အခန်း ၄၄

Ch-44

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်ရှေ့တွင် ကျောက်တုံးများ ပုံထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရကာကျောက်တုံးများမှာ အုတ်ခဲကြီးများကဲ့သို့ စီထား၏။ ဒုတိယအဒေါ်ကုသည် ပဝါဖြင့်ယပ်ခတ်ရင်း ချွေးသုတ်နေစဉ် လင်းယွဲ့ကိုမြင်လျှင် ကယ်တင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ပြောလာသည်။

"လင်းယွဲ့ နောက်ဆုံးတော့ရောက်လာပြီ၊ ဒီကုန်ပစ္စည်းတွေအတွက် ပိုက်ဆံရှင်းပေးဖို့ လိုတယ်"

"အော် ဟုတ်ကဲ့၊ ဘယ်လောက်ကျလဲ"

လင်းယွဲ့က ရင်ဘတ်ထဲမှငွေအိတ်ကို အမြန်ထုတ်လိုက်သည်။ ကျောက်ရောင်းသူကို ငွေသုံးတေးပေးချေပြီးနောက် လင်းယွဲ့က ဒုတိယအဒေါ်ကုကို အမြန် ပြောလိုက်၏။

"အဒေါ်ရေ၊ အထဲဝင်ပြီး ခဏထိုင်ပါဦး၊ ဒီနေ့အရမ်းပူလို့ အနားယူပြီးမှပြန်ပါ"

"အေးအေး"

ဒုတိယအဒေါ်ကုသည် အားမနာတမ်းပင် လင်းယွဲ့အခန်းထဲသို့ဝင်ကာ ကုလားထိုင်တွင် ချက်ချင်းထိုင်လိုက်ရာ လင်းယွဲ့သည် ရေအိုးထဲမှ ရေအေးတစ်ပန်းကန်ခပ်ပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အဒေါ် ဒါလေးသောက်ပါဦး"

ဒုတိယအဒေါ်ကုသည် တစ်ကျိုက်တည်းသောက်လိုက်ပြီးမှ အသက်ရှူနိုင်တော့သည်။ သူမသည် သစ်သားချောင်းသုံးချောင်းဖြင့် ထောက်ပံ့ထားပြီး ကြိုးဖြင့်ဆွဲထားသည့် လင်းယွဲ့၏ သံအိုးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

လင်းယွဲ့က သံအိုးကိုအသုံးပြုနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထောင့်တွင်လည်း နောက်ထပ်သံအိုးတစ်လုံးရှိနေသေးသည်။

"မေ့ဇီ၊ နင် လျံဖန်းတွေဆက်လုပ်နေတာ တွေ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီရက်ပိုင်း ရွာထဲမှာ မရောင်းတာလဲ"

"တခြားနေရာမှာ ဆိုင်ဖွင့်ထားလို့ပါ"

"ဒါဆို နောင်ကျရင် ငါတို့ရွာမှာ ဆက်ရောင်းဦးမှာလား"

"မရောင်းဖြစ်တော့ဘူးထင်တယ်"

လင်းယွဲ့ ပြုံး၍ပြောလိုက်သည်။

"ပင်ပန်းလွန်းလို့ပါ"

ဒုတိယအဒေါ်ကု၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီးနောက် အားနာဟန်ဖြင့် မေးလာသည်။

"မေ့ဇီ၊ အဲဒီလျံဖန်းက လုပ်ရခက်လား၊ ငါရော အလုပ်သင်အနေနဲ့ သင်ယူလို့ရနိုင်မလား"

*ဟမ်*

လင်းယွဲ့သည် ဒုတိယအဒေါ်ကုကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမမျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး ပြောပြလိုက်သည်။

"အဒေါ် အလကားမသင်ပါဘူး၊ လုပ်အားခပဲ ပေးပေး ဒါမှမဟုတ် အလုပ်သင်အနေနဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ပဲ အလုပ်လုပ်ပေးရပေးရ အဒေါ်လုပ်နိုင်တယ်၊ ဘဝက အရမ်းခက်ခဲလွန်းလို့ စားဝတ်နေရေးအတွက် လမ်းတစ်ခုရှာချင်တာပါ"

ကုမိသားစု၏သားလေးယောက်တွင် သူမမိသားစုမှာ အဆိုးရွားဆုံးဖြစ်ရာ ဒုတိယအဒေါ်ကု စိုးရိမ်နေမိသည်။ အထူးသဖြင့် သူမမိဘအိမ်သို့ ဆန်တွေ ပြန်သယ်သွားပြီးနောက် သားသုံးယောက်၏မကျေနပ်သောအကြည့်များကို မြင်ရသောအခါ သူမရင်ထဲတွင် နာကျင်ရ၏။ သို့သော် ဆန်မပေးလျှင်လည်း သူမမိဘများမှာ မောင်ဖြစ်သူကြောင့် ငတ်သေလိမ့်မည်။ သူမသည် မိသားစုဘဝလေး ပိုကောင်းလာစေရန် ငွေရှာချင်နေသည်။

"ရနိုင်မလား"

ဒုတိယအဒေါ်ကုသည် လင်းယွဲ့ကို တောင်းပန်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေ၏။ လင်းယွဲ့ စဉ်းစားလိုက်ရာ လျံဖန်းလုပ်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် အလွန်ရိုးရှင်း၏။ အချိုးအစားသာ မှန်ပါက ကျန်သည်မှာ အလေ့အကျင့်သာ ဖြစ်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ကုန်ကြမ်းဖြစ်၏။

‘ဒုတိယအဒေါ်ကုကို လျံဖန်းလုပ်နည်း သင်ပေးလိုက်လျှင်တောင် ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ပဲမှုန့်တွေကို ဘယ်ကရမှာလဲ၊ သူမက ပဲမှုန့်တွေကို အမြဲတမ်းပေးနေလျှင် ဒုတိယအဒေါ်ကုက သူမကို မှော်ဆန်တဲ့သူလို့ထင်ပြီး ဖမ်းဆီးဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်’

သို့သော် လင်းယွဲ့ ရုတ်တရက် အလွန်ကောင်းသောနည်းလမ်းတစ်ခုကို တွေးမိလိုက်ရာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုလုပ်ရင်ရော မနက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မက လျံဖန်းတွေလုပ်ပေးမယ်၊ အဒေါ်က လာယူလိုက်လေ၊ ကျွန်မက လျံဖန်းတစ်တုံးကို နှစ်ပြားနဲ့ရောင်းတာ၊ အဒေါ့်ကို တစ်ပြားနဲ့ ပေးမယ်၊ တစ်ရက်ကို ရွာပေါင်းစုံမှာ လျံဖန်းအတုံး ၂၀လောက် ရောင်းနိုင်တယ်၊ ဆိုလိုတာက အဒေါ် တစ်ရက်ကို ကြေးပြား ၂၀ကျော်ရနိုင်တယ်"

ဤသို့ဆိုလျှင် ဒုတိယအဒေါ်ကုမှာ ဖြန့်ချိသူတစ်ယောက်ဖြစ်လာမည်။ သို့သော် ဈေးကွက်ကို လင်းယွဲ့က အခြေခံကောင်းချပေးပြီးသား ဖြစ်သည်။

"မေ့ဇီ အကယ်၍မရောင်းရရင်ရော"

ဒုတိယအဒေါ်ကုမျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ရှိနေသည်။

"အဒေါ်က ၁၀တုံးလောက်ပဲ အရင်ယူသွားပါ၊ နောက်တစ်ခါ ယုံကြည်မှုရှိလာရင် ပိုယူပေါ့"

လင်းယွဲ့ပြောလိုက်သည်။

"အနီးနားကရွာတွေကို လှည့်ရောင်းလိုက်၊ ဒီနေ့ ဒီရွာမှာ ရောင်း၊ မနက်ဖြန် တခြားရွာကို ပြောင်းရောင်းပေါ့"

ဒုတိယအဒေါ်ကု စိတ်အနည်းငယ်ပိုသက်သာသွားသည်။ သူမသည် ပေါင်ပေါ်ရှိလက်များကိုပွတ်သပ်ရင်း ချီးကျုးလိုက်သည်။

"မေ့ဇီ နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တော်ရတာလဲ၊ ဘာလုပ်လုပ် အောင်မြင်နေတာပဲ၊ တကယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိတယ်"

"ပိုက်ဆံလိုချင်လို့ပါပဲ"

လင်းယွဲ့ ခေါင်းကိုကုတ်လိုက်မိသည်။

"ပိုက်ဆံလိုလာရင် ဘာမဆိုဖြစ်မြောက်အောင် လုပ်လို့ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက စီးပွားရေးလုပ်ရတာကို တကယ်ပျော်တယ်၊ အလုပ်ဖြစ်မြောက်တယ်လို့ ခံစားရတယ်၊ လူတွေနဲ့လည်း အများကြီး တွေ့ရတယ်၊ ပိုက်ဆံရတဲ့အခါ အရမ်းခံစားချက်ကောင်းတယ်"

"အော် နင် ပြောတာမှန်လိုက်တာ"

ဒုတိယအဒေါ်ကု စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။

ကြေးပြား ၁၀ပြားပဲ ရင်းရမှာလေ သူမမှာ ရှိတာပဲ။ မနက်ဖြန် ဘယ်လိုပဲ ရောင်းရောင်း ရှုံးစရာမရှိဘူး။

"မေ့ဇီ နင်ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်မယ်၊ မနက်ဖြန် ၁၀ တုံးအရင်ယူမယ်"

"ကောင်းပြီ"

ဒုတိယအဒေါ်ကု စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကိုမြင်တော့ လင်းယွဲ့က သူမကျောကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"အဒေါ် စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မဒီရွာနားက ရွာတွေမှာ ရောင်းဖူးတယ်၊ သူတို့က လျံဖန်းကို သိပြီးသားပါ၊ ဒီနေ့တောင် အများကြီး မေးကြသေးတယ်၊ မခက်ခဲပါဘူး"

"အဒေါ် နင့်ကိုယုံတယ်"

ဒုတိယအဒေါ်ကုသည် ငွေအိတ်ထဲမှ ကြေးပြား ၁၀ပြားထုတ်ကာ လင်းယွဲ့ကို ပေးလိုက်၏။

"မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် လာယူမယ်"

"မနက် ၇ နာရီလောက်ဆိုရပါပြီ"

လင်းယွဲ့က ငွေကိုလက်ခံလိုက်သည်။ ဤနည်းလမ်းဖြင့် သူမလျံဖန်းပိုလုပ်ရုံဖြင့် ပင်ပန်းမှုသက်သာပြီး ပိုက်ဆံပိုရမည်ဖြစ်၏။ ဒုတိယအဒေါ်ကုပြန်သွားပြီး မကြာမီ ကုတန်အိမ်ပြန်ရောက်လာသည်။ လင်းယွဲ့က သူ့ခါးမှာချိတ်ထားသောမုန့်အိတ်လေး ဗလာဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဝက်ဆီဖတ်ကြော်တွေကို မြန်မြန်စားလိုက်တာလား"

သူမသည် မနေ့ကဝက်ဆီဖတ်ကြော်အိတ်ကိုအပြည့် ထည့်ပေးလိုက်သော်လည်း ယနေ့ကုန်သွားပြီဖြစ်ရာ ကုတန်က ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"သူငယ်ချင်းတွေကို ပေးလိုက်တာ"

"အော် နင်သူငယ်ချင်းတွေ ရနေပြီလား"

လင်းယွဲ့ သူ့ပခုံးကိုပုတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းတာပေါ့၊ ဘာလို့ ခေါင်းငုံ့ထားတာလဲ"

"ဝက်ဆီဖတ်ကြော်တွေ ဒီလောက်မြန်မြန်ကုန်သွားမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

"ဟေး"

လင်းယွဲ့က စကားအဖြစ်မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကုတန် ဒီလောက်ထိစိတ်ခံစားမှုပြင်းထန်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားမိပေ။

"တစ်နေ့တည်းနဲ့ကုန်သွားမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ၊ ဝက်ဆီဖတ်ကြော်က အဆီတွေများတော့ အများကြီးစားရင် ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူး၊ သူငယ်ချင်းတွေကိုပေးတာ ကောင်းပါတယ်၊ ဝေမျှမှ သူငယ်ချင်းဖြစ်လာမှာပေါ့"

လင်းယွဲ့က သံအိုးကိုလက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ကြည့်ဦး၊ ဒီနေ့ ဝက်ဆီဖတ်ကြော်တွေ အများကြီးထပ်ရဦးမှာ"

ကုတန်က သံအိုးကိုကြည့်လိုက်ရာ အိုးထဲတွင် ဝက်ဆီများကျိုနေပြီး စားပွဲပေါ်တွင် အသားများကိုလှီးဖြတ်နေသည်။

"ဒါဆို ကျွန်တော်ထပ်ယူလို့ရမလား၊ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေက ဝက်ဆီဖတ်ကြော် အရမ်းအရသာရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်"

"ရတာပေါ့"

ကုတန်က ဝမ်းသာသောမျက်နှာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ အမှန်တော့ သူပိစိလေး လိမ်ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။ ထိုလူတွေက သူ့သူငယ်ချင်းအစစ်မဟုတ်ပေ။ သူသည် သင်ခန်းစာကို အမီမလိုက်နိုင်သဖြင့် စာလုံးတွေ အများကြီးမသိသေးသည့်အပြင် ဆရာကလည်း သူ့ကို သင်ပေးရန် အချိန်မရှိပေ။ သူ အကူအညီတောင်းသည့်အခါတိုင်း လူတိုင်းက လျစ်လျူရှုကြ၏။ ကုတန်သည် အရင်တစ်ခါ ဝက်ဆီဖတ်ကြော်ကိုသုံး၍ သူတစ်ပါးကို ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပေါင်းသင်ခိုင်းခဲ့သည်ကိုသတိရကာ အကြံကောင်းတစ်ခု ရလိုက်သည်။ ဤဝက်ဆီဖတ်ကြော်မှာ အခြားသူများအတွက် သာမန်ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ကုရှန်းလင်း၏အုပ်စုအတွက်မူ မတူပေ။ အကြောင်းမှာ ကုရှန်းလင်းက သူတို့ကိုတို့ဟူးတစ်တုံးပေးဖူးသဖြင့် သူတို့က အလွန်ကျေးဇူးတင်နေကြ၏။ ထို့ပြင် ဤအုပ်စုထဲမှလူများမှာ စာသင်ရာတွင် အကြိုးစားဆုံးသူများဖြစ်သည်။ နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် ကုတန်သည် ကုရှန်းလင်းအိမ်သာသွားနေစဉ် ထိုအုပ်စုထဲမှ အဆင်းရဲဆုံးနှင့် အနုံချာဆုံးသူဆီသို့ လျှောက်သွားကာ မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ကိုစာဖတ်တာ သင်ပေးမလား"

ထိုသူမှာ ငြင်းဆန်လိုသော်လည်း ကုတန်က ဝက်ဆီဖတ်ကြော်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"ထမင်းစားချိန်မှာပဲ သင်ပေးပါ၊ မင်း အချိန်မကုန်စေရဘူး၊ စာကြောင်းတိုင်းအတွက် ဝက်ဆီဖတ်ကြော်တစ်တုံးပေးမယ်"

ထိုသူမှာ တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်း မနေတော့ပေ။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ့နာမည်က ကျောက်ထျန်း၊ လျန်တောက်လို့ ခေါ်လို့ရတယ်"

သူကပြောပြကာ ကုတန်အနားတွင်ထိုင်ပြီး အလောတကြီးပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လာ၊ စားချိန်မတိုင်ခင် စာတစ်ကြောင်းသင်ပေးမယ်"

ကုရှန်းလင်းပြန်ရောက်လာပြီး ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်တော့ ဒေါသတကြီးဖြင့် လျန်တောက်ထံ လျှောက်သွားကာ မောက်မောက်မာမာဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာလဲ ဒီနေ့ တို့ဟူးမစားချင်ဘူးလား"

တို့ဟူးက ဝက်ဆီဖတ်ကြော်လောက် ဘယ်လိုလုပ် အရသာရှိမလဲ။ လျန်တောက်မှာ မိတ်ပျက်မခံလိုသလို ဝက်ဆီဖတ်ကြော်ကိုလည်း လက်မလွှတ်နိုင်သဖြင့် အားနာပါးနာပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"တော်ပြီ မစားတော့ပါဘူး၊ တခြားသူတွေကိုပဲ ပိုပေးလိုက်ပါ"

"လျန်တောက်"

ကုရှန်းလင်းက လျန်တောက်ကို အတင်းဆွဲခေါ်ရန် ကြိုးစားသည်။

"ရှန်းလင်း ငါ တကယ်တိုးတက်ချင်တာပါ"

လျန်တောက်က သူ့လက်ကိုခါလိုက်သည်။

"ငါစာသင်ပြီး သူနဲ့အတူတိုးတက်ချင်တယ်"

ကုတန်က ကုရှန်းလင်းကိုကြည့်ပြီး အေးဆေးပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းကလူတွေကို အတင်းဆွဲခေါ်ပြီး အုပ်စုဖွဲ့ထားတာလား"

ကုရှန်းလင်းမှာ ရှက်ရွံ့သွားပြီးအော်ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ၊ လျန်တောက် ငါ့တို့ဟူးကို နောက်တစ်ခါ ထပ်စားဖို့မတွေးနဲ့တော့"

ထိုသို့ပြောလိုက်ကာ သူ့အုပ်စုကို လျန်တောက်နှင့် မပေါင်းတော့ရန် ကြေညာလိုက်သည်။ သူတို့က ခေါင်းသာငြိမ့်ပြလိုက်ကြ၏။