အခန်း ၉၅

အခန်း (၉၅) ဒီကိစ္စက ဘာများ ဒုက္ခများစရာ ရှိလို့လဲ

လူအုပ်ကြီးသည် ရှည်လျားစွာ တန်းစီနေကြပြီး တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ၎င်းတို့၏ အရွယ်အစားများနှင့် ပုံစံ များကို ပြောဆိုကာ စရန်ငွေများ ပေးချေနေခဲ့ကြလေသည်။

တတိယအစ်ကိုသည် သူ၏ ဘောပင်ဖြင့် မရပ်မနား ရေးမှတ်နေခဲ့ရာ စာရင်းစာအုပ်၏ စာမျက်နှာ တစ်မျက်နှာပြီး တစ်မျက်နှာ ပြည့်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူသည် လက်ခံရရှိသော ငွေများနှင့် လက်မှတ်များကိုပင် ရေတွက်ရန် အချိန်မရတော့ဘဲ ၎င်းတို့ အားလုံးကို သူ၏ အဝတ်အိတ်ထဲသို့သာ ထိုးထည့်ထားလိုက်ရပေတော့သည်။

နံနက်ခင်း အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် တတိယအစ်ကိုသည် အထပ်လိုက်ဖြစ်နေသော စရန်ငွေများကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး ပြေစာများဖြင့် စာမျက်နှာ အတော်များများပင် ပြည့်သွားခဲ့လေသည်။

ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းပြီးနောက် အိမ်ပြန်ရာလမ်းတွင် တတိယအစ်ကိုသည် သူ၏ တွန်းလှည်းကို တွန်းရင်း ပါးစပ်နားရွက်တက်ချိတ်လုမတတ်ပင် ပြုံးဖြီးနေခဲ့လေတော့သည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိသားစုဝင်များသည် စားပွဲတွင် ဝိုင်းထိုင်ကာ စာရင်းရှင်းကြရာ အားလုံး မှာ အံ့ဩဝမ်းသာ ဖြစ်သွားခဲ့ကြပေသည်။

တတိယအစ်ကိုသည် သူ၏ ပုတီးခုံကို ချလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အသံများပင် တုန်ယင်လျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"အို... ဘုရားရေ... ဒီစီးပွားရေးက သိပ်ကောင်းတာပဲ... နံနက်ခင်း တစ်ပိုင်းလေးမှာတင် အရင်က ငါ တစ်လလုံး ရှာခဲ့တဲ့ ငွေထက်တောင် ပိုများနေပြီ... ပြီးတော့ ကြိုတင် အော်ဒါတွေလည်း အများကြီး ရထားတယ်..."

"ဒါတင် ဘယ်ကမလဲ... အဝတ်အစားတွေကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရတဲ့ ဖောက်သည် အများစုက ငါတို့ဆီမှာ မုန့်တွေ ရောင်းတာကို မြင်တော့ မုန့်တချို့ကိုပါ ဝယ်သွားကြသေးတယ်လေ..."

"ဒီနေ့ မုန့်တွေ အတော်များများ ရောင်းရတယ်... စီးပွားရေးက ပုံမှန်ထက် အများကြီးပိုကောင်း နေတယ်..."

ဒုတိယမရီး ကျောက်ရှောက်ထင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့ တစ်စုသည် ထပ်မံ၍ စိုးရိမ်ပူပန်လာကြပြန်လေသည်၊ အကြောင်းမှာ ထျန်ရှောင်ယာ နှင့် ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးတို့ နှစ်ဦးတည်းဖြင့် အော်ဒါ အရေအတွက်ကို မီအောင် မချုပ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

"အနားသတ်ချုပ်တာနဲ့ ကြယ်သီးတပ်တာလိုမျိုး ငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့ အလုပ်တွေကို အပြင်လူတွေကို အပ်လိုက်ရင်ရော... အဲ့ဒါဆိုရင် လူတိုင်းလည်း အပိုဝင်ငွေ နည်းနည်း ရသွားတာပေါ့..."

ထျန်ရှောင်ယာက အပြုံးဖြင့် အကြံပြုလိုက်လေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အထည်များကို ကူညီ၍ စီစဉ်ပေးနေသော ဒုတိယမရီးက ချက်ချင်းပင် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်... ။

"ဟေး... ဒါ အကြံကောင်းပဲ... နင်နဲ့ တာ့ကျွမ်းရဲ့ မိန်းမတို့ ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန် နေ့တိုင်း ဝင်လာတဲ့ အော်ဒါတွေကို မီအောင် ချုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ငါတို့ အချိန်မီ ပြီးစီးနိုင်အောင်နဲ့ အချင်းချင်း ကူညီရာရောက်အောင် အိမ်နီးချင်းတွေကို အလုပ်တချို့ ခွဲပေးလိုက်ရအောင်..."

"ဒီလိုလုပ်လိုက်တာက လူတချို့ ငါတို့ရဲ့ စီးပွားရေးကို မနာလိုဖြစ်ပြီး ငါတို့ကို ဖျက်ဆီးဖို့ မသမာတဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးလာမှာကိုလည်း တားဆီးပေးနိုင်တယ်လေ... ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် အားလုံးအတွက် အကျိုးရှိတဲ့ အခြေအနေပဲ..."

"ဒါဆိုလည်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီပေါ့..."

ထျန်ရှောင်ယာက လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ အန်တီကျူကို သွားရှာပြီး ငါတို့ လမ်းကြားထဲမှာ ဘယ်မိသားစုက အမျိုးသမီးက လက်မြန်ခြေမြန်ရှိပြီး ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်လဲဆိုတာ မေးကြည့်ရမယ်..."

"ဘယ်သူတွေက လိမ်လည်လှည့်စားပြီး တာဝန်ရှောင်တတ်လဲဆိုတာကို သူက အသိဆုံးပဲလေ... သူ့ကို အဆက်အသွယ်လေး ရှာပေးဖို့ အကူအညီတောင်းတာက သေချာပေါက် အကြံကောင်းတစ်ခုပဲ... "

————————————

နောက်တစ်နေ့တွင်….။

ထျန်ရှောင်ယာသည် သူမ ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားသော ဂေါ်ဖီထုပ် ချဉ်စပ် တစ်ပန်းကန်ကို ယူဆောင်လာခဲ့ ပြီး ကျောက်ခဲလေးကို ပွေ့ချီလျက် အန်တီကျူ၏ အိမ်ရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။

အန်တီကျူသည် သူမ ပစ္စည်းများ ယူလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် အပြုံးဖြင့် ဆီးကြိုလိုက် လေသည်...။

"ရှောင်ယာ... လာလေ... ဘာလို့ ပစ္စည်းတွေ ယူလာရတာလဲ..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပန်းကန်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပွင့်လင်းစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်...။

"အန်တီ... ကျွန်မ အန်တီ့ကို ဒုက္ခပေးမလို့ လာခဲ့တာ..."

အန်တီကျူက အလျင်အမြန် လှမ်းယူလိုက်ပြီး ကင်မ်ချီ၏ မွှေးရနံ့ကို ရလိုက်သောအခါ သူမ၏ အပြုံး များကိုပင် မတားဆီးနိုင်တော့ချေ...။

"ညည်းလေးကတော့... အန်တီနဲ့များ အားနာနေသေးတယ်... ဘာအကူအညီလိုလဲသာ ပြောစမ်းပါ..."

"အန်တီ သိတဲ့အတိုင်းပဲ... ကျွန်မရဲ့ တတိယအစ်ကိုက ရွာကနေ ကျွန်မဆီကို မကြာသေးခင်ကမှ ရောက်လာတာလေ... သူက ဒုတိယအစ်ကိုရဲ့ မုန့်ဆိုင်နားမှာ ဈေးဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ဖွင့်ပြီး အဝတ် အထည်တွေ ရောင်းနေတယ်..."

ထျန်ရှောင်ယာက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ လေသံမှာ အလွန်တရာ ရိုးသားနေခဲ့ပေသည်...။

"အင်း... စီးပွားရေးကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်..."

"လမ်းကြားထဲက အမျိုးသမီးတွေလည်း သူတို့ရဲ့ အိမ်စရိတ်တွေအတွက် အပိုဝင်ငွေလေး ရသွားအောင် အနားသတ်ချုပ်တာ၊ ကြယ်သီးတပ်တာလိုမျိုး အသေးအဖွဲ အလုပ်တွေကို အပြင်လူတွေကို အပ်လိုက် မလို့ စဉ်းစားထားတာ..."

သူမက ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက... အပြင်သွားလေ့ သိပ်မရှိတော့ လမ်းကြားထဲက အမျိုးသမီးတွေနဲ့ သိပ်မရင်းနှီး ဘူးလေ..."

"ဒါကြောင့်မလို့ ကျွန်မ အန်တီ့ဆီကို တကူးတက လာပြီး ဒုက္ခပေးရတာပါ... လက်မြန်ခြေမြန်ရှိပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့၊ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ကိုင်တတ်တဲ့ လူတချို့လောက်ကို အကြံပြုပေးပါလား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အန်တီကျူက သူမ၏ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်လေသည်....။

"ဟယ်... ဒါ သတင်းကောင်းပဲ..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီကိစ္စကို အန်တီ တာဝန်ယူတယ်... ဒီနေ့ နေ့လယ်ကျရင် နင့်အိမ်ကို လူတချို့ ခေါ်လာခဲ့ ပေးမယ်..."

"အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ အန်တီ့ကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ..."

ထျန်ရှောင်ယာက ရိုးသားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက ဘာများ ဒုက္ခများစရာ ရှိလို့လဲကွယ်..."

အန်တီကျူက ရုတ်တရက် ခဏရပ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့သော အရိပ်အယောင်တစ် ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒုက္ခပေးတဲ့အကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင်... ငါ့မှာ တကယ်ပဲ နင်တို့လင်မယား နှစ်ယောက်ကို အကူ အညီတောင်းစရာ ကိစ္စလေး တစ်ခုရှိနေလို့..."

သူမ ဤသို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထျန်ရှောင်ယာက ချက်ချင်းပင် ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေ သည်...။

"အန်တီ... ဘာဖြစ်လို့လဲ... တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ ကူညီပေးနိုင်တာ ရှိရင်သာ ပြောပါ... ကျွန်မတို့ တတ်နိုင်ရင် သေချာပေါက် ကူညီပေးမှာပေါ့... အဝေးက ဆွေမျိုးထက် အနီးက အိမ်နီးချင်းက ပို ကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ စကားလည်း ရှိတာပဲလေ..."

ထိုအခါမှသာ အန်တီကျူက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် စကားစလိုက်လေသည်...။

"ရှောင်ယာ... နင် သိတဲ့အတိုင်းပဲ ငါ့ရဲ့ သားအကြီးဆုံးက နင့်ရဲ့ အစ်ကိုတာ့ချွန်းလေ..."

"မကြာသေးခင်ကမှ သူ ချစ်သူ ရထားတယ်... မိန်းကလေးဘက်က 'အလှည့်သုံးခုနဲ့ အသံတစ်ခု' ကို တောင်းဆိုနေတာ... တခြားဟာတွေ အကုန်လုံး နီးပါး ရနေပြီဆိုပေမယ့် စက်ဘီးတစ်စီးပဲ လိုနေသေး တာ..."

"နင့်ဦးလေးလည်း ကုန်တိုက်ကြီးမှာ တန်းစီနေတာ ရက်အတော်ကြာနေပြီ... ဒါပေမဲ့ ပစ္စည်းက မရနိုင် သေးဘူးလေ... အန်တီလည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့တာနဲ့ ရှောင်ကျိုးဆီမှာများ အဆက်အသွယ် ရှိမလားဆိုပြီး မေးကြည့်ချင်လို့ပါ..."

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ထျန်ရှောင်ယာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေ သည်...။

"အန်တီ... ကျွန်မ ဒီကိစ္စကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဆုံးဖြတ်လို့တော့ မရဘူး... အာယဲ့ ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ သူ့ကို သေချာ မေးကြည့်မှရမယ်..."

"တကယ်လို့ သူ့မှာ အဆက်အသွယ် ရှိရင်တော့ ဒီကိစ္စအတွက် သေချာပေါက် ကူညီပေးမှာပါ... စိတ်မပူ ပါနဲ့..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အန်တီကျူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် အပြုံးများ လင်းလက်သွား ပြီး အထပ်ထပ် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်လေသည်...။

"အို... ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီလေ... အဲ့ဒါဆိုရင် အန်တီ နင့်သတင်းကို စောင့်နေမယ်နော်... ရှောင်ယာ... နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးကို အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဟယ်..."

"အန်တီကလည်း အားနာစရာကြီး... ကျွန်မတို့က အိမ်နီးချင်းတွေပဲ... အချင်းချင်း ကူညီတာက သဘာဝ ပဲလေ..."

အန်တီကျူအား နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ထျန်ရှောင်ယာသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျောက်ခဲလေးကို ချီ လျက် အိမ်သို့ ဦးတည်ပြန်လာခဲ့လေတော့သည်။

အန်တီကျူက သူမကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ကာ အခါခါ လက်ပြလျက် အလေးအနက် ပြောလိုက်လေ သည်....။

"ရှောင်ယာ... စိတ်မပူနဲ့နော်... ဒီနေ့ နေ့လယ်ကျရင် အန်တီ သူတို့ကို သေချာပေါက် ခေါ်လာခဲ့မယ်..."

"လူတိုင်းက လက်မြန်ခြေမြန်ရှိပြီး ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ကိုင်တတ်တဲ့ သူတွေချည်းပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ အာမခံပါတယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးပါပဲ အန်တီ..."

ထျန်ရှောင်ယာက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး အိမ်ပြန်ရန် လှည့်ထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အန်တီကျူသည် အမှန်တကယ်ပင် သေချာစွာ စဉ်းစားရွေးချယ်ပြီး လမ်းကြားထဲမှ လက်မြန်ခြေမြန်ရှိကာ ရိုးသားသော လူငယ် အမျိုးသမီး လေးဦးကို ထျန်ရှောင်ယာ၏ အိမ်သို့ ခေါ် ဆောင်လာခဲ့လေသည်။

လမ်းခရီးတွင် ထိုအမျိုးသမီးငယ်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မယုံကြည်နိုင်သေးဘဲ ဖြစ်နေကြ လေသည်။

"အန်တီကျူ... အန်တီ ပြောတာ တကယ်ရော ဟုတ်ရဲ့လား... ကျိုးမိသားစုရဲ့ ချွေးမက ကျွန်မတို့ကို တကယ်ပဲ အလုပ်ပေးမှာလား..."

"ဟုတ်တယ် အန်တီ... သူတို့က ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကို စိတ်ဝင်စားပါ့မလား..."

"မှန်တယ်... ကျွန်မက ရိုးရှင်းတဲ့ အပ်ချုပ်အလုပ် တချို့လောက်ကိုပဲ လုပ်တတ်တာ... ပန်းထိုးတာလိုမျိုး သိမ်မွေ့တဲ့ အလုပ်တွေကို မလုပ်တတ်ဘူး... တကယ်ရော အဆင်ပြေပါ့မလား..."

"အန်တီ... ကျွန်မတို့ကို နောက်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

အန်တီကျူက သူမတို့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ အာမခံလိုက်လေ သည်...။

"အဲ့ဒီအတွက်တော့ စိတ်ပူမနေပါနဲ့... ငါ့လို အဘွားကြီးက နင်တို့ကို လိမ်ပါ့မလား..."

"ရှောင်ယာက သူမရဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေကို တကယ် ကူညီချင်တာ... ဒါပေမဲ့ သူမက ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ကိုယ် အရမ်း အလုပ်များနေတော့ နင်တို့ကို ဆက်သွယ်ခိုင်းလိုက်တာလေ... ဟိုရောက်ရင် နင်တို့ မြင်ရမှာ ပေါ့..."

၎င်းတို့ တစ်စုသည် အနည်းငယ် သံသယ ဖြစ်နေကြသော်လည်း အန်တီကျူ၏ အနောက်မှ ထျန်ရှောင်ယာ၏ အိမ်ထိတိုင်အောင် လိုက်ပါသွားကြလေတော့သည်။

"ဒေါက်… ဒေါက်… ဒေါက်…"

အန်တီကျူက လက်ကိုမြှောက်ကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်လေ၏။

"လာပါပြီ..."

တံခါးခေါက်သံကို ကြားသောအခါ ထျန်ရှောင်ယာသည် ဧည့်ခန်းမထဲမှ ထွက်လာရင်း အပြုံးဖြင့် ဆီးကြိုလိုက်လေသည်။

"အန်တီတို့၊ အစ်မတို့... ဝင်ခဲ့ကြပါ၊ ဝင်ခဲ့ကြပါ... ထိုင်ကြပါဦး..."

ထျန်ရှောင်ယာက နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုလိုက်လေသည်။

အားလုံး ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်တာ့ကျွမ်း၏ ဇနီးသည် ဧည့်ခန်းမထဲတွင် ထိုင်ကာ အပ်ချုပ်စက်ဖြင့် သွက်လက်စွာ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ကြရလေသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် အထည်စများနှင့် တစ်ပိုင်းတစ်စ ပြီးစီးနေသော အဝတ်အစားများကို အပုံလိုက် ပုံထား လျက်ရှိလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ၎င်းတို့၏ သံသယများ အားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်ပျောက်သွား ကြလေတော့သည်။ ၎င်းတို့သည် ရယ်မောလျက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာကြကာ တီးတိုးပြောဆိုလိုက်ကြ သည်....။

"ဒါ တကယ်ပဲ... ငါတို့များ နားကြားများမှားသွားသလားလို့..."

"ညီမရှောင်ယာ... ညီမက တကယ်ကို သဘောကောင်းတာပဲ... ငါတို့ကိုတောင် သတိရပေးသေးတယ်..."