အခန်း ၃၆၈

Vol. 37 Ch. 368

အခန်း (၃၆၈) ကြယ်တာရာ အမြုတေကျောက်

ထိုညက ကျန်းယဲ့သည် အေးစက်နေသည့် သတ္တုကုတင်ပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းနောက်၌ ပိုက်ကာ လှဲလျောင်းနေရင်း တစ်ပြေးညီတည်း ဖြစ်နေသည့် မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ တွေးတောနေခဲ့သည်။

'ဒီအချုပ်ခန်းထဲမှာ ခုနစ်ရက်တိတိ အောင်းနေရမှာလား...'

'လခွမ်းပဲ..ဒီကြယ်တာရာခရီးစဥ်က တော်တော်လေးကို စိတ်ပျက်စရာကောင်းတာပဲ...'

'ထောင်ဖောက်ပြေးလို့ရော ရနိုင်မလား....'

အကျဥ်းထောင်၏ လုံခြုံရေးအဆင့်အတန်းကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ဦး... သူတို့က ဒီနေရာဒေသနဲ့ စိမ်းသက်နေပြီး ဘယ်နေရာရောက်နေမှန်းတောင် မသိကြရာ ထောင်ဖောက်ပြေးဖို့ဆိုသည်မှာ လေထဲတိုက်အိမ်ဆောက်သည့် အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေချေသည်။

'စနစ်က ဒီလောက်ကြီးတော့ ယုံကြည်ရလောက်ပါတယ်... တကယ်ပဲ ငါတို့ကို ထောင်ထဲမှာ ခုနစ်ရက်တိတိ အချိန်ဖြုန်းခိုင်းထားမှာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား...'

'ကျောက်တုံးနက်နယ်မြေရဲ့ အကျဥ်းထောင်ထဲမှာ ရှာမတွေ့သေးတဲ့ တခြား လျှို့ဝှက်ခရီးသွားနေရာတွေ ရှိနေသေးတာများလား....'

ကျန်းယဲ့တစ်ယောက် စနစ်၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို တွေးတောရင်း တဖြည်းဖြည်း အိပ်မောကျသွားတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် စူးရှကျယ်လောင်လှသည့် ခေါင်းလောင်းသံကြီးက အကျဥ်းထောင်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်ပြီး အချုပ်ခန်းတံခါးများအားလုံးက ကလစ်ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပွင့်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် အကျဥ်းသားများက အသိုက်ထဲမှ ထွက်လာသည့် ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ အချုပ်ခန်းများထဲမှ တိုးထွက်လာကြကာ ဆူညံနေသည့် လူအုပ်ကြီးအဖြစ်ဖြင့် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားကြ၏။

ကျန်းယဲ့က မလှုပ်ရှားသေးချေ။ အခန်း ၇၇၇ ထဲရှိ မီကာတို၊ လွေ့ရှီနှင့် ဒါးရ်တို့ သုံးယောက်မှာ မနေ့ညက ပညာပေးခံထားရသဖြင့် အရင်ဦးစွာ မလှုပ်ရှားရဲကြဘဲ နာခံမှုရှိစွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

ကျန်းယဲ့ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်ပြီး အချုပ်ခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီးမှသာ ထိုသုံးယောက်က အပြင်သို့ ထွက်ရဲကြတော့သည်။

မြေညီထပ်ရှိ ဧရာမကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ကျန်းယဲ့က လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ရှေ့သို့ဆက်မသွားဘဲ ရပ်တန့်လိုက်၏။

သူ ရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ပတ်လည်ရှိ နေရာငယ်လေးတစ်ခုက ချက်ချင်း ရှင်းလင်းသွားချေသည်။

ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်နေကြသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အကျဥ်းသားများစွာက ကျန်းယဲ့အား မလွှဲမရှောင်သာ ထပ်ခါတလဲလဲ အကဲခတ်ကြည့်ရှုသွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးစမ်းမှုနှင့် အကဲခတ်မှုတို့ ပါဝင်နေသော်လည်း အများဆုံးတွေ့ရသည်မှာ လောဘနှင့် မူလဗီဇ ရမ္မက်ဆန္ဒများ ရောယှက်နေသည့် အလွန်တရာ နေရခက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်မျိုးပင်။

သို့သော်ငြားလည်း မကောင်းသည့် အကြံအစည်များ ရှိနေသည့် ထိုအကျဥ်းသားများက လောလောဆယ်တွင် မည်သည့် အလျင်စလို လှုပ်ရှားမှုကိုမှ မလုပ်ရဲကြသေးချေ။

ကျန်းယဲ့က အရမ်းကို သန့်ရှင်းလွန်းနေ၏။ ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် လူသစ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ပထမဆုံးညကို အနာတရကင်းကင်းနှင့် အသားအရေ နုနုဖတ်ဖတ်လေးအတိုင်း ရှင်သန်ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်ဆိုခြင်းမှာ သူ၏ နောက်ကွယ်၌ ကြီးမားသော ခွန်အား သို့မဟုတ် အထောက်အပံ့တစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်နေပေသည်။

တခြားသော ခရီးသွားများကလည်း အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှနေ၍ ကျန်းယဲ့၏အနားသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စုဝေးရောက်ရှိလာကြသည်။

လူငါးဆယ်စလုံး စုံလင်သွားသည့်အခါ ထိုအုပ်စုကြီးက လူအုပ်ကြီးနောက်သို့လိုက်ကာ နံပါတ် ၁၅ အကျဥ်းထောင်၏ စားသောက်ဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။

စားသောက်ဆောင်ကြီးက အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှသော်လည်း လေထုကတော့ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

အစားအသောက် ဝေငှခြင်းကို အေးစက်စက် စက်ရုပ်များက ကိုင်တွယ်ဆောင်ရွက်ပေးနေပြီး အပေါ်ဘက်တွင်မူ အဆက်မပြတ် ရွေ့လျားနေသည့် စက်လုံးပုံစံ စောင့်ကြည့်ကင်မရာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက ဝဲပျံနေကြသည်။

သူတို့၏ အေးစက်နေသည့် အီလက်ထရောနစ် မျက်လုံးများက နေရာတစ်ခုလုံးကို စကင်ဖတ်ကာ အကျဥ်းသားတစ်ယောက်ချင်းစီ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြ၏။

ကျန်းယဲ့နှင့် သူ့အဖွဲ့ငါးဆယ့်တစ်ယောက် ရောက်ရှိလာမှုက လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ရရှိသွားစေလေသည်။

သူတို့က အလွန်သိသာလွန်းနေပြီး ကျန်းမာသန့်ရှင်းလွန်းနေရာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ စက်ပစ္စည်း အစိတ်အပိုင်းများ တပ်ဆင်ထားရသည့် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားသော အကျဥ်းသားများနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားခြားနားနေခဲ့သည်။

အကျဥ်းသားများစွာက မနေ့ညကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် ဒီအသားလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်လေးတွေထဲက အချို့တော့ တင်ပါးကို ကိုင်ပြီး ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသော်လည်း ထိုငါးဆယ့်တစ်ယောက်စလုံးက လုံးဝ အနာတရကင်းစင်ကာ ခွန်အားတွေ ပြည့်ဝနေသည်ကို တွေ့လိုက်ကြရ၏။

ယင်းက လောဘတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည့် အကြည့်များစွာကို ဟန့်တားသွားစေလေသည်။

ဒီလို ဘုရားသခင်စွန့်ပစ်ထားတဲ့ နေရာမျိုးမှာ ဒီလိုအခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကတင် အများကြီး ပြောပြနေပြီ ဖြစ်၏။

ဒီလူသစ်တွေက သွားပြီး ရန်စလို့ရတဲ့လူတွေ မဟုတ်ချေ။

ကျန်းယဲ့တို့ အစားအသောက် ယူရမည့်အလှည့်သို့ ရောက်လာသောအခါ အားလုံးက အနာဂတ်ခေတ်၏ အရသာရှိသော အစားအစာများကို မြည်းစမ်းကြည့်ရမည်ဟု အတော်လေး မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း စက်ရုပ်က သူတို့ထံ ကမ်းပေးလာသည့်အရာမှာ လက်မခန့်တုတ်သည့် အကြည်ရောင် စွမ်းအင်ဆေးတောင့်လေးတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး အထဲတွင် စေးပျစ်ပျစ် အနှစ်များ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ကြရ၏။

"စွမ်းအင်ဖြည့်စွက်စာ.... ပုံမှန်ပမာဏ..." စက်ရုပ်က အေးစက်သည့် အီလက်ထရောနစ် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အကျဥ်းသားများစွာက ထိုစွမ်းအင်တောင့်များကို ရရှိပြီးနောက် ချက်ချင်း မစားကြဘဲ သူတို့ အဝတ်အစားများ၏ အတွင်းဘက်အိတ်ကပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်သိမ်းလိုက်ကြသည်ကို သတိထားမိလိုက်၏။

သေချာပေါက် အချို့လူများကတော့ အဖုံးကိုဖွင့်ကာ ချက်ချင်းပင် အကုန်စုပ်ယူ သောက်သုံးလိုက်ကြသည်။

"ဒါရိုက်တာကျန်း... ကျွန်တော်တို့ စားလိုက်ရမလား..." လီကျန်က စားချင်စရာမကောင်းသည့် စွမ်းအင်အရည်ကို ကိုင်ထားရင်း တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်၏။

လူတိုင်းက ကျန်းယဲ့အား ကြည့်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

ကျန်းယဲ့က သူ့လက်ထဲရှိ စွမ်းအင်ဆေးတောင့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အကျဥ်းသားများ၏ လုပ်ရပ်ကို အကဲခတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။ "အခု မစားကြနဲ့ဦး... အားလုံးကို သိမ်းထားဖို့ ငါ့ဆီ ပေးထားကြ။ တစ်ယောက်ယောက် ဗိုက်ဆာလာခဲ့ရင် ငါ့ဆီမှာ တခြားအစားအစာတွေ ရှိတယ်။ မင်းတို့ကို ရောင်းပေးမယ်..."

ယင်းကို ကြားသည်နှင့် လူတိုင်းက နားလည်သဘောပေါက်သွားကြပြီး သူတို့ရထားသည့် စွမ်းအင်ဆေးတောင့်များ အားလုံးကို ကျန်းယဲ့ထံ ချက်ချင်း ပေးအပ်လိုက်ကြလေသည်။

အကျဥ်းသားအများစု အစားစားပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရုပ်သွင်ရှိပြီး စွမ်းအင်လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် စက်ရုပ်ထောင်စောင့်တပ်ဖွဲ့များ ထွက်ပေါ်လာကာ အကျဥ်းသားများအားလုံးကို အေးစက်စက် အီလက်ထရောနစ်အသံများဖြင့် အမိန့်ပေးလာချေသည်။

"အကျဥ်းသားအားလုံး... ကွင်းပြင်အမှတ် (၃) သို့ ချက်ချင်းသွားရောက် စုဝေးပြီး ယာဉ်ပေါ်တက်ရန် ပြင်ဆင်ကြ..."

"ထပ်ပြောမည်... ကွင်းပြင်အမှတ် (၃) သို့ ချက်ချင်းသွားရောက် စုဝေးပြီး ယာဉ်ပေါ်တက်ရန် ပြင်ဆင်ကြ..."

ကျန်းယဲ့နှင့် သူ့အဖွဲ့က ဘာဖြစ်နေမှန်း နားမလည်ကြသော်လည်း လူအုပ်ကြီးနောက်သို့ လိုက်ကာ ထွက်လာလိုက်ကြသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ ပိုမိုကျယ်ဝန်းသော ကွင်းပြင်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ကြမ်းတမ်းသည့် ဒီဇိုင်းပုံစံများရှိသော ဧရာမ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်ပျံကြီးများ ရပ်နားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ကြရ၏။

အကျဥ်းသားများက တန်းစီကာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စကင်ဖတ်ခံပြီးမှသာ အာကာသယာဉ်ပေါ်သို့ တက်လိညက်ကြရသည်။

ကျန်းယဲ့နှင့် သူ့အဖွဲ့ဝင် ၅၁ ယောက်က ယာဉ်ပျံတစ်စီးတည်းပေါ်သို့ အတူတူ တိုးဝှေ့ တက်နိုင်ခဲ့ကြလေသည်။

မီးရောင်မှိန်ပျပျရှိသော အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်၌ ကျန်းယဲ့က အနောက်မှ လိုက်လာသည့် ဒါးရ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါးရ်... ငါတို့ ဘယ်သွားကြမှာလဲ..."

ဒါးရ်က ကျန်းယဲ့၏ ခွန်အားကြောင့် ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်ရာ ရိုးရိုးသားသားပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "မြေကွဲချောက် သတ္တုတွင်းကို သွားမှာလေ..."

"မြေကွဲချောက် သတ္တုတွင်း....." ကျန်းယဲ့က အသေးစိတ် ထပ်ရှင်းပြရန် မေးလိုက်ပြန်သည်။

ဖိအားများအောက်တွင် ဒါးရ်က သူတို့ကို တိုးတိုးလေး ရှင်းပြလေသည်။ "မြေကွဲချောက် သတ္တုတွင်းက ခံတပ်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာရှိတဲ့ အကြီးဆုံး သတ္တုတွင်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ။ အဲဒီမှာ ကြယ်တာရာ အမြုတေကျောက်တွေကို အဓိက တူးဖော်ရတယ်။ မင်းတို့လည်း အဲဒီအကြောင်း သိတယ်မလား..."

ကျန်းယဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ငါ မသိဘူး... ဆက်ပြောပြ..."

ဒါးရ် - "....."

ဒီကောင်က တမင်သက်သက် လုပ်နေတာမလား။

သူ့ကို လာနောက်နေတာလား။

ဒါးရ်က စိတ်ထဲမှနေ၍ ပွစိပွစီပြောနေသော်ငြားလည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ သိပ္ပံနည်းကျ ရှင်းလင်းချက်များကို တာဝန်ကျေပွန်စွာ ရှင်းပြနေရသေး၏။

"ကြယ်တာရာအမြုတေကျောက်ဆိုတာ ကြယ်တာရာ အာကာသယာဉ်တွေကို စွမ်းအင်ပေးတဲ့ စွမ်းအင်မြင့် သတ္တုရိုင်းပဲ။ အဲဒါကို တူးဖော်လိုက်တဲ့အခါ ကျောက်ရဲ့ မျက်နှာပြင်ကနေ မှိန်ပျပျ အပြာရောင်အလင်းတန်းလေး ထွက်ပေါ်လာတတ်လို့ အလွယ်တကူ သိနိုင်တယ်။ ဒီနေ့ ငါတို့ရဲ့ တာဝန်က အဲဒီမှာ သတ္တုတူးဖို့ပဲ..."

"တစ်ယောက်ကို တစ်နေ့အတွက် အနည်းဆုံး သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပမာဏရှိတယ်။ ကြယ်တာရာ အမြုတေကျောက် သတ္တုရိုင်း အနည်းဆုံး ကီလိုဂရမ် ၁၀၀ ပြည့်အောင် တူးရမယ်..."

ကျန်းယဲ့က အဓိကအချက်ကို ထက်မြက်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ငါတို့ အလုံအလောက် မတူးနိုင်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ..."

ဒါးရ်က အန္တရာယ်များပြီး လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးကာ "မင်း စမ်းကြည့်လို့ရပါတယ်..."

ကျန်းယဲ့က မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းလိုက်၏။

ယင်းကို မြင်သောအခါ ဒါးရ်က ချက်ချင်း အလျှော့ပေးလိုက်ပြီး အလျင်အမြန်ပင် ရိုးရိုးသားသား ဖွင့်ဟဝန်ခံလိုက်ရသည်။ "အလုံအလောက် မတူးနိုင်ဘူးဆိုရင်... ဟဲဟဲ... ဒီည ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အဲဒီလူက အကျဥ်းထောင်ထဲက အများပိုင်ပစ္စည်းဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဖ-င်အချခံရတာက အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတစ်ခုပဲ... မင်း ဒီညကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ပါ့မလားဆိုတာတောင် ပြောရခက်တယ်..."

ဖန်ရွှမ်နှင့် ကွမ်ယုတို့လို ခရီးသွားများမှာ ယင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ ဤစည်းမျဥ်းက အလွန်တရာ ယုတ္တိမတန်လွန်းလှသဖြင့် ခေါင်းနပန်းကြီးသွားကြရသည်။

ကွမ်ယုက မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်၏။ "ထောင်စောင့်တွေက ဂရုမစိုက်ကြဘူးလား။ သူတို့က ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားပေးတာလား..."

ဒါးရ်က သူ၏ ရိုးအမှုကို လှောင်ပြောင်သည့်အလား ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "ထိန်းချုပ်ရမယ်... ဟုတ်လား။ အဲဒါက သူတို့ကိုယ်တိုင် တိတ်တဆိတ် သဘောတူထားတဲ့ စည်းမျဥ်းပဲ။ အားပေးတောင် အားပေးသေးတယ်..."

"ဒါက ငါတို့ကို အကြောက်တရားနဲ့ ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်အောင် ဖိအားပေးနိုင်သလို အသုံးမကျတဲ့ အကျဥ်းသားတစ်စုကိုလည်း သဘာဝကျကျပဲ ရှင်းလင်းပစ်နိုင်တယ်လေ။ ခဲတစ်လုံးတည်းနဲ့ ငှက်နှစ်ကောင် ပစ်တာပဲ..."

"မင်း သေတဲ့အထိ ကစားမခံချင်ဘူးဆိုရင်တော့ အရူးတစ်ယောက်လို သတ္တုတူးဖို့သာ ပြင်ထား။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်လည်း..."

သူက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းယဲ့အား တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ဘယ်သူမှ လာမထိရဲလောက်အောင် မင်းကိုယ်မင်း အစွမ်းထက်နေဖို့ပဲ။ အဲဒါက ကျောက်တုံးနက် ကြယ်တာရာနယ်မြေ အပြစ်ပေးခံတပ်ရဲ့ စည်းမျဥ်းပဲ... အားနည်းသူကို အားကြီးသူက အနိုင်ကျင့်တယ်ဆိုတာ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်ပါပဲ..."

အခန်း ၃၆၈ပြီး၏။