အခန်း ၉၇

အခန်း (၉၇) နောက်ထပ် စီးပွားရေးတစ်ခု ထပ်တိုးခြင်း

တတိယအစ်ကိုသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လေးစားမှု အလွန်အားကောင်းသူ တစ်ဦးဖြစ်ရာ ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ဤမျှ ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ပထမအချက်အနေဖြင့် သူသည် လုံခြုံစိတ်ချရသော အလုပ်မှ ထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ မှန်ကန် ကြောင်းကို သက်သေပြချင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် သူသည် အမြန်ဆုံး အခြေကျကာ တတိယမရီးနှင့် ထင်ထင်တို့ကို ခေါ်လာချင် ခဲ့လေ၏။ ဇနီးနှင့် ကလေးများရှိသော နွေးထွေးသည့် မိသားစုဘဝကို မည်သူကများ မတောင့်တဘဲ နေမည်နည်း။

"ကျွန်မ သူ့ကို ဒီလောက်ကြီး အလုပ်မလုပ်ဖို့ အကြိမ်ကြိမ် အကြံပေးခဲ့ပါတယ်..."

ထျန်ရှောင်ယာ၏ အသံတွင် နှလုံးနာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်...။

"ဒါပေမဲ့ သူက တစ်ခွန်းမှ နားမထောင်ဘူး... သူ လိုချင်တာက ငွေပိုရှာဖို့ပဲ..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် တူများကို ချထားလိုက်ပြီး ဇနီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ နူးညံ့စွာ နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်...။

"ကဲပါ... သူ့ကို ထပ်ပြီး ဖျောင်းဖျမနေပါနဲ့တော့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလကားပဲလေ..."

"နောက်ကျရင် သူ့အတွက် ထမင်းဟင်း သက်သက် ဖယ်ထားလိုက်ပါ... အဲ့ဒါဆို ယနေ့ည သူ ပြန် ရောက်ရင် နွှေးပြီး စားလို့ရတာပေါ့..."

"ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်မ ဖယ်ထားပြီးပါပြီ..."

ထျန်ရှောင်ယာက တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် ခဏရပ်ကာ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရ သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်....။

"ဒါနဲ့ နေ့လယ်က အန်တီကျူ ရောက်လာပြီး ရှင့်ကို အကူအညီတောင်းဖို့ ပြောနေတာ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဘာကိစ္စလဲ... ပြောပြလေ..."

"သူ့သား အစ်ကိုတာ့ချွန်းရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် စက်ဘီးတစ်စီး ရှာပေးဖို့ သူမက ကျွန်မတို့ကို ကူညီ စေချင်တာ..."

ထျန်ရှောင်ယာက သူမ၏ တူများကို ချလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အစ်ကိုတာ့ချွန်းက မကြာသေးခင်ကမှ ချစ်သူရထားတာလေ... မိန်းကလေးဘက်က အလှည့်သုံးခုနဲ့ အသံတစ်ခု ကို တောင်းဆိုနေတာ... အခု သူ့အတွက် လိုနေတာက စက်ဘီးတစ်စီးပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီပစ္စည်းတွေက အရမ်းကိုရှားပါးနေတော့ ကုန်တိုက်ကြီးမှာ အမြဲတမ်း ပစ္စည်းပြတ်နေတာ... အန်တီကျူလည်း တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့လို့ ကျွန်မတို့ဆီ လာခဲ့ရတာပေါ့..."

ကျိုးချန်ယဲ့သည် သူ၏ နေရာလွတ်ထဲတွင် ပစ္စည်းကြီး အများအပြား သိုလှောင်ထားပြီးဖြစ်ကာ ဤ ခေတ်ကာလမှ စက်ဘီးများသည်လည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ကြောင်းကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးတော လိုက်လေသည်။

သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"စက်ဘီးတွေက အမြဲတမ်း ဝယ်လိုအား များတာလေ... များသောအားဖြင့် ပစ္စည်းမရောက်ခင်ကတည်း က ကြိုတင်မှာထားကြတာဆိုတော့ သာမန် မိသားစုတွေက ဝယ်ဖို့ အခွင့်အရေး မရနိုင်ဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို ကူညီပြီး စုံစမ်းပေးနိုင်တဲ့ သူငယ်ချင်း တချို့တော့ ငါ သိပါတယ်... တစ်စီးလောက်ရ အောင် နည်းလမ်းရှာလို့ ရမလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

ထျန်ရှောင်ယာ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် လင်းလက်သွားပြီး ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သော အမူအရာက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့လေသည်...။

"ရှင် တကယ် ရနိုင်လို့လား... အဲ့ဒါဆို အရမ်းကောင်းတာပေါ့... အန်တီကျူသာ ဒီအကြောင်းကို သိရင် သိပ်ဝမ်းသာသွားမှာပဲ..."

သူမ၏ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာနေသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ကျိုးချန်ယဲ့၏ ရင်ထဲတွင် အရည်ပျော် သွားခဲ့လေ၏။ သူသည် မွှေးပျံ့နေသော ဘဲပေါင်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူကာ သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်...။

"မင်း ထမင်းအရင်စားပါဦး... မင်းရဲ့ ကိစ္စကို ငါသေချာပေါက် မှတ်ထားပါ့မယ်..."

ထျန်ရှောင်ယာက သူ့အား ချစ်စနိုး မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ သူမ၏ နားရွက်များမှာ ပန်းရောင် ဖျော့ဖျော့ သန်းသွားခဲ့ပြီး ပန်းကန်ထဲရှိ ဘဲပေါင်ကို ကိုက်စားရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်လေတော့သည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။

နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် အသစ်စက်စက် တောက်ပနေသော (၂၈) လက်မ အရွယ်အစားရှိ လေးလံသော ဝန်တင်စက်ဘီး တစ်စီးကို ခြံဝင်းထဲသို့ တွန်းဝင်လာခဲ့လေသည်။

ဘီးခွေများမှာ ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ပြန်မြင်ရလောက်အောင် တောက်ပနေပြီး အနက်ရောင် ကိုယ်ထည် မှာ ခိုင်ခံ့ကာ သပ်ရပ်နေခဲ့လေသည်၊ ၎င်းမှာ စက်ရုံမှ အခုလေးတင် ထွက်လာသော အရည်အသွေးမြင့် ထုတ်ကုန်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

အန်တီကျူသည် ထျန်ရှောင်ယာထံမှ အတည်ပြုချက်ကို ကြိုတင် ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ ယနေ့တွင် ကျိုးချန်ယဲ့ကို စောင့်ဆိုင်းရန် စောစောစီးစီး ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ခြံတံခါးဝမှ အသံကို ကြားသောအခါ သူမသည် ၎င်းတို့ကို ဆီးကြိုရန် အိမ်ထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့ လေသည်။ သူမ၏ အကြည့်များက စက်ဘီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့် ခဏမှာပင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပေတော့သည်။

"ရှောင်ကျိုး ပြန်လာပြီပဲ... အို... ဘုရားရေ... ဒါ... ဒါက..."

အန်တီကျူသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားကာ စက်ဘီးလက်ကိုင်ကို ဂရုတစိုက် ကိုင် တွယ်လိုက်ပြီး စက်ဘီးကိုယ်ထည်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့လေတော့သည်...။

"အသစ်စက်စက်ကြီးလား... ပြီးတော့ (၂၈) လက်မ ဝန်တင်စက်ဘီးကြီးပဲ... တကယ် အထင်ကြီး စရာကောင်းလိုက်တာ..."

ထျန်ရှောင်ယာကလည်း ပြုံးလျက် ထွက်လာခဲ့လေသည်...။

"အန်တီ... အာယဲ့က ဒါကို ရဖို့ သူငယ်ချင်း တချို့ကို အကူအညီ တောင်းခဲ့ရတာ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က စက်ဘီးကို ရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အန်တီ... ဒီစက်ဘီးကို ကြည့်ပါဦး... သဘောကျရဲ့လား... အစ်ကိုတာ့ချွန်း စီးရင်လည်း ကြည့်ကောင်း မှာပါ..."

အန်တီကျူမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် အပြုံးများကို မတားဆီးနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်ပြလိုက်လေသည်...။

"သဘောကျတာပေါ့... အရမ်း သဘောကျတာပဲ... ဒါက ကုန်တိုက်ကြီးမှာ ပြထားတာထက်တောင် ပိုလှနေသေးတယ်..."

"တာ့ချွန်းသာ ဒါကို မြင်ရင် အရမ်း ဝမ်းသာသွားမှာပဲ... မိန်းကလေးဘက်က လူတွေက ဒီစက်ဘီးကို မြင်တာနဲ့ မင်္ဂလာကိစ္စက သေချာပေါက် အဆင်ပြေသွားမှာပဲ..."

ထိုစဉ်မှာပင် ကျူတာ့ချွန်းသည် ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ခြံဝင်းထဲမှ ပြေးလာခဲ့လေ တော့သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်ထားသော စက်ဘီးအသစ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် အံ့ဩမှင်တက်သွားပြီး သူ မြင်လိုက်ရသောအရာကို အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

သူသည် လက်များကို ပွတ်သပ်ကာ စက်ဘီးကို နှစ်ပတ်ခန့် ပတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ကိုင်တွယ်ရန်ပင် ဝန်လေးနေပုံပေါ်ကာ ထို့နောက်တွင်မူ စက်ဘီးထိုင်ခုံကို ညင်သာစွာ မကိုင်ကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲလာခဲ့လေတော့သည်...။

"ဒါ... ဒါက ငါ့အတွက်လား... စက်ဘီးအသစ်ကြီးလား..."

အန်တီကျူက သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်...။

"အရူးကောင်လေး... နင့်ကို မပေးရင် တခြားဘယ်သူ့ကို ပေးရမှာလဲ... ညီမရှောင်ယာနဲ့ အစ်ကိုချန်ယဲ့ကို မြန်မြန် ကျေးဇူးတင်လိုက်စမ်းပါ..."

"သူတို့သာ မရှိရင် ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ စက်ဘီးမျိုးကို တခြား ဘယ်နေရာမှာ သွားရှာရမှာလဲ..."

ကျူတာ့ချွန်းသည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးအား ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသရန် အလျင်အမြန် လက်အုပ်ချီလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေတော့သည်...

"ညီမရှောင်ယာ... အစ်ကိုချန်ယဲ့... အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"ငါ... ငါ တကယ်ကို ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမလဲတောင် မသိတော့ပါဘူး... အခုဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ချစ်သူကို ဒီကိစ္စ သေချာ ရှင်းပြလို့ ရသွားပြီ..."

ကျိုးချန်ယဲ့က သူ့ကို အလျင်အမြန် ထူပေးကာ ပြောလိုက်လေသည်...။ဒ

"အစ်ကိုတာ့ချွန်း...ငါတို့အားလုံးက အိမ်နီးချင်းတွေပဲ... အဲ့လောက်ကြီး အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး..."

"အစ်ကို ဒီစက်ဘီးကို စီးလို့ အဆင်ပြေပြီး အစ်ကို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲလေး ချောချောမွေ့မွေ့ ပြီးသွားရင်ပဲ အဲ့ဒါက တခြား အရာအားလုံးထက် ပိုအရေးကြီးပါတယ်..."

အန်တီကျူသည် အသစ်စက်စက် (၂၈) လက်မ ဝန်တင်စက်ဘီးကြီးကို ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများ မှာ ရယ်မောမှုကြောင့် မှေးကျသွားခဲ့ပြီး ဆက်တိုက် ပြောနေခဲ့လေသည်...။

"အရမ်းကောင်းတာပဲ... အရမ်းကောင်းတာပဲ... ငါတို့ရဲ့ တာ့ချွန်းလည်း လက်ထပ်ခွင့် တောင်းတဲ့အခါ နောက်ဆုံးတော့ ခေါင်းမော့နိုင်ပြီပေါ့..."

ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် အန်တီကျူက ကျိုးချန်ယဲ့ကို ကြည့်ကာ အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်...။

"ရှောင်ကျိုး... ဒီစက်ဘီးက ဘယ်လောက်လဲ... အခု ပိုက်ဆံပေးလိုက်မယ်လေ..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ တင်းကျပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားသော လက် ကိုင်ပုဝါ တစ်ထည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အလွှာတစ်လွှာချင်းစီကို ဂရုတစိုက် ဖြေလိုက်လေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့က ပြုံးကာ လက်ခါပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်...။

"အန်တီ... ကျွန်တော့်ကို ယွမ် တစ်ရာ့ငါးဆယ်ပဲ ပေးပါ... လက်မှတ်အတွက်တော့ မေ့ထားလိုက်ပါ... အဲ့ဒါကို ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်..."

အန်တီကျူက ချက်ချင်းပင် ကန့်ကွက်လိုက်လေသည်...။

"အဲ့လို လုပ်လို့ မရပါဘူး... ရှောင်ကျိုး... အန်တီက လုံလောက်တဲ့ ငွေကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ပါကွယ်..."

"အခုဆို ကုန်တိုက်ကြီးမှာ စက်ဘီးလက်မှတ် ပါရင်တောင် ယွမ် တစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်ကျော် ပေးရတာ... မင်း ယူလာတာက လက်မှတ်တောင် မလိုဘဲနဲ့လေ... မင်းကိုတော့ အရှုံးခံခိုင်းလို့ မရပါဘူး..."

စကားပြောနေရင်းဖြင့် သူမသည် သပ်ရပ်စွာ စုထားသော ငွေတစ်ထပ်ကို ကျိုးချန်ယဲ့၏ လက်ထဲသို့ အတင်း ထိုးထည့်လိုက်ရာ သူမ၏ လေသံမှာ အထူးတလည် ရိုးသားနေခဲ့ပေတော့သည်...။

"မင်းက တခြားလူတွေကို အကူအညီတောင်းရသေးတယ်လေ... ဒီလိုကိစ္စတွေက ငွေမကုန်ဘဲ နေမ လား..."

"တစ်ရာ့ငါးဆယ်က အရမ်း နည်းလွန်းပါတယ်... ဒီငွေကို မင်း ယူကို ယူရမယ်... မဟုတ်ရင် ငါတို့ သား အမိလည်း ဒီစက်ဘီးကို ယူရဲမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျူတာ့ချွန်းကလည်း သဘောတူစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်နေခဲ့ပေ သည်...။

"ဟုတ်တယ်... အစ်ကိုချန်ယဲ့... အမေ ပြောတာ မှန်တယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံလိုက်ပါ... မဟုတ်ရင် ငါတို့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရလိမ့်မယ်..."

ငြင်းဆန်၍ မရနိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးချန်ယဲ့သည် ငွေကို လက်ခံရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ မတတ်နိုင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကောင်းပါပြီ... ဒီငွေကို ကျွန်တော် ယူထားလိုက်ပါ့မယ်... အစ်ကိုတာ့ချွန်းရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်နေ့ကျရင် တော့ လက်ဖွဲ့အိတ်နီ အကြီးကြီး တစ်အိတ် သေချာပေါက် ပေးရမှာပေါ့..."

အန်တီကျူမှာ ရယ်မောခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ဘဲ ကျိုးချန်ယဲ့အား အဝေးမှ လက်ညှိုးထိုးကာ ပြော လိုက်လေသည်...။

"ဟားဟားဟား... အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ ငါလည်း အားနာနေမှာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

'မင်္ဂလာဆောင်' ဟူသော စကားလုံးကို ကြားသောအခါ ကျူတာ့ချွန်း၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားခဲ့လေသည်။ သူသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး အနေရခက်စွာ ရယ်မောနေကာ စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဟ နိုင်တော့ချေ။

အန်တီကျူက သူမ သား၏ ငတုံးတစ်ယောက်လို အမူအရာကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ဆူပူလိုက်သည်...။

"နင်ကတော့လေ... အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးဖြီးနေဖို့ပဲ သိတယ်..."

————————————

ထိုသို့ သက်ဝင်လှုပ်ရှားပြီး အလုပ်များသော အနေအထားဖြင့် တစ်လတာ ကုန်လွန်သွားခဲ့လေသည်။

တတိယအစ်ကိုတို့၏ အဝတ်အထည် စီးပွားရေးမှာ နောက်ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့သည် တည်ငြိမ်သော ဖောက်သည်ဟောင်း တစ်စုကိုလည်း စုဆောင်းနိုင်ခဲ့လေသည်။

ပစ္စည်းများကို ရောင်းချရန် နေ့စဉ် ဈေးဆိုင် ခင်းကျင်းကြပြီး ဆိုင်ပိတ်ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် အတူ တကွ စုရုံးကာ ငွေရေတွက်လေ့ ရှိကြလေသည်။ သူတို့အားလုံးသည် တည်ငြိမ်ပြီး မျှော်လင့်ချက် ပြည့်ဝသော ဘဝတစ်ခုကို နေထိုင်နေလျက်ရှိကြပေတော့သည်။

ယနေ့မှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် စနေ၊ တနင်္ဂနွေ အားလပ်ရက် ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

ဤနေ့တွင် ကျိုးမိသားစု ခြံဝင်းထဲ၌ တွေ့ဆုံစားသောက်ပွဲ တစ်ခုကို အထူးတလည် စီစဉ်ထားခဲ့ရာ အစားအစာ၏ မွှေးရနံ့များမှာ လမ်းကြား တစ်ခုလုံးသို့ လွင့်ပျံနေခဲ့ပေသည်။

ကျိုးချန်ယဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ယနေ့အတွက် အစီအစဉ် တစ်ခု ရှိနေသေးပေသည်။

သူသည် သူ၏ စီးပွားရေးထဲသို့ နောက်ထပ် စီးပွားရေးတစ်ခုဖြစ်သော 'အသားပေါင်း' လုပ်ငန်းကို ထပ်မံတိုးချဲ့ရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ နေရာလွတ်ထဲတွင် သိုလှောင်ထားသော အသားများကို ရောင်းချရန်အတွက် တရားဝင်သော နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်လာမည် ဖြစ်လေတော့ သည်။