုလှောင်ခန်းထဲရှိ ဆေးလုံးကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဆေးလုံး၏ သက်ဆိုင်ရာ အချက်အလက်များက ကျန်းလျို၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

***