အခန်း ၄၂၅

အခန်း (၄၂၅) ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး နယ်ပယ်... သိုင်းသူတော်စင်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်ရခြင်း

ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ သာယာပျော်ရွှင်မှုဆိုသည်ကို ကျန်းချဲ့ ယခင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ချေ။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ မိဖုရားကြီး ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း၏ ကိုယ်ပေါ်၌ သူ အပြည့်အဝ ခံစားခဲ့ရလေသည်။

နွေဦးညတာ တိုတောင်းလှပြီး နေမင်းကြီး အမြင့်သို့ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဧကရာဇ်မင်း ညီလာခံမတက်တော့ပါဆိုသည့် စကားကိုလည်း ကောင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့လေပြီ။

ယခင်နှစ်ကြိမ်နှင့်ယှဉ်လျှင် သူ မြို့တော်မှ မကြာမီ ထွက်ခွာရတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်လားမသိ ရွှယ်မိဖုရားကြီးသည် အလွန်အမင်း တက်ကြွနေခဲ့လေသည်။

ဖြတ်လမ်းမှ သွားခွင့်ကို ငြင်းဆန်ထားဆဲဖြစ်သည်မှလွဲ၍ အခြားအရာအားလုံးကို အပြည့်အဝ ဖွင့်ချပေးထားခဲ့လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဇာတ်ရုပ် ဝင်ရောက်သရုပ်ဆောင်ရခြင်းကို ကျန်းချဲ့လည်း အလွန်အမင်း သဘောကျနှစ်သက်နေလေသည်။

သို့သော် ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း၏ စွမ်းအားမှာ ကျန်းချဲ့နှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက အလွန် ကွာဟလွန်းလှပေသည်။

ကျန်းချဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် နတ်စွမ်းရည်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီးနောက်တွင် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုမှာ သာမန်သိုင်းပညာရှင်များ၏ အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးသားချီစွမ်းအင်များက သူ၏ ကုန်ခမ်းသွားမှုများကို အဆက်မပြတ် ထောက်ပံ့ပေးနေလေရာ လုံးဝ မောပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း မရှိသည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှယ်မိဖုရားကြီးကတော့ အပြည့်အဝ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေပြီ။

ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အဆက်မပြတ် တုန်ယင်နေပြီး မျက်နှာလေးတစ်ခုလုံးလည်း နီမြန်းနေကာ ခေါင်းကိုလှည့်၍ အလွန်တရာ အားနည်းသော လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အရင်... အရင်ရပ်ပါဦး... ကျွန်တော်မျိုးမ... အသက်ရှူဖို့ အချိန်လေး နည်းနည်းလောက် ပေးပါဦး..."

"မရဘူး... လုံးဝ ရပ်လို့မရဘူး..."

အရက်ဝိုင်းထက်တွင် ကျီချန်ရှန်းသည် အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်လိုက်လေသည်။

အခြားသူများ အရှုံးပေး တောင်းပန်ခြင်းကို လုံးဝ လက်မခံဘဲ အားရပါးရ သောက်ကြရန် အတင်းအဓမ္မ တိုက်တွန်းနေလေသည်။

ယနေ့တွင် သူ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေလေသည်။

ကျန်းချဲ့၏ ထောက်ခံအားပေးမှုက သူ၏ လက်ရှိ အကြပ်အတည်းကို မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ပြောင်းပြန်လှန် ပစ်လိုက်လေပြီ။

ယနေ့ ညစာစားပွဲ သတင်းသာ ပြန့်နှံ့သွားပါက မြို့တော် တစ်ခုလုံးသည် နေမင်းကြီးအလား တောက်ပနေသော ကျန်းချဲ့က သူ၏ ဘက်တွင် ရပ်တည်နေကြောင်း သိရှိသွားကြမည် ဖြစ်လေသည်။

သူ သေချာပေါက် ကြီးမားစွာ မျက်နှာပန်း လှတော့မည် ဖြစ်လေသည်။

မယ်တော်ကြီး အပေါ် ကျေးဇူးတင်ရှိမှုမှာလည်း အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေလေသည်။

မယ်တော်ကြီးသာ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိခဲ့ပါက ကျန်းချဲ့အနေဖြင့် လွယ်လွယ်ကူကူ အလျှော့ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။

ကျန်းချဲ့ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော လွတ်နေသည့် နေရာကို ကြည့်ရင်း သူသည် အရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ကာ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်လေသည်။

'မယ်တော်ကြီး... သေသေချာချာ အားထုတ်ပြီး ပိုပြီးတော့ ဖိအားပေးလိုက်ပါဦး... ကျန်းချဲ့ သားတော့်ကို ထာဝရ ထောက်ခံသွားအောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ...'

ကျန်းချဲ့သည် အမှန်တကယ်ပင် ထောက်ခံအားပေး နေလေသည်။

သို့သော် သူ ထောက်ခံနေသည်မှာ ကျီချန်ရှန်းကို မဟုတ်ဘဲ သူ၏ မယ်တော် မိဖုရားကြီး ရွှယ်ပိုင်ကျိန်းကို သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

ရွှယ်မိဖုရားကြီး ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ကျန်းချဲ့လည်း အတင်းအဓမ္မ ဆက်လက် မတောင်းဆိုတော့ချေ။

နွေးထွေးသော အမျိုးသား တစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အအေးဓာတ် လွန်ကဲနေသော ရွှယ်မိဖုရားကြီး၏ ကိုယ်တွင်းသို့ နွေးထွေးသော စွမ်းအင်များကို တစ်လှိုင်းပြီး တစ်လှိုင်း ပို့လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဟူး... ဟူး..."

နွေးထွေးသော စွမ်းအင်များ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ထို ပူပြင်းလှသော အပူချိန်ကြောင့် ရွှယ်မိဖုရားကြီး ချက်ချင်း အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူမ လုံးဝ တားဆီးခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

ချွေးများ ရွှဲနစ်နေသော ဆံပင်ရှည်များကိုသာ ခပ်ဖွဖွ သပ်တင်လိုက်လေသည်။

သူမတွင်လည်း ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားများ ရှိထားရာ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုစွမ်းအင်များကို ပြန်လည် ထုတ်ပစ်လိုက်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

ယခု လောလောဆယ်တွင်တော့ ဤခံစားချက်ကို သူမ အလွန် သာယာနှစ်သက်နေမိလေသည်။

အကြောင်းမူကား သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မွေးရာပါ အအေးဓာတ်အချို့ ရှိနေသဖြင့် သမားတော်ကြီး ကျန်း၏ ကုသမှုကို အမှန်တကယ် လိုအပ်နေသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

နွေးထွေးသော စွမ်းအင်များ တစ်ကိုယ်လုံး ပြည့်နှက်သွားသည့် ခံစားချက်က သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို လျင်မြန်စွာ အဆင့်တက်သွားစေသည့် အလားပင်ဖြစ်သည်။

အချိန် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။

ရွှယ်မိဖုရားကြီး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

ကိုယ်တွင်း၌ အနည်းငယ် နာကျင် အောင့်တက် နေသေးသော်ငြား အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ပြဿနာ မရှိတော့ချေ။

ဤသည်မှာ သူမ ပို၍ အစွမ်းထက်လာခြင်း ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်လုံးကို မျိုချထားသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ် တိုက်ပွဲကြီး၏ ပြင်းထန်မှုကို သူမ ကြိုတင် တွက်ဆထားပြီး ဖြစ်လေရာ နန်းတော်ထဲမှ ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်လာခဲ့ပြီး စောစောက ပါးစပ်ထဲတွင် ငုံထားခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဆေးစွမ်းကို အပြည့်အဝ ချေဖျက် စုပ်ယူပြီးဖြစ်ရာ ဤမျှလောက် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကောင်းမွန် လာခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး တကယ်ကို အစွမ်းထက်လွန်းပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုးမ တကယ်ပဲ ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ဘူး..."

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်းသည် ကျန်းချဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီခိုနေရင်း ဇာတ်ရုပ် သရုပ်ဆောင်သည့် အခြေအနေမှ လုံးဝ မထွက်နိုင်သေးချေ။

မဟုတ်ပေ။ တိတိကျကျ ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူမသည် ဤခံစားချက်ကို မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးနောက် အလွန်အမင်း နှစ်သက်သွားခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ကျီဝမ်ဟောက်၏ ကျောကို ဓားဖြင့် ထိုးရသည့် ခံစားချက်မျိုး အမြဲတမ်း ရရှိနေလေသည်။

ကျီဝမ်ဟောက်သည် အနှစ်နှစ်ဆယ် တိုင်အောင် နောက်ဆောင် မိဖုရားများထံသို့ မဝင်ဘဲ တရားကျင့်ကြံရန်သာ အာရုံစိုက်နေသည့် ကိစ္စအပေါ် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မကျေနပ်ချက်များ ရှိနေသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်လေသည်။

ထိုကိစ္စအတွက် နိုင်ငံတော်ဆရာ ယောင်ယွဲ့ကိုပင် မုန်းတီးနေခဲ့သော်ငြား သူမ နှုတ်မှ ထုတ်ဖော် မပြောရဲခဲ့ချေ။

ယခုအခါတွင်တော့ သူမ ကိုယ်ပိုင် နည်းလမ်းဖြင့် တစ်ဖက်လူကို လက်စားချေနေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ကိုယ့်မိန်းမကို ကိုယ်မသုံးဘူးဆိုမှတော့ သူမက အခြားသူကို ရှာပြီး သုံးခိုင်းရုံပေါ့။

ဤသည်မှာလည်း အခက်အခဲ များကြားမှ သာယာမှုကို ရှာဖွေခြင်း တစ်မျိုး ပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့ သူမအပေါ် မည်ကဲ့သို့ သဘောထား ရှိသည်ကို သူမ ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။

တားဆီး၍ မရနိုင်သော အခြေအနေမျိုးတွင် သဘာဝကျကျပင် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည် နှစ်သိမ့်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာ မဟုတ်ပါက အမြဲတမ်း စော်ကားလွန်ကျူး ခံရသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ အမှန်တကယ်ပင် နာကျင် ဝမ်းနည်းရမည် ဖြစ်လေသည်။

"မိဖုရားကြီး ကတော့ မြှောက်ပြောနေပါပြီ..."

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလိုက်ပြီး အနည်းငယ် မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားလေသည်။

သူမသည် နောက်ထပ် အချိန် အနည်းငယ်လောက် ဆက်ပြီး သရုပ်ဆောင် ချင်သေးသော်ငြား ကျန်းချဲ့က လုံးဝ ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်ခြင်း မရှိသဖြင့် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထလိုက်ရလေတော့သည်။

"ကဲပါ... အဓိက ကိစ္စတွေကို ဆွေးနွေးကြတာပေါ့..."

ကျန်းချဲ့ အမှန်တကယ်ပင် ဆက်လက် သရုပ်ဆောင် နေရန် စိတ်မဝင်စား တော့ချေ။

စောစောက အလွန် စိတ်အား ထက်သန် နေခဲ့သော်ငြား ယခုအခါတွင်တော့ ပြီးပြည့်စုံသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ရာ အတုအယောင် အဆင့်အတန်း တစ်ခု ထဲတွင် အမြဲတမ်း နစ်မြုပ်နေစရာ မလိုတော့ချေ။

ဧကရာဇ် ဖြစ်ချင်ရင် တကယ့် အစစ်အမှန် ဧကရာဇ် တစ်ပါးပဲ ဖြစ်ရမှာပေါ့။

"ဘာ အဓိက ကိစ္စလဲ..."

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း အနည်းငယ် သံသယ ဝင်သွားပြီး မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းချဲ့လည်း အပိုစကားများ မဆိုတော့ဘဲ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သွေးပင်လယ် ပုတီးစေ့ အတွင်းမှ ရွှီချိုးယွဲ့ကို အပြင်သို့ ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

တစ်ဖက်လူမှာ ယခုအချိန်ထိ သတိလစ် မေ့မြောနေဆဲ ဖြစ်ပြီး မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားကာ အသက်ရှူသံမှာလည်း အလွန် အားနည်းနေလေသည်။

"ရွှီချိုးယွဲ့..."

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း၏ အကြည့်များ ချက်ချင်း စူးရှသွားပြီး မျက်ဝန်းအောက်ခြေတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

ဤ ချွေးမဖြစ်သူနှင့် ပတ်သက်၍ အမှန်တရားကို သိရှိပြီးကတည်းက သူမ အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေခဲ့လေသည်။

ချင်းထျန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူမ၏ သားဖြစ်သူအတွက် ထောင်ချောက် ဆင်ရန် ဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိထားလေသည်။

အကယ်၍ ထိုသို့သာ မဟုတ်ပါက သူမလည်း ကျန်းချဲ့၏ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းကို ခံရမည် မဟုတ်ချေ။

ယခုအခါ ဤကိစ္စအတွင်းသို့ နစ်မြုပ်နေပြီ ဖြစ်သော်ငြား သူမ၏ မုန်းတီးမှုများကိုတော့ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ချေ။

"ဒီလူကို အခု ကျုပ် ထိန်းချုပ်ထားပြီ... ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင် ကတော့ သိမှာ မဟုတ်ဘူး... အခု သူ့ကို မင်းသား အိမ်တော်ဆီ ခေါ်လာခဲ့ပြီ... ခင်ဗျား ကျီချန်ရှန်းကို အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်းပဲ နေဖို့ သေသေချာချာ မှာထားလိုက်ပါ..."

"ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မလုပ်ပြနဲ့... ချင်းထျန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်းက လူတွေ ရိပ်မိသွားမှာ စိုးလို့... အဲ့ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ချင်းထျန်းမိစ္ဆာဂိုဏ်းက ငါးသေကွန်ပြဲ တိုက်ပြီး သတင်းတွေ အကုန်လုံးကို အပြင်ကို ဖြန့်ချပစ်လိုက်လိမ့်မယ်... တော်ဝင်နန်းတော် အရှက်ကွဲအောင် လုပ်ဖို့အတွက်ပေါ့..."

"သတင်းသာ ပြန့်သွားရင် ကျီချန်ရှန်း လည်း နန်းမွေဆက်ခံခွင့်ကို အပြတ်အသတ် ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်..."

ကျန်းချဲ့က တည်ကြည် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် သတိပေး ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ဤကိစ္စ၏ အရေးပါမှုကို ရွှယ်ပိုင်ကျိန်းအား ကောင်းစွာ နားလည် သဘောပေါက်စေရန် ပင်ဖြစ်သည်။

"ငါမိဖုရား နားလည်ပါပြီ..."

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်းသည် ကျန်းချဲ့၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ကောင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက် လေသည်။

မျက်နှာပေါ်တွင် အပြာနှင့် အဖြူရောင်များ တစ်လှည့်စီ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ခေတ္တမျှ အကြာတွင် လေပူတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

"နားလည်ရင် ပြီးတာပါပဲ... ရွှီချိုးယွဲ့ရဲ့ ကိစ္စက ခင်ဗျားတို့ သားအမိရဲ့ အသက်အန္တရာယ်နဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်... ဒါပေမဲ့ အခု လောလောဆယ်အတွက် သက်သက်ပါ... နောက်ပိုင်း အချိန်အခါ သင့်လာတဲ့ အခါကျရင် ဒီခြိမ်းခြောက်မှုကို အပြတ်အသတ် ရှင်းလင်းပေးပါ့မယ်..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်းက အရင်ဆုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရွှီချိုးယွဲ့၏ မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။

"ကျန်းချဲ့... မင်းက ဒီမိန်းမကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ် ထားနိုင်ပြီလို့ ပြောတာလား..."

"မှန်တယ်..."

"ဒါဆို... ဒါဆို မင်း ယောက္ခမနဲ့ ချွေးမ အတူတူ ပြုစုရတဲ့ အရသာကို မြည်းစမ်း ကြည့်ချင်လား..."

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ သူမကိုယ်တိုင် သားဖြစ်သူကို ဦးထုပ်စိမ်း ဆောင်းပေးရန် တက်ကြွနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရွှီချိုးယွဲ့ ပြန်ရောက်လာမည် ဆိုလျှင်တောင်မှ ကျီချန်ရှန်းက သူမကို မင်းသားကတော် တစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်လက် သတ်မှတ်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိထားသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

အဝေးသို့ တွန်းထုတ်ထားမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမနှင့် ကျန်းချဲ့ အကြားတွင် အရသာခံ ဟင်းခတ် အမွှေးအကြိုင် တစ်ခု အဖြစ် အသုံးပြုလိုက်သည်က ပို၍ ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ကျန်းချဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုး ရွှယ်ပိုင်ကျိန်း၏ နှုတ်ဖျားမှ ထွက်ပေါ် လာလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ်ကို ထင်မှတ် မထားခဲ့မိချေ။ ချက်ချင်းပင် တည်ကြည် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မလိုပါဘူး... ကျုပ် သူ့ကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဘူး..."

ဤကိစ္စကြောင့် မလိုလားအပ်သော ကန့်သတ်ချက်များကို သူ လုံးဝ မခံစား လိုချေ။

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်းသည် ကျန်းချဲ့၏ ငြင်းဆန်မှုကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်ငြား လျင်မြန်စွာပင် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့လေသည်။

'ရွှီချိုးယွဲ့ကို စိတ်မဝင်စားဘူး ဆိုတာက... ငါ့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုက အရမ်း ကြီးမားနေသေးတယ် ဆိုတဲ့ သဘော မဟုတ်ဘူးလား...'

ထို့အပြင် ကျန်းချဲ့သည် မည်သည့် မိန်းမကိုမဆို လက်ခံမည့်သူမျိုးလည်း မဟုတ်ချေ။

တွက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့်လည်း သိပ်ပြီး အရှုံးမပေါ်လှပေ။

နောက်ထပ် အနည်းငယ် မှာကြားပြီးနောက် ကျန်းချဲ့သည် နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။ အချိန် ဆက်ဆွဲနေရန် သူ စိတ်မဝင်စားတော့ချေ။

"ကျန်းချဲ့... မင်းနဲ့ ငါမိဖုရား ကြားက ကတိကဝတ် ကို မမေ့နဲ့နော်..."

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်းက တည်ကြည် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာ ကတိကဝတ်လဲ..."

တံခါးကို တွန်းဖွင့်မည့် ကျန်းချဲ့၏ လက် ရပ်တန့်သွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့် လိုက်လေသည်။

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်းက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း စေ့ထားလိုက်ပြီး စကား တစ်ခွန်းကို ဖွင့်ဟ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဖြတ်လမ်း..."

ရွှယ်ပိုင်ကျိန်းသည် ဖြတ်လမ်းကို အသုံးပြုကာ ကျန်းချဲ့၏ စိတ်နှလုံးကို ချည်နှောင်ထားရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး ကျန်းချဲ့ကလည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဖြတ်လမ်းမှ သွားရန် အမှန်တကယ် ရည်ရွယ်ထားခဲ့လေသည်။

သေချာသည်ကတော့ ဤသည်မှာ စာသားအတိုင်း တိုက်ရိုက် အဓိပ္ပာယ် သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ ဖြတ်လမ်း ဆိုသည်မှာ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

သူ့ကိုယ်သူ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်း၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံထားရကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ကျန်းချဲ့သည် ဦးနှောက် မကောင်းမှသာ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်ကြီး မြို့တော်မှ ထွက်ခွာသွားရန် ရွေးချယ်လိမ့်မည် ဖြစ်လေသည်။

ရာထူးတိုးမြှင့်မည့် အမိန့်တော်လည်း ကျလာပြီဖြစ်ရာ သူ ဆက်လက် နေထိုင်နေရန် လုံးဝ မလိုအပ်တော့ချေ။

ဧကရာဇ်မင်းနှင့် ကျီချန်တောက်တို့ ဘက်ကိုလည်း သူ အထူးတလည် သွားရောက် နှုတ်ဆက်နေရန် မလိုအပ်ပေ။

ထွက်သွားမည်ဆိုမှတော့ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားရမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

တောင်ပိုင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားမှသာ သူ အမှန်တကယ် စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေနိုင်မည် ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် မင်းသားအိမ်တော်မှ သူ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် အလွန် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေခဲ့ပြီး ရွှယ်ပိုင်ကျိန်းမှလွဲ၍ အခြား မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ သူ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို မသိရှိခဲ့ကြချေ။

ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင်ကတော့ မင်းသားအိမ်တော်၏ အပြင်ဘက်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ကျန်းချဲ့အတွက် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့် ကာကွယ်ပေးနေလေသည်။

"ဘာ ပြဿနာမှ မရှိဘူး မဟုတ်လား..."

ကျန်းချဲ့သည် ကပ်ဆိုးတစ်သောင်း မိစ္ဆာဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။

"ကိစ္စ မရှိပါဘူး... ကျုပ် ဘေးပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို လှည့်ပတ် စစ်ဆေးပြီးပါပြီ... ဘာပြဿနာမှ လုံးဝ မရှိဘူး... ငါတို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားရင် ကျာလော့ ဗောဓိသတ်ကို လုံးဝ အသိပေးမိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင်က အလွန် ယုံကြည်ချက်ရှိစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ကျန်းချဲ့ထက် သူက အများကြီး ပို၍ ကြောက်ရွံ့နေလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းဘက်မှ သူ့ကို အဓိက ပစ်မှတ်ထား လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းထင်ရှားနေသည် မဟုတ်ပါလော။

ကျန်းချဲ့သည် ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင်ကို ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှ အလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားကာ အရှိန်အဝါများ အားလုံးကို ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် လူအုပ်ထဲသို့ ရောနှောဝင်ရောက်သွားပြီး မြို့တော် တံခါးပေါက်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက်။

ကျန်းချဲ့သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အမြန်နှုန်းကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်ကာ အလင်းတန်းတစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး တောင်ပိုင်းဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည် ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

အဝေးမှ ကြည့်မည်ဆိုပါက ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ကြယ်ကြွေတစ်ပွင့် ဖြတ်သန်းသွားသည့် အလားပင်ဖြစ်သည်။

မြို့တော်၏ နယ်နိမိတ်မှ ထွက်ခွာသွားနိုင်ရုံဖြင့် မည်သည့် ပြဿနာမျှ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့လေသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင်၏ ကတိစကားမှာ လုံးဝ ယုံကြည်၍ မရကြောင်းကို ကျန်းချဲ့ သိရှိလိုက်ရလေသည်။

လေဟာနယ် ထက်တွင်။

ကျန်းချဲ့၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ကြည့်ရဆိုးသွားပြီး ဟွမ်ကူးနတ်လှံတံကို လက်ထဲတွင် ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ တည်ကြည် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထား အကဲခတ်နေလေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ သာမန်လူများ၏ အမြင်တွင် ဤနေရာ၌ မည်သည့် ထူးခြားချက်မျှ မရှိချေ။

ကောင်းကင်ကလည်း ကောင်းကင်အတိုင်း... တိမ်တိုက်များကလည်း တိမ်တိုက်များအတိုင်း... ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးနှင့် နည်းနည်းလေးမျှ ခြားနားပြောင်းလဲမှု မရှိချေ။

သို့သော် ကျန်းချဲ့သည် သာမန်လူတစ်ယောက် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

မဟာသိုင်းသခင်ကြီး တစ်ပါးနှင့် ညီမျှသော ဝိညာဉ်အာရုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အစွမ်းထက် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။

ဤနေရာသို့ ခြေချမိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဤနေရာသည် ပြင်ပလောကနှင့် အလွန်အမင်း ကွာခြားနေကြောင်းကို လျင်မြန်စွာပင် သတိပြုမိသွားလေသည်။

အပြင်ပန်းတွင် သာမန်ဟု ထင်ရသော်ငြား အမှန်တကယ်တွင်တော့ အလွန်အမင်း ထူးဆန်းလျှို့ဝှက်နေလေသည်။

မူလက ဤနေရာကို တိတ်တဆိတ် ဖြတ်ကျော်သွားရန် သူ တွေးတောထားခဲ့သော်ငြား ဆယ်စက္ကန့်ခန့် အကြာတွင် သူကိုယ်တိုင် ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရပြီး လုံးဝ ပျံသန်း၍ မရနိုင်တော့ကြောင်းကို တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

"နယ်ပယ်... ဒါက သိုင်းသူတော်စင်ရဲ့ နယ်ပယ်ပဲ..."

ကပ်ဆိုးတစ်သောင်း မိစ္ဆာဓား အတွင်းမှ ချီရွှယ်မိစ္ဆာသခင်၏ အလွန် တည်ကြည်လေးနက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

'နယ်ပယ်...'

ကျန်းချဲ့၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားရလေသည်။

မဟာသိုင်းသခင်ကြီး တစ်ပါးနှင့် ညီမျှသော ဓမ္မရုပ်တုအဆင့် မဟာသိုင်းသခင် တစ်ယောက် အနေဖြင့် ကျန်းချဲ့သည် သိုင်းသူတော်စင်များ အကြောင်းကို သဘာဝကျကျပင် နားလည် သိရှိထားလေသည်။

အရှိန်အဝါအဆင့် ပြီးလျှင် နောက်တစ်ဆင့်မှာ နယ်ပယ်အဆင့် ပင်ဖြစ်သည်။

ဤ နယ်ပယ် ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး နယ်ပယ်ကို ဆိုလိုခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်အာရုံကို နယ်နိမိတ်အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ မိမိကိုယ်ပိုင် သီးသန့် သိုင်းသူတော်စင် နယ်ပယ်တစ်ခုကို တည်ဆောက် ဖန်တီးလိုက်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

နယ်ပယ် အတွင်းတွင် သိုင်းသူတော်စင်သည် အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါး အလားပင်ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းရင်း ကြောင့်သာ သိုင်းသူတော်စင်နှင့် သိုင်းသူတော်စင် အောက်ရှိ သူများအကြား ကွာဟချက်မှာ ဤမျှလောက် ကြီးမားနေရခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ လုံးဝ ကျော်ဖြတ်၍ မရနိုင်သော ကြီးမားလှသည့် ကွာဟချက်ကြီး တစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။

အစွမ်းထက်ဆုံးသော မဟာသိုင်းသခင်ကြီး ပင်လျှင် အလွန် သာမန်ဖြစ်သော သိုင်းသူတော်စင် တစ်ပါးကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လုံးဝ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

နယ်ပယ်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရပ်လေးမျက်နှာကို တိုက်ရိုက် လွှမ်းခြုံသွားနိုင်ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို အပြတ်အသတ် ခြားနားသွားစေနိုင်လေသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားများကို အသုံးမပြုနိုင်တော့သဖြင့် မဟာသိုင်းသခင်ကြီး၏ စွမ်းအားမှာလည်း သဘာဝကျကျပင် အများကြီး ကျဆင်းသွားရမည် ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ စွမ်းအားကွာဟချက်မှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးလို ကွာခြားလွန်းလှပေသည်။

ယခု အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် မြို့တော်နှင့် မိုင်တစ်ရာခန့် အကွာအဝေးတွင်သာ ရှိနေသေးလေသည်။

အကယ်၍ သိုင်းသူတော်စင် တစ်ပါးကသာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက သူ၏ထံတွင် ပြန်လည် ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

ဤသည်မှာ သူ ကြုံတွေ့ရဖူးသမျှ ထဲတွင် အန္တရာယ် အများဆုံးသော အခြေအနေကြီး ပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို အလျင်အမြန် စဉ်းစားတွေးတောနေလေသည်။

မြို့တော် အနီးအနားတွင် သူ နယ်ပယ် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာမည့် အချိန်ကို သီးသန့် စောင့်ဆိုင်းနေသော်ငြား ပထမဆုံး အချိန်တွင် ချက်ချင်း ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လာခြင်း မရှိချေ။

'ဘယ်သူများ ဖြစ်နိုင်မလဲ...'

ကျန်းချဲ့၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး ခန့်မှန်းချက် တစ်ခု ရရှိသွားလေသည်။

အဖြစ်နိုင်ဆုံး သူမှာ သူ့ကို အလည်အပတ်လာရန် ဖိတ်ကြားခဲ့သော ရှောင်လေ့ယင် ဘုန်းကြီးကျောင်းမှ ကျာလော့ မာယာကွမ်ရင် ဗောဓိသတ် သာလျှင် ဖြစ်လေသည်။

"ဗောဓိသတ်က ကျုပ်ကို တကယ် အထင်ကြီးတာပဲ... ဒီနေရာမှာ သီးသန့် လာစောင့်နေလိမ့်မယ်လို့ တကယ်ကို ထင်မထားခဲ့ဘူး..."

ကျန်းချဲ့သည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး အကြည့်များက အရှေ့ဘက်သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ဆန်းကျန့်ကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ ကွမ်ကျွင်းနယ်စားနဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါပေတယ်... ဒီလောက် မြန်မြန် ထူးဆန်းနေတာကို ရိပ်မိသွားတယ်..."

တည်ငြိမ် အေးချမ်းသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရပ်လေးမျက်နှာ မှနေ၍ လွှမ်းခြုံလာသည့် အလားပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းချဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတွင် ထူးဆန်းသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ရွှေကြာပန်းများ တစ်ပွင့်ပြီး တစ်ပွင့် လေဟာနယ်တွင် ပွင့်လန်းလာလေသည်။

မျက်စိကျိန်းမတတ် စူးရှလှသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းများက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော နေရာတစ်ခွင်လုံးကို ရွှေရောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လေသည်။

ရွှေကြာပန်းများ တစ်ပွင့်ပြီး တစ်ပွင့် ပြန့်ကျဲသွားပြီး ရွှေရောင် အလင်းတန်းများက အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ပစ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းချဲ့သည် မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံမှာ ရွှံ့နွံအတွင်းသို့ နစ်မြုပ်သွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး လုံးဝ ဖြန့်ကျက်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

အဟန့်အတား တစ်ခုခုနှင့် ကြုံတွေ့လိုက်ရသည့် အလားပင်ဖြစ်သည်။

'သိုင်းသူတော်စင်... သိုင်းသူတော်စင်...'

ဤအခိုက်အတန့်တွင်မှ ကျန်းချဲ့သည် သိုင်းပညာရှင်များ အကြားတွင် သူတော်စင် ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း ဆိုသည်ကို အစစ်အမှန် ခံစား သိရှိလိုက်ရလေသည်။

ယခင်က ပိုင်ယွဲ့တွင် ရှိစဉ်က ချင်းချင်း၏ နှုတ်ဖျားမှ ဖွားဖွား၏ နည်းလမ်းများကို သူ တွေ့မြင်ခဲ့ဖူးသော်ငြား နောက်ဆုံးတွင်တော့ မျက်စိတစ်ချက် လျှပ်ပြေး မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး တိကျသေချာသော ခံစားသိရှိမှုမျိုး မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် ယခုအခါတွင်တော့ ဖိအား ဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုသည်ကို သူ အစစ်အမှန် ခံစားလိုက်ရလေပြီ။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး... မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော နေရာတိုင်းသည် နယ်ပယ် သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

ထို ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားသော နေရာတွင် အဆုံးအစကို လုံးဝ မမြင်တွေ့နိုင်ချေ။ လောကကြီး တစ်ခုလုံး ရွှေကြာပန်း ကမ္ဘာကြီး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည့် အလားပင်ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင် တစ်ခွင်လုံး ပြည့်နှက်နေသော ရွှေကြာပန်းများ၏ အောက်တွင်တော့ သူသည် ပင်လယ်ပြင်ထက်ရှိ လှေငယ်လေး တစ်စင်းအလား ပင်ဖြစ်သည်။

နတ်လှံတံကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များလည်း အလိုအလျောက်ပင် အားသုံးလိုက်မိပြီး ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင် ပေတစ်ရာခန့် အကွာအဝေးတွင် အကာအကွယ် တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ အမြင့်ဆုံး အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး ပို၍ ဝေးကွာသွားပါက နယ်ပယ်၏ ကန့်သတ်ခြင်းကို ခံရမည် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းချဲ့၏ အရှေ့ဘက် ပေရာချီ အကွာအဝေးရှိ လေဟာနယ် ထက်တွင် နောက်ထပ် ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပွင့်လန်းလာခဲ့လေသည်။

သို့သော် ရွှေကြာပန်း မဟုတ်ဘဲ အချင်း ပေတစ်ရာခန့် ရှိသော အဖြူရောင် ကြာပန်းကြီး တစ်ပွင့် ဖြစ်လေသည်။

ကြာဖတ်များ တစ်ချပ်ပြီး တစ်ချပ် ပွင့်လန်းလာပြီး ကြာပလ္လင်တစ်ခု အဖြစ်သို့ ဖန်တီးလိုက်လေသည်။

ကြာပလ္လင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ထိုင်နေလေသည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် မှေးမှိန်သော အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော ဖိအားကြီး တစ်ခုက မသိမသာပင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ လွင့်စင် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုပုံရိပ်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဗဟိုချက် အလားပင်ဖြစ်သည်။

မှေးမှိန်သော အလင်းတန်းများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျာလော့ မာယာကွမ်ရင် ဗောဓိသတ်၏ အသွင်အပြင် လည်း ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ရေတံခွန်အလား ရှည်လျားလှသော ဆံပင်များက ရင်ဘတ်အရှေ့သို့ ကျဆင်းနေပြီး နဖူး၏ အနောက်ဘက်တွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသော ခေါင်းဆောင်းပဝါ ပါးလေးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားလေသည်။

မျက်ခုံးအလယ်တွင် ရွှေရောင်အစက် တစ်စက်ရှိနေပြီး အလွန်တရာ မွန်မြတ်သန့်စင်နေသည့်ဟန် ပေါ်လွင်နေလေသည်။ သို့သော် ကျန်းချဲ့ကို အံ့အားအသင့်ဆုံး ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ ဤ ကျာလော့ မာယာကွမ်ရင် ဗောဓိသတ်သည် ထင်မှတ်ထားသလောက် သိုသိုသိပ်သိပ် မရှိလှခြင်းပင်တကား။

ရင်သားအစုံက မို့မောက်ကြွရွနေပြီး ခါးလေးမှာ သစ်ခက်လေးအလား သွယ်လျနေကာ အင်္ကျီကော်လာ မှာလည်း ဟိုက်နေလေသည်။

တောင်ကြားနှစ်ခု အကြားတွင် အဆုံးအစကို မမြင်ရအောင် နက်ရှိုင်းနေပြီး တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု အလားပင်ဖြစ်သည်။

ဝမ်းဗိုက်ရှိ အဖြူရောင် အင်္ကျီအပေါ်တွင် ရွှေရောင် ခေါင်းလောင်းလေး တစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားလေသည်။

အောက်ပိုင်းကို အဖြူရောင်အင်္ကျီဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော်ငြား အထက်ပိုင်းကတော့ အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလှပေသည်။

သူမ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာလည်း ကျန်းချဲ့၏ တစ်သက်တာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

မျက်လုံးများပင် အလိုအလျောက် ငေးမောသွားမိလေသည်။

ဤဗောဓိသတ်သည် တည်ငြိမ်မှုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုတို့ ပေါင်းစပ်ထားသည့် အရာတစ်ခု ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ အလွန်တရာ မွန်မြတ်သန့်စင်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်နေသည့်ဟန် ပေါ်လွင်နေလေသည်။

"ကွမ်ကျွင်းနယ်စား... ငါက အရိုအသေပေးပါတယ်..."

ကျာလော့ မာယာကွမ်ရင် ဗောဓိသတ်က လက်တစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်အရှေ့တွင် ထားကာ ဗုဒ္ဓဘာသာ အရိုအသေ တစ်ခုပေးလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေလေသည်။