အခန်း ၈၄၉
Vol. 72 Ch. 849
အပိုင်း (၈၄၉)
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ခင်ဗျား တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ်ကို မြင်ဖူးလား။”
စီးပြန်းက ဖြေသည်။ “မမြင်ဖူးပါဘူး။ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မံ မေးလိုက်၏။ “တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံက ပြည်သူတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် အရင် အင်ပါယာကြီး လေးခုက ပြည်သူတွေက တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံအပေါ် ဘယ်လို အမြင် ရှိကြလဲ။ ဘဝက အရင်ကထက် ပိုကောင်းလာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုဆိုးသွားလား။”
စီးပြန်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့က တိုက်တွန်းလိုက်၏။ “အရှိကို အရှိအတိုင်းပဲ ပြောပါ။”
စီးပြန်းက ပြောသည်။ “အရှင်မင်းကြီး... ပထမဆုံး အနေနဲ့ တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံက ပြည်သူတွေရဲ့ ဘဝက အရင်ကထက် ပိုကောင်းလာပါတယ်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဘဝ မြင့်မားလာပါတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဘာလို့လဲ။”
စီးပြန်းက ဖြေသည်။ “ပထမဆုံး အနေနဲ့ အင်ပါယာက ကျွန် သန်းနှစ်ရာကျော်ကို ဖမ်းဆီးထားပါတယ်။ သူတို့က အလုပ်အများစုကို တာဝန်ယူ လုပ်ဆောင်ပေးနေကြလို့ပါ။”
‘ဒီပုံစံက တာ့ယန် အင်ပါယာသစ်နဲ့ အတူတူလောက်ပါပဲ။ အရင်က ကျွန် သန်းနှစ်ရာနီးပါးက နိုင်ငံသား တစ်ဆယ်သန်းကျော်ကို ကျွေးမွေးထားတာဆိုတော့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဘဝက အရမ်းကို ပြည့်စုံနေတာပေါ့။’
စီးပြန်းက ဆက်ပြော၏။ “ပြီးတော့ နုဧကရာဇ်ရဲ့ အနက်ရောင် ကျမ်းစာ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ စားနပ်ရိက္ခာ အထွက်နှုန်းက တိုးလာပါတယ်။ တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ နယ်မြေက အရမ်း ကြီးမားလွန်းပြီး နိုင်ငံပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းလောက်ကို ဖျက်ဆီးကာ အပေါ်က လူတွေကို ဖမ်းဆီးလိုက်တော့ တခြား နိုင်ငံတွေရဲ့ မြေနေရာ အများအပြားက စားကျက်ကွင်းတွေ ဖြစ်သွားပြီး နွားတွေ၊ သိုးတွေက အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာပါတယ်။
အဲဒါကြောင့် အသားကလည်း အရင်ကထက် အများကြီး ပိုများလာပါတယ်။ ရွှေရောင်တိုက်ကြီးကို ဖော်ထုတ်လိုက်တော့ ငွေတွေ၊ ရွှေတွေ အများကြီး ထွက်လာပြီး ပိုက်ဆံတွေလည်း အများကြီး ပိုများလာပါတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ဘဝက အရင်ကထက် ဘယ်လောက်တောင် ပိုကောင်းလာလဲ။”
စီးပြန်းက ဖြေ၏။ “ပျမ်းမျှအားဖြင့် လူတစ်ယောက် တစ်နှစ်ကို စားရတဲ့ စားနပ်ရိက္ခာနဲ့ အသားက အရင်ကထက် ငါးဆယ် ရာခိုင်နှုန်းလောက် ပိုများလာပါတယ်။ ဝင်ငွေက တစ်ဆကျော် တိုးလာပါတယ်။”
ဤအရာက ယွင်ကျုံးဟဲ့ တွေးထားသည်ထက် အနည်းငယ် သာလွန်နေသည်။
‘သမိုင်းထဲက နုဧကရာဇ်ရဲ့ တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံမှာ လူအများစုက ကျွန်တွေ ဖြစ်ကြပြီး သိုင်းသမားတွေနဲ့ ယဇ်ပုရောဟိတ်တွေကို ကျွေးမွေးရကာ လူတိုင်းက ဝက်ခွေးတွေထက် ဆိုးရွားတဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရ တာလေ။ ယင်ဧကရာဇ်က တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာပြီးနောက်မှာ အရှေ့တိုင်းက ပြည်သူ အများစုဟာ ဘဝကို အတော်လေး အဆင်ပြေပြေ ဖြတ်သန်းနေရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။’
စီးပြန်းက ပြောလိုက်၏။ “ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဘဝက အရင်ကထက် ပိုကောင်းလာပေမယ့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဘဝကတော့ အရမ်းကို ဖိနှိပ်ခံရပါတယ်။ အမှောင် အုပ်ချုပ်ရေးလို့ ခေါ်လို့ ရပါတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးသည်။ “ဘယ်လိုမျိုးလဲ။”
စီးပြန်းက ဖြေ၏။ “စာမေးပွဲ စနစ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပါတယ်။ စာသင်ကျောင်းတွေကိုလည်း ဖျက်သိမ်းလိုက် ပါတယ်။ လူတိုင်းက အနက်ရောင် ကျမ်းစာကိုပဲ သင်ယူရပါတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်မေးသည်။ “ဧကရာဇ်ကြီးရဲ့ အနက်ရောင် ကျမ်းစာလား။ နုဧကရာဇ်ရဲ့ အနက်ရောင် ကျမ်းစာ မဟုတ်ဘူးလား။”
စီးပြန်းက ဖြေ၏။ “နုဧကရာဇ် ရဲ့ အနက်ရောင် ကျမ်းစာက စာလုံးရေ တစ်သိန်းကျော်ပဲ ရှိပါတယ်။ ဧကရာဇ်ကြီး နန်းတက်ပြီးနောက် ဧကရာဇ်ကြီးရဲ့ အနက်ရောင် ကျမ်းစာကို ရေးသားခဲ့ပြီး စုစုပေါင်း စာလုံးရေ သန်းသုံးဆယ်ကျော် ရှိကာ စာအုပ်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှိပြီး အခုထိ ထပ်တိုးနေဆဲပါ။ နောက်ထပ် ထွက်လာမယ့် ဧကရာဇ်ကြီးရဲ့ အနက်ရောင် ကျမ်းစာ ဟာ စာလုံးရေ သန်းငါးဆယ်ကျော် ရှိလိမ့်မယ်လို့ ခန့်မှန်းရပါတယ်။
တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံ တစ်ခုလုံးက လူတိုင်း အနက်ရောင် ကျမ်းစာ ကို သင်ယူရပါတယ်။ သိုင်းသမား အလွှာ ဖြစ်စေ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ် အလွှာဖြစ်စေ၊ ဒါမှမဟုတ် လူလုံးသူလုံး ဖြစ်ချင်သူ ဖြစ်စေ သင်ယူရပါတယ်။ တခြား ပညာရပ်တွေ အားလုံး၊ စာအုပ်တွေ အားလုံး၊ ကဗျာလင်္ကာတွေ အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပါပြီ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးသည်။ “ခင်ဗျားဆီမှာ ဧကရာဇ်ကြီးရဲ့ အနက်ရောင် ကျမ်းစာ ရှိလား။”
စီးပြန်းက ဖြေ၏။ “သေချာပေါက် ရှိပါတယ်။ ခဏနေရင် အရှင်မင်းကြီးဆီ ပို့ပေးပါ့မယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးသည်။ “စာမေးပွဲ စနစ်နဲ့ စာသင်ကျောင်းတွေကို ဖျက်သိမ်းလိုက်တာ ပညာရှင်တွေက မပုန်ကန်ကြဘူးလား။”
စီးပြန်းက ဖြေ၏။ “လူတစ်သိန်းကျော်ကို သတ်လိုက်တော့ ဘယ်သူမှ မငြင်းရဲတော့ပါဘူး။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်မေးလိုက်သည်။ “ဆိုလိုတာက တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံသားတွေက အရမ်း ဖိနှိပ်ခံနေရတယ်ပေါ့။”
စီးပြန်းက ဖြေလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ အရမ်း ဖိနှိပ်ခံနေရတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အလွှာ နှစ်ခု ကွဲသွားလို့ပဲ။ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံ သွေးကြော ရှိသူတွေ၊ တစ်နည်းအားဖြင့် အောင်မြင်စွာ အသွင်ပြောင်းနိုင်ခဲ့သူတွေ၊ ပြီးတော့ သာမန် ပြည်သူတွေပေါ့။
ပထမ လူတွေက အထက်စီးကနေ အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး အသက်ရှင်ခွင့်၊ သေခွင့်ကို ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်။ သာမန် ပြည်သူတွေကတော့ ဝက်၊ ခွေး၊ နွား၊ သိုးတွေလိုပဲ။ သေချာပေါက် အခု ဒီအရာတွေက မသိသာသေးဘူး။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ အသွင်ပြောင်းသူတွေက အရမ်း နည်းနေသေးလို့ပဲ။ အသွင်ပြောင်းသွားတာနဲ့ မိစ္ဆာမြို့တော် ကို ခေါ်သွားခံရတာ ဒါမှမဟုတ် စစ်တပ်ထဲ ဝင်သွားရတာ။ အနာဂတ်မှာ အသွင်ပြောင်းသူတွေ ပိုပိုပြီး များလာရင် သာမန် လူတွေရဲ့ ငရဲပြည်က ရောက်လာတော့မှာပဲ။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “နောက်ထပ်ကော…”
စီးပြန်းက ဖြေလိုက်၏။ “ပြီးတော့ တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ ပြည်သူတွေမှာ ကြောက်ရွံ့မှု တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ အသုတ်လိုက်၊ အသုတ်လိုက် ခေါ်ဆောင်ခံရပြီး ကျိန်စာတိုက်ခံထားရတဲ့ နယ်မြေမှာ အသွင်ပြောင်း စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်ခံရမှာကိုပဲ။ အဲဒီ ဖြစ်နိုင်ခြေက ကိုးဆယ့်ကိုးရာခိုင်နှုန်း သေရမယ် ဆိုတဲ့ စကားနဲ့တောင် ဖော်ပြလို့ မရနိုင်ပါဘူး။”
ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အရေးအကြီးဆုံး မေးခွန်း တစ်ခုကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ “အမတ်ကြီးစီး... ကျုပ်ရဲ့ မွေးစားဖခင် အောက်ရှင်း နဲ့ ယွမ်ထျန်းရှဲ့ တို့ရဲ့ သတင်းကို ခင်ဗျား သိလား။”
စီးပြန်းက ဖြေလိုက်၏။ “တောင်းပန်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။ အပြစ်သားရဲ့ တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံမှာ ရှိတဲ့ အဆင့်အတန်းက အရမ်း နိမ့်ကျလွန်းလို့ ဒီကိစ္စတွေကို မသိပါဘူး။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ထပ်မေးသည်။ “ဒါဆို မင်းသမီး ရှန်းရှန်း ကော။”
စီးပြန်းက ဖြေ၏။ “ကျုပ် နောက်ဆုံး ရခဲ့တဲ့ သတင်းကတော့ မင်းသမီး ရှန်းရှန်း သီလရှင် ဝတ်သွားတယ် ဆိုတာပါပဲ။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ကိစ္စတွေကိုတော့ မသိရတော့ပါဘူး။ တကယ်တမ်းကျတော့ တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံ တည်ထောင်ပြီးနောက်မှာ နယ်စားပယ်စားတွေက ကိုယ့်နယ်မြေကို ကိုယ်အုပ်ချုပ်ကြလို့ သတင်း အချက်အလက်တွေ ပိတ်ဆို့သွားပါတယ်။
ပြည်သူတွေကို မဆိုထားနဲ့၊ ကျုပ်တို့တောင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာခွင့် မရှိတော့ပါဘူး။ လူအများစုက တစ်သက်လုံး ကိုယ့်နယ်မြေထဲကနေ မထွက်ရပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် အပြင်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို လုံးဝ မသိရပါဘူး။ တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံဟာ အရှင်မင်းကြီး တွေးကြည့်လို့ မရနိုင်လောက်အောင်ကို ပိတ်လှောင်ထား ပါတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို တာရှီ အင်ပါယာရဲ့ သွေးစွန်းဘုရင်မကော။ ပြီးတော့ ကျုပ်သား ယွင်ယောင် ကော။”
စီးပြန်းက ဖြေ၏။ “သွေးစွန်းဘုရင်မနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ သတင်း ရလောက်ပါတယ်။ ကျုပ် အဆင့်က နိမ့်လွန်းလို့ သိခွင့် မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လဲ့ဖုန်းမြို့စား ကျင်းဝူရွှမ်းကတော့ သိလောက်ပါတယ်။”
ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “နားလည်ပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမတ်ကြီးစီး... နောက်ဆက်တွဲ ပြည့်စုံတဲ့ အစီရင်ခံစာ တစ်စောင် ရေးပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ပင်ပန်းသွားပြီ။”
“အမိန့်အတိုင်းပါ အရှင်မင်းကြီး...” စီးပြန်းက ပြောလိုက်၏။
ထို့နောက် သူ ထွက်သွားပြီး ဧကရာဇ်ကြီးရဲ့ အနက်ရောင် ကျမ်းစာကို လာပို့ပေးသည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဤစာအုပ်ကို ဖတ်ကြည့်ရာ သူ ထင်ထားသည်နှင့် လုံးဝ မတူညီကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤစာအုပ်သည် တစ်ကိုယ်ရည် ကိုးကွယ်မှုနှင့် မသက်ဆိုင်သလို အတွင်းတွင် ရေးသားထားသည်မှာလည်း အရမ်း လေလုံးထွားသည့် အရာများ မဟုတ်ပေ။
ဤစာအုပ်တွဲတွင် အကိုင်းအခက် ဆယ်ခုကျော် ရှိပြီး သွေးကြောများ၊ ဦးနှောက်၊ စိတ်စွမ်းအား၊ ခွန်အား၊ ခန္ဓာကိုယ်တွင်း စွမ်းအင်ကွက်၊ အသွင်ပြောင်းခြင်း၊ သက်ရှိ ကွာခြားချက်၊ ဒဿနိကဗေဒ စသည်တို့ ပါဝင်သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ အနည်းငယ် ဖတ်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အလွန် အံ့ဩသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကျမ်းစာသည် တကယ်ကို အဆုံးအစမရှိသော သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုများနှင့် လှုံ့ဆော်မှုများ ပြည့်နှက်နေ သောကြောင့် ဖြစ်၏။
ထိုကျမ်းစာသည် လူ့ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းပိုင်းကို အဆုံးစွန်အထိ ဖော်ထုတ်ထားပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ပါဝင်သည်။
သေချာပေါက် ထိုကျမ်းစာ၏ အခြေခံ သဘောသဘာဝမှာ သိုင်းပညာကို လိုက်စားခြင်း၊ အင်အားကို လိုက်စားခြင်း၊ အင်အားကြီးမားသော စိတ်စွမ်းအားကို လိုက်စားခြင်းပင် ဖြစ်၏။
ယဉ်ကျေးမှု တစ်ရပ် အနေဖြင့် သက်ရှိများ၏ အခြေခံ သဘောသဘာဝကို အဆုံးစွန်အထိ လေ့လာသင့်ပြီး လူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ပညာရပ်များကို အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်သင့်သည်ဟု သူ ထင်မြင်သည်။
မိမိ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားများကို အဆက်မပြတ် ကြီးထွားခိုင်မာလာစေရန် ပြုစုပျိုးထောင်လျက် လူသားယဉ်ကျေးမှုတစ်ရပ်လုံး၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို တွန်းအားပေးရမှာဖြစ်၏။
သို့ရာတွင် ထိုလုပ်ငန်းစဉ်သည် အလွန်တရာမှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပေသည်။ အဆက်မပြတ် မွေးဖွားခြင်းများ နှင့် အဆက်မပြတ် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းများကို မဖြစ်မနေ ဖြတ်သန်းကြရမှာဖြစ်သည်။
ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အဆိုအရ ဆိုရလျှင် အဆက်မပြတ် မျိုးဗီဇအသွင်ပြောင်းလဲခြင်းများကို ပြုလုပ်ရမည့်အပြင် အောင်မြင်စွာ မျိုးဗီဇအသွင်ပြောင်းနိုင်ခဲ့သူများ အချင်းချင်း ထပ်မံ၍ မျိုးဆက်ပွားကြကာ နောက်ထပ် မျိုးဆက်သစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးကြရပေမည်။
အသွင်မပြောင်းနိုင်ခဲ့သူများမှာမူ တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ရှားခံကြရပေမည်။ သူ၏ ဖော်ပြချက်အရ လူတစ်ယောက်၏ ကိုယ်ပိုင် အဆင့်အတန်းနှင့် အင်အားသည် သတ်မှတ်ထားသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိ သွားသည်နှင့် အရာအားလုံးကို တတ်စွမ်းနိုင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားမှာဖြစ်သည်။
‘ဒါ... ဒါက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း သီအိုရီရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလို့ သတ်မှတ်လို့ ရမလား။ အရမ်း မှောင်မိုက်ပြီး၊ ရက်စက်တဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း သီအိုရီပဲ။’
ဧကရာဇ်ကြီး၏ အနက်ရောင် ကျမ်းစာတွဲတွင် ပြင်ပအားကို အသုံးပြု၍ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်း အားလုံးကို ငြင်းပယ်ထားပြီး ထိုအရာတို့သည် လမ်းမှားများ ဖြစ်သည်ဟု ပြောထားသည်။ သက်ရှိများ အသွင်ပြောင်းခြင်းကသာ ထာဝရ တည်တံ့မှာဖြစ်၏။
ယွင်ကျုံးဟဲ့ တစ်ချက် ကြည့်ရုံဖြင့် ဤစာအုပ်သည် တကယ်ကို မကောင်းဆိုးဝါး ဆန်သော သွေးဆောင် ဖြားယောင်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ဟု ထင်မိသည်။
‘တကယ့်ကို အနက်ရောင် ကျမ်းစာ၊ အမှောင် ကျမ်းစာကြီးပဲ။ သူက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သီအိုရီတွေနဲ့ လောကကြီး တစ်ခုလုံးကို တိုင်းတာနေတာပဲ။’
ဤဧကရာဇ်ကြီးရဲ့ အနက်ရောင် ကျမ်းစာကို အခြေခံ၍ ယွင်ကျုံးဟဲ့ ကောက်ချက်ချနိုင်သည်မှာ ယခုအခါ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံ ပြည်သူများ၏ ဘဝမှာ အတော်လေး ပြည့်စုံနေသည်ဟု ဆိုသော်လည်း ၎င်းသည် လုံးဝ အယောင်ပြ သက်သက်သာ ဖြစ်၏။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအခါ တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံသည် အလွန် ကြီးမားလွန်းသောကြောင့် ဧကရာဇ်ကြီး အနေဖြင့် တစ်ခါတည်းဖြင့် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး တစ်ဆင့်ချင်းစီ လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ဆက်တွဲ အနေဖြင့် တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံသည် သေချာပေါက် ပို၍ ပို၍ မှောင်မိုက်လာမည်၊ ပို၍ ပို၍ ရက်စက်လာမည်၊ ပို၍ ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းလာမှာဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ မြတ်နိုးသည်မှာ အမှောင် အင်အားများ ဖြစ်ပြီး သေမင်းကသာ ထာဝရ ရှင်သန်မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
အမှောင်ထု၏ ဖိအားအောက်တွင်သာ မရေမတွက်နိုင်သော လူများက အသွင်ပြောင်းပြီး အင်အားကြီးလာကာ အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးက အမှောင် ထာဝရ ရှင်သန်ရေး လမ်းကြောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားမှာဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် အနာဂတ်တွင် ဧကရာဇ်ကြီးသည် အင်ပါယာ၏ ပြည်သူ သန်းရာချီအပေါ် ခံနိုင်ရည် မရှိသော အမှောင် ဖိအားများကို အဆက်မပြတ် ပေးလာမည်မှာ သေချာသည်။ ယခုအချိန်တွင် တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံ၏ အစပျိုး အဆင့် သက်သက်သာ ရှိသေး၏။
ထို့အပြင် ဧကရာဇ်ကြီးသည် ယခုအချိန်တွင် အခြား အရေးကြီးသော ကိစ္စများ အများအပြား လုပ်ဆောင်ရန် ရှိနေသေးသောကြောင့် ပြည်သူ သန်းရာချီကို လောလောဆယ် ဂရုမစိုက်နိုင်သေးခြင်း ဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်ကြီး၏ အမှောင် မိစ္ဆာနိုင်ငံ အိပ်မက် တကယ်တမ်း အကောင်အထည် ပေါ်လာပြီးနောက် လောကကြီး မည်သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို တွေးကြည့်၍ပင် မရနိုင်ပေ။
ထိုအရာက မည်ကဲ့သို့သော ယဉ်ကျေးမှုမျိုး ဖြစ်လာမည်နည်း။ နုဧကရာဇ်၏ တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံကို သွားရောက်၍ ရည်ညွှန်းနှိုင်းယှဉ်ရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမိစ္ဆာနိုင်ငံသည် အလွန်တရာ သေးငယ် လှသည့်အပြင်၊ အလွန်အမင်းလည်း ပျင်းရိလေးတွဲလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့ရာတွင် ယခုအချိန်၌ အချိန်မီနေသေးသည်မှာ သေချာပေါက်ပင် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား ဆယ်နှစ်ကျော် ကြာမြင့်သွားခဲ့လျှင်ပင် တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံသည် ပုံကြမ်းအဆင့်၌သာ ရှိနေသေးခြင်းကြောင့်ပင်။