အခန်း ၆၃

အခန်း (၆၃) - တောင်ပေါ်ခံတပ်

"ဘာတွေ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတာလဲ"

ရန်ရှင်းကျိုး အိမ်ထဲမှ ခြေလှမ်းလှမ်းထွက်လာစဉ် ဝင်းခြံထဲ၌ ရပ်နေသော လူငယ်တစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူငယ်သည် သူ၏ရှေ့မှ နက်မှောင်သော မြင်းကောင်းကြီးကို စွဲလမ်းတက်မက်စွာ ငေးကြည့်ရင်း "တကယ့်ကို ခန့်ညားလိုက်တဲ့ မြင်းကြီးပဲ..." ဟု တိုးတိုးရေရွတ်နေသည်။

ဤကလေးသည် အသက် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်၊ တစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း ကြီးမားသော ခေါင်း၊ ပြူးကျယ်သော မျက်လုံး၊ ကြီးမားသော နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသွင်အပြင်များမှာ သာမန်လူများထက် သိသိသာသာ ပို၍ ကြီးမားသလို သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာလည်း သာမန်ထက် ပိုမို ထွားကျိုင်းလှပေသည်။ သူသည် စည်ပိုင်းကြီးတစ်ခုအလား ထူထဲကြီးမားပြီး အလွန်အမင်း သန်မာထွားကျိုင်းလှသည်။

သူ၏အမည်မှာ ဟွမ်ဟေးဟူ ဖြစ်သည်။ သူသည် တောင်ပေါ်ရွာလေးရှိ အနာဂတ် အလားအလာအရှိဆုံး လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် မွေးရာပါ ထူးခြားဆန်းပြားသော ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး တောနွားတစ်ကောင်နှင့် လုံးထွေးသတ်ပုတ်လျှင်ပင် အရှုံးမပေးဘဲ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသူ ဖြစ်သည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ယခုကဲ့သို့ အလားအလာကောင်းသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး၌ သင့်လျော်သော ကျင့်စဉ်ကောင်း မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယနေ့တိုင်အောင် သူသည် ရန်ရှင်းကျိုးနှင့်အတူ သူ၏ခွန်အားကို မြှင့်တင်ရန်နှင့် အခြေခံ သိုင်းကွက်အချို့ကိုသာ သင်ယူရန် ရုန်းကန်နေရဆဲ ဖြစ်ရာ သူ၏ ပါရမီကို အကြီးအကျယ် ကန့်သတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုကလေးက ကျောက်ကြိတ်ဆုံနှစ်ခုကို ထမ်းပိုးကာ တောင်ပေါ်ပတ်ပတ်လည်၌ နေ့စဉ် ပြေးလွှားနေသည်ကို ရန်ရှင်းကျိုး မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ၏ တောင်ကုန်းခံတပ်ကြီးက ထိုကလေးအပေါ် တရားမျှတမှု မရှိသကဲ့သို့ ခံစားရတတ်သည်။ အကယ်၍သာ ၎င်းနှင့် လိုက်ဖက်ညီသော သိုင်းပညာရပ်တစ်ခုကို ကျင့်ကြံခွင့်ရရှိခဲ့ပါက ဤကလေးသည် အမြင့်ပျံနဂါးတစ်ကောင်အလား ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုများကို ရရှိနိုင်လိမ့်မည်။

သူ့အသက်အရွယ် ရင့်ကျက်လာသော်လည်း နိမ့်ကျသော သိုင်းပညာရပ်အချို့ကိုသာ လေ့ကျင့်နေရသည်ကို မြင်ရခြင်းမှာ ရန်ရှင်းကျိုးအတွက် အလွန်ပင် နှမြောစရာကောင်းလှသည်။

ဟွမ်ဟေးဟူသည် ကိုယ်ခန္ဓာ ကြီးမားသကဲ့သို့ စားနိုင်သောက်နိုင်စွမ်းလည်း လွန်စွာ ကြီးမားလှသည်။ သူ၏ မိသားစုမှာ သူ့ကို ဝဝလင်လင် ကျွေးမွေးနိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးက သူ့အား လစဉ် ငွေကြေးထောက်ပံ့ပေးကာ လုံလောက်စွာ စားသောက်နိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့ရသည်။ ထိုကျေးဇူးကြောင့် ဟွမ်ဟေးဟူသည် ရန်ရှင်းကျိုးအပေါ် အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်ရှိပြီး မှီခိုအားထားခဲ့ရာ လေနက်ရွာအတွင်း ရန်ရှင်းကျိုး အယုံကြည်ရဆုံးသော လူယုံတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာသောအခါ မိမိဘာသာ ချက်ပြုတ်စားသောက်ရန် ပျင်းရိသဖြင့် ဟွမ်ဟေးဟူ၏ အိမ်၌သာ သွားရောက်စားသောက်လေ့ရှိသည်။ ဟွမ်ဟေးဟူတွင် မိခင်အိုကြီးတစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ယခုအခါတွင် ထိုအဘွားအို၌ အိမ်တွင် လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်တစ်လုပ်သာ ရှိတော့၏။ ယင်းမှာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးအတွက် ထမင်းဟင်း ချက်ပြုတ်ပေးရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဟွမ်ဟေးဟူသည် ရန်ရှင်းကျိုးထံသို့ လာရောက်လေ့ရှိပြီး ထိုသို့လာရောက်ရခြင်းမှာ ရန်ရှင်းကျိုးအား ထမင်းစားရန် ဖိတ်ကြားရန် သော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် သိုင်းပညာချင်း ဖလှယ်ယှဉ်ပြိုင်ရန် သော်လည်းကောင်း အခြားအကြောင်းရင်း မရှိချေ။

ဤလူငယ်လေးသည် မြင်းများကို အလွန်ပင် နှစ်သက်မြတ်နိုးသူ ဖြစ်၏။ သူသည် ရန်ရှင်းကျိုး၏ ခြံထဲ၌ ရပ်ကာ ချည်နှောင်ထားသော မြင်းနက်ကြီးကို စွဲလမ်းတက်မက်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူက မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မြင်း၏လည်ဆံမွေးများနှင့် ကျောပြင်ကို သာသာယာယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး... ဒီမြင်းကြီးက တကယ့်ကို လှပလွန်းတယ်ဗျာ။ ဒါကို ဘယ်ကနေ သွားခိုးလာတာလဲ... ကျွန်တော်လည်း တစ်ကောင်လောက် သွားခိုးချင်လိုက်တာ"

"မင်းပေါက်ကရတွေ ပြောမနေနဲ့ ငါ ဒီမြင်းကို ဝယ်ဖို့ ငွေဒင်္ဂါး ရှစ်ရာကျော်တောင် ပေးခဲ့ရတာ... ဒါက ခိုးလာတဲ့အရာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါတို့ လေနက်ခံတပ်က အခုဆိုရင် တရားဝင် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွေကို လုပ်နေပြီပဲ... မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ခိုးတာဝှက်တာတွေကိုပဲ စွဲစွဲမြဲမြဲ ပြောနေရတာလဲ..."

"ခေါင်းဆောင်ကြီး... ခေါင်းဆောင်ကြီးက တကယ်ပဲ ပစ္စည်းတွေကို ပိုက်ဆံပေးဝယ်တာလား။ ကျွန်တော်တို့ ရွာထဲက ဘယ်အရာကမှ ခေါင်းဆောင်ကြီး ခိုးမလာခဲ့တဲ့ အရာများ ရှိလို့လဲ..."

"စကားမဆင်မခြင် မပြောနဲ့ အဲဒါက လုယက်တာလား... ချေးငှားတာလို့ ခေါ်တယ် ငါတို့ ပိုက်ဆံရှိလာတဲ့အခါ သူတို့ကို ပြန်ပေးမှာပေါ့..."

ဟွမ်ဟေးဟူက ခေါင်းကို ကုတ်ကာ တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် ရန်ရှင်းကျိုးကို မချေပဝံ့သဖြင့် စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန်လွှဲလိုက်၏။

"ကျွန်တော့်အမေက ထမင်းချက်ပြီးသွားလို့ ခေါင်းဆောင်ကြီးကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်တာဗျ"

"ခေါင်းဆောင်ကြီး... ကျွန်တော် နောက်ပိုင်းကျရင် ဒီမြင်းကြီးကို ခေတ္တခဏလောက် စီးကြည့်လို့ ရမလား..."

လေနက်ခံတပ်တွင် လှည်းဆွဲရန်အတွက် ခိုင်းနွား၊ ခိုင်းမြင်းများနှင့် သာမန်မြင်းအချို့သာ ရှိပြီး ယခုကဲ့သို့ ခံ့ညားထည်ဝါသော မြင်းနက်ကောင်းမျိုး လုံးဝ မရှိပေ။ ဟွမ်ဟေးဟူသည် မြင်းများကို မွေးမြူရခြင်းအား အလွန်ပင် ဝါသနာပါသူဖြစ်ပြီး ခံတပ်အတွင်းရှိ မြင်းအားလုံးကိုလည်း သူကသာ တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ပေးရသည်။ ယခုအခါတွင် ရန်ရှင်းကျိုး၏ မြင်းကောင်းကြီးကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးအစုံမှာ လုံးဝ ဖယ်ခွာသွားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ထိုကလေး၏ အလွန်အမင်း နှစ်သက်သဘောကျနေသော အမူအရာကို မြင်တွေ့ရလျှင် ရန်ရှင်းကျိုးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမြင်းက မင်းပိုင်ဆိုင်သွားပြီ"

ဟွမ်ဟေးဟူသည် ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် လွန်စွာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ခေါင်းဆောင်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို ပေးလိုက်တာလား... တကယ်ကြီးလား..."

"အကယ်၍ မင်းက မကြိုက်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါပဲ ဆက်ပြီး စောင့်ရှောက်ထားရမှာပေါ့..."

"ကြိုက်တယ်... ကြိုက်တယ်... ကျွန်တော် လိုချင်ပါတယ်"

"ခေါင်းဆောင်ကြီး... ကတိပျက်လို့ မရဘူးနော်"

"ငါက ဘယ်တုန်းက ကတိပျက်ဖူးလို့လဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ငါ လိုအပ်တဲ့အချိန်ကျရင်တော့ မင်းက ငါ့ကို စီးခွင့်ပေးရမယ်..."

"ကျွန်တော် ဒီမြင်းကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးထားပါ့မယ်... ခေါင်းဆောင်ကြီး အချိန်မရွေး အသုံးပြုနိုင်အောင် စီစဉ်ပေးထားပါ့မယ်ဗျာ"

မြင်းကို ဟွမ်ဟေးဟူထံသို့ ပေးအပ်ပြီးနောက် ထိုကလေးသည် သေချာပေါက် အကောင်းဆုံး ပြုစုစောင့်ရှောက်လိမ့်မည်။ မိမိ လိုအပ်လာပါကလည်း အချိန်မရွေး ယူဆောင်သွားရုံသာ ဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် မိမိအတွက် အခမဲ့ မြင်းထိန်းတစ်ဦးကို ရရှိလိုက်သည့်အပြင် ထိုကလေးမှာလည်း ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ပင် ကျမတတ် ကျေးဇူးတင်နေပေလိမ့်မည်။ ရန်ရှင်းကျိုးသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... သွားစားကြစို့"

ဟွမ်ဟေးဟူ၏ အိမ်မှာ တစ်အိမ်ကျော်၌ ရှိသည်။ သူ၏ မိခင်မှာ အမှန်စင်စစ် အသက်သိပ်မကြီးသေးဘဲ အသက်လေးဆယ်ကျော် အရွယ်မျှသာ ရှိသေး၏။ သို့သော် သူမသည် ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားပြီး သန်မာထွားကျိုင်းလှသည်။ အကယ်၍ သူမ၏မျက်နှာတွင် မုတ်ဆိတ်မွေးများကိုသာ တပ်ဆင်ပေးလိုက်ပါက ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အမွေးအမျှင်များမှလွဲ၍ ကျန်းဖေးနှင့် လီခွီတို့ ပြန်လည်ဝင်စားလာသည့်အလား တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေလိမ့်မည်။

"ရှင်းကျိုးလေး ရောက်လာပြီလား..."

ဟွမ်ဟေးဟူ၏ မိခင်အမည်မှာ လုတာ့ချွေး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိသားစုမှာ ပန်းပဲဆရာများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် ခွန်အားကြီးမားခဲ့သည်။ မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မိသားစုနှင့်အတူ ပန်းပဲထုသည့် တူကြီးကို အတူတူ လွှဲယမ်းခဲ့ရသည်။ အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ်သို့ ရောက်သည်အထိ တူကြီးကို ဆက်တိုက်လွှဲယမ်းခဲ့ရာ ကြွက်သားအဖုဖုနှင့် ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာရှိလာရုံသာမက အမျိုးသားအများစုထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်ဆိုးသွမ်းသော ဒေါသစရိုက်လည်း ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ နောင်တွင် သူမသည် အိမ်ထောင်ပြုလိုသဖြင့် လေနက်ရွာသို့ လာရောက်ကာ ခင်ပွန်းရှာဖွေခဲ့သည်။ သူမနှင့် ဟွမ်ဟေးဟူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ဟွမ်မောက်ရင်းတို့သည် တွေ့ဆုံမိကြပြီးနောက် အပြန်အလှန် ရိုက်နှက်သတ်ပုတ်ရင်း သဘောကျနှစ်သက်သွားခဲ့ကြကာ နောက်ဆုံး၌ လေနက်ရွာဝယ် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

လုတာ့ချွေး၏ မိသားစုမှာ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ပန်းပဲဆရာများ ဖြစ်ကြသဖြင့် အတော်ပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝကြသည်။ အောက်ခြေလူတန်းစားများကြားတွင် ပန်းပဲဆရာများသည် တန်ဖိုးအရှိဆုံးနှင့် အလိုအပ်ဆုံးသော လက်မှုပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ "မိုးခေါင်ရေရှားသော ကာလ၌ပင် ကျွမ်းကျင်သော လက်မှုပညာရှင်များသည် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးခြင်း မရှိပေ" ဟု ဆိုရိုးစကား ရှိသည့်အတိုင်း ဤလောကတွင် ပန်းပဲဆရာများသည် လက်သမားနှင့် ပန်းရံဆရာများထက်ပင် ပိုမို၍ မျက်နှာပွင့်ကြ၏။ သို့ဖြစ်ရာ လုမိသားစုသည် စားဝတ်နေရေးအတွက် လုံးဝ ပူပန်စရာမလိုဘဲ ဆင်းရဲမွဲတေလှသော လေနက်ရွာလေးကို အထင်သေးလေ့ရှိကြသည်။

သို့သော်လည်း လုတာ့ချွေး၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသွင်အပြင်နှင့် ဆင်းရဲမွဲတေမှုတို့ကို ထောက်ဆကာ သူမကို လက်ထပ်ယူလိုသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေခြင်းကပင် လုမိသားစု၏ လေးစားမှုကို ရရှိထိုက်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ လုတာ့ချွေး လေနက်ရွာ၌ အခြေချနေထိုင်ပြီးနောက် လုမိသားစုသည်လည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုခဲ့ကြပေ။

နောင်တွင် လေနက်ခံတပ်သည် ဝတ်စုံဖြူဝတ် ဓားသမားများကို သွားရောက်ရန်စမိသဖြင့် ခံတပ်အတွင်းသို့ စီးနင်းတိုက်ခိုက်ကာ လူငယ်အများအပြားကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ကြသည်။ သေဆုံးသူများထဲတွင် ဟွမ်မောက်ရင်းလည်း ပါဝင်ခဲ့ရာ လုတာ့ချွေးမှာ မုဆိုးမဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး ဟွမ်ဟေးဟူနှင့်အတူ တောင်ပေါ်၌ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားကာ ဆက်လက်ရှင်သန်ခဲ့သည်။

လုမိသားစုက သူမအား အိမ်သို့ ပြန်လာရန် အကြိမ်ကြိမ် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သော်လည်း သူမက ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် ရုပ်သွင်ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ခိုင်မာပြတ်သားသော နှလုံးသားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် သူမသည် မည်သည့်အခါမျှ နောက်အိမ်ထောင်မပြုခဲ့ပေ။ သူမအနေဖြင့် နောက်အိမ်ထောင်ပြုလိုလျှင်ပင် သူမကို လက်ထပ်မည့် ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ဦး ရှာဖွေနိုင်ရန် ခက်ခဲလှပေလိမ့်မည်။

လုမိသားစုတွင် သိုင်းပညာအစဉ်အလာ ခိုင်မာစွာ ရှိပြီး ရန်ရှင်းကျိုးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် သူမထံမှ သိုင်းပညာရပ်အချို့ကို သင်ယူခဲ့ဖူးသည်။ လုတာ့ချွေးသည် သူ့အား ငယ်စဉ်ကတည်းကပင် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက် ပျိုးထောင်ပေးခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ရန်ရှင်းကျိုး ခံတပ်၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာသောအခါတွင်လည်း လုတာ့ချွေးသည် သူ၏ အောင်မြင်မှုများနောက်ကွယ်မှ ကြီးမားသော အခန်းကဏ္ဍတွင် ပါဝင်ပေးခဲ့သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် လုတာ့ချွေးကို အလွန်ပင် ရိုသေလေးစားပေသည်။ သူသည် ခြံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် နှာခေါင်းကို ရှုံ့ကာ အနံ့ခံကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"မွှေးလိုက်တာဗျာ... ဒေါ်လေးချွေးရေ... ဒီနေ့ ဘာတွေများ ကောင်းကောင်းချက်ထားတာလဲဗျ..."

"မနေ့တုန်းက ဒေါ်လေး မြွေဝတုတ်ကြီးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိလို့ မင်းအတွက် မြွေဟင်းရည်တစ်အိုး ချက်ထားပေးတယ်... ကဲ... လာ... လာ... ရှင်းကျိုးလေး... ဒေါ်လေးရဲ့ လက်ရာကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး"

"ဒေါ်လေးရဲ့ လက်ရာကိုတော့ ကျွန်တော် ဘာပြောစရာ လိုဦးမှာလဲဗျာ။ ဒီအနံ့လေးနဲ့တင် ကျွန်တော် ထမင်းသုံးပန်းကန်ကြီးကြီးတောင် ကုန်နိုင်တယ်..."

"ဟုတ်ပ... ဟုတ်ပ... မင်း ပိုပြီး စားရမယ်။ အခုအချိန်က ကိုယ်ခန္ဓာ ကြီးထွားလာမယ့် အရွယ်ပဲ... ပိုမြင့်လာအောင် ပိုပြီး စားရလိမ့်မယ်"

သူမက မီးဖိုချောင်ထဲမှ လူတစ်ဝက်ခန့် အမြင့်ရှိသော သစ်သားစည်ပိုင်းကြီးတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ဒီစည်ပိုင်းကြီးက မင်းတို့နှစ်ယောက် စားဖို့ပဲ။ အိုးထဲမှာလည်း စည်ပိုင်းတစ်ဝက်လောက် ကျန်သေးတယ်... အဲဒါကတော့ ငါ့ဖို့ပေါ့"

ထိုသစ်သားစည်ပိုင်းကြီးကို ကြည့်ကာ ရန်ရှင်းကျိုး၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားရပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေး... ဒေါ်လေးဖမ်းခဲ့တဲ့ မြွေက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးလို့ ဒီလောက် စည်ပိုင်းအကြီးကြီးအထိ ချက်လို့ ရတာလဲဗျ..."

"အကြီးကြီးပဲဟေ့ အိမ်ရှေ့ဝင်းထဲက ဇီးသီးပင်လောက်အထိ တုတ်ပြီး... အလျားကလည်း အဲဒီဇီးသီးပင်အမြင့်လောက် ရှိတယ်..."

ဟွမ်ဟေးဟူက ရန်ရှင်းကျိုး၏အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး... ကျွန်တော့်အမေ ပြောပုံအရဆိုရင် အဲဒါ စပါးကြီးမြွေကြီး ဖြစ်မယ်ဗျ”

***

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား