အခန်း ၃၈၉

အပိုင်း(၃၈၉)

ကျန်းလျို၏ ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်နေသော ဟန်ပန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှေချိုဘုရင်နှင့် ငွေချိုဘုရင်တို့မှာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာကြလေတော့သည်။

"ဒီခွေးကတုံးကောင်တော့လေ..."

သူတို့သည် ဤပြဇာတ်ကို ကပြရန်အတွက် အလွန်အမင်း ဒုက္ခခံခဲ့ကြရပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင် မူးယစ်သွားရုံသာမက မိစ္ဆာငယ်လေးများ အားလုံးကိုပါ မူးယစ်သွားစေခဲ့သည်။ သူသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ထွက်ပြေးနိုင်သော်လည်း ထွက်မပြေးခဲ့ဘူးလော။ အကျဉ်းခန်းထဲကိုပင် ပြန်လာခဲ့သေးသည်တဲ့လော။

"ဒီ ကျမ်းစာပင့်တဲ့ အဖွဲ့က... ဘယ်လို လူစားမျိုးတွေလဲကွာ..."

ရွှေချိုဘုရင်နှင့် ငွေချိုဘုရင်တို့သည် ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြလေသည်။ ကျမ်းစာပင့် အဖွဲ့ထဲရှိ လူတိုင်းသည် တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်း ပုံမှန်မဟုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပုံရလေသည်။

တပည့်များသည် သူတို့၏ ဆရာတော် မိစ္ဆာသတ္တဝါများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရကြောင်း အပြည့်အဝ သိရှိထားသော်လည်း ဘာမှမကြားခဲ့ရသကဲ့သို့ ပြုမူနေကြသည်။ သူတို့သည် စားသောက်ခြင်းများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေကြပြီး အချိန်ဖြုန်းရန်အတွက် ဖဲရိုက်၊ မာဂျောင်ပင် ဆော့နေကြသေးသည်။

ထိုမျှမက ဤဆရာတော်မှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းနေသေးသည်။ ယနေ့တွင် သူ့ကို သတ်တော့မည်ဟု ပြောထားပြီး ဂူထဲရှိ မိစ္ဆာများအားလုံးကို မူးယစ်အောင် လုပ်ထားပေးခြင်းမှာ သူ ထွက်ပြေးရန်အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေလေသည်။

သို့သော် မိစ္ဆာငယ်လေးများ အားလုံး မူးယစ်ပြီး သတိလစ်သွားကြသောအခါ သူက တရားထိုင်ရန် ကျောက်ခန်းထဲသို့ပင် ပြန်လာခဲ့သည်တဲ့လော။

မိစ္ဆာငယ်လေးများမှာမူ ကျန်းလျို ထွက်မပြေးသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အလွန်တရာ ဝမ်းသာနေကြလေသည်။ သူတို့သည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်ကြသည်။

"ဘုရင်ကြီး... အရမ်းကောင်းတာပဲ… ထန်ဆရာတော်က ထွက်မပြေးသွားဘူးဆိုတော့ အခုပဲ သူ့ကို သတ်ပြီး သူ့ရဲ့ အသားကို မြည်းစမ်းကြတော့မလား..."

"လုံးဝ မဖြစ်ဘူး..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရွှေချိုဘုရင်သည် အလိုအလျောက်ပင် အော်ပြောလိုက်လေသည်။ ဤတုံ့ပြန်မှုကြောင့် မိစ္ဆာငယ်လေးများမှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်မှု အံ့သြမှင်တက်မှုများဖြင့် တစ်ကောင်ကိုတစ်ကောင် ကြည့်နေကြလေတော့သည်။

ယနေ့တွင် ထန်ဆရာတော်ကို သတ်ပြီး သူ၏အသားကို စားကြမည်ဟု သဘောတူထားခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော… ဘာကြောင့် ထပ်ပြီး မဖြစ်နိုင်ရပြန်တာလဲ…

"အင်း... အဟမ်း..."

ရွှေချိုဘုရင်သည် သူ၏လည်ချောင်းကို နှစ်ကြိမ်မျှ ရှင်းလိုက်၏။ သူသည် နောက်ဆုတ်၍မရတော့သော အခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ မိစ္ဆာငယ်လေးများ၏ စူးစမ်းလိုသော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူသည် ဘာပြောရမှန်း မသိဘဲ စကားများ ထစ်အကုန်လေသည်။

"မင်းတို့ သိတဲ့အတိုင်းပဲ… ငါတို့က မနေ့ညက အရက်နာကျနေကြတာလေ… ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းကို ရစေနိုင်တဲ့ အသားကို စားလိုက်ရင် အာနိသင်တွေ အများကြီး လျော့ကျသွားလိမ့်မယ်… ငါတို့ စောင့်ကြတာပေါ့... မှောင်တဲ့အထိ စောင့်ကြတာပေါ့..."

အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူသည် ယာယီ အချိန်ဆွဲသည့် နည်းဗျူဟာကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

"အရက်နာကျနေတာက အာနိသင်ကို ထိခိုက်စေတယ်ပေါ့..."

ရွှေချိုဘုရင်၏ အကြောင်းပြချက်ကြောင့် မိစ္ဆာငယ်လေးများသည် သံသယဝင်လာကြလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘုရင်ကြီးနှစ်ပါးသည် သူ့ကို စားရန် အလျင်စလို မရှိပုံရကြောင်းကို ရိပ်မိလာကြပုံရလေသည်။

သို့သော်လည်း... ရွှေချိုဘုရင်နှင့် ငွေချိုဘုရင်တို့သည် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်များ အမှန်တကယ် ဖြစ်နေသောကြောင့် မိစ္ဆာငယ်လေးများသည် သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မေးခွန်းထုတ်ရန် မဝံ့ရဲကြဘဲ သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"ကောင်းပါပြီလေ... ဒါဆိုလည်း ဒီညအထိ စောင့်ကြတာပေါ့..."

"လောလောဆယ်တော့ ဒီလောက်ပဲ… မင်းတို့အားလုံး ပြန်လို့ ရပြီ..."

အချိန်ဆွဲသည့် နည်းဗျူဟာသည် လတ်တလောအတွက် အလုပ်ဖြစ်သွားသော်လည်း ရွှေချိုဘုရင်နှင့် ငွေချိုဘုရင်တို့သည် သူတို့၏ လက်အောက်ငယ်သားများ၏ စိတ်နေသဘောထားများ ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က လူစုခွဲသွားရန် လက်ကာပြလိုက်လေသည်။

မိစ္ဆာငယ်လေးများ ဆုတ်ခွာသွားပြီးနောက် ရွှေချိုဘုရင်သည် လှည့်လာကာ ကျန်းလျိုအား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဘုရင်ကြီး... ငါ့ကို ပြောစရာ တစ်ခုခု ရှိသေးလို့လား..."

ကျန်းလျိုသည် သူ၏အရှေ့တွင် ရပ်နေသော ရွှေချိုဘုရင်အား တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

ရွှေချိုဘုရင်သည် အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရပြီး လိုရင်းကိုသာ တည့်မေးလိုက်လေသည်။

"ဘုန်းကြီး... မင်းက တကယ်ပဲ သေရမှာကို မကြောက်ဘူးလား..."

"သေချာပေါက် ကြောက်တာပေါ့... လူတွေကသာ သေရမှာကို မကြောက်ဘူးဆိုရင် ဘာအတွက် အသက်ရှင်နေကြတော့မှာလဲ… ဟုတ်တယ်မလား..."

ရွှေချိုဘုရင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်းက ကြောက်တတ်တယ်ဆိုရင် မနေ့ညက ဘာလို့ ထွက်မပြေးတာလဲ..."

ရွှေချိုဘုရင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဆက်မေးလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းလျို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားလေသည်။

အကယ်၍ ဖျင်တင့်တောင်ရှိ ဤစမ်းသပ်မှုကြီးက ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်ဖြစ်ပြီး ရွှေချိုနှင့် ငွေချိုတို့က ဒါရိုက်တာများ ဖြစ်ကြမည်ဆိုလျှင် သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်သော သူက ဒါရိုက်တာများကို ပြဇာတ်စင်ပေါ်မှ ဆင်းမရအောင် တွန်းပို့နေခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သူတို့ တကယ်ပဲ အကြံအစည် ကုန်ခမ်းနေကြပြီဟု ထင်ရလေသည်။

"ဘာကို ပြုံးနေတာလဲ..."

ကျန်းလျို၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးလေးကို မြင်သောအခါ ရွှေချိုဘုရင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘုရင်ကြီးရဲ့ မေးခွန်းက နည်းနည်း ရယ်စရာကောင်းနေလို့ ပြုံးမိတာပါ..."

ကျန်းလျိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရယ်စရာကောင်းတယ်... ဘာက ရယ်စရာကောင်းနေလို့လဲ..."

ရွှေချိုဘုရင်က ဆက်မေးလိုက်သည်။

"ရယ်စရာမကောင်းဘူးလား... ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို ဖမ်းထားတာလေ… ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ မေးခွန်းကို နားထောင်ကြည့်ရတာ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို မသတ်ချင်သလိုပဲ… ကျုပ်ကို ထွက်သွားစေချင်နေသလို ဖြစ်နေတယ်… အဲဒါက ရယ်စရာမကောင်းဘူးလား..."

ကျန်းလျိုက ရွှေချိုဘုရင်ကို ကြည့်၍ ချေပလိုက်လေသည်။

"ဒါက..."

ကျန်းလျို၏ တန်ပြန်မေးခွန်းကြောင့် ရွှေချိုဘုရင်မှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိ ဆွံ့အသွားလေတော့သည်။

...

ကောင်းကင်ဘုံ၊ တောက်ရွှိုင်နန်းတော်တွင် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နန်းတော်ထဲတွင် နေထိုင်ရင်း စွန်းဝူခုန်း သူ့ကို လာရောက်ရှာဖွေမည့်အချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

ကွမ်းယင် နှင့် စကားပြောဆိုပြီးနောက် ရွှမ်ကျန်း ၏ အခြေအနေမှာ အတော်လေး ထူးခြားနေကြောင်း သူ သိရှိခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းသည် ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်၍ ရွှေချိုနှင့် ငွေချိုတို့၏ မွေးစားဖခင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ ရွှမ်ကျန်း နှင့် ကိုယ်တိုင် သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ သွားရောက်တွေ့ဆုံပြီးနောက် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းသည် ကျန်းလျို၏ အခြေအနေအပေါ် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ပါရမီကို အသိအမှတ်ပြုကာ တပည့်အဖြစ် လက်ခံရန်ပင် စဉ်းစားခဲ့သေးသည်။

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းအတွက်တော့ ကျန်းလျိုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရခြင်းက သူ လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာရသည့် ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်မြောက်သွားပြီဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် တောက်ရွှိုင်နန်းတော် အတွင်းရှိ ဆေးလုံးများ ခိုးယူခံရသည့် ကိစ္စနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းသည် လူ့ပြည်တွင် ဆက်နေရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ဟု ခံစားရကာ အလျင်စလို ပြန်လာခဲ့လေသည်။

မူလအစီအစဉ်အရဆိုလျှင် ရွှေချိုနှင့် ငွေချိုတို့က ရွှမ်ကျန်း ကို ဖမ်းဆီးပြီးနောက် သူတို့လက်ဝယ်ရှိ မှော်လက်နက်များက ထိုမျောက်သောင်းကျန်းကို အတန်အသင့် ဒုက္ခပေးလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ သူက အကူအညီတောင်းရန် ရောက်လာမည် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ပါကွ မီးဖိုကြီး အရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့၏။ မီးဖိုအတွင်း၌ သမာဓိ မိစ္ဆာမီးတောက်များက လောင်ကျွမ်းနေလေသည်။ ခဏအကြာတွင် မီးဖိုပွင့်သွားပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ချောမွေ့ကြည်လင်နေသော မာဂျောင် အတုံးတစ်ရာကျော်ခန့် ပျံထွက်လာလေသည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် ရတနာသေတ္တာ တစ်လုံးထဲသို့ အလိုအလျောက် ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားကြလေသည်။

သူ လက်ကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်နှင့် ရတနာသေတ္တာ အတွင်းရှိ မာဂျောင် အစုံသည် ဘေးဘက်သို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အလားတူ ရတနာသေတ္တာ အလုံးတစ်ရာကျော်ခန့် ရှိနေလေသည်။

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းသည် ပိုကောင်းသောအလုပ် မရှိသဖြင့် အားလပ်ချိန်တွင် သူ၏ ပါကွ မီးဖိုကြီးကို အသုံးပြုကာ မာဂျောင် အစုံတစ်ရာကျော်ကို အပျော်သဘော ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မာဂျောင် များအပြင် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိ ပိုးကြိုးချည် သေတ္တာငယ်များလည်း ရှိနေပြီး အထဲတွင် ဖဲချပ်များ ပါဝင်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေလေသည်။

"အင်း... မြေပိုင်ရှင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖဲကစားနည်းရော မာဂျောင်ကစားတာပါ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ… ဝူကျွမ်ကျောင်းတော် ကလူတွေ အရမ်းလွှမ်းမိုးခံရတာ မဆန်းပါဘူးလေ..."

နောက်ထပ် မာဂျောင် အစုံလိုက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖန်တီးပြီးနောက် ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

နောက်ပိုင်း အားလပ်ချိန်များတွင် အခြားသော နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓများကို မာဂျောင် သို့မဟုတ် ဖဲထုပ်များ တစ်ခါတစ်ရံ လက်ဆောင်ပေးခြင်းသည် ခေတ်စားလာနိုင်သည်ဟု သူက တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးတောနေလေသည်။

"အရှင်... အရှင်... ကျွန်တော်မျိုး ပြန်ရောက်ပါပြီ..."

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း နောက်ထပ် မာဂျောင် အစုံအနည်းငယ် ဖန်တီးရန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အချို့ကို ယူတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ရုတ်တရက် အလျင်စလို ပြေးလွှားလာသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရွှေချိုဘုရင် ပြေးဝင်လာလေသည်။

"မင်းလား... ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ရောက်လာတာလဲ… ရွှမ်ကျန်း ရဲ့ကိစ္စ ပြီးသွားပြီလား..."

ရွှေချိုဘုရင် အလျင်စလို ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"အရှင်... ကျွန်တော်မျိုး အကူအညီတောင်းဖို့ လာခဲ့တာပါ..."

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရွှေချိုဘုရင် ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်သွားပြီး

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း သည် တစ်ခဏမျှ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီးနောက် အံ့သြတကြီးဖြင့်...

"အကူအညီတောင်းဖို့ ဟုတ်လား..."

"ခရမ်းရွှေဘူး၊ သိုးဆီကျောက်စိမ်း ပုလင်းဖြူ၊ ခုနစ်စင်ကြယ် ရတနာဓား၊ လှုပ်ရှားရွှေကြိုး၊ နဲ့ ငှက်ပျောရွက်ယပ်တောင်... ဒီလောက်များပြားတဲ့ ရတနာတွေကို သုံးခွင့်ရတာတောင် မင်းက အဲဒီမျောက်ကို မနိုင်လို့ အခု အကူအညီလာတောင်းတယ်ပေါ့လေ..."

"အာ... နေဦး… ဒါ မမှန်သေးဘူး... တကယ်လို့ မင်း သူ့ကို မနိုင်ဘူးဆိုရင် ရွှမ်ကျန်း ကို သူတို့ဆီ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး ကိစ္စကို ချောချောမွေ့မွေ့ ပြီးဆုံးသွားအောင် လုပ်လိုက်လို့ ရတာပဲ… မင်းက အကူအညီလာတောင်းစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ..."

“အရှင်... အရှင်ပြောတာကို ကျွန်တော်မျိုးတို့ နားလည်ပါတယ်… ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက ကျွန်တော်မျိုးတို့ မျှော်လင့်ထားတာထက် ကျော်လွန်ပြီး ဖြစ်ပျက်နေလို့ပါ..."

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရွှေချိုဘုရင် သည် ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာလေတော့သည်။ သူပြောသလိုမျိုးသာ ဆိုလျှင် ဤတာဝန်ကို သူ ပြီးမြောက်ခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ရွှေချိုဘုရင်၏ ဟန်ပန်ကို မြင်သောအခါ ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်းသည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ... ငါ့ကို ပြောစမ်း..."

"ဒီလိုပါ အရှင်..."

ထိုက်ရှန်းလောင်ကျွင်း ၏ မေးမြန်းမှုကို ကြားသောအခါ ရွှေချိုဘုရင် သည် အလျင်စလို စတင်ကာ လူ့ပြည်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလေတော့သည်။

***