အခန်း ၃၆၉

Vol. 37 Ch. 369

အခန်း (၃၆၉) စွန့်ပစ်သတ္တုတွင်း

အာကာသယာဉ်ပျံကြီးက အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်ကာ တစ်နာရီခန့် ပျံသန်းပြီးနောက် အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းပြီး လူသူကင်းမဲ့နေသည့် သတ္တုတွင်းကြီးတစ်ခု၏ အစွန်အဖျား၌ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ယာဉ်၏ တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် စက်ရုပ်ထောင်စောင့်တစ်ရုပ်က အကျဥ်းသားများအားလုံးကို အမြန်ဆင်းကြရန် အေးစက်စက် အီလက်ထရောနစ်အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် မျက်စိတစ်ဆုံး ကျယ်ဝန်းလှသည့် သတ္တုတွင်းကြီးက သူတို့၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

အဆုံးအစမဲ့ ရှည်လျားနေသည့် တောင်တန်းကြီးများမှာ အစိမ်းရောင် သစ်ပင်တစ်ပင်မျှပင် မရှိဘဲ ပြောင်ရှင်းနေကာ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ အမည်းရောင်ကြီးဖြစ်နေ၏။

လေထဲတွင်မူ ဖုန်မှုန့်များနှင့်အတူ ကန့်နံ့သဲ့သဲ့လေးကို ရနေခဲ့သည်။

ထို့နောက် စက်ရုပ်ထောင်စောင့်များက အကျဥ်းသားတစ်ယောက်ချင်းစီအား ရိုးရှင်းသည့် ပေါက်တူးတစ်လက်စီ ဝေပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် သတ္တုတွင်းအပေါ်၌ ဝဲပျံနေသည့် စောင့်ကြည့်စက်လုံးများမှနေ၍ အေးစက်စက် စည်းမျဥ်းများကို လူတိုင်းကြားနိုင်ရန် ကြေညာလိုက်၏။

【 ညနေ ၅ နာရီမတိုင်မီ စုရပ်သို့ မဖြစ်မနေ ပြန်လာရမည်။ 】

【 တစ်ယောက်လျှင် ကြယ်တာရာအမြုတေကျောက် ၁၀၀ ကျင်တိတိ အပ်နှံရမည်။ 】

【 သတ္တုရိုင်းများကို ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် သိမ်းဆည်းထားခြင်းကို တင်းကြပ်စွာ တားမြစ်ထားသည်။ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်သူများကို ကြိမ်ဒဏ် သို့မဟုတ် တိုက်ပိတ်ခြင်းစသည့် ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်များ ချမှတ်မည်။ 】

ကျန်းယဲ့က ပေါက်တူးကို ယူလိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ ဒါးရ်ဆီသို့ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါးရ်က ကိရိယာများ ရရှိပြီးသည်နှင့် ယုန်တစ်ကောင်လို ဦးတည်ချက်တစ်ခုဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွား၏။ အခြားသော အတွေ့အကြုံရင့် အကျဥ်းသားအများစုကလည်း အလားတူပင် ကိုယ်စီ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီး သတ္တုရိုင်းအထွက်ကောင်းသည့် နယ်မြေများဆီသို့ သွားနေကြသည်မှာ သိသာလှသည်။

ကျိုးယွီဟွာက ကျန်းယဲ့အား အသံနှိမ့်၍ ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒါရိုက်တာကျန်း... သူတို့ကို ကြည့်ရတာ သတ္တုကောင်းကောင်းထွက်တဲ့ နေရာတွေကို သိနေကြပုံပဲ..."

ခုန်တယ်ကျွင်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ "သေချာတာပေါ့... ကိုယ့်အိမ်နောက်ဖေးလို ကျွမ်းနေကြတာ..."

ကျန်းယန်ကျွင်းက မေးလိုက်၏။ "ဒါရိုက်တာကျန်း... ကျွန်တော်တို့ကရော ဘယ်တစ်ခုကို သွားကြမလဲ..."

လူတိုင်းက ကိရိယာများ ရရှိပြီးသည်နှင့် အမိန့်တစ်ခုခုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်အလား သူတို့၏ မျက်လုံးများက ကျန်းယဲ့ထံသို့ ကျရောက်နေခဲ့ကြသည်။

ကျန်းယဲ့က စနစ်မှ ပေးထားသည့် မြေပုံကို ဖွင့်လိုက်ရာ သတ္တုရိုင်းများ၏ သိပ်သည်းဆကို ကိုယ်စားပြုသည့် အနီရောင်အစက်လေးများက မြေပုံတစ်ခုလုံးတွင် ပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူက အနီရောင်အစက်လေးများ ထူးထူးခြားခြား များပြားနေသည့် နေရာတစ်ခုကို အလျင်အမြန်ပင် ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုဦးတည်ချက်ဆီသို့ သွားနေသည့် အကျဥ်းသားမှာ အလွန်နည်းပါးနေခြင်းပင်။

ကျန်းယဲ့က ထိုဦးတည်ချက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ငါတို့ အဲဒီကို သွားကြမယ်..."

ကျန်းယန်ကျွင်းက ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒါရိုက်တာကျန်း... အဲဒီဘက်ကို သွားတဲ့လူ သိပ်မရှိပါလား။ သွားနေတဲ့လူ အများစုကလည်း သိပ်သန်မာပုံမရတဲ့ အိုမင်းမစွမ်းတွေ.... အားနည်းတဲ့သူတွေနဲ့ နာမကျန်းဖြစ်နေတဲ့ လူတွေချည်းပဲ..."

ကျန်းယဲ့က ပြုံးကာ "ငါ့ကိုယုံ... မင်းတို့ နောင်တရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ခရီးသွားငါးဆယ်က ကျန်းယဲ့အား အပြည့်အဝ ယုံကြည်ကြသဖြင့် မည်သည့်တွေဝေမှုမျှမရှိဘဲ သူ၏နောက်သို့ လိုက်ကာ မည်သူမျှ သွားချင်ဟန်မပေါ်သည့် တောင်တန်းများဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုက ဒါးရ်၊ လွေ့ရှီ၊ မီကာတိုနှင့် အခြားသော စိတ်ဝင်စားသူများစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အလိုအလျောက်ပင် ရရှိသွားစေလေသည်။

မီကာတိုက သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ "ဒီအရူးအုပ်စုက စွန့်ပစ်သတ္တုတွင်းနယ်မြေဆီကို ပြေးသွားကြတာလား။ ဟားဟား... ဒီနေ့ သူတို့ တာဝန်ကို ပြီးအောင်လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအခါကျရင်..."

သူက ထိုညတွင် ကျန်းယဲ့နှင့် အခြားလူများ ကြုံတွေ့ရမည့် သနားစရာကောင်းသော အဆုံးသတ်ကို ကြိုမြင်နေသည့်အလား သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သည့် ကျေနပ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာရသည်။

ဒီကောင်က တိုက်ရည်ခိုက်ရည် ကောင်းတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။

နံပါတ် ၁၅ အကျဥ်းထောင်ထဲမှာ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ...

သူက လူဆယ်ယောက်၊ အယောက်တစ်ရာ ဒါမှမဟုတ် တစ်ထောင်လောက်ကို ယှဉ်တိုက်နိုင်လို့လား။

မီကာတို၏ လှောင်ပြောင်ဝမ်းသာနေမှုနှင့် မတူဘဲ ဒါးရ်က မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းလိုက်ကာ စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်လိုက်၏။

'ဘာလို့ သူတို့က အဲဒီဘက်ကို သွားကြတာလဲ...'

'တခြားလူတွေနဲ့ အလုအယက် မဖြစ်ချင်လို့ ရှောင်သွားတယ်ဆိုရင်တောင် သူတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေနဲ့ဆို အဲဒီလို လုပ်စရာမှ မလိုတာ..'

'အဲဒီဘက်မှာ ကြယ်တာရာအမြုတေကျောက် ထွက်နှုန်းက အရမ်းနည်းတယ်ဆိုတာ သူတို့ မသိကြဘူးလား..'

အာကာသယာဉ်ပေါ်တွင် ကျန်းယဲ့နှင့် အခြားလူများက ကြယ်တာရာအမြုတေကျောက်အကြောင်း ဘာမှမသိခဲ့ကြသည်ကို တွေးမိသောအခါ ဒါးရ်က သူတို့ တကယ်ပဲ မသိတာများလားဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ အကြည့်မျိုးစုံကို လျစ်လျူရှုကာ ကျန်းယဲ့နှင့် သူ့အဖွဲ့က ပြတ်သားသည့် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုဖြင့် လူအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်သွားကြလေသည်။

သူတို့နှင့် တစ်လမ်းတည်း သွားနေသူများမှာ အကျဥ်းထောင်၏ အနိမ့်ကျဆုံး အဆင့်မှဖြစ်ဟန်တူသည့် ဖြူဖျော့ဖျော့မျက်နှာနှင့် ဒဏ်ရာရနေသော အကျဥ်းသားများသာ ဖြစ်၏။

ကျန်းယဲ့နှင့် သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် အရှိန်အဝါကို မြင်သည့်အခါ ထိုအကျဥ်းသားများက ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် လမ်းဖယ်ပေးကြပြီး မည်သည့် ပဋိပက္ခကိုမျှ မဖန်တီးရဲကြချေ။

ကျန်းယဲ့တို့အဖွဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက် အနောက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အဆင့်နိမ့်အကျဥ်းသားများက သူတို့ ထွက်သွားရာလမ်းကို ဝမ်းနည်းဖွယ် မျက်နှာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

အကျဥ်းသားအိုကြီး တစ်ယောက်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "ဟူး... အဲဒီဘက်မှာက သတ္တုထွက်တာ နည်းနေပါပြီဆိုမှ အခုသူတို့အုပ်စုကြီးပါ သွားလိုက်တော့ ဒီနေ့ ငါတို့ ဟင်းရည်တစ်ခွက်တောင် သောက်ရဖို့ မလွယ်တော့ဘူး..."

အခြားတစ်ယောက်ကလည်း မတတ်နိုင်သည့် လေသံဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ သူတို့က လူအင်အားလည်း များတယ်... အင်အားလည်း ကြီးတယ်လေ။ သူတို့ကို သွားရှုပ်ဖို့ ငါတို့မှ မတတ်နိုင်တာ..."

လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျကာ သက်ပြင်းချနေကြ၏။

ကျန်းယဲ့နှင့် သူ့အဖွဲ့က ထိုအုပ်စုကို အလျင်အမြန်ပင် အနောက်၌ အဝေးကြီးချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူက အတော်လေး သီးခြားဖြစ်နေသည့် အမည်းရောင်တောင်တစ်လုံးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ဘယ်ညာ သေချာစွာအကဲခတ်လိုက်ကာ ကျောက်တုံးများ၏ မျက်နှာပြင်ကိုပင် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အထူးသဖြင့် အမည်းရောင်ရင့်ပြီး မာကျောကာ ပြောင်ရှင်းနေသည့် တောင်တစ်လုံးကို လက်ညှိုးထိုးကာ "ဒါပဲ..." ဟု ပြောလိုက်၏။

တောင်အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ တောင်တစ်ခုလုံးတွင် ပုရွက်ဆိတ်တွင်းများကဲ့သို့ မရေမတွက်နိုင်သော သတ္တုတွင်းပေါက်များ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တွင်းပေါက်တစ်ခုချင်းစီတိုင်းက အဆုံးကို မခန့်မှန်းနိုင်အောင် နက်ရှိုင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် လေထုကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

ခရီးသွားများမှာ မရေမတွက်နိုင်သော တွင်းပေါက်များကို မြင်ပြီး တွေဝေသွားကြ၏။

ယန်ကျွင်းကျဲက မေးလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာကျန်း... တွင်းပေါက်တွေ ဒီလောက်များတာ... ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တစ်ခုထဲကို ဝင်ကြမလဲ..."

ကျန်းယဲ့က စနစ်မြေပုံကို ပြန်ဖွင့်ကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက် အတော်လေး ကွယ်ဝှက်နေပြီး ဝင်ပေါက်ငယ်သည့် သတ္တုတွင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"လာ... ဒီထဲကနေ ဝင်ကြမယ်..."

သူက ဦးဆောင်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွား၏။

လူအုပ်ကြီးကလည်း သူ့နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာကြသည်။

သတ္တုတွင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူတို့၏ ပေါက်တူးများပေါ်ရှိ အလိုအလျောက် ချိန်ညှိပေးသည့် အလင်းရောင်များက လင်းလက်လာခဲ့သည်။

၎င်းတို့က ရွေ့လျားနိုင်သည့် မီးသီးလေးများကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး လူများအောက်မှ လမ်းလျှောက်သွားသည်နှင့်အမျှ လိုက်လံရွေ့လျားပေးကာ လူကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်ရန် လုံးဝ မလိုအပ်ချေ။ ၎င်းတို့က အလွန်တရာ အဆင့်မြင့်ပြီး အဆင်ပြေလှ၏။

ဒီအရာကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းက ကိုယ့်ခေါင်းပေါ်မှာ သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူတဲ့ စမတ်မီးသီးလေးတစ်လုံးကို ချိတ်ဆွဲထားရသလိုပင်။

သတ္တုတွင်း လိုဏ်ခေါင်းများက ကွေ့ကောက်နေပြီး လေထုကလည်း စိုစွတ်ကာ အေးစက်နေ၏။

သူတို့ အထဲရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် အနောက်မှ အကျဥ်းသားအဖွဲ့ အနည်းငယ် ထပ်မံရောက်ရှိလာကြပြန်သည်။ ထိုအကျဥ်းသားများက ပိုမိုအတွေ့အကြုံရှိသည်မှာ သိသာလှပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီက သူတို့နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သည့် သတ္တုတွင်း လိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုဆီသို့ တိုးဝင်သွားကြကာ အမှောင်ထုထဲ၌ အလျင်အမြန်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ကျန်းယဲ့က သူ့အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ သတ္တုတွင်းထဲ၌ ဝင်္ကပါကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးနေသည့် လမ်းခွဲများစွာကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီးနောက် ကျောက်တံတိုင်းတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်၏။

ထို့နောက် ကျန်းယဲ့က လှည့်ကာ လူတိုင်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ကဲ... ဒီနေ့တော့ ဒီနေရာကနေ စတူးကြတာပေါ့..."

လူတိုင်းက အကျဥ်းထောင်မှ ဝေပေးထားသည့် ပေါက်တူးများကို ထုတ်ကာ တူးရန် ပြင်ဆင်နေချိန်၌ ကျန်းယဲ့က သူတို့ကို တားရန် လက်မြှောက်လိုက်ပြန်သည်။ "မတူးခင်... မင်းတို့ကို ကိရိယာအသစ်တစ်ခု ပေးမယ်..."

သူ စကားပြောနေစဥ်မှာပင် လှပသေသပ်စွာ ဖန်တီးထားသည့် ပေါက်တူးတစ်လက်က သူ၏ လက်ထဲ၌ လေဟာနယ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ယင်း၏ ကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံးက အမည်းရောင် သတ္တုရောင်ဖြင့် တလက်လက်တောက်ပနေပြီး ပေါက်တူး၏ ခေါင်းပိုင်းတွင် သိမ်မွေ့သည့် မှော်စာလုံးများကို ရေးထွင်းထားပုံရလေသည်။

"ဒါက ငါ့ဆိုင်လေးမှာ ရောင်းတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်မြင့် သတ္တုတူးပေါက်တူးပဲ။ အကျဥ်းထောင်က ဝေပေးထားတဲ့ဟာတွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်။ သတ္တုတူးတဲ့နေရာမှာ ပိုမြန်ပြီး အားစိုက်ရတာလည်း သက်သာတယ်။ မင်းတို့ ဝယ်ချင်ကြလား..." ကျန်းယဲ့က ပြုံးကာ မေးလိုက်၏။

ဒါက မေးစရာလိုသေးလို့လား.....

လူတိုင်းက တက်ကြွစွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး ကျန်းယဲ့ထံမှ ပေါက်တူးအသစ်များကို ဝယ်ယူလိုက်ကြသည်။

လူတိုင်း ပစ္စည်းအသစ်များ ပြောင်းလဲတပ်ဆင်ပြီးသွားသည့်အခါ ကျန်းယဲ့က နောက်ထပ် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကြေညာချက်တစ်ခုကို ချပြလိုက်၏။ "ဒီနေ့ အားလုံး ပိုတူးလို့ရတယ်။ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ၁၀၀ ကျင်ထက် ပိုသွားရင်လည်း စိတ်မပူနဲ့။ ပိုနေတဲ့ သတ္တုရိုင်းတွေကို ငါ့ဆီ အပ်ထားခဲ့လို့ရတယ်... မင်းတို့အတွက် ငါ ပြန်သယ်သွားပေးမယ်..."

ယင်းကို ကြားသည်နှင့် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားကြရသည်။

ဒီကြယ်တာရာခရီးစဥ်မှာ သူတို့က ထောင်ထဲရောက်ပြီး ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မရဘဲ ပြီးသွားလိမ့်မည်ဟု အစက ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြတာ မဟုတ်ပါလော။

ယခု၌ မထင်မှတ်ထားဘဲ အခြေအနေက ကောင်းမွန်တဲ့ဘက်ကို ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။

ဒါရိုက်တာကျန်းက သူတို့ကို ဒေသထွက်ကုန်တွေ အိမ်ပြန်သယ်သွားနိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်သည်မဟုတ်လော။

ယင်းက လူတိုင်း၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို အပြည့်အဝ တောက်လောင်သွားစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီ နေရာယူလိုက်ကြပြီး အသစ်စက်စက် စွမ်းဆောင်ရည်မြင့် ပေါက်တူးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ မာကျောလှသည့် ကျောက်နံရံများကို စတင်ထုခွဲကြလေတော့သည်။

နောက်ခဏ၌ သတ္တုတူးသည့် ချွင်... ချွင်...အသံများက နက်ရှိုင်းလှသည့် သတ္တုတွင်း လိုဏ်ခေါင်းထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်ကာ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

အခန်း ၃၆၉ပြီး၏။