အခန်း ၈၅၄

အပိုင်း (၈၅၄)

နောက်ထပ် သုံးရက် ကုန်လွန်သွားပြန်သည်။

ကျင်းဝူရွှမ်း၏ ဘေးနားရှိ စစ်သည်များ အားလုံး ထွက်ပြေးသွားကြပြီဖြစ်ပြီး လူလေးသောင်းပင် မပြည့်တော့သော အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား စစ်တပ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဤသည်မှာ ကျင်းဝူရွှမ်း၏ အင်အားအကြီးဆုံး တိုက်ရိုက် လက်အောက်ခံ စစ်တပ် ဖြစ်သည်မှာ သေချာ၏။

ဤအချိန်တွင် လဲ့ဖုန်း ဧရာမ မြို့ကြီး တစ်ခုလုံး၏ ကိုးဆယ် ရာခိုင်နှုန်းသည် ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံး မြို့စား အိမ်တော်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ကျင်းဝူရွှမ်း၏ မြို့စား အိမ်တော်သည် အလွန် ကြီးမားပြီး ဧက ငါးထောင်ကျော် ကျယ်ဝန်းကာ စတုတ္ထ ကီလိုမီတာ သုံးကီလိုမီတာကျော် ရှိ၏။

မြို့စား အိမ်တော်သည် တကယ်ကို ဧရာမ လိပ်ခွံကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တကယ်ကို ခိုင်ခံ့လွန်းလှ၏။ သို့ပေမည့် ၎င်းသည်လည်း စစ်သင်္ဘော အဓိက အမြောက်များ၏ ပစ်ခတ်နိုင်သည့် အကွာအဝေး အတွင်းတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် နာရီဝက်ခန့်တည်းက စစ်သင်္ဘော ဆယ်စင်းကျော်၏ အဓိက အမြောက်များသည် ရူးသွပ်စွာ ဗုံးကြဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အမြောက်များကို အသုံးပြု၍ ရနိုင်ပါက စစ်သည်များကို အသေမခံစေချင်ပေ။

ဤအချိန်တွင် ကျင်းဝူရွှမ်း၏ ဘေးနားရှိ အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား လေးသောင်းကျော်မှာ အင်အားအကြီးဆုံး ဖြစ်ရာ မြို့စား အိမ်တော် အတွင်းသို့ မဆင်မခြင် စစ်တပ်များကို စေလွှတ်လိုက်ပါက အသေအပျောက်မှာ အံ့မခန်း ဖြစ်သွားမှာဖြစ်သည်။

မြို့စား အိမ်တော် တစ်ခုလုံးကို မြေပြင်နှင့် တစ်ပြေးညီ ဖြစ်သွားအောင် ဗုံးကြဲပစ်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်း၏။

“ဝုန်း.. ဝုန်း... ဝုန်း.. ဝုန်း... ...”

မြို့စားအိမ်တော် တစ်ခုလုံးတွင် ပေါက်ကွဲမှုများ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်နေသော မီးတောက်များနှင့် မီးခိုးငွေ့များသည် အခြေခံအားဖြင့် မရပ်တန့်ခဲ့ဘဲ မိုင်ဆယ်ဂဏန်းခန့် အဝေးမှနေ၍ပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

မိုင်ဆယ်ဂဏန်း အကွာအဝေးမှနေ၍ မြေကြီး၏ တုန်ခါမှုကို ခံစားနိုင်သည်။ သို့ပေမည့် ကျင်းဝူရွှမ်းသည် သံမဏိလို ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားသကဲ့သို့ ဤမြို့စား အိမ်တော် အတွင်း၌သာ ခွေအိပ်နေ၏။

သူမ စောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယဇ်ပုရောဟိတ်ချုပ် ပိုင်ရှယ် ထွက်ခွာသွားစဉ်က သူမကို ပြောခဲ့ဖူးသည်။ အမြန်ဆုံး အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြန်လာမည်ဖြစ်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ စစ်တပ်ကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းနိုင်မည့် လျှို့ဝှက် လက်နက်ကို ယူဆောင်လာမည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသောကြောင့်ပင်။

‘ယဇ်ပုရောဟိတ်ချုပ် ပိုင်ရှယ်... ရှင် အခု ပြန်မလာရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ မြို့ကြီး ကျဆုံးတော့မယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ အနာဂတ်လည်း ပြီးဆုံးသွားပြီ၊ အသက်လည်း သေချာပေါက် ဆုံးရှုံးရမှာပဲ။ တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံမှာ ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်မယ့် နေရာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။’

နောက်ထပ် တစ်ရက် ကုန်လွန်သွားပြန်သည်။

ကျင်းဝူရွှမ်း၏ မြို့စားအိမ်တော်သည် အပျက်အစီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်ပြီး တစ်ဝက်ကျော်မှာ အပျက်အစီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့ပေမည့် သူမသည် အတွင်း၌သာ ဆက်လက် ခွေအိပ်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် သူမနှင့် အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား အများစုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မရှိကြဘဲ မြေအောက် ကာကွယ်ရေး အဆောက်အအုံများ အတွင်းတွင် ရှိနေကြသည်။

မြို့စားအိမ်တော်၏ မြေအောက် အနက်ရှိုင်းဆုံး လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်းတွင် အသေးစား ပိရမစ် တစ်ခု ရှိပြီး ကျင်းဝူရွှမ်းသည် ဤအသေးစား ပိရမစ် အတွင်းတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသည်။ သူမ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေ၏။

‘ယဇ်ပုရောဟိတ်ချုပ် ပိုင်ရှယ်... မြန်မြန် လာပါ။ မြန်မြန် လာပါ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ရဲ့ စစ်တပ်ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပစ်ပြီး တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ အနက်ရောင်ကျမ်းစာ ကသာ ထာဝရ တည်တံ့တယ် ဆိုတာကို သက်သေပြလိုက်ပါ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့ရဲ့ ရူပဗေဒ ယဉ်ကျေးမှုသစ် ဆိုတာ ဘယ်လောက်ပဲ အင်အားကြီးပါစေ လမ်းမှားပဲ ဆိုတာကို သက်သေပြလိုက်ပါ။’

ထိုအချိန်မှာပင် သူမ၏ နှလုံးသား တစ်ချက် တုန်ယင်သွားပြီးနောက် ပိရမစ်ထဲမှ ထွက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

အကြောင်းမှာ ရင်းနှီးသော ထိုအငွေ့အသက်၊ မှောင်မိုက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။

‘ယဇ်ပုရောဟိတ်ချုပ် ပိုင်ရှယ် ရောက်လာပြီ၊ ပြီးတော့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လျှို့ဝှက် လက်နက်ကိုလည်း ယူဆောင်လာပြီ။ ယွင်ကျုံးဟဲ့... ရှင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ ရောက်လာပြီ။’

ဤအချိန်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့ သည်လည်း မျက်စိမှိတ်လိုက်ပြီး အထူး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေ တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ အာရုံခံရန် ကြိုးစားနေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မကောင်းသော အငွေ့အသက် တစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ဤသည်မှာ အလိုအလျောက် သိစိတ် တစ်မျိုး ဖြစ်၏။

“စစ်တပ် အားလုံးကို တိုက်ခိုက်မှု ရပ်တန့်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်။ စစ်တပ် အားလုံးကို မူလ နေရာမှာ ပုန်းရှောင်ဖို့၊ ခံတပ်တွေထဲကို ဝင်ဖို့ အမိန့်ပေး။” ယွင်ကျုံးဟဲ့က အလျင်အမြန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဘေးရှိ ကျီးယန်က မေးလိုက်၏။ “အရှင်... အရှင် ဘာများ ခံစားလိုက်ရလို့လဲ။ အရှင် ဘာမြင်လိုက်ရလို့လဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြေလိုက်သည်။ “ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အန္တရာယ် တစ်ခု မြောက်ဘက်ကနေ လာနေတယ်။”

ထိုအချိန်မှာပဲ မြောက်ဘက် ကုန်းမြေပေါ်မှ ကြောက်စရာကောင်းသော မြင်းစီးသူရဲ တပ်ဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ လျင်မြန်စွာ တောင်ဘက်သို့ ဆင်းလာ၏။

‘ဒါက တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ မိစ္ဆာ မြင်းစီးသူရဲတွေလား။’

စစ်မြင်းတိုင်းက ကြောက်စရာ ကောင်းပြီး အရွယ်အစား ကြီးမားကာ အပေါ်ရှိ မြင်းစီးသူရဲများသည်လည်း ထူးဆန်းသော အနက်ရောင် သံချပ်ကာ ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ဟေးယန်အင်ပါယာ၏ အသွင်ပြောင်း စစ်မြင်းများနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

သို့ပေမည့် ဤအရာများသည် အရေးအကြီးဆုံး မဟုတ်ပေ။ အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ ဤအသွင်ပြောင်း ဧရာမ မြင်းကြီးများ၏ နောက်တွင် ဧရာမ မြင်းလှည်းကြီးများကို ဆွဲလာခြင်းဖြစ်ပြီး စုစုပေါင်း မြင်းလှည်း ရာပေါင်းများစွာ ရှိကာ အမြန်နှုန်းမှာလည်း အလွန် မြန်ဆန်သည်။

ဤမြင်းလှည်းကြီးများထဲ၌ မည်သည့်အရာများ ရှိနေသနည်း။

ယဇ်ပုရောဟိတ်ချုပ် ပိုင်ရှယ် သည် အမှောင် စစ်မြင်း တစ်ကောင်ကို စီးနင်းကာ တောင်ဘက်သို့ ဆင်းလာ၏။

ဤတပ်ဖွဲ့တွင် လူတစ်ထောင်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း ကြောက်စရာကောင်းသော ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထို့အပြင် သူတို့သည် စစ်သင်္ဘောများ၏ အမြောက်များ ပစ်ခတ်နိုင်သည့် အကွာအဝေး အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေ၏။

ကျင်းဝူရွှမ်း၏ လဲ့ဖုန်း ဧရာမ မြို့ကြီးနှင့် မိုင်ဆယ်ဂဏန်းခန့် အကွာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်မှာတော့ ယဇ်ပုရောဟိတ်ချုပ် ပိုင်ရှယ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြောက်စရာကောင်းသော တပ်ဖွဲ့ တစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမက အမြင့်ပိုင်းတွင် ရပ်ကာ မြို့တစ်ခုလုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အပျက်အစီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စစ်တပ်သည် ဤမျှအင်အားကြီးမားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ ဤမျှ ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော တောင်ပိုင်းခံတပ်ကြီးမှာ ကျဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။ လူသိန်းနှင့်ချီပင် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

‘ယွင်ကျုံးဟဲ့... ရှင့်ရဲ့ အံ့ဩစရာ ဖန်တီးမှုတွေက ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်သွားပြီ။ ရှင့်စစ်တပ်ရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ ရောက်လာပြီ။’

ထို့နောက် ယဇ်ပုရောဟိတ်ချုပ် ပိုင်ရှယ်၏ ပါးစပ်မှ ထူးဆန်းသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ထူးဆန်းသော မြင်းစီးသူရဲ တစ်ထောင်ခန့်သည်လည်း နတ်ဆိုးများ၏ အသံများကဲ့သို့ အော်ဟစ်သံများ ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် မြင်းလှည်းကြီး ရာပေါင်းများစွာသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး အတွင်းတွင် နတ်ဆိုးများ ပုန်းအောင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

“ဝုန်း.. ဝုန်း... ဝုန်း...”

ဧရာမ မြင်းလှည်းကြီးများ၏ တံခါးများ အားလုံး ပွင့်သွားပြီး ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး အကြားတွင် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွား၏။

“ဝှစ်… ဝှစ်… ဝှစ်...”

ထို့နောက် မရေမတွက်နိုင်သော အမည်းစက်လေးများသည် မြင်းလှည်းများ အတွင်းမှ ပျံသန်း ထွက်ပေါ်လာကြပြီး နှင်းမှုန်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ထောင်ချီ၊ သောင်းချီ၊ သိန်းချီ… နက္ခတ်ဗေဒင် ကိန်းဂဏန်းများကဲ့သို့ များပြားလှသော အမည်းစက်လေးများ၊ နက္ခတ်ဗေဒင် ကိန်းဂဏန်းများကဲ့သို့ များပြားလှသော လင်းနို့ငယ်လေးများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ရုတ်တရက် ထိုးတက်သွားကြ၏။

တကယ့်ကို တိမ်မည်းကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ကောင်းကင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ ဤသည်မှာ အသွင်ပြောင်းပြီးနောက်ပိုင်း ပြောင်းလဲလာသော ကြောက်စရာကောင်းသည့် လင်းနို့များ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အရွယ်အစားမှာ မကြီးမားလာသော်လည်း စွမ်းရည် မျိုးစုံမှာမူ အသွင်ပြောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အရိုးများ၊ သွေးကြောများ၊ ကြွက်သားများ အားလုံး အင်အားကြီးမားလာ၏။

သူတို့၏ ပျံသန်းမှု အမြန်နှုန်းက ပိုမို မြန်ဆန်လာသည်၊ ပိုမို ရက်စက်လာသည်၊ ထို့အပြင် ပိုမို သွက်လက်လာသည်။

လင်းနို့များသည် မျက်ကန်းများ ဖြစ်ကြပြီး လားရာကို ခွဲခြားသိရှိရန် အသံလွန်လှိုင်းများကို အားကိုးကြရသည်။ သာမန် လင်းနို့များသည် အလွန်ဆုံး မီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် အတွင်းသာ ထောက်လှမ်းနိုင်၏။

သို့ပေမည့် ဤအသွင်ပြောင်း လင်းနို့များ၏ အသံလွန်လှိုင်း ထောက်လှမ်းနိုင်သည့် အကွာအဝေးမှာ အံ့မခန်း အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ဗိုင်းရပ်စ်များ ပါဝင်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ယဇ်ပုရောဟိတ်ချုပ် ပိုင်ရှယ်က ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေသည်။

“သတ်…. သတ်… သတ်… သူတို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်... တာ့ယန် အင်ပါယာ စစ်တပ်ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပစ်... ယွင်ကျုံးဟဲ့... ရှင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ ရောက်လာပြီ။”

ယဇ်ပုရောဟိတ်ချုပ် ပိုင်ရှယ်၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ အသွင်ပြောင်း လင်းနို့ သိန်းချီသည် တိမ်မည်းကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ပျံသန်းလာပြီး တာ့ယန် အင်ပါယာ၏ စစ်တပ်များဆီသို့ လှိမ့်ဝင်လာ၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့နှင့် ကျီးယန် တို့သည် ကွပ်ကဲရေး မျှော်စင်ပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ လုံးဝ အံ့ဩမှင်တက်သွားကြသည်။

‘ဒါ... တကယ်ကို ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတာပဲ။ အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်။ ဒါက တကယ်ပဲ တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံ ရဲ့ လျှို့ဝှက် လက်နက်ပဲ။’

“စစ်သည်အားလုံး... ခံတပ်တွေထဲကို ဝင်ကြ…”

“ပစ်... ဒီလင်းနို့တွေကို ပစ်သတ်ကြ…”

အမိန့်ပေးစရာပင် မလိုဘဲ တာ့ယန် အင်ပါယာ၏ မြေပြင်ပေါ်ရှိ စစ်တပ် သိန်းချီသည် အတိုတောင်းဆုံး အချိန်အတွင်း ခံတပ် အသီးသီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ပုန်းရှောင်လိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် ပြတင်းပေါက် စသည့် နေရာများမှတစ်ဆင့် သေနတ်များဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ ချိန်ရွယ်ကာ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ခတ်လိုက်ကြသည်။

“ဒက်... ဒက်... ဒက်...”

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာကျသကဲ့သို့ ကျည်ဆန်များသည် ပြွတ်သိပ်နေသော ကွန်ရက် တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး ဤအသွင်ပြောင်း လင်းနို့များဆီသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

သို့ပေမည့် ထူးဆန်းသည့် မြင်ကွင်း တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ဤလင်းနို့များသည် အဝေးကြီးတည်းက ကျည်ဆန်များ ရောက်လာသည်ကို ခံစားသိရှိနိုင်ပြီး ကြိုတင် ရှောင်တိမ်းနိုင်ကြသည်။

သို့ပေမည့် ကျည်ဆန်များက အရမ်း ပြွတ်သိပ်နေသောကြောင့် ရှောင်တိမ်းလျှင်ပင် အားလုံးကို မရှောင်နိုင်ပေ။ ကျည်ဆန် တစ်တောင့်ကို ရှောင်နိုင်လျှင် ဒုတိယ တစ်တောင့်၊ တတိယ တစ်တောင့်ကိုတော့ မရှောင်နိုင်တော့ပေ။

တစ်ခဏချင်း အတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ လင်းနို့မိုးများ ရွာကျလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ မရေမတွက် နိုင်သော အသွင်ပြောင်း လင်းနို့များ အပစ်ခံရပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာကြ၏။

သို့ပေမည့် လင်းနို့များ၏ အရေအတွက်က အရမ်း များလွန်းပြီး၊ အရမ်းလည်း သွက်လက်လွန်းသောကြောင့် ထိမှန်အောင် ပစ်ခတ်ရန်မှာ ကံကြမ္မာကိုသာ အားကိုးရသည်။

“ရွှီး... ရွှီး...ရွှီး... ရွှီး......”

လင်းနို့များသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် မကောင်းဆိုးဝါးနှင့် အတူဆုံး တိရစ္ဆာန်များထဲမှ တစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး ဤအသွင်ပြောင်း လင်းနို့များသည် တကယ်ကို မကောင်းဆိုးဝါးများနှင့် တူ၏။

မကြာမီ သူတို့ တစ်ကောင်ချင်းစီက ကိုယ်ပိုင် ပစ်မှတ်များကို ရှာတွေ့သွားကြ၏။ ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ ထိုးဆင်းလာကြပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ တာ့ယန် အင်ပါယာ စစ်တပ်များကို တိုက်ခိုက်ကြသည်။

ဤတိရစ္ဆာန်များ၏ အမြန်နှုန်းက အရမ်း မြန်လွန်းသည်၊ အရွယ်အစားက အရမ်း သေးငယ်လွန်းသည်။ ထို့အပြင် အရမ်း သွက်လက်လွန်းသည်။ ထို့ကြောင့် အခြေခံအားဖြင့် ကာကွယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

မကြာမီ တာ့ယန် အင်ပါယာ၏ စစ်သည်များသည် ဤအသွင်ပြောင်း လင်းနို့များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။ ချက်ချင်း ရိုက်သတ်လိုက်လျှင်ပင် အကိုက်ခံလိုက်ရ၏။

“အား... အား...”

မကြာမီ ထိုစစ်သည်များသည် သနားစရာကောင်းအောင် အော်ဟစ်ကာ လဲကျသွားပြီး ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်လာကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။

အသွင်ပြောင်း လင်းနို့များသည် ဤမျှ အဆိပ်ပြင်းနေသည်လား။ ထို့အပြင် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ အဆိပ်တက် လာသည်လား။ တာ့ယန် အင်ပါယာ စစ်သည်များသည် အသုတ်လိုက်၊ အသုတ်လိုက် ထိခိုက် ဒဏ်ရာ ရရှိလာကြ၏။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ ယဇ်ပုရောဟိတ်ချုပ် ပိုင်ရှယ်က ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟား... ဟား... ဟား... ဟား......”

‘ယွင်ကျုံးဟဲ့... ရှင်လည်း ဒီလိုနေ့မျိုး ရှိတာပဲ၊ အရမ်း ကောင်းတာပဲ။ အခု တကယ့် အင်အားကြီးမားမှု ဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုတာကို ရှင် သိလောက်ပြီပေါ့။ ရှင့်ရဲ့ အမြောက်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းနေပါစေ ဘာလုပ်လို့ ရမှာလဲ။ ကျုပ်တို့ တာရှန်း မိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ အသွင်ပြောင်း လင်းနို့တွေကို ယှဉ်နိုင်လို့လား။ လင်းနို့ သိန်းဂဏန်းလောက်နဲ့တင် ရှင့်ရဲ့ စစ်တပ်ကို သတ်ဖြတ်ပစ်နိုင်တယ်။ ဟား ဟား ဟား...’