အခန်း ၄၂၁

အခန်း (၄၂၁) ဧကရာဇ်မင်း၏ ကတိကဝတ်နှင့် ပါဝင်ပတ်သက်မှု

"အကယ်၍ အခြား တစ်ယောက်ယောက်ကို လီချန်ကောကို ရင်ဆိုင်ဖို့ စေလွှတ်မယ်ဆိုရင်... အခု လက်ရှိ နန်းတွင်း အရာရှိတွေထဲမှာ ဘယ်သူက အသင့်တော်ဆုံးလို့ အရှင်မင်းကြီး ထင်ပါသလဲ... အခြေခံ အုတ်မြစ်နဲ့ စွမ်းအားမရှိဘဲနဲ့ လီချန်ကောကို ထိခိုက်အောင်လုပ်ဖို့ဆိုတာ အရမ်း ခက်ခဲပါတယ်..."

ကျီဝမ်ဟောက်သည် ဦးရီးတော်၏ သုံးသပ်ချက်ကို ကြားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ သူသည် ရာထူးနေရာကို နှမြောနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဤအခွင့်အရေးကို ကျီချန်တောက်က အသုံးချကာ သူ၏ လူများကို နေရာချထားပေးမည်ကို မလိုလား၍သာ ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် စကား ဤမျှလောက်အထိ ပြောပြီးသည်တိုင်အောင် သူသည် လုံးဝ အလျှော့ပေးခြင်း မရှိသေးချေ။ ကျီဝမ်ဟောက်၏ တွေးတောနေမှုများကို ကျီချန်တောက် အနေဖြင့်လည်း အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနေပြီး ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီးက ကျန်းချဲ့ကို တောင်ပိုင်း နတ်ဘုရားသံတမန်အဖြစ် ရာထူး တိုးမြှင့်ပေးတာကို သဘောတူမယ်ဆိုရင်... ရက်အနည်းငယ်နေရင် ငါကိုယ်တော် ကိုယ်တိုင် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ကို တစ်ခေါက် သွားပါ့မယ်..."

"တကယ်လား..."

ကျီဝမ်ဟောက်၏ မျက်ဝန်းများ ချက်ချင်း လင်းလက်သွားလေသည်။

မြောက်ပိုင်းလူရိုင်း သံတမန်များ သတ်ဖြတ်ခံရပြီး ကတည်းက ရွှေရောင် မွန်မြတ်သော ဝမ်ထင်သည် ယခုအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ကြီးမားသော ဆူးတစ်ချောင်းအဖြစ် ရပ်တည်နေလေပြီ။ ဤကိစ္စအတွက် အလွန် ကြီးမားလှသော တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ကာ သိုင်းသူတော်စင် တစ်ပါးနှင့် တားမြစ်ခံ ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ ငါးသောင်းကို မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်သို့ စေလွှတ်ကာ အင်အားဖြည့်တင်း ထားခဲ့ရလေသည်။

ဤသည်မှာ သူ အသုံးပြုနိုင်သော အစွမ်းထက်ဆုံးသော အင်အား ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် လုံခြုံစိတ်ချမှုတော့ မရှိသေးချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရွှေရောင် မွန်မြတ်သော ဝမ်ထင်၏ အစွမ်းထက်မှုကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။ မြင်းသည်တော် တစ်သန်းကျော် ရှိပြီး အစွမ်းထက်သူများသည် တိမ်တိုက်များအလား စစ်သူကြီးများသည် မိုးပေါက်များအလား ပြည့်နှက်နေကာ မြက်ခင်းပြင်ကို ကြီးစိုး၍ အလယ်ပိုင်းဒေသ၏ မြေနေရာ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီကို သိမ်းပိုက်ထားနိုင်ခဲ့သူများ ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားမှာ သာမန် လုံးဝ မဟုတ်ချေ။

ထိုနည်းတူစွာပင် ကျီချန်တောက်သည် လည်း သာမန် လုံးဝ မဟုတ်ချေ။ တာ့ကျိုး တော်ဝင်နန်းတော်၏ ထောက်တိုင်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ကျီချန်တောက်၏ စွမ်းအားမှာ အလွန် နက်ရှိုင်းပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် အပြည့်အဝ မသိရှိသော်ငြား အများဆုံး ထိတွေ့ဆက်ဆံရသူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျီချန်တောက်အပေါ် သူ အလွန်အမင်း ယုံကြည်စိတ်ချမှု ရှိလေသည်။

အကယ်၍ ကျီချန်တောက်သာ မြောက်ပိုင်းတွင် ရှိနေမည်ဆိုပါက မြက်ခင်းပြင်မှ အန္တရာယ်များကို အလွန် ကြီးမားစွာ လျှော့ချနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။ ထို့အပြင် ကျီချန်တောက် မရှိတော့ပါက သူသည် လည်း နန်းတွင်းကို ပိုမို ကောင်းမွန်စွာ စီမံအုပ်ချုပ်နိုင်မည် ဖြစ်ပြီး အနက်ရောင်ရုံးတော်၏ အတွင်းသို့ပင် သူ၏ လူများကို စေလွှတ်နိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

"ငါကိုယ်တော်က ဘယ်တော့မှ အပိုစကား မပြောဘူး..."

ကျီချန်တောက်၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေသော်ငြား နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စကားများမှာ တောင်တန်းကြီး တစ်ခုအငလား လေးလံလှပေသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီလိုဆိုမှတော့ ဦးရီးတော်ရဲ့ သဘောအတိုင်းပဲ မနက်ဖြန် ညီလာခံမှာ ငါကိုယ်တော် ဒီကိစ္စကို ခွင့်ပြုလိုက်မယ်..."

ကျီဝမ်ဟောက်က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ကျီချန်တောက် ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မတ်တတ် ထရပ်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဆက်ပြီး ပန်းလေးတွေကို ခံစားလိုက်ပါဦး... ငါကိုယ်တော် ခွင့်ပြုပါဦး..."

စကားအဆုံးတွင် ဧကရာဇ်မင်းကို ယဉ်ကျေးစကား ဆိုရန် အခွင့်အရေးပင် မပေးတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

ကျီဝမ်ဟောက် ကတော့ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများဖြင့် ကျီချန်တောက်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လိုက်ပို့ပေးလေသည်။ ကျီချန်တောက်၏ ပုံရိပ် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ကျီဝမ်ဟောက်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော လီချန်ကျုံးကို တစ်ချက် စွေကြည့်ကာ ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

"ငါကိုယ်တော့်ရဲ့ နှုတ်မိန့်ကို ယူသွား... ကွမ်ကျွင်းနယ်စားကို နန်းတော်ထဲ ဝင်လာခဲ့ဖို့ သွားခေါ်ချေ..."

ကျီချန်တောက်၏ အလျှော့ပေးမှုကြောင့် ကျန်းချဲ့၏ ရာထူးကို တိုးမြှင့်ပေးရန် သဘောတူခဲ့သော်ငြား ဤကျေးဇူးကို တစ်ဖက်လူက ယူသွားမည်ကို သူ မလိုလားချေ။ ကျန်းချဲ့ကို သူ့ကို ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးလိုက်သူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိစေလိုခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ မည်သူက သူ့ကို အလေးထားကြောင်း သိစေလိုခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

လီချန်ကျုံးက ခါးညွှတ် အရိုအသေ ပေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး အခုပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်..."

အခြား တစ်ဖက်တွင်။

ကွမ်ကျွင်းနယ်စား နှင့် မိဖုရားကြီး ရွှယ်ပိုင်ကျိန်းတို့၏ အကြိတ်အနယ် တိုက်ပွဲကြီး လည်း အပြည့်အဝ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး အဆုံးစွန် အနိုင်ရရှိသွားသူမှာ သဘာဝကျကျပင် ကျန်းချဲ့သာ ဖြစ်လေသည်။ ရွှယ်မိဖုရားကြီး ကတော့ နှင်းခဲရိုက်ခံရသော ခရမ်းချဉ်သီးအလား အားအင်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပျော့ခွေနေလေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာလည်း အလိုအလျောက်ပင် တုန်ယင်နေဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကျန်းချဲ့၏ လက်ထဲတွင် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်သာ ရှိနေမည်ဆိုပါက ဤစကားကို ပြောဆိုနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

'ငါကတော့ ဖွာလို့ ပြီးသွားပြီ... သူကတော့ တုန်နေတုန်းပဲ...'

ဖြတ်လမ်းက သွားမည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍တော့ ကျန်းချဲ့အနေဖြင့် လုံးဝ အောင်မြင်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်းက ကျန်းချဲ့၏ ယုတ္တိမရှိသော တောင်းဆိုချက်ကို ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်။ သူမသည် မိဖုရားကြီး တစ်ပါးဖြစ်ပြီး ကျန်းချဲ့ကို သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပ်နှင်းလိုက်ခြင်း ကပင် အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်း ဖြစ်ရပြီ ဖြစ်ရာ အထက်အောက် အပေါက် နှစ်ခုစလုံးကို အစော်ကားခံပြီးနောက် ကျန်းချဲ့ကို ဖြတ်လမ်းကနေ ဆက်သွားခွင့်ပြုရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင်ဖြစ်သည်။

သေချာသည်ကတော့ ဤသည်မှာ သူမက အပြင်ပန်းတွင် ကျန်းချဲ့ကို ငြင်းဆန်သည့် အကြောင်းပြချက်သာ ဖြစ်လေသည်။

အမှန်တကယ် လက်တွေ့တွင်တော့ ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း၏ ရင်ထဲရှိ အတွေးအချို့ကို ဖွင့်ဟပြောဆိုလာခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူမနှင့် ကျန်းချဲ့တို့ တရားဝင် လမ်းစဉ်တူသူများ ဖြစ်သွားပြီး နောက်တွင်မှ နှစ်ကြိမ်သာ တွေ့ဆုံရသေးလေသည်။ အကယ်၍ ဤသို့ဖြင့် အရာအားလုံးကို ကျန်းချဲ့ထံသို့ ပေးအပ်လိုက်ပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် ဘယ်လို လုပ်မည်နည်း။

လျှို့ဝှက်ချက်လေး နည်းနည်းပါးပါးတော့ ချန်ထားရမည် မဟုတ်ပါလော။

အမှန်ပင် ရွှယ်ပိုင်ကျိန်းသည် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ တွေ့ဆုံလိုသေးလေသည်။

မင်းသား အိမ်တော်တွင် ဖြစ်ခဲ့သော အကြိမ်က သူမ စိတ်မပါလက်မပါ ဖြစ်ခဲ့ရသော်ငြား ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ အပြည့်အဝ ပါဝင်ခဲ့ပြီးနောက် တရားဆွေးနွေးခြင်း၏ အလှတရားကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက် သွားခဲ့လေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေအောင်အထိ ပင် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွေးအမျှင်တိုင်းက ပျော်ရွှင်မှုများကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အခြေအနေကို မည်သို့ နားမလည်ဘဲ နေမည်နည်း။ သဘာဝကျကျပင် နောင်အနာဂတ်အတွက် တွေးတောရမည် ဖြစ်လေသည်။

ထို့အပြင် သူမတွင် ကျီချန်ရှန်း ဟူသော သားတစ်ယောက် ရှိနေသေးပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် ကျန်းချဲ့ကို အကူအညီ တောင်းခံရမည်များ လည်း ရှိနေဦးမည် ဖြစ်ရာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် တန်ဖိုးကို မြှင့်တင်ထားရမည် ဖြစ်လေသည်။

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း၏ ငြင်းဆန်မှုမှာ ကျန်းချဲ့၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ကျော်လွန်နေသော်ငြား အသေးစိတ် တွေးတောကြည့်မည်ဆိုပါကလည်း အဓိပ္ပာယ် ရှိနေလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အရမ်း မြန်လွန်းနေသေးလေသည်။

သေချာပေါက် အနားယူဖို့ လိုအပ်လေသည်။ သူ လုံးဝ မလောပါဘူး... နောက်ပိုင်းတွင် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိနေသေးလေသည်။ တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန်တွင်တော့ မိဖုရားကြီးရဲ့ ဖြတ်လမ်းကို သေချာပေါက် လျှောက်သွားရမည် ဖြစ်လေသည်။

"မိဖုရားကြီး... အဆင်ပြေသွားပြီလား..."

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကျန်းချဲ့သည် ရွှယ်မိဖုရားကြီးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်မလာသေးသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ပြဿနာ တစ်ခုခုဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယခုအချိန်တွင် ရွှယ်မိဖုရားကြီး၏ အခြေအနေမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပုံမှန်မဟုတ်ချေ။ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။ အသက်ရှူလည်း အလွန် အားနည်းနေသည့် ပုံစံမျိုး ပင်ဖြစ်သည်။

"မ... ဘာမှ မဖြစ်ဘူး..."

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ မျက်နှာကျက်ကို ကြည့်နေပြီး တုန်ယင်နေသော ခြေထောက်များကို လက်ဖြင့် ဖိထားကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်လေသည်။ ခေါင်းထဲတွင် အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

'ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးလဲ... လောကီဆန္ဒတွေကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ အခြေအနေမျိုးလား...'

နောက်ထပ် စက္ကန့်တစ်ရာခန့် ကြာပြီးနောက် အနည်းငယ် အသိပြန်ဝင်လာသော ရွှယ်မိဖုရားကြီးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သော်ငြား အမှန်တကယ်တော့ သူမ၏ ဒဏ်ရာများကြောင့် နာကျင်မှုများကို အတင်းအဓမ္မ မျိုသိပ်ထားရခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် သူမ၏ ဒဏ်ရာအဟောင်းများ အတော်လေး ပေါက်ပြဲသွားခဲ့ရလေသည်။

ထို အရသာမျိုးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မခံစားဖူးသူ အနေဖြင့် အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"တံခါး ဖွင့်လိုက်ပါတော့... အချိန် အရမ်း ကြာသွားရင် တခြားသူတွေ သံသယ ဝင်လာလိမ့်မယ်..."

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အားအင်ကင်းမဲ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ ပြောသင့်ပြောထိုက်သည့် စကားများကို သူတို့ နှစ်ယောက် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေစဉ် အတွင်းတွင် ပြောဆိုပြီးဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ထပ်မံ ပြောဆိုရန် အကြောင်းအရာ မရှိတော့ချေ။ သဘာဝကျကျပင် ဟန်ဆောင်မှုအချို့ကို ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်လာလေပြီ။

"ကောင်းပါပြီ..."

ကျန်းချဲ့က မည်သည့် အငြင်းပွားမှုမျှ မရှိဘဲ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အစီအရင်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းမဆောင်၏ တံခါးကြီးကို ဖွင့်လှစ်လိုက်လေသည်။ အလင်းတန်းများက ကျောက်ပြားများအပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ကျန်းချဲ့နှင့် ရွှယ်မိဖုရားကြီးတို့ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားကြလေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ အပြင်ပန်းတွင် ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး မိဖုရားကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

လီချန်ကျုံးသည် ဧကရာဇ်မင်း၏ နှုတ်မိန့်ကို နည်းနည်းလေးမျှ ပေါ့ဆခြင်းမရှိဘဲ ကွမ်ကျွင်းနယ်စား၏ အိမ်တော်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ သို့သော် သူ ပထမဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသူမှာ ကျန်းချဲ့ မဟုတ်ဘဲ အထက်ဘက်နေရာတွင် ထိုင်နေသော ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသည့် မိဖုရားကြီးကိုသာ ဖြစ်လေသည်။

အစေခံတစ်ယောက် အနေဖြင့် သူ သဘာဝကျကျပင် အရိုအသေ ပေးရမည် ဖြစ်လေသည်။

"မတ်တတ်ရပ်ပါတော့... လီကုန်းကုန်း ဒီကို ရောက်လာတာ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ..."

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်းက တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ ယခုလေးတင် အကြိတ်အနယ် တိုက်ပွဲကြီး တစ်ခုကို ဆင်နွှဲထားခဲ့ကြောင်း လုံးဝ မသိသာချေ။

"မိဖုရားကြီးကို လျှောက်တင်ပါတယ်... ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ နှုတ်မိန့်ပါ... ကွမ်ကျွင်းနယ်စားကို နန်းတော်ထဲ ဝင်လာဖို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်တာပါ..."

ကျန်းချဲ့နှင့် ရွှယ်ပိုင်ကျိန်းတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး အချင်းချင်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်တည်းသာ နားလည်နိုင်သော အဓိပ္ပာယ်များကို အပြန်အလှန် ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လည်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ මည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့ ယခုလေးတင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တရားဆွေးနွေးထားကြသည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ဧကရာဇ်မင်း၏ နှုတ်မိန့် ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

"ကွမ်ကျွင်းနယ်စားကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်တာ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ..."

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်းက ဟန်ဆောင် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တစ်ဖက်လူကို အကဲခတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီကိစ္စကိုတော့ ကျွန်တော်မျိုးလည်း သေချာ မသိပါဘူး... သတင်းကောင်း တစ်ခု ဖြစ်မယ်လို့တော့ သိထားပါတယ်..."

လီချန်ကျုံးက ခါးညွှတ် အရိုအသေ ပေးကာ ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

'သတင်းကောင်း ဟုတ်လား... ဒါဆို ပြဿနာ မရှိတော့ဘူး...'

ရင်ထဲရှိ ကျောက်တုံးကြီး ကျသွားသဖြင့် ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း လည်း ထိုင်ခုံကို အားပြုကာ မတ်တတ် ထရပ်လိုက်လေသည်။

"ဒီလို ဆိုမှတော့... ကွမ်ကျွင်းနယ်စားလည်း အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတော့... ငါမိဖုရားလည်း နည်းနည်း ပင်ပန်းနေပြီဆိုတော့ ရှန်းအာရဲ့ အိမ်တော်ကို ပြန်ပြီး နားလိုက်ပါဦးမယ်..."

"မိဖုရားကြီးကို လိုက်ပို့ပါတယ်..."

ကျန်းချဲ့နှင့် လီချန်ကျုံးတို့ နှစ်ယောက်လည်း အလျင်အမြန်ပင် အရိုအသေ ပေးကာ ရွှယ်မိဖုရားကြီးကို အိမ်တော်တံခါးဝ အထိ လိုက်ပို့ပေးလိုက်ကြလေသည်။

ထို့နောက် ကျန်းချဲ့လည်း အချိန် ထပ်မဆွဲတော့ဘဲ လီချန်ကျုံးနှင့်အတူ နန်းတော်သို့ သွားမည့်လမ်းသို့ ချက်ချင်း လိုက်ပါသွားလေတော့သည်။ သို့သော် သူ၏ နှုတ်မှ ပြောသော သတင်းကောင်းနှင့် ပတ်သက်၍တော့ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ခန့်မှန်းမိနေလေသည်။

အလွဲအချော် မရှိပါက ဤသည်မှာ ကျီချန်တောက် ဘက်မှ လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်မင်း ကလည်း အလျှော့ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်လေသည်။ သူ ကျီချန်တောက်၏ လက်အောက်တွင် ခိုလှုံရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မှန်ကန်ခဲ့လေပြီ။

လမ်းခုလတ်တွင် လီချန်ကျုံးက ကျန်းချဲ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကွမ်ကျွင်းနယ်စားက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ... မိဖုရားကြီး ကိုယ်တိုင် အိမ်တော်အထိ လာရောက် လည်ပတ်အောင် လုပ်နိုင်တယ်..."

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်းနှင့် ပတ်သက်၍ လီချန်ကျုံးလည်း အတော်လေး သိရှိထားလေသည်။ ဤမိဖုရားကြီး၏ စိတ်သဘောထားမှာ အလွန် ဆိုးရွားပြီး မာနကြီးကာ လူတိုင်းကို အထက်စီးမှနေ၍ ဆက်ဆံတတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။ ကျန်းချဲ့က မိဖုရားကြီးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက် လည်ပတ်အောင် လုပ်နိုင်ခြင်းမှာ မြို့တော်အတွင်းတွင် အလွန်တရာ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ ကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

ဤအရာနှင့် ပတ်သက်၍ သူလည်း အချို့သော အရာများကို ခန့်မှန်းမိနေလေသည်။ အလွဲအချော် မရှိပါက ဤသည်မှာ ယခင် အဖြစ်အပျက်၏ နောက်ဆက်တွဲ သက်ရောက်မှုများ သာဖြစ်ပြီး ကျန်းချဲ့က အလျှော့ပေးလိုက်သဖြင့် မိဖုရားကြီးကလည်း ဖြည့်ဆည်းမှုအချို့ကို လာရောက် ပေးအပ်ခြင်း သာဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိလေသည်။ ဤသည်မှာ လုံးဝ သေချာသလောက် ပင်ဖြစ်သည်။

"မိဖုရားကြီး လာရောက် လည်ပတ်တာဆိုတော့... ကျုပ်လည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့် ဝမ်းသာ ဖြစ်ရပါတယ်..."

ကျန်းချဲ့က ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်ပြီး ဤကိစ္စကို ဆက်လက် ဆွေးနွေးနေရန် ဆန္ဒမရှိသဖြင့် စကားလမ်းကြောင်းကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။ လျှို့ဝှက်ချက်များကို နည်းနည်းလေးမျှ ပေါက်ကြားခွင့် မပြုနိုင်ချေ။

"လီကုန်းကုန်း... အခု တစ်ခေါက် ဧကရာဇ်မင်းက ကျုပ်ကို ခေါ်တာ ဘာသတင်းကောင်းများ ဖြစ်နိုင်မလဲဆိုတာ နည်းနည်းလောက် အရိပ်အမြွက် ပြောပြလို့ ရမလား..."

လီချန်ကျုံးက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ပထမဆုံး အနေနဲ့ နယ်စားကြီးကို အရင်ဆုံး ဂုဏ်ပြုလိုက်ပါတယ်... ရာထူး တိုးဖို့ ကိစ္စပါပဲ..."

ကျန်းချဲ့၏ ရင်ထဲတွင် သေချာသွားပြီ ဖြစ်သော်ငြား ဟန်ဆောင်ကာ နားမလည်သည့် အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဘယ်လို ရာထူးမျိုး တိုးတာလဲ..."

"ဟဲ... ကြည့်ရတာ နယ်စားကြီးက အခုချိန်ထိ ကျုပ်ကို ကိုယ့်လူလို့ မသတ်မှတ်သေးဘူး ထင်တယ်... ဒီကိစ္စကို ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် အသိဆုံး ဖြစ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

လီချန်ကျုံးက ကျန်းချဲ့၏ ဟန်ဆောင်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

ခေါက်ရှန်းနတ်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင် လာရောက် အကြံပြုပြီး ပုံရိပ်ယောင် မှတ်တမ်းကျောက်တုံးကိုပါ ထုတ်ပြခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ အမှန်တကယ်တော့ ဤအရာများ၏ နောက်ကွယ်က အကြောင်းအရာများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

ပုံရိပ်ယောင် မှတ်တမ်းကျောက်တုံးက သေချာပေါက် ကျန်းချဲ့ထံမှ ခေါက်ရှန်းနတ်မင်းကြီး ထံသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ဤကိစ္စများကို သူ ကောင်းစွာ မသိဘဲ နေမည်လား။

ကျန်းချဲ့ မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး အချို့သော ကိစ္စများမှာ အလွန် သိသာ ထင်ရှားလွန်းနေကြောင်းကို သိရှိလိုက်လေသည်။ ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီ ကိစ္စတွေကို အမှန်တိုင်း ပြောရရင် ကျုပ်လည်း သေချာ မသိပါဘူး... အရင်တုန်းက နတ်မင်းကြီး..."

"ကျွန်တော်မျိုး ကျန်းချဲ့ အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

နန်းတော် ဥယျာဉ်အတွင်းတွင် ကျန်းချဲ့သည် ဧကရာဇ်စိမ်း ကျီဝမ်ဟောက်ကို နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် ပြန်လည် တွေ့ဆုံခဲ့ရလေသည်။ တစ်ဖက်လူကို ခါးညွှတ် အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြီး မည်သည့် အမှားအယွင်းမျှ မရှိစေရန် အလွန် သတိထားနေလေသည်။

အကြောင်းမူကား သူသည် ယခုအချိန်တွင် တစ်ဖက်လူ ပိုင်ဆိုင်သော အရာများကို ကြားဖြတ် ဝင်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်ငြား... မျက်နှာချင်းဆိုင် အပြတ်အသတ် ရန်ဖြစ်ရန် အင်အား မရှိသေးချေ။

သဘာဝကျကျပင် မည်သည့် အမှားအယွင်းမျှ မရှိစေရန် သတိထားရမည် ဖြစ်လေသည်။

"ထပါတော့..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး..."

"လာ... ထိုင်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ် တုန်းက ရှန်းအာရဲ့ ကိစ္စတွေ အကုန်လုံး ငါကိုယ်တော် နားလည်ပါတယ်... မင်း နစ်နာသွားရပြီ..."

စကား စပြောသည်နှင့် ကျီဝမ်ဟောက်သည် တိုက်ရိုက် အဓိက အကြောင်းအရာကို မပြောသေးဘဲ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကိစ္စများကို ပြန်လည် ပြောဆိုလာလေသည်။

အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို သူ အကြမ်းဖျင်း နားလည်ထားပြီး ကျန်းချဲ့သည် ကျီချန်ရှန်း၏ အပြစ် အထောက်အထားအချို့ကို ရရှိထားသော်ငြား နောက်ဆုံးတွင်တော့ မိဖုရားကြီး၏ လက်ထဲတွင် အလျှော့ပေးလိုက်ရသဖြင့် သေချာပေါက် အလွန် နစ်နာသွားမည် ဖြစ်ကြောင်းကို တွေးတောထားလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျန်းချဲ့သည် လက်အောက်ခံ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး ရွှယ်ပိုင်ကျိန်းမှာ မိဖုရားကြီး ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။ သဘာဝကျကျပင် အောက်စီးမှ နေရမည် ဖြစ်လေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဤကိစ္စကို ပြဿနာ အကြီးအကျယ် တက်သွားစေရန် သူ အလွန် ဆန္ဒရှိခဲ့သော်ငြား ယခု အခြေအနေတွင်တော့ ထိုကဲ့သို့ ပြောဆို၍ မရနိုင်ချေ။

ကျန်းချဲ့သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ နေရာမှာတင် ကြက်သေသေ သွားလေသည်။

'ငါ နစ်နာခဲ့ရတယ် ဟုတ်လား... ငါ ဘာဖြစ်လို့ မသိခဲ့ရတာလဲ... အမှန်တကယ်တော့ ငါက မိဖုရားကြီးကို အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်ဆုံးမခဲ့ရုံ သာမကဘဲ ကျန်းချဲ့ရဲ့ ဆယ့်ရှစ်ကွက်သော တိုက်ကွက်တွေနဲ့ပါ အပြင်းအထန် ပညာပေးခဲ့သေးတာလေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြောင်းပြန်ဖြစ်ကာ ငါက နစ်နာသွားရတာလဲ...'

ကျန်းချဲ့ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသော်ငြား စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရင့်ကျက်မှုကြောင့် ကျီဝမ်ဟောက် အနေဖြင့် တစ်ခုခုကို အထင်လွဲနေကြောင်း လျင်မြန်စွာ နားလည်သဘောပေါက် သွားလေသည်။ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် လျှောက်တင်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ဘာမှ မနစ်နာပါဘူး... ဒါတွေ အကုန်လုံးက ကျွန်တော်မျိုး လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့ တာဝန်တွေပါပဲ..."

ဤအပြုအမူကို ကျီဝမ်ဟောက်က အလွန် သဘောကျသွားလေသည်။ ကျန်းချဲ့သည် လက်အောက်ခံ တစ်ယောက်၏ နေရာကို ကောင်းစွာ သိရှိသည်ဟု သူ ထင်မြင်မိလေသည်။

မိဖုရားကြီးကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် နောက်ဆုတ်ပေးရမည်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။ ဤသည်မှာ လက်အောက်ခံ တစ်ယောက် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သော အလုပ် ပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့အပေါ် အလွန် သဘောကျနေသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ နှမြောတသ ဖြစ်နေမိလေသည်။ တစ်ဖက်လူသည် သစ္စာရှိကြောင်း ပြသလိုက်သော်ငြား နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကျီချန်တောက်၏ ဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့လေပြီ။ အကယ်၍ ထိုသို့သာ မဟုတ်ပါက ရာထူး တိုးမြှင့်မည့် ကိစ္စကို တစ်ဖက်လူမှ တစ်ဆင့် လာရောက် တောင်းဆိုမည် မဟုတ်ချေ။

ထိုသို့ တွေးတောနေသော်ငြား ကျီဝမ်ဟောက်က အားပေးစကား ဆိုလိုက်လေသည်။

"မင်းက ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အမိန့်တွေကို နာခံခဲ့တာပါ... နောက်ပိုင်းမှာ ဒီလို ကိစ္စမျိုး ထပ်ကြုံလာရရင် ဘယ်သူ့ မျက်နှာကိုမှ ထောက်ထားနေစရာ မလိုဘူး... မိဖုရားကြီး ဖြစ်နေရင်တောင်မှ... တိုင်းပြည်ရဲ့ အရေးကိစ္စ တွေမှာ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခွင့် မရှိဘူး..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါပြီ..."

ကျီဝမ်ဟောက်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော လီချန်ကျုံးကို မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။ တစ်ဖက်လူက ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဘေးနားမှ နန်းတွင်း အစေခံမလေး နှစ်ယောက်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ အနီးသို့ လျှောက်လာကြပြီး လက်ထဲတွင် သစ်သားဗန်း တစ်ခုစီကို ကိုင်ဆောင်ထားကြလေသည်။

ဗန်းများ အပေါ်တွင်တော့ ပူနွေးနေသော စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်စီ ပါဝင်လေသည်။

"လာ... ကွမ်ကျွင်းနယ်စားလည်း ငါကိုယ်တော်ရဲ့ နန်းတွင်း အစားအစာတွေကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး... ဒါက မင်းအတွက် အထူး သီးသန့် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဆယ့်ရှစ်မျိုးနဲ့ ချက်ပြုတ်ထားတဲ့ အားဖြည့်စွပ်ပြုတ်ပါ... သိုင်းပညာရှင်တွေ အတွက်တော့ တကယ်ကို အားဆေးတစ်ခွက် လိုပါပဲ... ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အမှုတွေ စုံစမ်းရတာ ပင်ပန်းသွားလောက်ပြီ... ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်လိုက်ပါဦး..."

ကျီဝမ်ဟောက်က ပိုးပဝါဖြင့် လက်ကို သုတ်ရင်း ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ဧကရာဇ်မင်းနှင့် အတူတကွ အစားအစာ စားသောက်ရခြင်းမှာ လက်အောက်ခံ တစ်ယောက်အတွက်တော့ အလွန် ကြီးမားသော ဂုဏ်ကျေးဇူးကြီး တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။ ဤသည်က ကျန်းချဲ့ကို အပြည့်အဝ ဆွဲဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်သော်ငြား တစ်ဖက်လူ၏ ရင်ထဲတွင် ကျေးဇူးတင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

ကျီဝမ်ဟောက်၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်လေသည်။

ကျန်းချဲ့သည် ယခုအချိန်တွင် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်နေသော အားဖြည့်စွပ်ပြုတ်ကို ကြည့်ရင်း အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့် ဝမ်းသာ ဖြစ်နေမိလေသည်။ သူ တကယ်ကို ထင်မှတ်မထားခဲ့မိချေ။ ကျီဝမ်ဟောက်က ဤမျှလောက်အထိ သဘောကောင်းလိမ့်မည်ဟု...

'ဧကရာဇ်မင်း ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပတ်သက်နေတာလား... သူက မိဖုရားကြီးကို အပြင်းအထန် ဆုံးမပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါ့ကို အားဖြည့်စွပ်ပြုတ် လာတိုက်နေတာလား...'

"ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်..."

ကျန်းချဲ့က အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လက်ယှက် အရိုအသေ ပေးလိုက်လေသည်။

'နောက်တစ်ကြိမ် ရွှယ်မိဖုရားကြီးနဲ့ တွေ့ဆုံ တရားဆွေးနွေးရမယ့် အချိန်ကျရင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမယ်... ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ပဲ...'

"ဟဲဟဲဟဲ... လာ မြည်းစမ်းကြည့်ပါ အရသာ ဘယ်လိုနေလဲလို့..."

ကျီဝမ်ဟောက်က လက်ကာပြကာ ကျန်းချဲ့ကို စတင် စားသောက်ရန် အချက်ပြလိုက်လေသည်။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။

အားဖြည့် စွပ်ပြုတ် တစ်ဝက်ကျော်ကျော်ခန့်သည် ကျန်းချဲ့၏ အားဖြည့်ဆေး တစ်ခွက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် နွေးထွေးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ယွမ်ယင်း ပင်လျှင် အနည်းငယ် ကြီးထွားလာသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အလွန်အမင်း ကျေနပ်အားရနေမိလေသည်။

အကယ်၍ ဤကဲ့သို့သော အားဖြည့် စွပ်ပြုတ်မျိုးကို နေ့တိုင်း သောက်ခွင့်ရမည်ဆိုပါက ယဇ်ပူဇော်စရာ မလိုဘဲ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားများ အများကြီး တိုးတက်လာမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"ငါကိုယ်တော်လည်း အိုမင်းနေပါပြီ... မင်းတို့လို လူငယ်တွေလောက် ဒီစွပ်ပြုတ်ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို ချေဖျက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပါဘူး..."

ကျီဝမ်ဟောက်၏ ပန်းကန်ထဲတွင် စွပ်ပြုတ် တစ်ဝက်ကျော်ကျော် ကျန်ရှိနေသေးပြီး ဤကိစ္စကို အလွန် နှမြောတသ ဖြစ်နေလေသည်။ ဤ ဝိညာဉ်ရတနာများကို သူ လုံးဝ စုပ်ယူနိုင်စွမ်း မရှိဘဲ အရသာခံရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးက နွေဦးနဲ့ ဆောင်းဦးလို အင်အားအပြည့်ဝဆုံး အချိန်မှာ ရှိနေတုန်းပါ... သေချာပေါက် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပြီး မသေမျိုး ဖြစ်လာမှာပါ..."

ကျန်းချဲ့က ချက်ချင်းပင် မြှောက်ပင့်စကား ဆိုလိုက်လေသည်။

"မသေမျိုး ဖြစ်ဖို့ဆိုတာကိုတော့ ငါကိုယ်တော် လုံးဝ မမျှော်လင့်ရဲပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘေးတွေ ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ နိုင်ငံတော်ကြီးကိုတော့ အမြဲတမ်း တည်တံ့ခိုင်မြဲ စေချင်တယ်... ကျန်းချဲ့... မင်းက ငါကိုယ်တော် အထင်ကြီး လေးစားရတဲ့ လူငယ် တစ်ယောက်ပါ... နောင်တစ်ချိန်မှာ တော်ဝင်နန်းတော်ရဲ့ အားကိုးရတဲ့ အရာရှိကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပါ..."

"ဦးရီးတော်က မင်းကို တောင်ပိုင်း နတ်ဘုရားသံတမန် အဖြစ် ရာထူး တိုးမြှင့်ပေးဖို့နဲ့ ယွဲ့ပြည်နယ် မြို့တော်ဝန် ရာထူးကို ပူးတွဲ တာဝန်ယူဖို့ အကြံပြုလာတယ်... လီချန်ကောကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အတွက်ပေါ့... အမှန်တိုင်း ပြောရရင် ငါကိုယ်တော်လည်း အဲ့ဒီလို ရည်ရွယ်ထားတာ ကြာပါပြီ... ဒါပေမဲ့ အရင်တုန်းက မင်း အရမ်း ငယ်လွန်းသေးတယ်လို့ ထင်လို့ ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အနားမှာ ခေါ်ထားပြီး လေ့ကျင့်ပေးဖို့ စဉ်းစားခဲ့တာ..."

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ နန်းတွင်းမှာ ပြည်တွင်းရေးရော ပြည်ပရေးရော အခက်အခဲတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်... ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ဘေးနားမှာ ဒီလို တာဝန်ကြီးကို ထမ်းဆောင်နိုင်မယ့် သူ တခြား ဘယ်သူမှ မရှိဘူး... မင်း ငါကိုယ်တော့်ကို တိကျတဲ့ အဖြေတစ်ခု ပေးပါ... တကယ်ပဲ လီချန်ကောကို ဖြေရှင်းနိုင်ပါ့မလား..."

ကျီဝမ်ဟောက်က စကားလမ်းကြောင်းကို လွှဲလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများ အရောင် တလက်လက် လင်းလက်ကာ ကျန်းချဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး စိတ်ချပါ... ကျွန်တော်မျိုး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး တောင်ပိုင်းက အန္တရာယ်တွေကို ရှင်းလင်းပေးပါ့မယ်... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျေးဇူးတွေကို ပြန်လည် ဆပ်ဖို့အတွက်ပါ..."

ကျန်းချဲ့က အလျင်အမြန်ပင် မတ်တတ် ထရပ်ကာ ခါးညွှတ် အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန် တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

'တကယ်လို့ ငါ့ကို မြို့တော်မှာ ဆက်ထားပြီး လေ့ကျင့်ပေးနေဦးမယ် ဆိုရင်... အကာအကွယ်တွေ သေချာ မလုပ်ထားရင် ရွှယ်မိဖုရားကြီး ကိုယ်ဝန်တောင် ရသွားနိုင်တယ်...'

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင်လည်း ငါကိုယ်တော် မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမယ်... တကယ်လို့ မင်းသာ လီချန်ကောကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ရင်... ငါကိုယ်တော် မင်းကို တောင်ပိုင်း နယ်စား အဖြစ် ရာထူး တိုးမြှင့်ပေးမယ်... နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘုရင်အဖြစ်တောင် ခန့်အပ်နိုင်ချေ ရှိပါတယ်..."

ကျီဝမ်ဟောက်က လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုး အသက်ပေးပြီး ကြိုးစားသွားပါ့မယ်…”