အခန်း ၆၁

အခန်း (၆၁) - ခွဲခွာခြင်း

ရန်ရှင်းကျိုးသည် လက်ရှိ ဧကရာဇ်ကို ရိုက်နှက်ဆုံးမပြီးနောက် မြို့ပြင်၌ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော မြင်းကို စီး၍ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူသည် မြင်းကို အရှိန်တင်ပြီးနှင်နေစဉ်မှာပင် စိတ်ထဲတွင် အေးစက်ပြီး ဆန်းကြယ်သော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ဤအသံမှာ သူ့ကို လျန်ချန်ကျမ်းစာ ကမ္ဘာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော အသံပင် ဖြစ်ပေသည်။

"သြော်... လောကကြီးကို တစ်ပတ်ရိုက်ပြီး သမိုင်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မှ အိမ်ပြန်ခွင့် ရတာကိုး"

ရန်ရှင်းကျိုးမှာ ဝမ်းသာသွားမိသည်။ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးကတည်းက သူ၏ တောင်ပေါ်စခန်းသို့ ပြန်ရန် သူ မကြာခဏ တွေးတောခဲ့ဖူးသော်လည်း မည်သို့ ပြန်ရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ယခုမှသာ သူသည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"ဆယ်ရက်ပဲ လိုတော့တယ်"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် မြင်းကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ရင်း စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါက ဧကရာဇ်ကို ရိုက်ခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ ခဏလောက် ပုန်းနေမလို့ပဲ။ ဟဲဟဲ... အချိန်တန်ရင်တော့ ငါက ဒီနယ်ပယ်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး ထွက်သွားမှာဆိုတော့ သူတို့ ငါ့ကို ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အချိန်နည်းနည်း ကျန်သေးတာဆိုတော့ တစ်ခုခုတော့ ထပ်လုပ်ရဦးမယ်"

သူသည် နန်းမြို့တော်မှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး သုံးရက်အကြာတွင် ကျင့်ကျိုးမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် ရွှေတိုက်နှင့် အခြားသူများကို တိတ်တဆိတ် ဆက်သွယ်ကာ တူးဖော်ရရှိထားသော ရတနာအချို့ကို ဝေငှပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် မိမိအတွက် အချို့ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အားလုံးကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"သွေးဓားကိုယ်တော်ကိုတော့ တရားဥပဒေအောက်ကို မပို့ဆောင်နိုင်သေးဘူး။ သူ့ကို သတ်ရမယ့် တာဝန်ကိုတော့ ခင်ဗျားတို့ဆီမှာပဲ အပ်ခဲ့ပါရစေ။ ခွဲကြစို့"

ထိုအချိန်တွင် ရန်ရှင်းကျိုးက မြို့တံခါးဝ၌ ဧကရာဇ်ကို နှင်တံဖြင့် ရိုက်နှက်ခဲ့သည့် သတင်းမှာ သိုင်းလောက တစ်ခွင်၌ ဟိုးဟိုးကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် မည်သည့်သူရဲကောင်းမှ ဤမျှ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော ကိစ္စကို မလုပ်ဆောင်ဖူးပေ။ ရန်ရှင်းကျိုး၏ လုပ်ရပ်မှာ ဧကရာဇ်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်းထက်ပင် ပို၍ အံ့သြစရာ ကောင်းပေသည်။ ဧကရာဇ်က သူ့ကို ဝရမ်းထုတ်သည်နှင့် သူက တားမြစ်ထားသော နန်းမြို့တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဧကရာဇ်ကို အဝတ်အစားများ ချွတ်၍ ရိုက်နှက်ခဲ့ခြင်းမှာ တကယ့်ကို ဥပဒေမဲ့လွန်းလှသည်။

သတင်းများအရ ဧကရာဇ်မှာ စိတ္တဇဝေဒနာ ခံစားနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ဟု ဆိုသည်။ နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဧကရာဇ်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ကာ နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော် အားလုံးကို ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်၍ စုံစမ်းစစ်ဆေးခိုင်းသလို နန်းမြို့တော်ရှိ အရာရှိ အားလုံးကိုလည်း ထောင်သွင်း အကျဉ်းချခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် ရန်ရှင်းကျိုးအတွက် တစ်ပြည်လုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ဝရမ်းထုတ်ခဲ့ပြန်သည်။ ရန်ရှင်းကျိုးကို ဖမ်းဆီးနိုင်သူမှာ အစိုးရဝန်ထမ်း ဖြစ်ပါက ရာထူး သုံးဆင့် တိုးပေးမည်ဖြစ်ပြီး သာမန်ပြည်သူ ဖြစ်ပါက ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သောင်းနှင့် မြေယာ ဧက တစ်ထောင် ဆုလာဘ် ပေးမည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ရွှေတိုက်နှင့် လင်းကျင်ယီတို့သည် ရန်ရှင်းကျိုး သတ္တိရှိမှန်း သိထားသော်လည်း ဒီလောက်အထိ ရဲတင်းလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

"အစ်ကိုရန်... စိတ်မပူပါနဲ့။ သွေးဓားကိုယ်တော်ရဲ့ သတင်းကို ရှာတွေ့ထားပြီဆိုတော့ မကြာခင် သူ့ကို သတ်နိုင်တော့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်မှာ ခင်ဗျား ပုန်းနေဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်။ ခင်ဗျား လုပ်လိုက်တာက သိပ်ကြီးသွားပြီ... ခင်ဗျားနဲ့ သိတဲ့လူတွေပါ အရေးယူခံရနိုင်တယ်။ အားလုံး မြန်မြန် ပုန်းကြရအောင်”

"အစ်ကိုရန်... ခင်ဗျားကတော့ တကယ့်ကို ပြဿနာအိုးကြီးပဲ။ နောက်ဆယ်နှစ်လောက်အထိတော့ သိုင်းလောကထဲမှာ မျက်နှာမပြတာ အကောင်းဆုံးပဲ"

သူသည် သမီးဖြစ်သူ ရွှေစိမ့်နှင့် ရန်ရှင်းကျိုးကို အကြောင်းပါပေးရန် စိတ်ကူးရှိခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ထိုစိတ်ကူးကို လက်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ရန်ရှင်းကျိုးမှာ ဥပဒေမဲ့လွန်းလှသဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ၏ သမီးပါ ဒုက္ခရောက်မည်ကို စိုးရိမ်မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"စိတ်မပူကြပါနဲ့... ငါ ရန်ရှင်းကျိုးက ခင်ဗျားတို့ကို ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခမပေးပါဘူး"

သူတို့ အတူတကွ သောက်စားကြပြီးနောက် ခွဲခွာခဲ့ကြလေသည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် မြင်းကို လွှတ်ထားကာ ကျန်းနန်နှင့် ကျန်းပေါ် တစ်ခွင်၌ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် ဟူနန်အနောက်ပိုင်းရှိ ယွမ်လင်ဒေသသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ လမ်းဘေးရှိ ကွင်းပြင်တစ်ခု၌ လူငယ်တစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဓားချင်း ယှဉ်ပြိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ရန်ရှင်းကျိုး၏ အမြင်တွင်မူ သူတို့၏ ဓားသိုင်းမှာ အလွန်ပင် ကလေးကလား ဆန်လှသော်လည်း ထိုနှစ်ဦးမှာမူ အလွန်ပင် အလေးအနက် ထားကာ လေ့ကျင့်နေကြသည်။

"နောင်တော်ကြီး... တော်ပါတော့ ကျွန်မ မောလှပြီ"

"အဖေကလည်း သွားတာ ကြာလှပြီ... ဘယ်တွေ ရောက်နေလဲ မသိဘူး။ ကျွန်မ သူ့ကို အရမ်းလွမ်းတာပဲ"

ဓားကိုင်ထားသော လူငယ်မှာ သူမထက် နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ်ခန့် ပိုကြီးပုံရသည်။ သူသည် မျက်နှာညိုညို၊ ပါးရိုး မြင့်မြင့်နှင့် ခြေလက်များမှာ ကြမ်းတမ်းလှသဖြင့် ကျေးလက် လူငယ်လေး တစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။ သူသည် သစ်သားဓားကို အတော်အတန် ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်ဆောင်ထားနိုင်သည်။ သူက ဓားကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ ချွေးများကို သုတ်ရင်း... "ဟုတ်တယ်... ဆရာကြီး သွားတာ ကြာပြီ။ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့ သွားတာလို့ပဲ ပြောသွားတာ... အခုထိ ဘာသတင်းမှ မရသေးတော့ ဘယ်မှာ သွားရှာရမှန်းတောင် မသိဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"နောင်တော်ကြီးရဲ့ အနှစ်မရှိတဲ့ ဦးနှောက်နဲ့ဆိုတော့ အဖေက ဘာလို့ ပြောပြမှာလဲ"

လူငယ်လေးက ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ရယ်မောလျက်သာ နေလေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် မိန်းကလေးသည် လမ်းဘေး၌ ရပ်ကြည့်နေသော ရန်ရှင်းကျိုးကို တွေ့သွားတော့သည်။ ရန်ရှင်းကျိုးမှာ အ‌ကောင်းစားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မြင်းကို စီးနင်းထားသဖြင့် ကျေးလက်မိန်းကလေးငယ် ပီပီ ရှက်ရွံ့သွားကာ တိုက်ရိုက် မကြည့်ဝံ့တော့ပေ။ သူမသည် လူငယ်လေး၏ လက်ကို ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"နောင်တော်ကြီး... ဒီလူက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတယ်”

လူငယ်လေးက ရန်ရှင်းကျိုးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရန်ရှင်းကျိုး၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော အသွင်အပြင်ကြောင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားငယ်သွားပုံရကာ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နှင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီ... ဒီလူကြီးမင်း... ခင်ဗျားက ဘယ်ကလာတာလဲ... ဘာ... ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် လူငယ်လေးကို အတန်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ ပြုံးလျက်... "အတွင်းအနှစ်မရှိတဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်လား... မင်းက တီယွန်း မဟုတ်လား"

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော် တီယွန်းပါ။ လူကြီးမင်းက ကျွန်တော့်နာမည်ကို ဘယ်လို သိတာလဲ"

ရန်ရှင်းကျိုးမှာ လေယူရာ ယိမ်းနွဲ့နေသော ကျောက်စိမ်းပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ ခန့်ညားလှပပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါ ရှိနေသဖြင့် မိန်းကလေးမှာ မော့မကြည့်ဝံ့ဘဲ တစ်ချက်တစ်ချက်သာ ခိုးကြည့်နေမိတော့သည်။

"မင်းက တီယွန်းဆိုရင်... ဒီမိန်းကလေးကတော့ ချီဖန်ပေါ့"

"ကျွန်မ နာမည်ကိုလည်း အစ်ကိုက ဘယ်လိုသိတာလဲ"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ရှေးဟောင်း ဘုရားကျောင်းတစ်ခုမှာ ဘုန်းကြီးအိုတစ်ပါးနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒီ အဘိုးကြီးက လောကကြီးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဝတ်ပြုနေပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ သံယောဇဉ်တွေ ရှိနေသေးပုံရတယ်။ ဒါကြောင့် သူက ငါ့ကို ကိစ္စတစ်ခု ခိုင်းလိုက်လို့ပါ"

"သြော်"

"အဲဒီ ဘုန်းကြီးအိုက ကျွန်မတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

"အဲဒီ ဘုန်းကြီးအို နာမည်က ချီချန့်ဖာတဲ့"

"ဟင်"

"ဘာ... အဖေက ဘုန်းကြီးဝတ်သွားတာလား"

တီယွန်းနှင့် ချီဖန်တို့မှာ အလွန်အံ့သြသွားကြပြီး ရန်ရှင်းကျိုးအနားသို့ ပြေးလာကြသည်။ တီယွန်းက

"လူကြီးမင်း... ဆရာကြီးက ဘာလို့ ဘုန်းကြီးဝတ်သွားတာလဲ"

"အဖေ... အဖေ ဘာဖြစ်သွားလို့လဲ"

"ချီချန့်ဖာ ဘာလို့ ဘုန်းကြီးဝတ်သွားလဲဆိုတာတော့ ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ကို ခိုင်းလိုက်တာက... တီယွန်းနဲ့ ချီဖန်တို့ဟာ ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ကို သူက အရင်ကတည်းက သဘောတူပြီးသားတဲ့။ အခု သူက ဘုန်းကြီးဝတ်သွားပြီဆိုတော့ ငါ့ကို မင်းတို့ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် သက်သေအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးဖို့နဲ့ မင်းတို့ကို အမြန်ဆုံး မင်္ဂလာဆောင်ခိုင်းဖို့ မှာလိုက်တာပဲ။ သူ နောင်တစ်ချိန် ပြန်လာတဲ့အခါ မြေးလေးကို ချီချင်တယ်တဲ့"

တီယွန်းနှင့် ချီဖန်တို့မှာ ရှက်သွေးဖြာကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရာ တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး ထားရှိသော သံယောဇဉ်များကို အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လက်တွဲဖော်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသူများ ဖြစ်သည်။ ချီချန့်ဖာ၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရရှိသောအခါ သူတို့မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မိသော်လည်း ချီချန့်ဖာက ဘာကြောင့် သူတို့ကို စွန့်ခွာပြီး ဘုန်းကြီးဝတ်သွားရသနည်းဆိုသည်ကိုမူ စိုးရိမ်နေကြသေးသည်။

သူတို့နှစ်ဦးက ရန်ရှင်းကျိုးကို ထပ်ခါတလဲလဲ မေးမြန်းသော်လည်း သူကမူ မည်သို့မျှ မဖြေကြားတော့ပေ။ သူသည် ပုလဲတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ တီယွန်းကို ပေးလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ တန်ဖိုးရှိတာ ဘာမှ မပါဘူး... ဒါလေးကိုပဲ မင်းတို့အတွက် မင်္ဂလာလက်ဆောင်အဖြစ် လက်ခံပေးပါ”

"မိန်းကလေး ချီ... ဒါက မင်းအဖေက ငါ့ကို တစ်ဆင့် ပေးခိုင်းလိုက်တာပါ။ ဒီထဲမှာ ငွေဒင်္ဂါး တစ်ထောင် ပါဝင်ပြီး မင်းတို့ လယ်ယာမြေတွေ ဝယ်ပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်ဖို့အတွက် လုံလောက်ပါတယ်"

တီယွန်းနှင့် ချီဖန်တို့မှာ ဤမျှ များပြားသော ငွေကြေးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြချေ။ သူတို့အိမ်က နွားကတောင် ငွေဒင်္ဂါး ရှစ်ပြားသာ တန်ဖိုးရှိပြီး ထိုငွေကို ရရှိရန် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် စုဆောင်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ ရန်ရှင်းကျိုးက ပုလဲရတနာနှင့် ငွေဒင်္ဂါး တစ်ထောင်ကို ပေးနေခြင်း ဖြစ်ရာ သူတို့မှာ အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး မယူရဲကြပေ။

ရန်ရှင်းကျိုးက အကြိမ်ကြိမ် တိုက်တွန်းပြီးနောက်မှသာ သူတို့သည် တုန်တုန်ရင်ရင်နှင့် လက်ခံလိုက်ကြရသည်။ သို့သော်လည်း ထိုငွေများကို မည်သည့်နေရာတွင် ထားရမည်မှန်း မသိဘဲ အချိန်အတော်ကြာအောင် စိတ်မအေးနိုင် ဖြစ်နေကြရှာသည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် သူတို့ရွာ၌ သုံးရက်ခန့် နေထိုင်ကာ ထိုစုံတွဲကို မင်္ဂလာဆောင်ပေးပြီးမှ စိတ်အေးလက်အေးနှင့် ထွက်ခွာခဲ့လေသည်။

ဤတာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ပြီးမှသာ သူသည် ဝတ္ထုကို ဖတ်ရှုစဉ်က ခံစားခဲ့ရသော ရင်ထဲမှ အမည်းစက်များကို လုံးဝ ဆေးကြောသန့်စင်လိုက်နိုင်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။

***

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား