အခန်း ၈၃၆

အပိုင်း (၈၃၆)

“အရှင်... ကိစ္စတစ်ခုလောက် လာကြည့်ပေးပါ။” အမျိုးသမီး အရာရှိ ကျူ့ယွီယန်က ပြောလိုက်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ အခန်းထဲသို့ အမြန် ဝင်သွားရာ ရေခဲလို အေးစက်နေသော ကျင်းကျုံးယွဲ့ ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အခန်းထဲတွင် ရဲရင့် လှပသော ကောင်မလေး တစ်ယောက် ရပ်နေ၏။ သူမမှာ သူ၏ သမီးကြီး ကျင်းချွဲ ပင် ဖြစ်သည်။

“သမီး... သမီး ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “အင်ပါယာမှာ နေပြီး သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ရင်း မောင်လေးနဲ့ ညီမလေးတွေကို စောင့်ရှောက်မယ်လို့ ကတိပေးထားတယ် မလား။”

‘ဒီစိတ်မချရတဲ့ ကောင်မလေး...’

ယွင်ကျုံးဟဲ့ စစ်မချီခင်က သူမကို တမင်တကာ ဝေးဝေးကို လွှတ်ပြီး သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ခိုင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်ငြား သူမ သင်္ဘောပေါ် မည်ကဲ့သို့ တက်လာခဲ့သနည်း။

ကျင်းချွဲက ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ... သမီး သင်္ဘောပေါ် ဘယ်လို တက်လာတာလဲ ဆိုတာကို မမေးပါနဲ့တော့။ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေကို သမီး သစ္စာမဖောက်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သမီး ရောက်လာပြီဆိုတော့ အခု ပြန်သွားလို့လည်း မရတော့ဘူး။

အဖေက သမီးကို ကျီရွှေ့အဖွဲ့အစည်းကို အုပ်ချုပ်စေချင်တာမလား။ အဖေက သမီးကို အနာဂတ်မှာ အင်ပါယာရဲ့ လောကနဲ့ ကင်းကွာတဲ့ သိုင်းသမား အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်စေချင်တာမလား။ သမီးက ဒီစစ်ပွဲမှာ မပါဝင်ဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ကြီးလေးတဲ့ တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်နိုင်မှာလဲ။ လူတွေကို ဘယ်လို သဘောကျအောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ။

ပြီးတော့ လတ်တလောမှာ သမီးရဲ့ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်မှုက အဟန့်အတား ဖြစ်နေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ စစ်မြေပြင်မှာ အသေအကျေ တိုက်ခိုက်ဖို့ လိုအပ်နေတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ‘မင်းက ဒီနှစ်မှ အသက် နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ် ရှိသေးတာ။ သိုင်းပညာက မင်းအမေကိုတောင် မီတော့မယ်။ အခု မင်းက အဟန့်အတား ဖြစ်နေတယ်လို့ ပြောနေသေးတယ်လား။’

ကျင်းချွဲက ပြောလိုက်သည်။ “ကဲ... လူစုခွဲ၊ လူစုခွဲ။ ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်လုပ်ကြတော့။ အံ့ဩစရာ မလိုပါဘူး။”

‘ဒါက ငါပြောရမယ့် စကားလေ။’ ယွင်ကျုံးဟဲ့ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွား၏။

နောက်ထပ် ဆယ်ရက် ကုန်လွန်သွားပြန်၏။ ယခုအခါ ချင်ဝမ် တူးမြောင်းမှ ခွာလာခဲ့သည်မှာ မိုင်တစ်သောင်းခွဲကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤရေကြောင်းလမ်းသည် အတော်လေး ဝေးကွာသောကြောင့် ယခုအခါ သုံးပုံတစ်ပုံပင် မရောက်သေးပေ။

သို့ပေမည့် တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံ အကြောင်းကို လုံးဝ မသိရှိရသောကြောင့် ရေယာဉ်စု တစ်ခုလုံးသည် အလွန် သတိထားလာကြ၏။

အထူးသဖြင့် ကောင်းကင်ယံမှ လေသင်္ဘော တပ်ဖွဲ့သည် စတုတ္ထ ကီလိုမီတာ ထောင်ချီ ကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာအထိ ဖြန့်ကြက် စောင့်ကြည့်နေသည်။ သို့ပေမည့် ပင်လယ်ပြင်ပေါ်တွင် မည်သည့် သင်္ဘောကိုမှ မတွေ့ရပေ။

‘ဒါက အရမ်း ထူးဆန်းလွန်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား။ သင်္ဘော တစ်စင်းမှ မတွေ့ရတာက မဖြစ်သင့်ဘူးလေ။ ဒီနေရာမှာ အရင်က နိုင်ငံတွေ ရှိခဲ့ပြီး လူတွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှု ခြေရာတွေလည်း ရှိခဲ့တာပဲ။’

နောက်ထပ် ဆယ်ရက် ဆက်လက် ခုတ်မောင်းသွားပြန်သည်။

ယခုအခါ ချင်ဝမ် တူးမြောင်းမှ ခွာလာခဲ့သည်မှာ မိုင်နှစ်သောင်းကျော် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အင်ပါယာ ပြည်တွင်းနှင့်ဆိုလျှင် မိုင်သုံးသောင်းခွဲကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

“အရှင်... ကျုပ်တို့ သင်္ဘောတွေပေါ်မှာ ပစ္စည်းတွေ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ရှိနေသေးပြီး ထောက်ပံ့ရေး သင်္ဘောတွေကလည်း အဆက်မပြတ် လိုက်လာနေပေမယ့် ဒီနေရာမှာ စခန်းတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ လိုအပ်နေပါပြီ။”

ရေတပ် စစ်သူကြီး ကျီးဖန်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်တို့က ရေတပ် ဆိပ်ကမ်း တည်ဆောက်ဖို့ အရမ်း သင့်တော်တဲ့ သဘာဝ ပင်လယ်အော် တစ်ခုကို ရှာတွေ့ထားပါတယ်။ ပြီးတော့ လေကြောင်း စူးစမ်းလေ့လာမှုတွေအရ ဒီနေရာမှာ သတ္တုတွင်းတွေ အများကြီး ရှိနိုင်ပါတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ မြေပုံကို ကြည့်ပြီးနောက် လှေငယ် တစ်စင်းကို စီးကာ ကုန်းမြေပေါ်သို့ တက်လိုက်၏။ ဤနေရာတွင် လူသူကင်းမဲ့သော်လည်း သားရဲတိရစ္ဆာန်များတော့ မနည်းလှပေ။

လေသင်္ဘော စီး၍ ကုန်းမြေကို ကောင်းကင်ယံမှ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဤနေရာ၏ ပထဝီဝင် အနေအထားမှာ အလွန် ကောင်းမွန်ပြီး လွင်ပြင်ကြီးများ၊ တောင်တန်းကြီးများ ရှိကာ ကျယ်ဝန်းသော သစ်တောကြီးများလည်း ရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

နောက်ဆက်တွဲ အနေဖြင့် ဧရာမ ရေယာဉ်စုကြီးသည် ဤကြီးမားသော ကမ်းရိုးတန်း တစ်လျှောက်တွင် ခေတ္တ ရပ်နားလိုက်၏။

လူတစ်သိန်းကျော်သည် ကုန်းမြေပေါ်သို့ ဆင်းသက်ကာ ရှာဖွေ စုဆောင်းမှုများ ပြုလုပ်ကြ၏။ တစ်လကျော်ကြာ ခရီးနှင်ခဲ့ပြီးနောက် စားနပ်ရိက္ခာ မလုံလောက်တော့သလို အသားများလည်း မလတ်ဆတ်တော့ဘဲ ဗီတာမင် ဓာတ်များ အတော်လေး လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။

ကျွမ်းကျင်သော အင်ဂျင်နီယာ တပ်ဖွဲ့များနှင့် ထောက်ပံ့ရေး တပ်ဖွဲ့များ အားလုံး အလုပ်များနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ယာယီ ဆိပ်ကမ်းများ တည်ဆောက်ကြသည်၊ ခံတပ်များ တည်ဆောက်ကြ၏။

ထို့အပြင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းများ ဖော်ထုတ်ကာ ယူဆောင်လာသော မျိုးစေ့များကို စိုက်ပျိုးကြပြီး လူလုပ် မြေဩဇာများကို လောင်းထည့်ကြသည်။

ဤမြေဩဇာများ ဘယ်ကလာသနည်း ဆိုသည်ကို မေးရန်မလိုပေ။ လူသိန်းချီက တစ်လကျော်ကြာ စုဆောင်းထားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ပမာဏက အံ့မခန်း ဖြစ်လို့နေ၏။

ဤသည်မှာ ခရီးဝေး စစ်ချီခြင်းဖြစ်ပြီး တွေးထင်ထားသကဲ့သို့ စိတ်ကူးယဉ်မဆန်ဘဲ မိုင်သောင်းချီကို သွားရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရေကြောင်းသွား စစ်သည် အများအပြားသည် စစ်သင်္ဘောများကို စတင် ရှင်းလင်းကြသည်။ တစ်လဆိုသည့် အချိန်အတွင်းမှာပင် သင်္ဘောအောက်ခြေတွင် ပင်လယ် သတ္တဝါ မည်မျှ အသိုက်ဖွဲ့သွားကြသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် လက်မှုပညာရှင်များ ကလည်း စစ်သင်္ဘော အသီးသီး၏ အင်ဂျင်များကို စတင် စစ်ဆေးကြ၏။ ထို့နောက် ဤနေရာတွင် အင်ပါယာ ပြည်တွင်းမှ ထောက်ပံ့ရေး ရေယာဉ်စုကို စောင့်ဆိုင်းရမှာဖြစ်သည်။

စစ်တိုက်ခြင်းသည် နောက်တန်း ထောက်ပံ့မှုကို တိုက်ခိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အရှေ့ဘက်သို့ စစ်ချီသည့် အချိန်တည်းက အင်ပါယာ၏ မရေမတွက်နိုင်သော ထောက်ပံ့ရေး သင်္ဘောများသည် စတင် ထွက်ခွာနေကြပြီ ဖြစ်၏။

နောက်ဆက်တွဲ အနေဖြင့် စားနပ်ရိက္ခာ၊ သစ်သီး၊ အသား၊ ကျည်ဆန်၊ အဝတ်အစား၊ လောင်စာဆီ၊ ကျောက်မီးသွေး များကို အဆက်မပြတ် သယ်ယူပို့ဆောင်လာမှာဖြစ်သည်။

“အရှင်... ဒီနေရာမှာ ကျောက်မီးသွေးတွင်း ရှိတယ်၊ သံတွင်းလည်း ရှိတယ်၊ အလူမီနီယမ်တွင်းလည်း ရှိပြီး အရည်အသွေးက အရမ်း ကောင်းပါတယ်။”

“အရှင်... ဒီနေရာကို နာမည်ပေးသနားပါ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။ “နုပြည်နယ်...”

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သူ၏ ဖခင် အောက်ထင် ကို လွမ်းဆွတ်နေကြောင်း လူတိုင်း သိရှိကြ၏။ ယနေ့မှစ၍ ဤကုန်းမြေကို နုပြည်နယ် ဟု ခေါ်ဆိုမှာဖြစ်သည်။

မူလက ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အောက်ပြည်နယ်ဟု အမည်ပေးလိုသော်လည်း ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ ဩစတြေးလျနှင့် ဆင်တူနေသောကြောင့် လက်လျှော့လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

နောက်ပိုင်းအချိန်များတွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သမီးဖြစ်သူကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဤတိုက်ကြီးသစ်ပေါ်တွင် လွတ်လပ်စွာ မြင်းစီး အမဲလိုက်နေသည်။

တစ်လပင် မပြည့်မီ ထောက်ပံ့ရေး သင်္ဘောများ ရောက်ရှိလာပြီး ရီလူမျိုး တစ်သိန်းကျော်နှင့် အင်ပါယာ စစ်သည် ငါးသောင်းကိုလည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။

နောက်ဆက်တွဲ အနေဖြင့် ဤတိုက်ကြီးသစ်ပေါ်တွင် မြို့တစ်မြို့ ထွက်ပေါ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ဧရာမ ဆိပ်ကမ်းကြီး အချို့လည်း ထွက်ပေါ်လာမှာဖြစ်၏။ လယ်ယာမြေများ၊ စားကျက်ကွင်းများလည်း ရှိလာမှာဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျွမ်းကျင်သော သိုးထိန်းများ ပါလာပြီး သူတို့က မျိုးစေ့ နွားများ၊ မျိုးစေ့ ဝက်များ၊ မျိုးစေ့ မြင်းများကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြ၏။

ထို့အပြင် ဤနေရာ၏ နေရာတိုင်း၌ တောနွားများ၊ တောမြင်းများ ရှိနေပြီး အကြီးစား ဖမ်းဆီးရေး အဖွဲ့များ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် အတိုတောင်းဆုံး အချိန်အတွင်း ဤနေရာတွင် ထုံးဖို၊ ဘိလပ်မြေဖို၊ သံတွင်း များကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြ၏။

နောက်ထပ် နှစ်နှစ်ခန့် ကြာလာပါက ခရီးဝေး စစ်ချီရေး တပ်တော်ကြီး လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ပြည်တွင်းမှ အားလုံး သယ်ယူလာရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

ထောက်ပံ့ရေး သင်္ဘောများ ရောက်ရှိလာပြီး စွမ်းအင်နှင့် ပစ္စည်းများ အားလုံးကို ဖြည့်တင်း ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်၏။ ထို့အပြင် အသစ် တည်ဆောက်ထားသော ဆေးရုံ သင်္ဘော နှစ်စင်းလည်း ရောက်ရှိလာသည်။

ဧရာမ ရေယာဉ်စုကြီးသည် ထပ်မံ ထွက်ခွာသွားပြီး ခမ်းနား ကြီးကျယ်စွာဖြင့် အရှေ့ဘက်သို့ ဦးတည်သွား၏။

“စုံစမ်း စစ်ဆေးမှု မရှိဘဲ စကားပြောဆိုခွင့် မရှိပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် ပထမဆုံး အနေနဲ့ အခု အရှေ့ဘက်လောကမှာ ဘယ်လို ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို စူးစမ်း ထောက်လှမ်းရမယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့မှာ ယေဘုယျ တွေးခေါ်မှု တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ကျုပ်တို့ သိထားတဲ့ ရေတပ် အင်အားက အတော်လေး အင်အားကြီးမားတဲ့အတွက် အရပ်လေးမျက်နှာ ပင်လယ် ဝိုင်းရံနေပေမယ့် မြို့ပြ အခြေခံ ရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုကို တိုက်ခိုက် သိမ်းပိုက်ဖို့ လိုအပ်တယ်။”

ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မြေပုံပေါ်ရှိ နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ဤနေရာသည် ယခင် စီးမိသားစု၏ ပိုင်နက် ဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင် ကျွန်းစု တစ်ခု ရှိကာ ကျွန်းဆွယ် တစ်ခုလည်း ရှိ၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်တို့ လောလောဆယ် ဒီနေရာကို စီးကျွန်းဆွယ် လို့ နာမည်ပေးထားမယ်။ ဒီနေရာက အရင် တာ့ကျိုး အင်ပါယာရဲ့ အတောင်ဘက်ဆုံး အစွန်းပိုင်း ဖြစ်တယ်။ ဒီနေရာကို တိုက်ခိုက် သိမ်းပိုက်ပြီး ခိုင်ခံ့တဲ့ ခံတပ်တွေ တည်ဆောက်လိုက်ရင် ကျုပ်တို့ အခြေစိုက် စခန်း ရသွားပြီ၊ စစ်တပ်ကြီးက အဆက်မပြတ် ဆင်းသက်လာလို့ ရပြီ။”

“သဘောတူတယ်”

“သဘောတူတယ်..”

“သဘောတူပါတယ်...”

နောက်ဆက်တွဲ အနေဖြင့် ဧရာမ ရေယာဉ်စုကြီးသည် လဝက်ကျော် ထပ်မံ ခုတ်မောင်းသွားပြန်ရာ နုပြည်နယ် တိုက်ကြီးသစ်နှင့် မိုင်တစ်သောင်းကျော် ကွာဝေးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် တိုက်ကြီး တစ်ခုကို ထပ်မံ တွေ့ရှိလိုက်၏။

မြေပုံအရ ဤတိုက်ကြီးသည် ထျန်းရှန်း အင်ပါယာ ဖြစ်လောက်ပြီး ဤအင်ပါယာသည် စတုတ္ထ ကီလိုမီတာ သုံးသန်းကျော် ကျယ်ဝန်းကာ လူဦးရေ သန်းဆယ်ဂဏန်းကျော် ရှိသည်။

ဤသည်မှာ အနောက်ဘက်ဒေသ နိုင်ငံများထဲတွင် အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်ပြီး တာရှ အင်ပါယာ၏ နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက် သိမ်းပိုက်မည့် ပစ်မှတ်လည်း ဖြစ်၏။

ရေယာဉ်စု ခေတ္တ ရပ်နားလိုက်ပြီး လေသင်္ဘော တပ်ဖွဲ့သည် ထျန်းရှန်း အင်ပါယာသို့ မြောက်ဘက်သို့ စူးစမ်း ထောက်လှမ်းရန် ထွက်ခွာသွားသည်။

တစ်ရက် အကြာတွင် လေသင်္ဘော တပ်ဖွဲ့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး သတင်းပို့၏။ “အရှင်... ထျန်းရှန်း အင်ပါယာရဲ့ မြို့အားလုံးနီးပါးက အပျက်အစီးတွေ ဖြစ်နေပြီး မိုင်ထောင်ချီ အထိ လူသူကင်းမဲ့ နေပါတယ်။”

ဤအစီရင်ခံစာကို ကြားပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လေသင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်ပြီး ထျန်းရှန်း အင်ပါယာ၏ ကောင်းကင်ယံ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

‘တကယ်ကို ပျက်စီး ယိုယွင်းနေတာပဲ။’

ဤအင်ပါယာသည် ယခင်က အလွန် စည်ကားခဲ့ပြီး လူဦးရေ ပြည့်ကျပ်ကာ လူဦးရေ သိန်းချီရှိသော မြို့ကြီး အချို့ပင် ရှိခဲ့၏။

သို့ပေမည့် ယခု ကောင်းကင်ယံမှ ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ လုံးဝ အပျက်အစီးများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ မြင်တွေ့လိုက်ရသော ဤမြို့သည် ယခင်က ကမ်းရိုးတန်း မြို့ကြီး တစ်မြို့ဖြစ်ပြီး ဧရာမ ဆိပ်ကမ်းကြီး တစ်ခုလည်း ရှိခဲ့သည်။ သို့ပေမည့် ယခု ဆိပ်ကမ်း တစ်ခုလုံး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့၏။

မြို့တစ်ခုလုံးတွင် နေရာတိုင်း၌ အစိမ်းရောင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ စွန့်ပစ်ခံထားရသောကြောင့် ပေါင်းပင်များနှင့် သစ်ပင်များ ပေါက်ရောက်နေကာ တိရစ္ဆာန်များ၏ ပျော်ရွှင်ရာ နေရာ ဖြစ်နေသည်။

ဤမြို့များကို အသေအချာ လေ့လာကြည့်ချိန်မှာတော့ တကယ်တမ်းတွင် စစ်ပွဲ အမာရွတ်များ သိပ်မရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

လေသင်္ဘော တစ်စင်း ဆင်းသက်သွားပြီး စစ်သည် ဆယ်ဂဏန်းခန့်က ဤမြို့အတွင်းတွင် စူးစမ်း ရှာဖွေမှုများ စတင် ပြုလုပ်ကြသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ လူအရိုးစု အချို့ကို တွေ့ရသော်လည်း သိပ်မများပေ။ မြို့သည် စစ်ပွဲကြောင့် ပျက်စီးသွားသော အမာရွတ် အလွန် နည်းပါးသည်။ သို့ပေမည့် မြို့တစ်ခုလုံးတွင် လူရိပ်လူယောင် တစ်ယောက်မှ မရှိပေ။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ တောက်လျှောက် ဝင်ရောက်သွားသည်၊ ကောင်းကင်ယံတွင် မိုင်ထောင်ချီ ပျံသန်းခဲ့သည်။ လူရိပ်လူယောင် တစ်ယောက်မှ မတွေ့ရသေးချေ။

သူ စစ်သင်္ဘောကြီးပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။