အခန်း ၃၈၆

အပိုင်း(၃၈၆)

နတ်စံအိမ်တော် အတွင်း၌မူ စာရွက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကျူးပါကျဲသည် နောက်ထပ် မည်သို့ဆက်လုပ်ရမည်ကို ဆွေးနွေးရန် စွန်းဝူခုန်းထံသို့ သွားရောက်ခဲ့လေသည်။ ဆရာတော်က သူ့ကို လာမကယ်ရန် ပြောထားသော်လည်း ထိုမိစ္ဆာကောင်များသည် မနက်ဖြန်တွင် သူ့ကိုသတ်ပြီး သူ၏အသားကို စားကြတော့မည့်ပုံပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

"မလန့်ပါနဲ့... ငါ ဆရာ့ဆီအရင်သွားပြီး အခြေအနေကို မေးကြည့်ဦးမယ်…"

စွန်းဝူခုန်းက အလျင်စလိုမရှိဘဲ ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ နောင်တော်ကြီး... မြန်မြန်သာ သွားပါတော့..."

ဝူကျင်းက ပြောလိုက်၏။ သူ၏ အမူအရာက အတော်လေး စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံပင်။ မဟာမိုးကြိုး ကျောင်းတော် ၌ ဘွဲ့ထူးခံယူရန်အတွက် သူ၏ ဆရာတော်ကို ဤနေရာတွင် အသေခံခိုင်း၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင်... ဆရာတော် အပေါ် သူ့ထံ၌ ကျေးဇူးအကြွေးများ ရှိနေပေသည်။

စွန်းဝူခုန်းသည် ထပ်မံကြန့်ကြာနေခြင်းမရှိဘဲ ခုန်တက်လိုက်ကာ ဖျင်တင့်တောင်ရှိ ဂူသို့ရောက်ရှိသွားပြီး ခြင်တစ်ကောင်အဖြစ် ထပ်မံပြောင်းလဲကာ ကျူးပါကျဲ ရရှိခဲ့သော စာပါအကြောင်းအရာများကို ကျန်းလျိုအား ရွတ်ပြလေတော့သည်။

"ဆရာ... သူတို့က မနက်ဖြန် ဆရာ့ကို ဒုက္ခပေးတော့မယ်တဲ့… ဒီညပဲ ဆရာ့ကို ကယ်ထုတ်သွားမယ်..."

စွန်းဝူခုန်းက ကျန်းလျိုကို အန္တရာယ်ထဲတွင် မထားခဲ့လိုသဖြင့် သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... စိတ်ချလက်ချသာ နေပါ… ဒီမိစ္ဆာကောင်တွေက ငါ့ကို မသတ်ပါဘူး… ဒီမှာပဲ နောက်ထပ် ရက်ပိုင်းလောက် ဆက်နေပါရစေဦး..."

ကျန်းလျိုက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာက ဤနေရာ၌ သူ၏ လုံခြုံရေးအတွက် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဆရာ... ဆရာထင်တာသာ မှားနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ကျန်းလျိုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ယုံကြည်မှုရှိနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ စွန်းဝူခုန်းက စကားရပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့တွေက အရမ်းတွေ စိုးရိမ်လွန်းနေကြတယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျန်းလျိုသည် အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

စွန်းဝူခုန်းသည် ကျန်းလျိုကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"စဉ်းစားကြည့်လေ... သူတို့က ငါတို့ရဲ့ အကြောင်းတွေကို သိနေတာတောင် ဘာလို့ ပါကျဲဆီကို စာပို့နေဦးမှာလဲ… တကယ်လို့ သူက ငါ့အသားကို စားချင်လို့ သတ်ချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ဘာလို့ မင်းတို့ကို အသိပေးနေဦးမှာလဲ..."

စွန်းဝူခုန်း၏ နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားကို ကြည့်ကာ ကျန်းလျိုသည် ခေါင်းခါလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အာ... ဒါဆို ဆရာဆိုလိုတာက သူတို့က ဆရာ့ကို သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူးပေါ့..."

ကျန်းလျို၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကို သဘောပေါက်သွားသောအခါ စွန်းဝူခုန်းသည်လည်း အချက်အချာကို စတင်နားလည်လာလေသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် နားလည်ရန် ခက်ခဲနေဆဲဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ နေပါဦး ဆရာ... တကယ်လို့ သူတို့က ဆရာ့ကို မသတ်ချင်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ဒီမှာ ဖမ်းထားရတာလဲ… အပျော်သက်သက်ပဲလား..."

"မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ... အပျော်သက်သက်လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ..."

ကျန်းလျိုက ရယ်မောရင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"ကဲကဲ... မင်းတို့တွေ ပြန်ကြတော့… စိတ်မပူနဲ့… ငါ အန္တရာယ်မရှိပါဘူး..."

"ကောင်းပါပြီလေ..."

ကျန်းလျို၏ အကြောင်းပြချက်ကို ယုံကြည်သွားသော်လည်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်သော စွန်းဝူခုန်းသည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဂူထဲတွင်တော့ ရွှေချိုဘုရင်နှင့် ငွေချိုဘုရင်တို့သည် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုအတွက် အသင့်ပြင်ဆင်ထားလျက် ကျူးပါကျဲနှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

အချိန်များသည် တစ်စက္ကန့်ပြီးတစ်စက္ကန့် ကုန်လွန်သွားလေသည်။

သို့သော်လည်း ကောင်းကင်ကြီး ပိုမိုမှောင်မိုက်လာပြီး ညဉ့်နက်လာသည် အထိ ဖျင်တင့်တောင်သည် အဆင်မပြေလောက်အောင်ပင် တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် သူတို့သည် သန်းခေါင်ကျော်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။ ရွှေချိုဘုရင်သည် ငိုက်မြည်းလာပြီး သူ၏ခေါင်းနှင့် စားပွဲ ဆောင့်မိမတတ်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

"ညီတော်... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ… ဘာလို့ ကျူးပါကျဲနဲ့ တခြားသူတွေ ခုထိ လာမကယ်ကြသေးတာလဲ..."

ရွှေချိုဘုရင်သည် သူ၏ ပါးစပ်မှ သွားရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်လေတော့သည်။

"ကျုပ်... ကျုပ်လည်း မသိဘူး..."

ငွေချိုဘုရင်သည်လည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး လုံးဝ နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အချိန်များက တရွေ့ရွေ့ ဆက်လက် ရွေ့လျား နေပြန်သည်။ မိစ္ဆာဘုရင် နှစ်ပါး၏ မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ပိုမို၍ ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။ အဖြစ်အပျက်များ၏ တိုးတက်ပြောင်းလဲမှုသည် သူတို့၏ မျှော်မှန်းချက်များထက် လုံးဝကွဲလွဲနေပေသည်။ မူလက စီစဉ်ထားခဲ့သည်များမှာ ယခုအခါ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ ထိုအပြောင်းအလဲမှာလည်း သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်များထက် လုံးဝ သွေဖည်သွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဂူအတွင်း၌မူ မိစ္ဆာငယ်လေးများသည် ထန်ဆရာတော်၏ အသားကို စားရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။ တစ်ကောင်ချင်းစီသည် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော ဝံပုလွေများအလား ဖြစ်နေကြလေသည်။

ရွှေချိုဘုရင်နှင့် ငွေချိုဘုရင်တို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မိစ္ဆာများကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်ကြသော်လည်း အချိန်အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းနေရမည်ဆိုပါက ထိုမိစ္ဆာငယ်များသည် အချင်းချင်း ပူးပေါင်းကြံစည်ကာ ထန်ဆရာတော်ကို တိတ်တဆိတ် သတ်ဖြတ်ပြီး သူ၏အသားကို စားသုံးပစ်မည်လားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

တကယ်လို့ ထိုသို့သာ ဖြစ်သွားခဲ့လျှင် သူတို့၏ အပြစ်များသည် ကြီးမားသွားပေလိမ့်မည်။

အမှန်စင်စစ် မိစ္ဆာသတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည့်အားလျော်စွာ သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်နိုင်စွမ်းသည် သဘာဝအလျောက် အားနည်းလှပေသည်။ ထန်ဆရာတော်၏ ထာဝရအသက်ကို ရစေနိုင်သော အသားဟူသည့် သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုမျိုးက သူတို့၏ အမိန့်ကိုပင် သွေဖီကောင်း သွေဖီစေနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ဤမျှ ကြာရှည်စွာ စိတ်ရှည်သည်း စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရပြီးနောက်တွင် ရွှေချိုဘုရင်နှင့် ငွေချိုဘုရင်တို့သည် သူတို့ လက်အောက်ငယ်သားများ၏ စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီကို ခံစားနေကြရသည်။

မူလက သူတို့သည် စွန်းဝူခုန်း လာရောက်ကယ်တင်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း... စွန်းဝူခုန်း ဆိုသည့် မျောက်စုတ်က လွတ်မြောက်သွားသည်နှင့် လာမကယ်တော့မည်ကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သူတို့ စွန်းဝူခုန်း နေရာတွင် ပါကျဲကို အစားထိုးကာ အစီအစဉ်ကို ဆက်လက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ပါကျဲ ကျိန်းသေလာမည်ဟုလည်း ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုတွင်မူ ညီနောင်နှစ်ဦးသည် ဤနေရာတွင် တစ်နေကုန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြပြီး ညသန်းခေါင်ပင် ရောက်နေချေပြီ။ သို့တိုင် မည်သူမျှ လာရောက်ကယ်တင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

ရွှေချိုဘုရင်နှင့် ငွေချိုဘုရင်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အထိတ်တလန့် ဖြစ်လာကြသည်။ အခြေအနေသည် နောက်ဆုတ်ရန် ခက်ခဲသော အနေအထားသို့ ရောက်ရှိနေပုံရသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ လာမကယ်ကြလျှင် သူတို့အနေဖြင့် ရွှမ်ကျန်းဆရာတော်ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်၍လည်း သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"နောင်တော်ကြီး... ဒီအဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲလို့ ထင်လဲ… ထန်ဆရာတော်က အဲ့ဒီလောက်တောင် အသုံးမကျတဲ့ ဆရာဖြစ်နေလို့လား… သူသေတော့မှာကိုတောင် သူ့တပည့်တွေက လာမကြည့်ကြဘူးဆိုတော့လေ..."

ငွေချိုဘုရင်သည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ရွှေချိုဘုရင်အား သူ၏ မကျေနပ်ချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ ယုတ္တိမတန်ဘူး..."

"ထန်ဆရာတော်ရဲ့ စရိုက်က အရမ်းဆိုးရွားနေတယ်ဆိုရင်တောင် သူ့တပည့်တွေအားလုံးက လာမကယ်ဘဲ နေမှာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား… ဒါဆိုရင် ကွမ်းယင်ဗောဓိသတ်က အနောက်အရပ်သို့ ခရီးသွားရာမှာ ထန်ဆရာတော်ကို ကာကွယ်ဖို့ သူတို့ကို စီစဉ်ပေးခဲ့တဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာဖြစ်သွားမလဲ..."

ရွှေချိုဘုရင်၏ မျက်နှာတွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

ရွှေချိုဘုရင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ငွေချိုဘုရင်သည်လည်း အတော်လေး ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်ဟု ယူဆကာ သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် နောင်တော်ကြီး ဆိုလိုတာက သူတို့ လာမကယ်ကြတဲ့ တခြားအကြောင်းရင်းတွေ ရှိနိုင်တယ်ပေါ့..."

"ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်..."

ကြည့်ရသည်က ထိုဆရာတပည့် အဖွဲ့ကြားတွင် သူတို့မသိသော ဖုံးကွယ်နေသည့် ရှုပ်ထွေးမှုအချို့ ရှိနေခဲ့သည် ထင်သည် သို့မဟုတ်ပါက တမင်သက်သက် လာမကယ်ဘဲနေခြင်းသည် လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

သို့သော် စွန်းဝူခုန်းနှင့် ကျူးပါကျဲတို့ကို လာမကယ်စေရန် တားဆီးနေသော အကြောင်းရင်းများက မည်သည့်အရာများ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ ရွှေချိုဘုရင်နှင့် ငွေချိုဘုရင်တို့တွင် လုံးဝ စဉ်းစား၍မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

"ဒါဆို ငါတို့ ဆက်ပြီး ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ငွေချိုဘုရင်က မေးလိုက်သည်။

"အင်း... ငါတို့ သွားပြီး စုံစမ်းကြည့်သင့်တယ်… သူတို့ ဘာလို့ လာမကယ်တာလဲဆိုတာကို သိနိုင်မလားလို့လေ..."

ရွှေချိုဘုရင်က အကြံပြုလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထန်ဆရာတော်ကို ဂူထဲတွင် ဤကဲ့သို့ ပိတ်လှောင်ထားခြင်းသည် မမှန်ကန်ပေ။ အခြေအနေကို အရင်ဆုံး စုံစမ်းသိရှိထားသည်က ပိုကောင်းပေမည်။

ငွေချိုဘုရင်သည် ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာလေတော့သည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... ဒီတာဝန်က လွယ်လွယ်ကူကူ ပြီးမြောက်ရမယ့်ဟာကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ခက်ခဲသွားရတာလဲ..."

***