အခန်း ၆၄

အခန်း (၆၄) - ဝဲဂယက်

လုတာ့ချွေးကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ထားသည့် စပါးကြီးမြွေဟင်းရည်ကို စားသောက်ပြီးနောက် ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် ဟွမ်ဟေးဟူတို့သည် ဗိုက်ကို ကိုင်ကာ ဝင်းတံခါးပြင်ပသို့ လျှောက်ထွက်လာကြသည်။

လုတာ့ချွေး၏ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် ဟွမ်ဟေးဟူတို့သည် ထိုသစ်သားစည်ပိုင်းကြီးတစ်ခုလုံးရှိ မြွေဟင်းရည်များအားလုံးကို ကုန်စင်အောင် စားသောက်ခဲ့ကြရသည်။ ရန်ရှင်းကျိုးအတွက် အဆင်ပြေခဲ့သော်လည်း ဟွမ်ဟေးဟူမှာမူ အလွန်အမင်း ဗိုက်ပြည့်လွန်းသဖြင့် အဆက်မပြတ် ငြီးတွားနေရသည်။ သူသည် လျှောက်လှမ်းရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်။

"ကျွန်တော့်အမေက ငယ်ငယ်တုန်းက ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုဒဏ်ကို အပြင်းအထန် ကြုံခဲ့ရလို့လား မသိပါဘူး... အခုကျတော့ ကျွန်တော်တို့ ဗိုက်မဝမှာကို သေလုမတတ် ကြောက်နေတာပဲ။ ရသမျှ အကုန်လုံးကို အတင်း ထည့်ကျွေးနေတော့တာပဲဗျာ။ အား... ဗိုက်ပြည့်လွန်းလို့ သေတော့မယ်"

လေနက်ရွာသည် ဝေးလံသီခေါင်ပြီး ဆင်းရဲမွဲတေလှသော အရပ်ဒေသတွင် တည်ရှိကာ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေများမှာလည်း လွန်စွာ ကြမ်းတမ်းလှသည်။ သီးနှံစိုက်ပျိုးရန် မြေဆီလွှာ မကောင်းသဖြင့် ရွာသူရွာသားများကို ကျွေးမွေးရန် လုံးဝ မလုံလောက်ချေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အနီးအနားတွင် အစိုးရလမ်းမကြီးတစ်ခု တည်ရှိနေပြီး ယင်းလမ်းမှာ တောင်ကြားလမ်းအတွင်းမှ လူများ အနီးရှိ သဲကန္တာရကို ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ရန် တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်း ဖြစ်ပေသည်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ကုန်သည်အများအပြား ဤဒေသကို ဖြတ်သန်းသွားလာလေ့ရှိကြရာ လေနက်ရွာရှိ လူများသည် ထိုကုန်သည်များထံမှ စားဝတ်နေရေးအတွက် စားနပ်ရိက္ခာများကို နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ရှာဖွေကြရသည်။

သူတို့သည် ကုန်သည်အဖွဲ့ငယ်လေးများကို လုယက်လေ့ရှိကြသော်လည်း အင်အားတောင့်တင်းသော ကုန်သည်အဖွဲ့ကြီးများနှင့် တွေ့ဆုံရပါက လေနက်ခံတပ်ရှိ လူများသည် ချက်ချင်းပင် လမ်းဖယ်ပေးကာ အသာတကြည်ပင် လက်လျှော့ပေးလိုက်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ၎င်းတို့သည် ထိုကုန်သည်အဖွဲ့များအတွက် လမ်းပြအဖြစ် ကူညီဆောင်ရွက်ပေးရန် လူအချို့ကိုပင် စေလွှတ်ကာ ချွေးနည်းစာ ငွေကြေးအနည်းငယ်ကို ရှာဖွေကြရသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအစိုးရလမ်းမကြီးကို အမှီပြု၍ တောင်ပေါ်ရွာလေးမှ လူများသည် တစ်ခါတစ်ရံ ငတ်တလှည့် ဝတလှည့်ဖြင့် အသက်ရှင်သန်နေခဲ့ကြရသည်။ ရန်ရှင်းကျိုး ကူးပြောင်းမလာမီကဆိုလျှင် သူတို့သည် တစ်နှစ်ပတ်လုံးမှ အသားဟင်းကို အနည်းငယ်မျှသော အကြိမ်အရေအတွက်သာ စားသောက်ခွင့် ရရှိခဲ့ကြသည်။

လုတာ့ချွေးသည် လေနက်ခံတပ်သို့ စတင်ရောက်ရှိကတည်းက ဝဝလင်လင် တစ်ခါမျှ မစားခဲ့ရဖူးသဖြင့် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကို လွန်စွာ ကြောက်ရွံ့တတ်လာသည်။ သူမသည် ယခုတိုင်အောင်ပင် သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲ၌ စားနပ်ရိက္ခာများကို လျှို့ဝှက်သိမ်းဆည်းထားလေ့ရှိပြီး စားစရာများကို မျက်စိရှေ့တွင် မမြင်တွေ့ရပါက တစ်နေကုန် စိတ်မအေးနိုင်ဘဲ ပူပန်နေတတ်တော့သည်။

ယခုကဲ့သို့ ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် ဟွမ်ဟေးဟူတို့အတွက် အစားအသောက်များကို အလျှံပယ် ချက်ပြုတ်ပေးနေခြင်းမှာလည်း ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမည်ကို ကြောက်ရွံ့တတ်သည့် စိတ်ဒဏ်ရာကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် တောင်ပေါ်ရွာ၏အလယ်ရှိ ခြံတစ်ခုဆီသို့ အတူတကွ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ ဤခြံမှာ ရန်ရှင်းကျိုး၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် ရွာသူရွာသားများက သီးသန့်ဆောက်လုပ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် ပင်မအခန်း သုံးခန်း၊ ဘေးခန်း နှစ်ခန်းနှင့် အလယ်၌ အစည်းအဝေးခန်းမအဖြစ် အသုံးပြုသည့် ခန်းမကျယ်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ခန်းမ၏အလယ်တည့်တည့်တွင် ရွာရှိ လက်သမားများကို ရန်ရှင်းကျိုးက အထူးပြုလုပ်ခိုင်းထားသော စားပွဲရှည်ကြီးတစ်ခုကို ထားရှိထားသည်။

ထိုစားပွဲရှည်ကြီးမှာ ပင်မဝင်ပေါက်ဝသို့ မျက်နှာမူထားပြီး တစ်ဖက်ထိပ်တွင် ကျားရေခင်းထားသော ရွှေရောင်ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ထားရှိကာ ကျန်တစ်ဖက်ကိုမူ ဟာလာဟင်းလင်း ထားရှိထားသည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုစားပွဲရှည်ကြီး၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီ၌ ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ လူငယ်၊ လူအိုမရွေး လူပေါင်းများစွာ စုံလင်စွာ ထိုင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုလူများထဲတွင် အချို့သောသူများမှာ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော ကိုယ်နေဟန်ထားများ၊ လူသတ်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသော မျက်လုံးများနှင့် ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော မျက်နှာထားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာထက်တွင် "ငါက ဓားပြဖြစ်တယ်" ဟု စာလုံးထွင်းထားသလို ထင်ရှားနေပေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ထိုသူများမှာ သေချာပေါက် ဓားပြများနှင့် လူဆိုးသူခိုးများဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုး ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်းသည် ရုတ်ချည်းပင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးအစုံတို့က သူ့ထံသို့ စုပြုံဦးတည်လာကြတော့သည်။

"အားလုံး ထိုင်ကြပါ"

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ကျားရေခင်း ရွှေကုလားထိုင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ ထိုင်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို ဝှေ့ယမ်းကြည့်ရှုလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ပုံမှန်အတိုင်းပဲ... မနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို အစီရင်ခံကြဦး"

ရန်ရှင်းကျိုး၏ ဘယ်ဘက် ပထမဆုံးနေရာတွင် ထိုင်နေသော ပိန်ချောင်ချောင် အဘိုးအိုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရန်ရှင်းကျိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ စာရင်းစာအုပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်ယူကာ ကျယ်လောင်စွာ ဖတ်ပြလေတော့သည်။

"မနေ့တုန်းက စက္ကူလုပ်ငန်းကနေ စက္ကူ လှည်းအစီးသုံးဆယ် ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ငွေဒင်္ဂါး သုံးရာ ရရှိခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ခံတပ်က လူတွေအတွက် အဝတ်အထည် ရှစ်လိပ်နဲ့ သန့်စင်ပြီးသား သံပိဿာ ငါးရာကို ဝယ်ယူခဲ့ရာမှာ ငွေဒင်္ဂါး သုံးဆယ့်ရှစ်ပြား ကုန်ကျခဲ့ပါတယ်။ ဆေးဘက်ဝင်အပင် ပိဿာသုံးရာကို ငွေဒင်္ဂါး ရှစ်ဆယ်နဲ့ ဝယ်ယူခဲ့ပြီး၊ လုမိသားစု ပန်းပဲဖိုအတွက် လက်နက်တွေ သွန်းလုပ်ဖို့ ငွေဒင်္ဂါး တစ်ဆယ့်ရှစ်ပြား ပေးအပ်ခဲ့ရပါတယ်။ ဒါတွေအားလုံး ကုန်ကျပြီးနောက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ငွေဒင်္ဂါး တစ်ရာ့ခြောက်ဆယ့်လေးပြား ကျန်ရှိနေပါသေးတယ်..."

ဤအဘိုးအို၏အမည်မှာ ချွီထိုက်ပိုင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လေနက်ရွာတွင် အတော်ဆုံးသောသူ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာက လေနက်ရွာရှိ လူငယ်များသည် အစွမ်းထက်ဆုံး သိုင်းသမားများ ဖြစ်လာရန် ရည်မှန်းချက် ထားခဲ့ကြသော်လည်း ချွီထိုက်ပိုင်ကမူ စာမေးပွဲဖြေဆိုကာ အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

ဓားပြဂူထဲက လူတစ်ယောက်က အစိုးရဝန်ထမ်း စာမေးပွဲကို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုလိုခြင်းမှာ လမ်းဘေးဈေးသည်တစ်ဦးက စည်ပင်သာယာအရာရှိ စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုလိုသကဲ့သို့ပင် ထူးဆန်းပြီး ဆန်းသစ်လွန်းသော စိတ်ကူးစိတ်သန်း ဖြစ်သည်။ ခေတ္တမျှ စနောက်ပြက်ရယ်ပြုပြီးနောက် ရွာသူရွာသားများသည် သူက နောက်ပြောင်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် စိတ်အားထက်သန်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြကာ အလေးအနက် ထားပေးလာခဲ့ကြသည်။

တောင်ပေါ်ခံတပ်ရှိ လူများအားလုံးသည် ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းပြီး ပညာမတတ်ကြသော်လည်း ဓားပြဂူထဲတွင် ကြီးပြင်းလာသော ကလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ရန် အိပ်မက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် မည်မျှအထိ ခက်ခဲမည်ကို သူတို့ ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။ သို့ဖြစ်ရာ သူတို့သည် သူ့အား လှောင်ပြောင်သရော်မည့်အစား ကူညီပေးရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့သည် သူ့အတွက် စာအုပ်များကို ဝယ်ယူပေးခဲ့ကြပြီး ဝါးပေစာချပ်များ အပြည့်တင်ဆောင်ထားသော လှည်းအချို့ကိုလည်း ရှာဖွေပေးခဲ့ရုံသာမက သူ့အား စာရေးစာဖတ် သင်ကြားပေးရန်အတွက် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော စာသင်ဆရာတစ်ဦးကိုပင် ပြန်ပေးဆွဲ၍ ခေါ်ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။

ချွီထိုက်ပိုင်သည်လည်း သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များကို ပျက်ပြားစေခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ဆယ်နှစ်ကျော်တိုင်အောင် စာပေများကို ကြိုးစားအားထုတ် ကျင့်ကြံသင်ယူခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အိပ်ရာလိပ်ကို ထမ်းကာ တောင်ကြားလမ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ငွေကြေးသုံးစွဲကာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အထောက်အထားအသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး တယ်လီမင်းဆက်၏ အစိုးရဝန်ထမ်း စာမေးပွဲတွင် ဝင်ရောက်ဖြေဆိုခဲ့၏။ သူ၏ ကနဦးရလဒ်များမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်ခဲ့ပေသည်။ သူသည် ဆက်လက်၍ စာမေးပွဲများ ဖြေဆိုခဲ့ပြီးနောက် နန်းတော်အတွင်းရှိ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်နှင့်ပင် လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံခွင့် ရရှိခဲ့ကာ ဒေသန္တရအရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက်ပိုင်းတွင် သူနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို ရွာသူရွာသားများ ကောင်းစွာ မသိကြတော့ချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နောက်ဆုံး၌ ချွီထိုက်ပိုင်သည် ရာထူးမှ အနားယူကာ သူ၏ဇာတိမြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး လေနက်ရွာသို့ ပြန်လာကာ ထိုနေရာတွင် စာရင်းကိုင်နှင့် စာသင်ဆရာတစ်ဦးအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် အခြားသူများ စာရေးစာဖတ်နိုင်ရခြင်းမှာ ချွီထိုက်ပိုင်၏ မဆုတ်မနစ်သောကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာပြီးနောက် ချွီထိုက်ပိုင်သည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် သူ၏စာရင်းကိုင်အဖြစ် ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး ခံတပ်အတွင်းရှိ ငွေကြေး၊ စားနပ်ရိက္ခာ၊ ဝယ်ယူရေးနှင့် အရောင်းအဝယ် ကိစ္စရပ်အားလုံးကို တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။ ချွီထိုက်ပိုင် အစီရင်ခံပြီးနောက် ရန်ရှင်းကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ညာဘက် ပထမဆုံးနေရာတွင် ထိုင်နေသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ အနီးအနားက တောင်ကုန်းတွေမှာ ဘာထူးခြားတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိလဲ..."

ထိုအမျိုးသားသည် အသားဖြူပြီး မုတ်ဆိတ်တိုနှင့် မျက်လုံးကျဥ်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရန်ရှင်းကျိုး၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပသွားပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စက္ကူစက်ကြောင့် ထျန်းဝမ်ရွာ၊ အာ့ဟူကုန်းနဲ့ ဝူလျန်ချိုင့်ဝှမ်းက လူတွေဟာ တစ်စုံတစ်ရာ စိတ်ကူးကြံစည်နေကြပုံ ရပါတယ်။ ခေါင်းဆောင်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ ထုတ်လုပ်တဲ့ စက္ကူတွေဟာ မြို့တော်အထိ တင်ပို့ရောင်းချနေရတယ်လို့ သတင်းထွက်နေပြီး လူအများအပြားကိုလည်း လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားစေခဲ့ပုံ ရပါတယ်..."

"အတိတ်တုန်းက လူတွေဟာ စာရေးသားတဲ့အခါ သစ်သားချပ်တွေ ဒါမှမဟုတ် ဝါးပေစာချပ်တွေကို သုံးခဲ့ကြရတယ်။ မှူးမတ်သူဌေးတွေကတော့ ပိုးထည်တွေနဲ့ သိုးရေတွေကို သုံးခဲ့ကြပေမဲ့ အဲဒါတွေက သယ်ဆောင်ရ အလွန်ပင်ပန်းပြီး အဖိုးတန်လွန်းလှပါတယ်။ အခုကျတော့ စက္ကူတွေဟာ ဖြူဖွေးပြီး ပေါ့ပါးလှတဲ့အပြင် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းလွန်းတာမို့..."

"ဝမ်အိုကြီးရေ... ခင်ဗျားပြောပုံအရဆိုရင် စက္ကူအကြောင်း ပြောနေတာထက် မိန်းမတစ်ယောက်အကြောင်း ပြောနေသလို ဖြစ်နေတယ်ဗျာ... ဟားဟားဟား"

ရန်ရှင်းကျိုးက သူ၏ ညာဘက် လက်ညှိုးဖြင့် စားပွဲတင်ခုံကို သာသာယာယာ ပုတ်လိုက်ပြီး ထိုမျက်နှာမည်းနှင့် လူကို တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုလူ၏ ရယ်သံမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး... ခေါင်းဆောင်ကြီးကတော့ စက္ကူကို ဖင်သုတ်ဖို့အတွက်ပဲ တီထွင်ခဲ့တာလို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ စက္ကူရဲ့ အကြီးမားဆုံး အသုံးဝင်မှုဟာ ဖင်သုတ်ဖို့လောက်တင် မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ယင်းဟာ တယ်လီမင်းဆက်ရဲ့ ထောင်သောင်းချီတဲ့ ပညာရှိစာဆိုတွေရဲ့ ဘဝတွေတင်မကဘဲ တစ်လောကလုံးမှာရှိတဲ့ လူသားအားလုံးရဲ့ ဘဝတွေနဲ့ပါ သက်ဆိုင်နေခဲ့ပါပြီ"

"ဒီစက္ကူပြုလုပ်နည်းပညာဟာ အခုဆိုရင် ငွေရှာပေးမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ ငါတို့ဆီကို သေမင်းကို ခေါ်ဆောင်လာမယ့် အန္တရာယ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ ခေါင်းဆောင်ကြီးအနေနဲ့ အမြန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချမှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုအပ်ပါတယ်... မဟုတ်ရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ခံတပ်ကြီးရဲ့ တည်ရှိမှုဟာ ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရပါလိမ့်မယ်"

ဤအမျိုးသား၏အမည်မှာ ဝမ်ယွီလျန် ဖြစ်သည်။ သူသည် တောင်ပေါ်ခံတပ်တွင် ကျန်ရှိနေသော ခေါင်းဆောင်ငယ် အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ဝတ်စုံဖြူဝတ် ဓားသမားသည် လေနက်ခံတပ်ကို စီးနင်းတိုက်ခိုက်စဉ်က ဝမ်ယွီလျန်သည် သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ရန်အတွက် ကျင်ကြီးကျင်ငယ် အညစ်အကြေးများကြားတွင် လိမ့်လူးနေခဲ့သဖြင့် ဝတ်စုံဖြူဝတ် ဓားသမားသည် လွန်စွာ စက်ဆုပ်ရွံရှာသွားကာ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့ရ၏။

ဝတ်စုံဖြူဝတ် ဓားသမား ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝမ်ယွီလျန်သည် ရန်ရှင်းကျိုး အပါအဝင် ခံတပ်အတွင်းရှိ လူအများအပြားကို ဆေးကုသပေးခဲ့သည်။

ဝမ်ယွီလျန်သည် ဝမ်ချွီပိုင်နှင့်အတူ လေနက်ရွာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန်ထူးချွန်သော ဆေးဆရာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ရွာရှိ လူများ ခေါင်းကိုက်၊ ကိုယ်ပူ ဖြစ်ပါက ဝမ်ယွီလျန်ထံသို့ လာရောက်ပြသလေ့ရှိကာ ဆေးစွမ်းကောင်းသဖြင့် မလွဲမသွေ ပျောက်ကင်းသက်သာလေ့ ရှိသည်။ သူ၏ ဆေးနည်းများမှာ အလွန်ပင် ထိရောက်လှသည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဤလူအား ကောက်ကျစ်ပြီး ထူးခြားဆန်းပြားသော နောက်ခံရှိသူတစ်ဦးအဖြစ် အမြဲတစေ ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော်လည်း သူသည် လေနက်ခံတပ်၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ယခုနှစ်များတစ်လျှောက် မည်သည့်အခါမျှ သစ္စာဖောက်ဖျက်ခြင်း မရှိခဲ့သည့်အပြင် သူ၏ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်လည်း ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုးသည် ခေါင်းဆောင်ကြီး ဖြစ်လာပြီးနောက် သူ့အား သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရေး တာဝန်ကို ယုံကြည်စိတ်ချစွာ အပ်နှံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် ရန်ရှင်းကျိုးသည် စက္ကူပြုလုပ်နည်းပညာကို စတင်ဖြန့်ဝေပေးခဲ့ကတည်းက ဤစက္ကူများ၏ သက်ရောက်မှုနှင့် အကျိုးဆက်များကို ကြိုတင် စဉ်းစားတွေးတောခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ယခင်က စာအုပ်အများစုကို ဝါးပေစာချပ်များဖြင့်သာ ချည်နှောင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အလွန်အဖိုးတန်သော ရေးသားမှတ်တမ်းတင်မှုများကိုသာ တိရစ္ဆာန်ရေခွံများနှင့် ပိုးထည်များကို အသုံးပြု၍ သယ်ဆောင်ကြရသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအရာများမှာ လွန်စွာ ကြီးမားလေးလံလှခြင်း သို့မဟုတ် အလွန်အမင်း ဇိမ်ခံပစ္စည်းဆန်လွန်းလှသဖြင့် လူအများအပြား တွင်ကျယ်စွာ အသုံးပြုနိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။ ယင်းမှာလည်း ကမ္ဘာ့ယဉ်ကျေးမှု စာပေများ အကြီးအကျယ် မပြန့်ပွားနိုင်ရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

စက္ကူများ ပေါ်လာခြင်းက ပြဿနာအများစုကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ စျေးနှုန်းချိုသာပြီး ပေါ့ပါးလှသည့်အပြင် ထိန်းသိမ်းရလွယ်ကူပြီး စာရေးသားရန်အတွက်လည်း အလွန်ပင် သင့်တော်ပေသည်။ စက္ကူသည် စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည့် ပထမဆုံးရက်မှစ၍ လူသားတို့၏ လူနေမှုဘဝအပေါ် နက်ရှိုင်းကျယ်ပြန့်စွာ လွှမ်းမိုးခဲ့ပြီး လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် အလွန်တရာ ကြီးမားသော သက်ရောက်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်။

ဤကဲ့သို့သော တီထွင်ဖန်တီးမှုမျိုးကို အမြော်အမြင်ရှိသော မည်သည့်အုပ်ချုပ်သူမဆို လက်လွတ်ခံလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ စက္ကူကုန်သွယ်မှု စတင်ခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်မှစ၍ လေနက်ရွာလေးသည် ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခု၏ ဝဲဂယက်အလယ်သို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ လ ခ၆၃တ၅ဝမ်ယွီလျန်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ရန်ရှင်းကျိုးက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအရာက ငါတို့အတွက် သေမင်းကို ခေါ်ဆောင်လာနိုင်တယ်ဆိုမှတော့... ဒါကို အသုံးချပြီး အကျိုးကျေးဇူးတချို့နဲ့ လဲလှယ်ကြတာပေါ့"

"စက္ကူပြုလုပ်နည်းဆိုတာ နောင်မျိုးဆက်တွေအတွက် အကျိုးရှိစေမယ့် လှူဒါန်းမှုတစ်ခုပဲ... ငါတို့ တောင်ပေါ်ခံတပ်က ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် လျှို့ဝှက်ထားနိုင်မှာလဲ။ ကဲ... အားလုံး ပြင်ဆင်ကြစို့။ ငါ တောင်ကြားလမ်းအတွင်းကို ဝင်ရောက်ပြီး မြို့တော်ဆီကို အမြန်ဆုံး သွားမယ်... ပြီးရင် ဒီစက္ကူပြုလုပ်နည်းပညာကို လက်ရှိ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီ ဆက်သပြီး ငါတို့အားလုံး ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ အနာဂတ်ကို ရရှိနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရမှာပဲ"

သူ၏ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် ဝင်းပြင်ပမှ ကျယ်လောင်လှသော ရယ်မောသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်ကာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ရန်ရှင်းကျိုး... မင်း စိတ်ကူးယဉ်မနေနဲ့ ဒီစက္ကူပြုလုပ်နည်းပညာကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီ ဆက်သနိုင်တာ ငါတို့ပဲ ရှိတယ်။ မင်းတို့ လေနက်ခံတပ်က လူတွေကတော့ ပြည်တွင်းထဲကို ခြေတစ်လှမ်းတောင် လှမ်းနိုင်ဖို့ စိတ်မကူးနဲ့တော့"

***

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား