အခန်း ၈၅၆

အပိုင်း (၈၅၆)

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်ကို မသိပေ။ တာ့ယန် အင်ပါယာ ရေယာဉ်စု၏ ရူးသွပ်သော ဗုံးကြဲမှုများ ပြီးဆုံးသွားသည်။

မြေပြင်ပေါ်ရှိ မြို့စား အိမ်တော် အပျက်အစီးများ အတွင်းတွင် ကျင်းဝူရွှမ်းအသက်ရှင်လျက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သို့ပေမည့် သူမ လက်အောက်ရှိ အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား သုံးသောင်းကျော်မှာမူ အသေအပျောက် အလွန် များပြားပြီး သူမ၏ ဘေးနားတွင် လူတစ်ထောင်ပင် မပြည့်တော့ပေ။

သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် ရူးသွပ်မှုများ၊ ထိတ်လန့်မှုများနှင့် ပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ဤတိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကျင်းဝူရွှမ်းလုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ တောင်ပိုင်း ခံတပ် တစ်ခုလုံး ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စစ်တပ် သိန်းချီ သည်လည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

“ယွင်ကျုံးဟဲ့... ရှင် ဘာလို့ ပြန်လာရတာလဲ။ ဘာလို့ ပြန်လာရတာလဲ။”

ကျင်းဝူရွှမ်းက အက်ကွဲသော အသံဖြင့် အော်လိုက်သည်။ “ရှင် ဘာလို့ အပြင်မှာ မသေခဲ့ရတာလဲ။ ရှင် ဘာလို့ တာ့ယန် အင်ပါယာမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေကို မခံစားဘဲ ဘာလို့ ပြန်လာရတာလဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ သူမကို ဂရုမစိုက်ပေ။

ကျင်းဝူရွှမ်းက ဆက်ပြော၏။ “ရှင် ပြန်လာရင်လည်း ပြန်လာပေါ့။ ဘာလို့ တခြား နေရာတွေကို သွားမတိုက်ဘဲ ကျွန်မရဲ့ တောင်ပိုင်း ပြည်နယ်ကို လာတိုက်ရတာလဲ။ ကျွန်မ ဒီနေ့အထိ ရောက်လာအောင် ရုန်းကန်ခဲ့ရတာ လွယ်တယ် ထင်နေလား။ ကျွန်မ ဒီစတုရန်း ကီလိုမီတာ တစ်သန်းကျော် ကျယ်ဝန်းတဲ့ နယ်မြေကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ လွယ်တယ် ထင်နေလား။ ကျွန်မ စစ်သည် သိန်းချီ ပိုင်ဆိုင်ဖို့ လွယ်တယ် ထင်နေလား။ အခု အားလုံးကို ရှင်က တစ်ယောက်မကျန် သုတ်သင်ပစ်လိုက်ပြီ။ ရှင်က ကျွန်မတို့ ကျင်းမိသားစုရဲ့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ စကားမပြောခဲ့ပေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျင်းကျုံးယွဲ့ သည်သာ ကျင်းမိသားစု ဖြစ်ပြီး ကျင်းဝူပင်း သည်လည်း ကျင်းမိသားစု ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူနှင့် ကျင်းဝူရွှမ်းတို့ အခွင့်အရေး ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်ငြား ယခု ဤအခြေအနေထိ ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဖြည်းညင်းစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “တိုက်… ကျင်းဝူရွှမ်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့သူတွေ အားလုံးကို တစ်ယောက်မကျန် သတ်ပစ်လိုက်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ဟေးယန်အင်ပါယာမှ အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား သောင်းချီ ဝင်ရောက်လာကြပြီး ကျင်းဝူရွှမ်း နှင့် ဘေးနားရှိ လူရာဂဏန်းခန့်ကို အထပ်ထပ် ဝိုင်းရံလိုက်ကြ၏။

ဝူကျန့် ဦးဆောင်သော ထိပ်တန်း အင်အားကြီး သိုင်းသမား လေးဦးစလုံး ရှိနေကြ၏။ လူသောင်းချီက သေနတ်များကို မြှောက်ကာ ကျင်းဝူရွှမ်း တို့ကို ချိန်ရွယ်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ပစ်ခတ်လိုက်ကြသည်။

“ဒက်... ဒက်... ဒက်...”

တစ်ခါမှ မရှိဖူးလောက်အောင် ပြွတ်သိပ်နေသော ပစ်ခတ်မှု ကွန်ရက်ကြီး ဖြစ်ပြီး ၃၆၀ ဒီဂရီ လုံးဝ ထောင့်မလွတ်ဘဲ ရူးသွပ်စွာ ပစ်ခတ်နေ၏။

ကျင်းဝူရွှမ်း ဘေးနားရှိ အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား ရာဂဏန်းခန့်သည် လက်ထဲရှိ ဓားများကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် တကယ်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းလွန်းလှပေသည်။ သူတို့၏ သိုင်းပညာက အရမ်း မြင့်မားလွန်းပြီး ဓားဝှေ့ယမ်းသည့် အမြန်နှုန်းကလည်း အမြင့်ဆုံး အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရှိနေကာ တကယ်ကို ရေမဝင်နိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာကျသကဲ့သို့ ပစ်ဝင်လာသော ကျည်ဆန်များသည် သူတို့ ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းနေသော ဓားကွန်ရက်ကြီး၏ တားဆီးခြင်းကို တိုက်ရိုက် ခံလိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ ကြည့်မည်ဆိုပါက ကောင်းကင်ယံမှ ပန်းပွင့်များ ကြဲချနေသည်ဟု ခေါ်ရမည်လား၊ သို့မဟုတ် မိုးရေများက ကျောက်တုံးကို ရိုက်ခတ်နေသည်ဟု ခေါ်ရမည်လား ဆိုသည်ကိုပင် မသိနိုင်တော့ပေ။

တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံမှ သိုင်းသမား ရာဂဏန်းခန့်သည် စက်ဝိုင်းပုံစံ တစ်ခု ဖန်တီးကာ ကျင်းဝူရွှမ်းကို အလယ်တွင် ကာကွယ်ထားပြီး လက်ထဲရှိ ဓားများကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းနေကြရာ စက်ဝိုင်းပုံစံ ဓားရောင်ခြည် ကွန်ရက်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ကျည်ဆန်များသည် အလင်းရောင် ကွန်ရက်ကြီးကို ထိမှန်ပြီးနောက် တိုက်ရိုက် ပြန်ကန်ထွက်သွားကြရာ ရေလှိုင်းများက ကျောက်ဆောင်ကို ရိုက်ခတ်ပြီးနောက် လုံးဝ ပေါက်ကွဲထွက်ကာ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လွင့်စင်သွားသကဲ့သို့ပင်။ ဤသည်မှာလည်း သိုင်းပညာ၏ အလှအပ တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး လှပလွန်းလှ၏။

တာ့ယန် အင်ပါယာ၏ အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား သောင်းချီကလည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်နေကြပြီး ကျည်ကတ် ကုန်သွားသည်နှင့် နောက်ထပ် တစ်ခုကို ချက်ချင်း လဲလှယ်ကြသည်။ မုန်တိုင်းများကဲ့သို့ ကျည်ဆန်များသည် အနည်းငယ်မျှ ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိပေ။

ဤသည်မှာ ယဉ်ကျေးမှု နှစ်ခု၏ အားပြိုင်မှုလည်း ဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာ ယဉ်ကျေးမှုက ပိုတော်သလား၊ သို့မဟုတ် သိပ္ပံပညာ ယဉ်ကျေးမှုက ပိုတော်သလား ဆိုသည်ကို ကြည့်ရမည့် ပွဲဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး၌ စက္ကန့် သုံးဆယ်ခန့် အကြာတွင် တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံဘက်မှ ရူးသွပ်စွာ ဓားဝှေ့ယမ်း၍ ဖန်တီးထားသော ကာကွယ်ရေး စက်ဝိုင်းကြီး၏ ထောင့်တစ်နေရာသည် လုံးဝ ပြိုကျသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား တစ်ဦး၏ ဓားသည် ကျိုးပဲ့သွားသောကြောင့်ပင်။

“ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...”

အကျိုးဆက်အနေဖြင့် ကျည်ဆန်များက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်သွားပြီး အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမားသည် ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားသည်။

ဤသည်မှာ အစပြုခြင်း တစ်ခုသာ ဖြစ်ပုံ ရသည်။ နောက်ဆက်တွဲ အနေဖြင့် ဒုတိယမြောက်၊ တတိယမြောက်၊ စတုတ္ထမြောက်၊ ပဉ္စမမြောက်...

အရေအတွက်ကနေ အရည်အသွေး အပြောင်းအလဲကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး မကြာမီ အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား ရာဂဏန်းခန့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကာကွယ်ရေးလိုင်းကြီး ပြိုကျသွားကာ အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပဲ တစ်ယောက်မကျန် သေဆုံးသွားတော့၏။

ကျင်းဝူရွှမ်း တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

တာ့ယန် အင်ပါယာ၏ အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား သောင်းချီသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဆက်လက် ပစ်ခတ်ကြသည်။ ကျည်ဆန် သောင်းချီသည် ကျင်းဝူရွှမ်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အင်အားကြီးမားသော အတွင်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး စွမ်းအင် အကာအကွယ်လွှာတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ ကျည်ဆန်များ အားလုံးသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခြောက်လက်မခန့် အကွာတွင် တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားကြသည်။

ကျည်ဆန် သောင်းချီသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားမတတ် ဖြစ်သွားသော်လည်း အားလုံး ပြန်လည် လွင့်စင်သွားကြ၏။

“ရပ်…” ကျင်းကျုံးယွဲ့ ပြေးလာသည်။

ထိုနေရာရှိ အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား သောင်းချီ၏ အကြည့်များက ယွင်ကျုံးဟဲ့ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ၏ အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

ဤအသေးစိတ် အချက်အလက်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ယခုအခါ ဟေးယန်အင်ပါယာ၏ အသွင်ပြောင်း သိုင်းသမား သောင်းချီသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ တာ့ယန်အင်ပါယာ၏ လူများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပြီဖြစ်ပြီး ယွင်ကျုံးဟဲ့ အပေါ် လုံလောက်သော ကြည်ညိုလေးစားမှုနှင့် သစ္စာရှိမှုများ ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလို့နေသည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ လက်မြှောက်ပြလိုက်ချိန်မှာတော့ လူသောင်းချီ ပစ်ခတ်မှု ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။

ကျင်းကျုံးယွဲ့က ကျင်းဝူရွှမ်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “နင် လက်နက်ချလိုက်တော့။”

ကျင်းဝူရွှမ်းက မေးလိုက်၏။ “ငါက ဘာလို့ လက်နက်ချရမှာလဲ။ ငါ ဘာအမှား လုပ်ခဲ့လို့လဲ။ နင်ကလည်း မူလက တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံသွေးကြော ရှိသူပဲ။ ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အင်ပါယာကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်၊ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ယုံကြည်ချက်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်။ ငါတို့ ကျင်းမိသားစုက တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ နင်က ကိုယ်ပိုင် မိသားစုကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်။ အမှား လုပ်ခဲ့တာက နင်ပဲ။ ငါက ဘာလို့ လက်နက်ချရမှာလဲ။”

အချေအတင် ငြင်းခုံခြင်းမျိုးကို ကျင်းကျုံးယွဲ့က လုံးဝ လုပ်မည် မဟုတ်သလို လုပ်လည်း မလုပ်တတ်ပေ။

သူမ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် ကိုယ်ပိုင် စနစ်တစ်ခု ရှိပြီး ဤစနစ်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်မှာ စိတ်ခံစားမှုပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က သူမသည် ကျင်းမိသားစုအပေါ် ကျေးဇူးတင်ရှိနေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် ကျင်းဝူရွှမ်း ရိုလန်နိုင်ငံသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူမ၏ အာဏာရှိသမျှကို ကျင်းဝူရွှမ်းထံသို့ လွှဲအပ်ပေးခဲ့၏။ အကြောင်းမူ သူမအနေဖြင့် ညီမဖြစ်သူ ကျင်းဝူရွှမ်းအပေါ် အကြွေးတင်နေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသောကြောင့်ပင်။

ထို့နောက် သူမကိုယ်တိုင်မူ လူတစ်သောင်းကျော်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ တစ်ခါမှ မကြုံစဖူးသော ဒုက္ခ ခရီးစဉ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီး လူအားလုံးနီးပါး သေဆုံးခဲ့ရသည်။

အနက်ရောင်နဂါးဘုရင်က သူမနှင့် ကလေးများအပြင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ လူတစ်ထောင်ခန့်ကိုပါ ကယ်တင်ပေးခဲ့သောကြောင့် ကျင်းကျုံးယွဲ့သည် အနက်ရောင်နဂါးဘုရင်အပေါ် ကျေးဇူးတင်ရှိနေသည်ဟု ခံစားရကာ ဟေးယန်အင်ပါယာအား သစ္စာမဖောက်လိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဤသို့သော လူမျိုးကို အလွန် မိုက်မဲသည် သို့မဟုတ် အမြင်ကျဉ်းမြောင်းသည်ဟု ဆိုလိုလျှင်လည်း ဆိုနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ဤသို့သော လူမျိုးက မိမိအား နောက်ကျောကို ဓားဖြင့် ထိုးမည်ဆိုသည့် အချက်ကိုမူ မည်သည့်အခါမှ စိုးရိမ်ပူပန်နေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

“ကျင်းချွဲ နဲ့ ကျင်းဟူ ကို မှတ်မိသေးလား။ ဒီကလေး နှစ်ယောက်က ကြီးပြင်းလာပြီး အရမ်း၊ အရမ်းကို ထူးချွန်ကြတယ်။ ပြီးတော့ ငါက နောက်ထပ် ကလေး နှစ်ယောက် ထပ်မွေးထားသေးတယ်၊ အဲဒါလည်း အမြွှာပဲ။”

ကျင်းကျုံးယွဲ့က ပြောသည်။ “အမေ သခင်မ လဲ့ဖုန်း ကတော့ ဆုံးပါးသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျင်းဝူပင်း ကတော့ အသက်ရှင်နေသေးတယ်။ သူ့မှာလည်း ကလေး တစ်ယောက် ရှိနေပြီ။ ပြီးတော့ ပုံမှန် ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ကလေးလေးပဲ။ ဒီနှစ်မှာ အသက် ခြောက်နှစ် ရှိနေပြီ။ ငါတို့ မိသားစု တစ်ခုလုံးက အရမ်းကို ပျော်ရွှင်နေကြပြီ။ နင် တစ်ယောက်တည်းပဲ လိုတော့တာ ဝူရွှမ်း…”

ကျင်းဝူရွှမ်းက အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။ “နင်က အရင်ကလိုပဲ တိုးတက်ဖို့ မကြိုးစားဘူးနော်။ အမြဲတမ်း မိသားစုကိစ္စတွေချည်းပဲ ပြောနေတာပဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ကျင်းဝူရွှမ်း... ကျုပ် ခင်ဗျားကို အကြိမ်ကြိမ် အခွင့်အရေး ပေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ ခင်ဗျား ကျုပ်ကို နှစ်ကြိမ်တောင် သတ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ပထမအကြိမ်က လုပ်ကြံသူ လွှတ်ပြီး သတ်တာ။ ဒုတိယအကြိမ်က နုဧကရာဇ်ရဲ့ နစ်မြုပ်သွားတဲ့ သင်္ဘောထဲက ရေဂူထဲမှာ ခင်ဗျားက ပိုင်ဖေးဖေးရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာတင် ကျုပ်ကို ခြေထောက်နဲ့ ကန်ပြီး ငရဲရေကန်ထဲကို တွန်းချခဲ့တယ်။ ကျုပ်ကို သေစေချင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျုပ် ခင်ဗျားနဲ့ အငြိုးမထားခဲ့ပါဘူး။ အခု ခင်ဗျားအစ်မက ပါးစပ် ဟလာပြီ ဆိုတော့ ခင်ဗျားကို တတိယအကြိမ် အခွင့်အရေးပေးဖို့ ကျုပ် ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ခင်ဗျား လက်နက်ချ အရှုံးပေးလိုက်၊ သိုင်းပညာကို ဖျက်ဆီးလိုက်၊ တာ့ယန် အင်ပါယာရဲ့ စစ်ခုံရုံးမှာ တက်ရောက်ပြီး တရားစီရင်တာကို စောင့်နေလိုက်။ အဲဒါကြောင့် ခင်ဗျား လက်နက်ချလို့ ရပြီ။”

ကျင်းဝူရွှမ်းက ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ “တချို့လူတွေက ပထမဆုံး အထင်အမြင် တစ်ခု ရှိသွားတာနဲ့ လုံးဝ ပြောင်းလဲလို့ မရတော့ဘူး ဆိုတာကို ရှင် သိလား။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရတာက လူဝကြီး တစ်ယောက်၊ အောက်တန်းကျပြီး ယုတ်ညံ့တဲ့ လူဝကြီး တစ်ယောက် အနေနဲ့ပဲ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ဒီပုံရိပ်က ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲလို့ မရတော့ဘူး။ အခု ရှင်က ဒီလောက် ချောမောနေပြီး တာ့ယန် အင်ပါယာရဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်နေရင်တောင် ကျွန်မစိတ်ထဲမှာတော့ ရှင်က အဲဒီ အောက်တန်းကျပြီး ယုတ်ညံ့တဲ့ ယောက်ျားပဲ ဖြစ်နေအုံးမှာပဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ “ရုပ်ဆိုးတဲ့ ဘဲပေါက်လေးက ငန်းဖြူလေး ဖြစ်သွားပေမယ့် တချို့လူတွေရဲ့ အမြင်မှာတော့ ထာဝရ ရုပ်ဆိုးတဲ့ ဘဲပေါက်လေး ဖြစ်နေအုံးမှာပဲပေါ့။”

ကျင်းဝူရွှမ်းက ဖြေ၏။ “ဟုတ်တယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီလောကမှာ ရုပ်ဆိုးတဲ့ ဘဲပေါက်လေး ဆိုတာ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ သူက အမြဲတမ်း ငန်းဖြူလေး ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ ဒီလို စိတ်ပညာက ဘယ်ကနေ လာလဲ ဆိုတာ ခင်ဗျား သိလား။”

ကျင်းဝူရွှမ်းက ပြောလိုက်၏။ “နားထောင်ချင်ပါတယ်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က ပြောသည်။ “တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ မှောင်မိုက်ပြီး ကျဉ်းမြောင်းတဲ့၊ ရယ်စရာကောင်းပြီး မိုက်မဲတဲ့ လောကအမြင် ကနေ လာတာပါ။ ခင်ဗျားတို့ အမြင်မှာ အမြဲတမ်း သွေးကြောနဲ့ အင်အားပဲ ရှိတယ်။ ဘယ်သူက တာရှန်းမိစ္ဆာနိုင်ငံရဲ့ အထူးချွန်ဆုံး သွေးကြော ရှိလဲ။ ဘယ်သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာက ပိုမြင့်မားလဲ။ ဒါဆို အဲဒီလူက အထက်စီးကနေ နေလို့ ရပြီ။

တခြား ကိုယ်ကျင့်တရား၊ စိတ်ခံစားမှု၊ ဉာဏ်ပညာ ဆိုတာတွေက လုံးဝ တန်ဖိုး မရှိဘူး၊ သိုင်းပညာကသာ အထွတ်အမြတ်ပဲ။ ဒီလို ယဉ်ကျေးမှုမျိုးက ရယ်စရာ မကောင်းဘူးလား။”