အခန်း ၄၂၃

အခန်း (၄၂၃) ကမ္ဘာတစ်လွှား နာမည်ကျော်ကြားခြင်း... ကြောက်မက်ဖွယ် သတင်းဆိုး

"မယ်တော်ကြီး... မယ်တော်ကြီး..."

မင်းသားအိမ်တော်အတွင်း၌ ကျန်းချဲ့ အဆင့်သုံး တောင်ပိုင်း နတ်ဘုရားသံတမန် အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရကြောင်း သတင်းကြားသိရပြီးနောက် ကျီချန်ရှန်း သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် အဓိကနန်းဆောင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးကွယ်၍မရနိုင်သော ပျော်ရွှင်မှုများ အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

အကယ်၍ ကျန်းချဲ့ ရာထူးတိုးသွားသဖြင့် အပျော်ရွှင်ဆုံး သူများကို ရေတွက်မည်ဆိုပါက သူသည် သေချာပေါက် ထိပ်ဆုံးစာရင်းတွင် ပါဝင်ပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယခုအချိန်တွင် သူနှင့် ကျန်းချဲ့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ရန်သူများ မဟုတ်တော့ချေ။ အရင်က မယ်တော်ကြီးက သူ့ကို တိတိကျကျ ပြောပြခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။ မယ်တော်ကြီးက ကျန်းချဲ့ကို ဆွဲဆောင်စည်းရုံးနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူကလည်း သူ၏ နန်းမွေဆက်ခံခွင့်အတွက် ထောက်ခံအားပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ကြောင်း ပင်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ယခုအခါ လှေတစ်စင်းတည်း စီးနေကြသူများ ပင်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းချဲ့ ရာထူးတိုးသွားခြင်း အပေါ် သူ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေမိခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမူကား ခေါက်ရှန်းနတ်မင်းကြီး ကျီချန်တောက် ၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ထည့်မတွက်လျှင်ပင် အဆင့်သုံး အနက်ရောင်ရုံးတော် နတ်ဘုရားသံတမန် တစ်ပါး ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် တော်ဝင်နန်းတော်၏ အရေးပါသော အရာရှိကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အလေးချိန် ကြီးမားလှသည့် အရာရှိကြီးက သူ့ကို ထောက်ခံမည်ဆိုပါက သူ့အတွက် ရရှိလာမည့် အကျိုးကျေးဇူးများမှာ သာမန် လုံးဝ မဟုတ်ချေ။

"ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ ဒီလောက်တောင် လောနေရတာလဲ..."

ယမန်နေ့က ကျန်းချဲ့နှင့် အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားတွေးတောနေသော မိဖုရားကြီး ရွှီပိုင်ဟယ် သည် ရုတ်တရက် အလန့်တကြား ဖြစ်သွားသော်ငြား လျင်မြန်စွာပင် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့လေသည်။ အလောတကြီး ပြေးဝင်လာသော သားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားလေသည်။

"သတင်းကောင်း... သတင်းကောင်းပါ မယ်တော်ကြီး..."

"ဘာ သတင်းကောင်းလဲ..."

"ဒီနေ့ ညီလာခံမှာ ခမည်းတော်က ကျန်းချဲ့ကို အဆင့်သုံး တောင်ပိုင်း နတ်ဘုရားသံတမန် အဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးခဲ့တဲ့အပြင် ယွဲ့ပြည်နယ် မြို့တော်ဝန် ရာထူးကိုပါ ပူးတွဲ တာဝန်ပေးလိုက်ပါတယ်... အခုဆိုရင် ဒီသတင်းက မြို့တော် တစ်ခုလုံး ပြန့်နှံ့နေပါပြီ..."

ကျီချန်ရှန်း သည် ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စရပ်များကို အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

စကားပြောပြီးနောက် လေးနက်သော လေသံဖြင့် ထပ်မံ ညည်းတွားလိုက်လေသည်။

"မယ်တော်ကြီး ကိုယ်တိုင် ကျန်းချဲ့ကို ဖျောင်းဖျပြီး သားတော်ရဲ့ ဘက်ပါလာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တာကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်ရမှာပါပဲ... ဟားဟား... ဒီ အချိန်ကိုက် လှုပ်ရှားမှုက တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲ..."

"ကျန်းချဲ့ တောင်ပိုင်း နတ်ဘုရားသံတမန် ဖြစ်သွားတယ် ဟုတ်လား..."

ရွှီပိုင်ဟယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... အမိန့်တော်လည်း ထွက်ပြီးပါပြီ... မကြာခင်မှာ ရာထူး စတင် ထမ်းဆောင်တော့မှာပါ... မယ်တော်ကြီး မပျော်ဘူးလား..."

ကျီချန်ရှန်း က မယ်တော်ကြီး၏ အမူအရာ မမှန်သည်ကို ရိပ်မိသဖြင့် သတိထားကာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"မပျော်စရာ မရှိပါဘူး... ကျန်းချဲ့က မင်းကို ထောက်ခံဖို့ ကတိပေးထားပြီးပြီ ဆိုမှတော့ သူ ရာထူးတိုးသွားတာ မယ်တော်ကြီးလည်း သဘာဝကျကျ ဝမ်းသာရမှာပေါ့..."

ရွှီပိုင်ဟယ် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

သို့သော် အမှန်တကယ် လက်တွေ့တွင်တော့ သူမ အမှန်တကယ်ပင် သိပ်မပျော်ရွှင်လှချေ။

ကျန်းချဲ့ ရာထူးတိုးသွားခြင်းကို သူမ မပျော်ရွှင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျန်းချဲ့ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားရတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့ကို မြို့တော်တွင် ဆက်လက် ရှိနေစေချင်ပြီး သူမ အားလပ်သည့် အချိန်တိုင်း ကွမ်ကျွင်းနယ်စား အိမ်တော်သို့ သွားရောက် လည်ပတ်ချင်မိလေသည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် နောင်တစ်ချိန် ညဉ့်နက်သန်းခေါင် အချိန်များတွင် အထီးကျန် ဆန်စွာဖြင့် ဖြတ်သန်းရတော့မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ယခုအခါ ကျန်းချဲ့ က ထွက်သွားတော့မည်တဲ့လား။

နောင်တစ်ချိန် သူမ အကြပ်အတည်း တွေ့လာလျှင် ဘယ်လို လုပ်ရမည်နည်း။

သူမသည် ယခုမှစ၍သာ ထို အရသာကို အနည်းငယ် မြည်းစမ်းခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မကြာသေးမီကမှ စတင် ထွန်ယက် စိုက်ပျိုးထားသော လယ်ကွင်းလေးက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ လျစ်လျူရှု ခံရတော့မည်လား။

သေချာသည်ကတော့ ဤကဲ့သို့သော ရင်တွင်းဖြစ်များကို ရွှီပိုင်ဟယ် အနေဖြင့် နှုတ်မှ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။ အမှန်တကယ်တော့ သူမ၏ မျက်နှာထား ပေါ်တွင် မည်သည့် အပြောင်းအလဲမျှ မရှိခဲ့သဖြင့် ကျီချန်ရှန်း အနေဖြင့် မည်သည့် အချက်ကိုမျှ သတိပြုမိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ကျီချန်ရှန်း က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"မယ်တော်ကြီး... ကျန်းချဲ့ မကြာခင် မြို့တော်ကနေ ထွက်သွားတော့မယ် ဆိုတော့... မယ်တော်ကြီး အနေနဲ့ သူ့ကို ဖိတ်ကြားပြီး တွေ့ဆုံဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခုလောက် ရှာသင့်တယ် မထင်ဘူးလား..."

ကျန်းချဲ့ က သူ့ကို ထောက်ခံမည့် ကိစ္စကို မြို့တော်ရှိ မည်သူကမျှ မသိရှိကြသေးချေ။ အကယ်၍ ကျန်းချဲ့ သာ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားမည် ဆိုပါက သူ ကိုယ်တိုင် ထုတ်ဖော် ကြေညာမည် ဆိုလျှင်တောင်မှ ယုံကြည်မည့်သူ များစွာ ရှိမည် မဟုတ်ချေ။ ထို့အပြင် ထိုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းက အလွန် သိမ်ငယ် အောက်တန်းကျသော နည်းလမ်း တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် အကယ်၍ ကျန်းချဲ့ ကသာ သူ၏ အိမ်တော်သို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်ပြီး ပွဲတက်မည် ဆိုပါက အခြေအနေက လုံးဝ ခြားနားသွားမည် ဖြစ်လေသည်။

အမြင်ကျယ်သူတိုင်း ဤ အချက်ကို အလွယ်တကူ ရိပ်မိနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်... သူ မထွက်သွားခင် သူ့ကို အိမ်တော် လာဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာ ကောင်းပါတယ်..."

ဤ ကိစ္စ နှင့် ပတ်သက်၍ ရွှီပိုင်ဟယ် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ် နေပြီးနောက် အပြည့်အဝ ထောက်ခံ လိုက်လေသည်။ ကျန်းချဲ့ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာရမည့် ကိစ္စကို သူမ အနေဖြင့် ဆုံးဖြတ်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

ယခု လက်ရှိ အချိန်တွင် သူမ လုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ကျန်းချဲ့ မထွက်ခွာမီ အချိန်အတွင်း တွင် များများ တွေ့ဆုံ နိုင်ရန် ပင်ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်း မှ နောင်တ မရစေရန် အတွက် ပင်ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ဖိတ်စာကို မယ်တော်ကြီးပဲ ပို့ပေးမလား... သားတော်ပဲ ပို့ရမလား..."

ကျီချန်ရှန်း က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းပဲ ပို့လိုက်ပါ..."

ရွှီပိုင်ဟယ် က လက်ကာပြလိုက်လေသည်။

သူမ နှင့် ကျန်းချဲ့ အကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန် လျှို့ဝှက်လွန်းလှပြီး လက်ရှိ အချိန်တွင် ဖွင့်ချရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သေးချေ။ သံသယ ဝင်စရာ အချက်လေး တစ်ချက် ကိုပင် ပြသ၍ မရနိုင်ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ မိဖုရားကြီး တစ်ပါး အနေဖြင့် လက်အောက်ခံ အရာရှိ တစ်ယောက်ကို မကြာခဏ ဖိတ်ခေါ် တွေ့ဆုံနေခြင်းမှာ အလွန် မသင့်တော်လှပေ။

သို့သော် ကျီချန်ရှန်း သွားရောက် ဖိတ်ခေါ်မည် ဆိုပါက မည်သူကမျှ ထိုဘက်သို့ တွေးတောမိမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် ကျန်းချဲ့ ကလည်း ကျီချန်ရှန်း ကို ထောက်ခံမည်ဟု သူမကို ကတိပေးထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ ဤ ဖိတ်ကြားချက်ကို တစ်ဖက်လူ သေချာပေါက် လက်ခံမည် ဖြစ်လေသည်။

ဤသို့ဖြင့် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။ ကျန်းချဲ့ ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရသည့် သတင်းက မြို့တော် တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော တော်ဝင် မိသားစုဝင် များနှင့် အထက်တန်းလွှာ များ၏ ဖိတ်စာများက ကွမ်ကျွင်းနယ်စား အိမ်တော် သို့ နှင်းပွင့်များ အလား ရောက်ရှိ လာခဲ့လေသည်။ သို့သော် ကျန်းချဲ့ ကတော့ ထို ဖိတ်စာများ အားလုံးကို တစ်ခုပြီး တစ်ခု ငြင်းပယ် ခဲ့လေသည်။

ဤ အချိန်မျိုးတွင် အချိန်ဖြုန်းနေရန် သူ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားချေ။

ကျီချန်ရှန်း ၏ ဖိတ်ကြားချက် မှလွဲ၍ အခြား မည်သူ့ကိုမျှ သူ လက်ခံ တွေ့ဆုံမည် မဟုတ်ချေ။

ယခုအခါ အမိန့်တော် လည်း ကျလာပြီ ဖြစ်ရာ ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် က ရွှီချိုးယွဲ့ ၏ ကိစ္စကို အပြည့်အဝ ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင် ပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ သည် မြို့တော် မှ အေးအေးဆေးဆေး ထွက်ခွာ နိုင်ပြီ ဖြစ်လေသည်။ ထို အချိန်မှစ၍ နဂါး သည် ပင်လယ် သို့ ပြန်ရောက် သွားသည့် အလား အတားအဆီး မရှိ လွတ်လပ်စွာ ကျက်စား နိုင်တော့မည် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ကျန်းချဲ့ စောင့်ဆိုင်း နေစဉ် အတွင်း တွင်ပင် ယခင် က ကျီချန်တောက် ပြောခဲ့သော စကားများ တကယ် ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း က လှုပ်ရှား လာခဲ့လေပြီ။

သေချာသည်ကတော့ စာသား အတိုင်း တိုက်ရိုက် လှုပ်ရှား လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရှောင်လေ့ယင် ဘုန်းကြီးကျောင်း သို့ လာရောက် တွေ့ဆုံရန် ဖိတ်စာ တစ်စောင် ပေးပို့ လာခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ရှောင်လေ့ယင် ဘုန်းကြီးကျောင်း ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း ဟူသည်ကို ကျန်းချဲ့ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။ ၎င်းမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ နတ်မသေမျိုး ဂိုဏ်း တာ့လေ့ယင် ဘုန်းကြီးကျောင်း ၏ အလယ်ပိုင်းဒေသ ဌာနခွဲ ဖြစ်ပြီး တာ့ကျိုး နိုင်ငံတော် ၏ နိုင်ငံတော် ဆရာ တစ်ပါး ဖြစ်သော ကျာလော့ မာယာ ကွမ်ရင် ဗောဓိသတ် က အုပ်ချုပ် လေသည်။

ထိုသူမှာ ယောင်ယွဲ့ နှင့် တန်းတူ အဆင့်အတန်း ရှိသော နိုင်ငံတော် ဆရာ တစ်ပါး ဖြစ်ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း ၏ မြို့တော် နှင့် တော်ဝင်နန်းတော် ရှိ မျက်နှာစာ တစ်ခု လည်း ဖြစ်ကာ စွမ်းအား လည်း အလွန် ထက်မြက် လှပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အန္တရာယ် များပြားလှသည့် ဖိတ်ကြားချက် မျိုးကို ကျန်းချဲ့ သည် ကျီချန်တောက် ၏ သတိပေးချက် ကို အမှတ်ရကာ လုံးဝ လျစ်လျူရှု ထားလိုက်လေသည်။ ဖိတ်စာ ကို လက်ခံရရှိခြင်း မရှိသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း နှင့် ပတ်သက်၍ သူ မည်သည့် အရာကိုမျှ ဆွေးနွေး တိုင်ပင် နေရန် စိတ်မဝင်စားချေ။

သူ၏ ခန့်မှန်းချက် အရ ဆိုလျှင် ဤ ကိစ္စ မှာ ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် နှင့် သေချာပေါက် ပတ်သက် ဆက်နွှယ် နေမည် ဖြစ်လေသည်။ ဤသည်မှာ ဆွေးနွေးစရာ မလိုသော ကိစ္စ ပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့ ၏ လျစ်လျူရှု ထားမှု ကြောင့် မြို့တော် ရှိ အထက်တန်းလွှာ များ၊ မင်းသား မင်းသမီး များ အလွန်အမင်း စိတ်ပျက် သွားခဲ့ရသော်ငြား မည်သူကမျှ မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျန်းချဲ့ သည် ယခု အချိန် တွင် ဩဇာအာဏာ အကြီးမားဆုံးသော အရာရှိကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။

ဖိတ်စာကို ငြင်းပယ် ရုံဖြင့် ရန်ငြိုး ဖွဲ့စရာ မလိုချေ။

ကျန်းချဲ့ နှင့် ကျီချန်ရှန်း တို့ မည်ကဲ့သို့ ရန်ငြိုး ဖွဲ့ခဲ့ကြသနည်း ဆိုသည်ကို သူတို့ အားလုံး ကောင်းစွာ သိရှိထားကြလေရာ ဘယ်သူကမျှ အလားတူ လမ်းကြောင်းကို လိုက်လုပ်ရဲစွမ်း မရှိကြချေ။

ကျာလော့ မာယာ ကွမ်ရင် ဗောဓိသတ် ဘက်မှလည်း တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက် သွားခဲ့ပြီး ထပ်မံ၍ ဖိတ်ကြားခြင်း မပြုတော့ချေ။ ကျန်းချဲ့ လည်း ဤသို့ဖြင့် ရက်အနည်းငယ် အေးချမ်းစွာ အနားယူ ခွင့် ရရှိခဲ့လေသည်။ သေချာသည် ကတော့ အပြည့်အဝ အနားယူ နိုင်ခဲ့သည်တော့ မဟုတ်ပေ။

နယ်စပ် သို့ ပြောင်းရွှေ့ တာဝန် ထမ်းဆောင် ရတော့မည့် လုကျဲ့ယွင် သည် ကျန်းချဲ့ ထံသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက် ကာ ဂုဏ်ပြု စကား ဆိုရင်း အရက် တစ်ဝိုင်း အတူတကွ သောက်ခဲ့ကြလေသည်။

မြို့တော် ၏ ဆူညံ ပွက်လောရိုက် မှု များနှင့် နှိုင်းယှဉ် ပါက...

ကျန်းချဲ့ တောင်ပိုင်း နတ်ဘုရားသံတမန် အဖြစ် ရာထူး တိုးမြှင့် ခံရသည့် သတင်း က ပြင်ပ လောက သို့ ပျံ့နှံ့ သွားချိန် တွင်တော့ ပို၍ ကြီးမားလှသော လှိုင်းလုံး ကြီးများ ရိုက်ခတ် သွားစေခဲ့လေသည်။

အသက် နှစ်ဆယ် ကျော်အရွယ်... အဆင့်သုံး အရာရှိ... တောင်ပိုင်း ပြည်နယ်သုံးခု ကို အုပ်ချုပ်ရမည်။

ဤကဲ့သို့သော ဂုဏ်ကျက်သရေ မျိုးက လူအများစု ၏ လေးစား အားကျ မှုကို ရရှိရန် အပြည့်အဝ လုံလောက် လှပေသည်။

လူတိုင်း ကို အားကျ မနာလို ဖြစ်သွား စေခဲ့လေသည်။

သို့သော် မကြာမီ တွင်...

ချင်းထျန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်း ၏ ကောင်းကင်လင်းယုန် ဓမ္မမင်းကြီး နန်ကုန်းကျိ သည် ကျန်းချဲ့ ၏ လက်ချက် ဖြင့် သေဆုံး သွားရကြောင်း သတင်း ထွက်ပေါ် လာချိန် တွင်တော့ ချက်ချင်း ပင်... အားကျ မနာလို မှုများ အားလုံး ပျောက်ကွယ် သွားပြီး အလွန်အမင်း ရိုသေ လေးစား မှုများ သာ ကျန်ရစ် ခဲ့လေတော့သည်။

နန်ကုန်းကျိ ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။

အလယ်ပိုင်းဒေသ ပြည်နယ် ဆယ့်နှစ်ခု အထူးသဖြင့် တောင်ပိုင်း ပြည်နယ် အချို့တွင် မည်သူကမျှ မသိဘဲ မနေနိုင်သော နာမည် တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ချင်းထျန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်း ၏ အစစ်အမှန် အထွတ်အထိပ် ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သိုင်းလောက တွင် နှစ်ပေါင်း ရာချီ ထင်တိုင်းကျဲ ခဲ့ကာ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအား ပြိုင်ဘက်ကင်း ပြီး တော်ဝင်နန်းတော် ၏ သိုင်းပညာရှင် အဆင့် သတ်မှတ်ချက် စာရင်း တွင်ပင် ပါဝင် ကာ အဆင့် လည်း မနိမ့်ကျလှပေ။

ဤကဲ့သို့သော တည်ရှိမှု မျိုးက သိုင်းသူတော်စင် အဆင့် သို့ပင် လှမ်းကြည့် နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။ သိုင်းလောက ၏ အစစ်အမှန် ထိပ်တန်း ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် ပင်ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော သူမျိုး ကပင် သေဆုံး သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ... ကျန်းချဲ့ ကို နတ်ဘုရားသံတမန် ရာထူး နှင့် မထိုက်တန် ပါဘူး ဟု မည်သူ က ပြောရဲဦးမည်နည်း။

နန်ကုန်းကျိ ယခင် က တည်ဆောက် ခဲ့သော နာမည်ကျော်ကြား မှုများ အားလုံး မှာ ယခုအခါ ကျန်းချဲ့ ၏ အောင်မြင်မှု ခြေလှမ်း များ အဖြစ် သို့ ပြောင်းလဲ သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ကျန်းချဲ့ ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော ဂုဏ်သတင်း ကို ပိုမို ခိုင်မာ သွားစေခဲ့လေသည်။

ချင်းထျန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်း ၏ သူတော်စင် သားတော် ချူဟယ် သေဆုံး ရသည့် ကိစ္စ မှာလည်း လှုပ်ခတ်မှု အချို့ ရှိခဲ့သော်ငြား ဓမ္မမင်းကြီး တစ်ပါး နှင့် ယှဉ်လျှင် သူ၏ ပါရမီ က ပိုမို ထက်မြက် သည် ဆိုစေကာမူ လူတိုင်း ၏ အမြင် တွင်တော့ အများကြီး ကွာဟ နေဆဲ ပင်ဖြစ်သည်။

ယခင် ကလည်း ကျန်းချဲ့ ကို ရှုံးနိမ့် ခဲ့ဖူး သူ ဖြစ်ရာ ယခု ထပ်မံ ရှုံးနိမ့် ရခြင်းမှာ အလွန် သဘာဝ ကျလှပေသည်။

ဤ ကိစ္စ နှင့် ပတ်သက်၍ ချင်းထျန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်း ဘက်မှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှု မျှ မရှိခဲ့ဘဲ သူတို့ နှင့် လုံးဝ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အပြုအမူ ကပင် ဤ သတင်း ၏ မှန်ကန် မှုကို ပိုမို ခိုင်မာ သွားစေခဲ့လေသည်။

နန်ကုန်းကျိ သေဆုံး သွားမှု နှင့် အတူ ကျန်းချဲ့ ၏ ဂုဏ်သတင်း မှာ ရုတ်တရက် အမြင့်ဆုံး သို့ ထိုးတက် သွားခဲ့ပြီး ကမ္ဘာတစ်လွှား နာမည်ကျော်ကြား သွားခဲ့ပြီ ဟု ဆိုလျှင် ပို၍ မှန်ကန် လိမ့်မည် ဖြစ်လေသည်။

အကြောင်းမူကား ယခင် က သူ၏ စစ်ရေး အောင်မြင်မှု များ အများစု မှာ ရွယ်တူ လူငယ် သိုင်းပညာရှင် များ နှင့်သာ အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင် တိုက်ခိုက် ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ အလွန် အစွမ်းထက် သည် ဟု ဆိုနိုင်သော်ငြား လူတိုင်း ၏ အမြင် တွင်တော့ လူငယ် မျိုးဆက် များ အကြားတွင် သာ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ် တွင်တော့ မတူညီ တော့ချေ။

နန်ကုန်းကျိ သည် နာမည် ကျော်ကြား လာသည်မှာ နှစ်ပေါင်း များစွာ ကြာမြင့် နေပြီ ဖြစ်သော အစွမ်းထက် မဟာသိုင်းသခင် တစ်ပါး ဖြစ်ပြီး သိုင်းလောက တစ်ခုလုံး ကို လှုပ်ခတ် နိုင်စွမ်း ရှိသူ တစ်ယောက် ပင်ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော သူမျိုး ကျန်းချဲ့ ကို ရှုံးနိမ့် သွားရခြင်း က ကျန်းချဲ့ ၏ ဂုဏ်သတင်း ကို အသစ် တစ်ဖန် ပြန်လည် မွေးဖွား လာစေရန် အပြည့်အဝ လုံလောက် လှပေသည်။

ကျန်းချဲ့ သည် တစ်ဖက်လူ ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တိုက်ခိုက် အနိုင်ယူ ခဲ့ခြင်း ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်ကို လူအများစု က လျစ်လျူရှု ထားလိုက် ကြလေသည်။

သူတို့ သိသည်မှာ အချက် တစ်ချက်တည်း သာ ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းမှာ ကျန်းချဲ့ သည် မဟာသိုင်းသခင်ကြီး တစ်ပါး ကို ခေါင်းဖြတ် သတ်ဖြတ် နိုင်ခဲ့သည် ဆိုသည့် အချက် ပင်ဖြစ်သည်။

ဤမျှ လောက်ဆို လုံလောက် နေပါပြီ။

ဤ လေဆင်နှာမောင်း ကြီး က အလွန် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ် လာပြီး အထူးသဖြင့် တောင်ပိုင်း ပြည်နယ်သုံးခု တွင် ပို၍ပင် အံ့မခန်း ဖြစ်သွား စေခဲ့လေသည်။

သတင်း ကြားရသူ တိုင်း အလွန်အမင်း အံ့အားသင့် ထိတ်လန့် သွားခဲ့ကြပြီး အချို့က အံ့အားသင့် သလို အချို့က လည်း ကြောက်ရွံ့ နေကြလေသည်။

အချို့ ကလည်း အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာ နေကြလေသည်။

ကျန်းချဲ့ နှင့် ပတ်သက် ဆက်နွှယ် နေသူ အားလုံး ဤ ကိစ္စ ကို အလွန်အမင်း အာရုံစိုက် နေကြလေသည်။

ကျန်းချဲ့ သည် မြို့တော် မှ မထွက်ခွာ ရသေးသော်ငြား သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော ဂုဏ်သတင်း ကတော့ တောင်ပိုင်း ပြည်နယ်သုံးခု တစ်ခွင်လုံး သို့ ပဲ့တင်ထပ် လျက် ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

"ကျန်းချဲ့ တောင်ပိုင်း နတ်ဘုရားသံတမန် အဖြစ် ရာထူး တိုးသွားတဲ့ အပေါ် မင်း ဘယ်လို မြင်လဲ..."

အနက်ရောင်ရုံးတော် ၏ တားမြစ်နယ်မြေ ရေကန် နက်ကြီး ၏ ဘေးတွင် အဖြူရောင် ဝတ်ရုံ ကို ဆင်မြန်း ထားသော ကျီချန်တောက် က ငါးမျှားတံ ကို ကိုင်ဆောင် ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်လေသည်။

"ခမည်းတော် က သားတော် ရဲ့ စိတ်သဘောထား ကို အထင်သေး လွန်းနေ ပါပြီ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ် ညီလာခံ ပြီးကတည်းက သားတော် ကိုယ်တိုင် ကျန်းချဲ့ ကို ခေါ်ပြီး အချိန် အကြာကြီး စကားပြော ခဲ့ပါတယ်... ကျူးချွဲဌာနခွဲ ရဲ့ ကိစ္စ အရပ်ရပ် ကိုလည်း အသေးစိတ် ရှင်းပြ မှာကြား ခဲ့ပါတယ်... သူ က ခမည်းတော် အလေးထား တဲ့ သူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေမှတော့ သားတော် က သူ့ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဂုဏ်ပြု ရမှာပေါ့..."

ချန်ချင်းဖန် ကလည်း ငါးမျှားတံ ကို ကိုင်ဆောင် ထားပြီး ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေ လိုက်လေသည်။

"တကယ်လား..."

ကျီချန်တောက် က ချန်ချင်းဖန် ၏ စကားကို ယုံသည် ဖြစ်စေ မယုံသည် ဖြစ်စေ နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် ထပ်မံ မေးမြန်း လိုက်လေသည်။

ချန်ချင်းဖန် သည် ခမည်းတော် ၏ ဤ စကား ၏ အဓိပ္ပာယ် ကို ကောင်းစွာ နားလည် သဘောပေါက် သဖြင့် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ် နေပြီးနောက် အပြုံး တစ်ခု ကို ဖန်တီး ကာ ပြန်ပြော လိုက်လေသည်။

"အစပိုင်း တုန်းကတော့ သားတော် တကယ်ပဲ နည်းနည်း မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့မိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ခမည်းတော် က ဒီလို လုပ်တယ် ဆိုမှတော့ သေချာပေါက် အကြောင်းရင်း ရှိမှာပဲ ဆိုတာကို သားတော် သိပါတယ်... ဒါကြောင့် ဒီ ကိစ္စမှာ သူ့ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"အမှန်တိုင်း ပြောရရင် သားတော် လည်း ကျန်းချဲ့ အပေါ် အများကြီး အထင်ကြီး လေးစား မိပါတယ်... သူ့ရဲ့ ပါရမီ က သာမန် လုံးဝ မဟုတ်သလို လုပ်ရည်ကိုင်ရည် တွေကလည်း အတော်လေး ပြတ်သားတယ်လေ... နောက်ပိုင်း သေသေချာချာ သွေးထိုး လေ့ကျင့် ပေးလိုက်ရင် တော်ဝင် နန်းတော် ရဲ့ ထက်မြက် တဲ့ လက်နက် တစ်ခု ဖြစ်လာမှာ အသေအချာ ပါပဲ... သားတော် ရဲ့ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေ ကို သားတော် ကိုယ်တိုင် သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေ ကိုတော့ သားတော် လုံးဝ ခန့်မှန်း လို့ မရသေးဘူး... တစ်ခုတည်း သံသယ ဝင်မိတာက သူ က အရမ်း ငယ်လွန်း နေသေးတဲ့ အချက်ပဲ... တောင်ပိုင်း ရဲ့ အခြေအနေ က အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲ နေတာလေ..."

"မကြာသေးမီ က ချင်းထျန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်း နဲ့ လီချန်ကော တို့ ပိုပိုပြီး ရင်းနှီး လာကြတယ်လေ... သူ တစ်ယောက်တည်း သွားရတာ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေ နိုင်ပါ့မလား... ဒီတစ်ကြိမ် တော်ဝင် နန်းတော် က နန်ကုန်းကျိ သေဆုံး တဲ့ ကိစ္စ ကို အကြီးအကျယ် သတင်း ဖြန့်လိုက်တာ ဆိုတော့... ချင်းထျန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်း ရဲ့ စရိုက် အရ ဆိုရင် သေချာပေါက် ဒီအတိုင်း ငြိမ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... ချီမိသားစု က သိုင်းသူတော်စင် တောင်မှ ချင်းထျန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဝင်ပါလာရင် တောင့်ခံ နိုင်ဖို့ မလွယ်ဘူး..."

ချန်ချင်းဖန် သည် သူ၏ သံသယ များကို အကုန်လုံး ဖွင့်ဟ ပြောဆို လိုက်လေသည်။ ဤသို့ ဆိုလျှင် သူ၏ ရင်ထဲတွင် လည်း အများကြီး ပေါ့ပါး သွားမည် ဖြစ်လေသည်။ ယခင်က သူ ဖွင့်ဟ မပြောဆို လိုခဲ့သော်ငြား မည်သို့ပင်ဆိုစေ ခေါက်ရှန်းနတ်မင်းကြီး က စကား စလာပြီ ဖြစ်ရာ သူ ဖုံးကွယ် ထားမည် မဟုတ်ချေ။

ကျီချန်တောက် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် တွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံး တစ်ခု ပေါ်လွင် နေပြီး ငါးမျှားတံ ကို ရုတ်တရက် ဆွဲတင် လိုက်ရာ လေဟာနယ် ထက်တွင် ငါးကြင်း နှစ်ကောင် ရုန်းကန် နေသည်ကို တွေ့လိုက် ရလေသည်။ ငါး များကို ငါးခြင်း ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ထည့် လိုက်ပြီးနောက် ငါးမျှားတံ ကို ထပ်မံ ပစ်ချ လိုက်လေသည်။

ထို အချိန်မှသာ သူ စကား စပြော လိုက်လေသည်။

"ကျန်းချဲ့ ရဲ့ အသက်အရွယ် က ပြဿနာ တစ်ခု ဖြစ်နေတာ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါကိုယ်တော် မျက်စိကျ တဲ့ သူက အသက် နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ် ပဲ ရှိသေးတာလေ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ခမည်းတော်... ခမည်းတော် က..."

ချန်ချင်းဖန် ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး မျက်ဝန်း များ ထဲတွင် အရောင် များ လင်းလက် သွားလေသည်။

"ငါကိုယ်တော် ရဲ့ အမြင် က ဘယ်တုန်းကမှ မြို့တော် တစ်ခုတည်း မှာ တန့်မနေ ခဲ့ဘူး... လောက တစ်ခုလုံး ကို ကြည့်နေတာ... တောင်ပိုင်း က နွံအိုင် ကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေတာ မှန်ပေမဲ့ လေ့ကျင့် ဖို့ အတွက်တော့ အရမ်း ကောင်းတဲ့ နေရာ တစ်ခုပါ... ကျန်းချဲ့ သာ ငါကိုယ်တော် ရဲ့ မျှော်လင့်ချက် တွေကို ဖြည့်ဆည်း ပေးနိုင်မယ် ဆိုရင်... ငါကိုယ်တော် လူရွေး မမှားဘူး ဆိုတာကို သက်သေပြ လိုက်နိုင်မှာပဲ... ပြီးတော့ ဒီ ကိစ္စ က သူ့အတွက် လွတ်လမ်း မရှိတဲ့ ပြဿနာ ကြီး တစ်ခု လည်း မဟုတ်ပါဘူး... မြောက်ပိုင်းနယ် ပေလင် ချီမိသားစု ရဲ့ အကာအကွယ် ရှိနေသရွေ့ သူ တစ်ခုခု တော့ လုပ်ပြ နိုင်မှာပါ... ချင်းထျန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်း နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ငါကိုယ်တော် ကိုယ်တိုင် မြောက်ပိုင်း နယ်စပ် ကို တစ်ခေါက် သွားလိုက်မယ်... ငါကိုယ်တော် ရှိနေသရွေ့ ချင်းထျန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် က သူ့ကို ဒုက္ခ ပေးဖို့ အချိန် ရမှာ မဟုတ်ဘူး... လီချန်ကော တစ်ယောက်တည်း ကိုတော့ သူ ဖြေရှင်း နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါကိုယ်တော် ယုံကြည်ပါတယ်..."

ကျီချန်တောက် ၏ အသံ က အလွန် တိုးတိမ် သော်ငြား ဖုံးကွယ် ၍ မရနိုင်သော ဩဇာ အာဏာ တစ်ခု ပါဝင် နေလေသည်။

ချန်ချင်းဖန် ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်ခါ သွားလေသည်။

"ခမည်းတော် က မြောက်ပိုင်း နယ်စပ် ကို သွားမလို့လား..."

"ဒါ က ငါကိုယ်တော် နဲ့ ဧကရာဇ်မင်း တို့ သဘောတူ ညီချက် ရယူ လိုက်တဲ့ ရလဒ် ပဲလေ..."

"ဒါဆို မြို့တော် က ဘယ်လို လုပ်မလဲ..."

"ယောင်ယွဲ့ နဲ့ အမတ်ဝေ့ တို့ ရှိနေသရွေ့ မြို့တော် က ဘာ ပြဿနာ မှ ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဧကရာဇ်မင်း က ငါကိုယ်တော် ကို ထွက်သွား စေချင်နေမှတော့ ငါကိုယ်တော် လည်း သူ့ဆန္ဒ အတိုင်း လိုက်လျော ပေးရမှာပေါ့... အခွင့်ကောင်း ယူပြီး ငါကိုယ်တော် လည်း နည်းနည်းလောက် အနားယူ ပြီး စိတ်ပြေလက်ပျောက် လျှောက်သွား လိုက်ဦးမယ်..."

ဤ အနည်းငယ် မာန ထောင်လွှား သော စကား ကို ချန်ချင်းဖန် ၏ အမြင် တွင်တော့ မည်သည့် ပြဿနာ မျှ မရှိကြောင်း ခံစား ရလေသည်။ ခမည်းတော် ၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအား ကို သူ အပြည့်အဝ မသိရှိ သော်ငြား မျက်ကန်း ယုံကြည် မှု တစ်ခု ကတော့ အမြဲတမ်း ရှိနေခဲ့လေသည်။

သေချာသည် ကတော့ အကယ်၍ အခြား သိုင်းသူတော်စင် တစ်ပါးပါး ကသာ နယ်စပ် သို့ သွားပြီး စိတ်ပြေလက်ပျောက် အနားယူမည် ဟု ပြောဆို လာပါက သူ၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် သံသယ ဝင်မိမည် ဖြစ်လေသည်။

"ခမည်းတော် သာ မြောက်ပိုင်း နယ်စပ် ကို ရောက်သွားတဲ့ သတင်း ထွက်လာရင် မြက်ခင်းပြင် ဝမ်ထင် က တကယ်ကို ဆူပူ ထကြွ လာတော့မှာပဲ..."

ချန်ချင်းဖန် ၏ ရင်ထဲတွင် တွက်ချက် နေမိလေသည်။

တာ့ကျိုး တော်ဝင် နန်းတော် တစ်ခုလုံး တွင် နိုင်ငံတော် ၏ အဓိက ထောက်တိုင် ကြီးများ အများအပြား ရှိနေသော်ငြား... အမှန်တကယ် လောက ကြီး ကို ထိန်းသိမ်း နိုင်သူ မှာ တော်ဝင် နန်းတော် တွင် နှစ်ယောက် သာ ရှိလေသည်။

တစ်ယောက် မှာ နိုင်ငံရပ်ခြား ကောင်းကင် ချောက်ကမ်းပါး တွင် ရှိနေပြီး နှစ်ပေါင်း ရာချီ ပြန်လည် မရောက်ရှိ သေးသလို အခြား တစ်ယောက် မှာတော့ မြို့တော် တွင် အခြေချ နေထိုင်သော ခေါက်ရှန်းနတ်မင်းကြီး ကျီချန်တောက် ပင်ဖြစ်သည်။

မြောက်ပိုင်းလူရိုင်း များ အတွက်တော့ ဧကရာဇ်မင်း ကို သတ်ဖြတ် ရခြင်းထက် ကျီချန်တောက် ကို သတ်ဖြတ် ရခြင်းက အများကြီး ပိုမို တန်ဖိုး ရှိလှပေသည်။

ကျီချန်တောက် သာ ဒုက္ခ ရောက်သွား ပါက တော်ဝင် နန်းတော် အတွက် ကောင်းကင် တစ်ဝက် ပြိုကျ သွားခြင်း နှင့် အတူတူ ပင်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား သူ သည် ဧကရာဇ်မင်း အလွန် ကြောက်ရွံ့ ရသော ဩဇာ အာဏာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်သလို ဧကရာဇ်မင်း ၏ အဓိက အားထား ရဆုံးသော အရေးပါသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ခု လည်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ကျီချန်တောက် ၏ မျက်နှာထား အမူအရာ မပျက်ဘဲ ဤ မေးခွန်း ကို တိုက်ရိုက် မဖြေကြား ခဲ့ချေ။ စကား လမ်းကြောင်း ကို လွှဲကာ မှာကြား လိုက်လေသည်။

"ငါကိုယ်တော် ထွက်သွား ပြီးတာ နဲ့ အနက်ရောင်ရုံးတော် ကို မင်း ပဲ တာဝန် ယူရလိမ့်မယ်... ဧကရာဇ်မင်း ဘက်က တစ်ခုခု လှုပ်ရှား လာခဲ့ရင် အရမ်းကြီး မလွန်ကျူး ဘူး ဆိုရင် သူ့ဆန္ဒ အတိုင်း လိုက်လျော ပေးလိုက်ပါ... လိုအပ် ရင် အလျှော့ပေး ဖို့ လည်း ဝန်မလေး နဲ့... ကျီဝမ်ဟောက် ရဲ့ လုပ်ရည်ကိုင်ရည် တွေက သာမန် ဆိုပေမဲ့ ငါကိုယ်တော် ရဲ့ စည်းမျဉ်း တွေကိုတော့ သူ ကောင်းကောင်း သိပါတယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ခမည်းတော် စိတ်ချ လက်ချ သာ သွားပါ... သားတော် ခမည်းတော် ရဲ့ အမိန့် အတိုင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစား သွားပါ့မယ်..."

ချန်ချင်းဖန် က တည်ကြည် လေးနက်သော အမူအရာ ဖြင့် ပြန်လည် လျှောက်တင် လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ထားလိုက်ကြတာပေါ့... ဒီ ငါးတွေကို ယူသွားပြီး နိုင်ငံတော်ဆရာ အိမ်တော် က ယောင်ယွဲ့ ဆီကို သွားပို့ပေးလိုက်..."

ကျီချန်တောက် က လက်ကာပြ လိုက်လေသည်။

ချန်ချင်းဖန် ခေါင်းညိတ် လိုက်ပြီး ငါးခြင်း ကို တိုက်ရိုက် ကောက်ကိုင် လိုက်လေသည်။ ခမည်းတော် က မည်သည့် အတွက်ကြောင့် ငါးကြင်း နှစ်ကောင် ကို နိုင်ငံတော်ဆရာ ယောင်ယွဲ့ ထံသို့ ပို့ခိုင်း ရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ အနည်းငယ်မျှ စိတ်ဝင်စား ခြင်း မရှိဘဲ မည်သို့ လုပ်ဆောင် ရမည်နည်း ကိုသာ သိရှိ ထားလေသည်။

ဤသည်မှာ နှစ်ပေါင်း ရာချီ ခမည်းတော် ၏ ဘေးတွင် နေထိုင် လာခဲ့ရသော အကျင့် တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

သူ သည် အမိန့် များကို သေချာစွာ လိုက်နာ ဆောင်ရွက် ရန်သာ လိုအပ် လေသည်။

ပြင်ပ လောက တွင် သူ့ကို အလွန် ဉာဏ်ပညာ ထက်မြက် သူ တစ်ယောက် ဟု သတ်မှတ် ထားကြ သော်ငြား ကျီချန်တောက် ၏ အရှေ့ တွင်တော့ သူ သည် ယခင် က ကျီချန်တောက် ၏ အရှေ့ တွင် ဒူးထောက် ကာ သိုင်းပညာ သင်ကြား ပေးရန် တောင်းဆို ခဲ့သော လူငယ်လေး တစ်ယောက် အဖြစ် သာ အမြဲတမ်း တည်ရှိ နေခဲ့လေသည်။

ကျီချန်တောက် ကတော့ မူလ နေရာ တွင် သာ ဆက်လက် ထိုင်နေပြီး အလွန် နက်ရှိုင်းသော အကြည့် များဖြင့် ရေကန် ကို စူးစိုက် ကြည့်နေလေသည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံ များ အားလုံး သည် ငါးမျှားတံ တွင် ချိတ်ပါ လာမည့် ငါး လေး အပေါ် တွင် သာ အာရုံ စိုက်နေသည့် အလား ပင်ဖြစ်သည်။

အခြား တစ်ဖက် တွင်။

နောက်ထပ် နှစ်ရက် အကြာတွင် ကျန်းချဲ့ သည် မင်းသား အိမ်တော် သို့ သွားရောက် ရန် ပြင်ဆင် နေလေပြီ။ အကြောင်းမူကား ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင် သည် ရွှီချိုးယွဲ့ ကို အပြည့်အဝ ဖန်တီး မွမ်းမံ ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။