အခန်း ၆၆

အခန်း (၆၆) - စီမံခန့်ခွဲမှုများ

ဟွမ်ဟေးဟူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရန်ရှင်းကျိုးသည် အခြားသူများနှင့်အတူ ခေတ္တမျှ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုနေ့အတွက် ညီလာခံကို အောင်မြင်စွာ ပြီးစေခဲ့သည်။

ကနဦးတွင် လေနက်ခံတပ်ရှိ လူတိုင်းသည် ရန်ရှင်းကျိုး၏ နံနက်ခင်း အစည်းအဝေးများ ကျင်းပရမည့် သတ်မှတ်ချက်ကို အလွန်ပင် အသားမကျ ဖြစ်နေခဲ့ကြသော်လည်း အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အတင်းအကျပ် လိုက်နာကျင့်သုံးစေခဲ့ပြီးနောက် ယင်းနံနက်ခင်း အစည်းအဝေးများ၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို သူတို့ စတင်သိရှိလာကြတော့သည်။

နံနက်စောစောအချိန်၌ပင် အရာအားလုံးကို စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲထားနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူတို့၏ လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည်မှာ အတိတ်ကထက် နှစ်ဆမက တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် "တရားဝင်" စနစ်တကျရှိသော အဖွဲ့အစည်းငယ်တစ်ခုကိုလည်း ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအဖွဲ့မှာ သေးငယ်သော်လည်း လိုအပ်သော လုပ်ဆောင်ချက်စနစ်များ အားလုံး စုံလင်စွာ ရှိပေသည်။ တောင်ပေါ်ခံတပ်ရှိ လူတိုင်းတွင် မိမိတို့၏ သီးခြားလုပ်ငန်းခွင်နှင့် တာဝန်ဝတ္တရားများ ကိုယ်စီရှိကြပြီး လူတိုင်းသည် တူညီသော ရည်မှန်းချက်တစ်ခုတည်းဆီသို့ အတူတကွ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြသဖြင့် သူတို့၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်တို့မှာ ယခင်ခံတပ်ဟောင်း၏ အခြေအနေများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရအောင် မြင့်မားလာခဲ့သည်။

ဤထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှုများကို တွေ့ရှိပြီးနောက်တွင်မှ ရန်ရှင်းကျိုး၏ လေနက်ခံတပ် ခေါင်းဆောင်ကြီးအဖြစ် တည်ရှိမှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခိုင်မာတောင့်တင်းလာခဲ့ပေတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် စက္ကူစက်ကြီးကို တည်ဆောက်ထားနိုင်ခဲ့သဖြင့် စက္ကူများမှာ အရောင်းရသွက်ကာ ငွေကြေးအမြောက်အမြား ရရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တောင်ပေါ်ရွာလေးတစ်ခုလုံးသည်လည်း အတိတ်ကထက် ပိုမို၍ ချမ်းသာကြွယ်ဝလာခဲ့၏။ လူတိုင်း စားနပ်ရိက္ခာနှင့် အဝတ်အထည်များ ပေါများလာပြီး လူနှင့် မြင်းများကိုလည်း သေချာစွာ စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ပေးနိုင်ခဲ့ရာ လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်းငယ်ကထက် အဘက်ဘက်မှ သာလွန်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ နံနက်ခင်း အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လူတိုင်းသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ခွာသွားကြတော့၏။ ရန်ရှင်းကျိုးက လူသုံးဦးကို လှမ်း၍ ခေါ်လိုက်သည်။

"ဆရာချွီ၊ ဦးလေးထျန်း၊ ထျန်းလုံ... မင်းတို့သုံးယောက် ခဏနေခဲ့ဦး"

လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ချွီထိုက်ပိုင်က ရန်ရှင်းကျိုးကို ကြည့်လျက် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ရှင်းကျိုးလေး... ငါတို့ကို ဒီနေရာမှာ သီးသန့်ချန်ထားရအောင် မင်း ငါတို့ဆီက ဘာတွေလိုအပ်လို့လဲ..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စာရင်းကိုင်ဖြစ်သူ ချွီထိုက်ပိုင်အပြင် မျက်နှာတွန့်ရှုံ့ကာ အသားအရေ ညိုမည်းလှသော လယ်သမားအိုကြီးတစ်ဦးနှင့် ယခင်က တဟဟ ရယ်မောနေခဲ့သော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုး၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ အသက်ပင် ဝဝမရှူဝံ့တော့သည့် မျက်နှာမည်းနှင့် လူငယ်တစ်ဦးတို့လည်း ရှိနေကြသည်။ ယခုအခါ ထိုသူသုံးဦးလုံးသည် ရန်ရှင်းကျိုးအား စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် ငေးကြည့်နေကြပြီး သူ့အား ဤနေရာ၌ မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ချန်ထားရသနည်းဟု တွေးတောနေကြ၏။

ရန်ရှင်းကျိုးက သာသာယာယာ ရယ်မောလိုက်ရင်း စားပွဲခုံအောက်မှ ထုပ်ပိုးထားသော အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ စားပွဲတင်ခုံပေါ်သို့ ညင်သာစွာ တင်လိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိကြလား..."

ချွီထိုက်ပိုင်သည် စားပွဲပေါ်သို့ အထုပ်ကျရောက်လာသည့် အသံကို ကြားရုံမျှဖြင့် စိတ်ထဲမှ ရိပ်မိသွားကာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"မင်း ဒီလောက်အထိ များပြားလှတဲ့ ရတနာတွေကို ဘယ်ကနေ ရလာခဲ့တာလဲ..."

"ဟာ... ဒါကိုတောင် ခင်ဗျားက ရိပ်မိတာလား... တကယ့်ကို အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်တဲ့ သူခိုးကြီးပဲ"

"ပေါက်ကရတွေ ပြောမနေနဲ့... အမြန်ဖွင့်ပြစမ်း... ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေးဦး”

သူ၏ ဘေးရှိ လယ်သမားအိုကြီးနှင့် လူငယ်တို့သည်လည်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ရန်ရှင်းကျိုး၏ လက်ထဲမှ အထုပ်ကြီးဆီသို့ လည်ပင်းကို ဆန့်တန်း၍ ငေးကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။

"မင်းတို့ စူးစမ်းချင်နေကြပြီ မဟုတ်လား..."

သူသည် ထိုအထုပ်ကို စနစ်တကျဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ဖြေလျှော့နေခဲ့ရာ အဖုတစ်ခုကို ဖြေရန်အတွက်ပင် အချိန်အတော်ကြာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။ ချွီထိုက်ပိုင်သည် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ မျက်လုံးများ တုန်ခါလျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို ပေးစမ်း... ငါပဲ ဖြေလိုက်မယ်"

သူသည် အထုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ရှေ့တွင် တင်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။

ထိုအထုပ် ပွင့်ဟသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးပင် အနည်းငယ် လင်းလက်တောက်ပသွားသည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး အထုပ်၏ အတွင်း၌ ကြောင်မျက်လုံး ကျောက်မျက်ရတနာလေးများ၊ ပုလဲစေ့များနှင့် ကျောက်စိမ်းရတနာများစွာသည် လင်းလက်တောက်ပသော အလင်းရောင်စုံတို့ကို အပြန်အလှန် ရောင်ပြန်ဟပ်နေကြပြီး လေထုထဲ၌ ဖိတ်ဖိတ်တောက်တောက် ရောင်ခြည်များ ဖြာထွက်နေတော့သည်။

ချွီထိုက်ပိုင်၏ အသက်ရှူသံများပင် ရပ်တန့်သွားရသည်။ အထုပ်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သော သူ၏လက်မှာ လေထုထဲ၌ ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် သူ၏ရှေ့မှ ရတနာပုံကြီးကို ငေးမောကြည့်လျက် အိပ်မက်တစ်ခုအလား သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို တိုးတိုးလေး ချလိုက်မိတော့၏။

"လင်းလက်တောက်ပတဲ့ ရတနာတွေဆိုတာ ဒါမျိုးကို ခေါ်တာပဲ... တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းလှတဲ့ ရတနာတွေပဲ"

သူတို့၏ ဘေးရှိ မျက်နှာမည်းနှင့် လူငယ်နှင့် လယ်သမားအိုကြီးတို့သည်လည်း ထိုရတနာပုံကြီး၏ အနားသို့ တိုးကပ်လာကြပြီး စူးစိုက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ငေးကြည့်နေကြသည်။ မျက်နှာမည်းနှင့် လူငယ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

"တကယ့်ကို ထည်ဝါလှတဲ့ ရတနာတွေပဲ..."

လယ်သမားအိုကြီးသည် ပြူးကျယ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လျက် ပါးစပ်ကိုပင် မပိတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ချွီထိုက်ပိုင်ကို အသာအယာ တို့လျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ချွီအိုကြီး... ဒီတောက်တောက်ပပ အရာတွေက ဘာတွေလဲဗျ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေရတာလဲ..."

"ဒါက ငါ မင်းကို အမြဲတမ်း ပြောပြနေလေ့ရှိတဲ့ ကျောက်သံပတ္တမြား ရတနာတွေပေါ့"

"ရှင်းကျိုးလေး... မင်း ဒီလောက်အထိ များပြားလှတဲ့ ရတနာတွေကို ဘယ်ကနေ ရလာခဲ့တာလဲ..."

"ဒါတွေကို သိမ်းဆည်းထားလိုက်ပါ... စာရင်းထဲမှာ ထည့်သွင်းထားပြီး နောက်ပိုင်းကျရင် ငွေစက္ကူတွေနဲ့ ငွေပြားတွေအဖြစ် လဲလှယ်ထားလိုက်ပါ။ အင်း... ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အနည်းငယ် ချန်ထားပေးပါ... နောင်တစ်ချိန် ကျွန်တော် ခရီးထွက်လာတဲ့အခါ ယူဆောင်သွားဖို့ပေါ့..."

"မင်းက မပြောပြချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ငါ မမေးတော့ပါဘူး။ ဒီအရာတွေက နောက်ပိုင်းမှာ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်လာသရွေ့တော့ အဆင်ပြေပါတယ်..."

"သေချာပေါက် နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေ လုံးဝ ရှိလာမှာ မဟုတ်ပါဘူး ခင်ဗျား စိတ်ချလက်ချ သိမ်းဆည်းထားလိုက်ပါ..."

"မင်းက တကယ့်ကို လက်ဖွာပြီး ရက်ရောလွန်းတာပဲ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းတွေပဲ... ငါတို့ခံတပ်က မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ငွေတွေကို သုံးစွဲဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီရတနာတွေကို မင်းအတွက် ငါက ခေတ္တခဏ သိမ်းဆည်းပေးထားပါ့မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အထုပ်ကို ပြန်လည်ချည်နှောင်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ သယ်ဆောင်ထွက်ခွာသွားခဲ့ကာ ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် ကျန်ရှိနေသော လူနှစ်ဦးအကြား ကိစ္စရပ်များတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ ချွီထိုက်ပိုင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မျက်နှာမည်းနှင့် လူငယ်သည် ရန်ရှင်းကျိုး၏အနားသို့ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး... ဒီရတနာတွေက စုစုပေါင်း ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိမှာလဲဗျ..."

"ငွေဒင်္ဂါး သိန်းဂဏန်းကျော်လောက်တော့ အလွယ်တကူ တန်ဖိုးရှိလိမ့်မယ်"

"အား... ဒီလောက်တောင် များတာလား ကျွန်တော်တို့ တစ်နှစ်ပတ်လုံးမှ ငွေဒင်္ဂါး တစ်ထောင်တောင် ပိုလျှံအောင် မစုဆောင်းနိုင်ဘူးဗျာ။ ဒီရတနာပုံကြီးက လေနက်ခံတပ်ပေါင်းများစွာကို ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိတာပဲ”

မျက်နှာမည်းနှင့် လူငယ်နှင့် လယ်သမားအိုကြီးတို့သည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး ရင်တွေပါတုန်နေခဲ့သည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ တစ်သက်တာလုံးဝယ် ဤကဲ့သို့ တန်ဖိုးကြီးမားလှသော အရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးကြချေ။

ထိုသူနှစ်ဦးလုံး စိတ်အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဘူးသီးခြောက်ဘူးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ ဘေးရှိ လယ်သမားအိုကြီးအား လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးထျန်း... ဦးလေးက သီးနှံတွေ စိုက်ပျိုးရုံတင်မကဘဲ ပန်းမန်နဲ့ အပင်တွေကို စိုက်ပျိုးတဲ့နေရာမှာလည်း အလွန် ကျွမ်းကျင်လှပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ပန်းစေ့အချို့ ရှိတယ်... ဒါတွေကို ကျွန်တော့်အတွက် စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးပေးနိုင်မလားဗျ။ သတိပြုရမှာက ဒီပန်းတွေဟာ အလွန်ပင် အဆိပ်ပြင်းလှပြီး ဖြေဆေးလည်း မရှိဘူးဗျ။ စိုက်ပျိုးတဲ့အခါမှာ အထူး ဂရုစိုက်ရပါလိမ့်မယ်"

လယ်သမားတစ်ဦးအလား အသွင်သဏ္ဌာန်ရှိသော ထိုအဘိုးအို၏အမည်မှာ ထျန်းရှန်းနုံ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရွာရှိ ကျွမ်းကျင်သော လယ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သီးနှံစိုက်ပျိုးခြင်း၊ ပန်းမန်နှင့် သစ်ပင်များကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း တာဝန်များကို ယူထားရသူ ဖြစ်၏။ ယခုအခါ လေနက်ရွာလေးသည် စားနပ်ရိက္ခာများကို မိမိဘာသာ ဖူလုံအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် ထျန်းရှန်းနုံ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ဘူးသီးခြောက်ဘူးကို လှမ်းယူပြီးနောက် ထျန်းရှန်းနုံက မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒါက အဆိပ်ပြင်းလှတယ်ဆိုမှတော့ ဘာဖြစ်လို့ အပင်ပန်းခံပြီး စိုက်ပျိုးနေဦးမှာလဲ။ ကိုယ့်ဖာသာ ကိုယ် ဒုက္ခရှာနေသလိုမျိုး မဖြစ်ဘူးလား..."

"စဉ်းစားကြည့်ဦးလေဗျာ... အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့က ဒီလိုအပင်တွေကို ခံတပ်ရဲ့ လူသူကင်းဝေးတဲ့ နေရာတွေမှာ စိုက်ပျိုးထားမယ်ဆိုရင် ရန်သူတွေ ကျွန်တော်တို့ ခံတပ်ထဲကို ဘယ်လိုလုပ် ခိုးဝင်နိုင်တော့မှာလဲ။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ ခံတပ်ရဲ့ ကင်းစောင့်တွေထက်တောင် ပိုပြီး အသုံးဝင်သေးတယ်ဗျ"

"ဒါကလည်း ဟုတ်တာပဲ ဒါဆိုရင် ဦးလေး အရင်ဆုံး စေ့အနည်းငယ်ကို စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးကြည့်ပါ့မယ်... အပူဒဏ်ခံနိုင်လား၊ ရေဒဏ်ခံနိုင်လားဆိုတာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီး အပင်ပေါက်လာတဲ့အခါ ခေါင်းဆောင်ကြီးဆီကို အစီရင်ခံပါ့မယ်ဗျ"

ရန်ရှင်းကျိုးက သူ့အား အသေးစိတ် ညွှန်ကြားချက်အချို့ ပေးအပ်ပြီးနောက် ထျန်းရှန်းနုံသည် ပန်းစေ့များကို ယူဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

ယခုအခါ ခန်းမဆောင်အတွင်းဝယ် ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် မျက်နှာမည်းနှင့် လူငယ်နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့၏။

ဤမျက်နှာမည်းနှင့် လူငယ်၏အမည်မှာ ဝမ်ဟေးမန်း ဖြစ်သည်။ သူသည် လေနက်ရွာ၏ လက်ရှိ သိုင်းသင်တန်းဆရာဖြစ်ပြီး ရွာရှိ လူငယ်များကို သိုင်းပညာရပ်များ သင်ကြားပေးကာ ကိုယ်ခန္ဓာ သန်စွမ်းထွားကျိုင်းအောင် လေ့ကျင့်ပေးနေသူ ဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်ရေးနှင့် သိုင်းစွမ်းရည်အပိုင်းတွင် တစ်ကိုယ်လုံး လေနက်ခံတပ်တစ်ခုလုံး၌ ရန်ရှင်းကျိုးနှင့် ဟွမ်ဟေးဟူတို့နဲ့မှလွဲ၍ ဝမ်ဟေးမန်းသည် အစွမ်းထက်ဆုံးသူ ဖြစ်သည်။

သူ့တွင် မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော သိုင်းပညာရပ်များ ရှိပြီး တိုက်ပွဲဝင်သည့်အခါတွင်လည်း မကြောက်မရွံ့ဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား တိုက်ခိုက်သတ်ပုတ်တတ်သူ ဖြစ်၏။ ခံတပ်အတွင်းရှိ သိုင်းပညာရှင် မျိုးဆက်ဟောင်းများအားလုံး သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီးနောက် သူသည် ခံတပ်အတွင်းဝယ် ကျန်ရှိနေသော သိုင်းပညာရှင်အနည်းငယ်ထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ သိုင်းပညာမှာ အတော်ပင် ကောင်းမွန်လှသော်လည်း သူသည် ရန်ရှင်းကျိုးကို အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့ရိုသေရ၏။ ယခင်က ရန်ရှင်းကျိုးသည် သူ့အား အဝတ်အစားများအားလုံး ချွတ်ခိုင်းပြီး ခံတပ်၏ ဝင်းခြံထဲ၌ ရိုက်နှက်ဆုံးမခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ရန်ရှင်းကျိုးကို မြင်တွေ့ရတိုင်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေခဲ့ပြီး ရန်ရှင်းကျိုး၏ မျက်နှာ ညိုးသွားသည်နှင့် ဝမ်ဟေးမန်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးမှာလည်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားတတ်တော့သည်။

ယခုအခါ ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ သူနှင့် ရန်ရှင်းကျိုးနှစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသဖြင့် ဝမ်ဟေးမန်းသည် ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် အနောက်သို့ ဆုတ်ကပ်လျက် သတိကြီးစွာဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်၏။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး... ဘာများ အမိန့်ရှိလို့လဲဗျ..."

"ငါ မကြာသေးခင်က အခြေခံ သိုင်းကွက်တစ်စုကို သင်ယူခဲ့ရတယ်။ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့... ငါ မင်းကို သင်ပေးမယ်။ မင်း သေချာပေါက် တတ်မြောက်သွားတဲ့အခါ ခံတပ်ထဲက ကလေးတွေကို ထပ်ဆင့်ပြီး သင်ကြားပေးလိုက်ဦး"

လေနက်ရွာရှိ သိုင်းပညာရှင်လူကြီး အများအပြား ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြသဖြင့် သိုင်းပညာသင်ကြားမှုမှာ အခြေခံအားဖြင့် ပြတ်တောက်နေခဲ့ရသည်။ ဝမ်ဟေးမန်းသည် တောင်ပေါ်ရှိ ကလေးငယ်များအား သိုင်းပညာသင်ကြားပေးသည့်အခါတွင်လည်း သူ၏ ဝမ်မိသားစု သိုင်းလျှို့ဝှက်ချက်များကို လုံးဝ လက်ဆင့်ကမ်းသင်ကြားပေးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ရွာရှိ ကလေးငယ်များသည် သိုင်းပညာကောင်းများကို တစ်ခါမျှ မသင်ယူခဲ့ရဖူးသော်လည်း သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးအဆစ်များမှာမူ အတော်ပင် ကောင်းမွန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့အတွက် လိုအပ်နေသည်မှာ သိုင်းပညာလောကသို့ စတင်ဝင်ရောက်နိုင်မည့် အမှန်တကယ် အခြေခံကောင်းသော သိုင်းကွက်တစ်စုသာ ဖြစ်ပေသည်။

ရန်ရှင်းကျိုးသည် လျန်ချန်ကျမ်းစာ ကမ္ဘာအတွင်း ပညာာရှင်များထံမှ သိုင်းပညာရပ်များကို မေးမြန်းသင်ယူခဲ့သည်။ ယင်းတို့အနက် ဟွာထျယ်ကန်း၏ သံလှံကြီးနှင့် လင်းယုန်လက်သည်းဂိုဏ်း၏ အခြေခံ သိုင်းကွက်များမှာ သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားခဲ့ပြီး လင်းယုန်လက်သည်းဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဝင်များသည် လက်ဝါးသိုင်းများကိုသာမက လှံသိုင်းများကိုပါ လေ့ကျင့်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ အခြေခံ သိုင်းကွက်များမှာ တောင်ပေါ်ခံတပ်ရှိ လူငယ်များ လေ့ကျင့်ရန်အတွက် သင့်လျော်လှပေသည်။ သို့ဖြစ်ရာ ရန်ရှင်းကျိုးသည် ဂရုတစိုက် လေ့လာခဲ့ပြီး မိမိ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုအတိုင်း ပြုပြင်မွမ်းမံကာ ဝမ်ဟေးမန်းအား လက်ဆင့်ကမ်းသင်ကြားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရန်ရှင်းကျိုးထံမှ သိုင်းပညာရပ်များကို သင်ယူခွင့်ရရှိပြီးနောက် ဝမ်ဟေးမန်းသည် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူ၏ ဝမ်မိသားစု သိုင်းပညာရပ်များမှာ ကနဦးကတည်းက အလွန်တရာ ကောင်းမွန်ခြင်းမရှိဘဲ သူတို့၏ အခြေခံစွမ်းရည်များမှာ လင်းယုန်လက်သည်း သံလှံဂိုဏ်း၏ အခြေခံစွမ်းရည်များကိုပင် မမှီချေ။ သို့သော်လည်း ရန်ရှင်းကျိုး သူ့အား သင်ကြားပေးခဲ့သော သိုင်းကွက်များကြောင့် သူသည် ကြီးမားသော တိုးတက်မှုများနှင့် ရရှိမှုများကို ရရှိခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ခံတပ်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို စီမံခန့်ခွဲပြီးနောက် ညမှောင်ရီပျိုးစအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လုတာ့ချွေးသည် ရန်ရှင်းကျိုးကို လာရောက်ရှာဖွေကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ရှင်းကျိုးလေး... ငါ့သား ဟေဟူက ဘာဖြစ်လို့ အခုထိ ပြန်မရောက်သေးတာလဲ..."

ရန်ရှင်းကျိုးသည် ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားရသည်။

"သူတို့ အခုထိ ပြန်မရောက်သေးဘူးလား... ဒါဆိုရင် အာ့ဟူကုန်းထဲကို စွမ်းအားကြီးတဲ့ သိုင်းပညာရှင်အသစ်တစ်ဦး ရောက်နေတာများလား..."

ရန်ရှင်းကျိုးသည် အာ့ဟူကုန်းရှိ လူစုလူဝေး၏ စွမ်းရည်များကို အလွန်ပင် ကောင်းစွာ သိရှိထားသူ ဖြစ်သည်။ ဟွမ်ဟေးဟူ၏ သိုင်းစွမ်းရည်ဖြင့် အာ့ဟူကုန်းအတွင်းသို့ ခုနစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဝင်ထွက်တိုက်ခိုက်ရန်မှာ ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိထား၏။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ခံတပ်သို့ အခုတိုင်အောင် ပြန်လည်ရောက်ရှိမလာသေးသဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားသော အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပွားနေရမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။ လုတာ့ချွေးတွင် ဤသားတစ်ဦးတည်းသာ ရှိပြီး အလွန်ပင် ချစ်မြတ်နိုးရသူ ဖြစ်ပေသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမသည် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဟေဟူက အမြဲတမ်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်တဲ့ ကလေးမျိုးပဲ... သူ့မှာ တစ်ခုခု အန္တရာယ် ဖြစ်နေတာလား မသိဘူး..."

ရန်ရှင်းကျိုးက ပြန်လည်ပြောကြားရန် ဟန်ပြင်စဉ် သူ၏ နားစည်များ လှုပ်ခတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေး... ဟေဟူ တောင်အောက်ကို ရောက်နေပြီဗျ။ ကျွန်တော် သွားပြီး ကြိုလိုက်ဦးမယ်!"

သူသည် ဝင်းခြံအတွင်းမှ ဝှစ်ခနဲ ထွက်ပြေးသွားပြီးနောက် ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးများ လှမ်းလျက် ရွှေတိုက်ထံမှ လက်ဆင့်ကမ်းသင်ယူခဲ့သော "မှော်ဒေါ့နင်း ရေပေါ်ပြေးအတတ်" ကို အသုံးပြုကာ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ မီးခိုးငွေ့တစ်စအလား ပြောင်းလဲသွားပြီး တောင်အောက်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဆင်းသွားတော့သည်။

ရွာတံခါးဝ၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် တောင်အောက်ဆီသို့ ဒုန်းစိုင်းပြေးဆင်းလာသော မြင်းစီးသမားတစ်ဦးနှင့် သံတုတ်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လျက် လေပြင်းမုန်တိုင်းအလား လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေသော ဟွမ်ဟေးဟူတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏အနောက်တွင်ကား မြင်းပြာကြီးတစ်စင်းကို စီးနင်းထားသော စစ်သည်တစ်ဦးသည် လက်ထဲ၌ လှံရှည်ကြီးတစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကပ်လျက် လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေ၏။

ဟွမ်ဟေးဟူသည် အလွန်အမင်း မြန်ဆန်လှသော်လည်း ထိုသူစီးနင်းထားသော မြင်းပြာကြီးမှာလည်း သာမန်မြင်းမျိုး မဟုတ်ချေ။ ၎င်း၏မြင်းခွာသံများမှာ လေထဲ၌ ပျံသန်းနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရပြီး ပြေးလွှားသည့်အခါတွင် ၎င်း၏ ရှေ့ခြေနှစ်ဖက်မှာ နားရွက်များထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားစွာ မြင့်တက်နေသဖြင့် အလွန်အမင်း လျင်မြန်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် ဟွမ်ဟေးဟူကို မှီအောင် မလိုက်နိုင်ကြသေးပေ။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူတို့အကြားဝယ် ပေဆယ်ဂဏန်းကျော်မျှ ကွာဝေးနေခဲ့သည်။ ဟွမ်ဟေးဟူသည် ထိုသူကို လုံးဝ ဖြတ်ထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိသကဲ့သို့ ထိုသူသည်လည်း ဟွမ်ဟေးဟူကို မှီအောင် မလိုက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့၏။

ဟွမ်ဟေးဟူ တောင်ပေါ်ခံတပ်၏ ဝင်ပေါက်ဝသို့ ရောက်ရှိရန် နီးကပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရလျှင် မြင်းစီးသမားသည် လွန်စွာ ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် သူ၏လှံကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကုန်းနှီးဘေးမှ လေးနှင့်မြှားကို ထုတ်ယူကာ မြှားတစ်စင်းကို တင်လျက် ဟွမ်ဟေးဟူ၏ ကျောပြင်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် အာရုံစိုက် ဦးတည်လိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခံတပ်ဝင်ပေါက်ဝရှိ ကင်းစောင့်များသည်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေကြသော ထိုသူနှစ်ဦးကို လှမ်းမြင်လိုက်ကြရသဖြင့် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

***

ပြိုင်ဖက်ကင်းဓားသမား