အခန်း (၅၆၃-၅၆၄)

အခန်း ၅၆၃ - အရိပ်အယောင်မကျန်ရစ်စေဘဲ ထွက်ခွာခြင်းနှင့် ဆရာတူအစ်မယဲ့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှု

"ဪ... ဒီလိုကိုး။ ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တာ ဒီတာအိုမိတ်ဆွေချန်ပဲ"

ချီခွန်းဂိုဏ်း၏ အခြားတပည့်နှစ်ဦး သတိပြန်လည်လာပြီးနောက် ကောင်မလေးက သူတို့ကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သောအခါ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးသည် ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို သဘောပေါက်သွားလေတော့သည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း လုချင်းသည် လက်ရှိတွင် 'ချန်ချင်း' ဟူသော နာမည်ဝှက်ကို အသုံးပြုနေကြောင်းကိုလည်း သူတို့ သိရှိသွားခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးနှင့် အခြားတပည့်နှစ်ဦးတို့က လုချင်းအား ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လေးနက်စွာ အရိုအသေပေးလိုက်ကြလေ၏။

"အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးအတွက် အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုမိတ်ဆွေ။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားသာ ဝင်မပါခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့တွေ လီမော့ထျန်းရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ငရဲပြည်က သေမင်းဆီကို ရောက်တောင်သွားလောက်ပြီ"

"အဲ့ဒီလောက်ထိ ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူးဗျ။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်နှလုံးသားအပေါ် ရိုးသားရမယ်၊ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေ လုပ်ပြီး ကုသိုလ်တွေ စုဆောင်းရမယ်လို့ ကျွန်တော့်ဆရာက အမြဲသွန်သင်ထားပါတယ်ဗျ။ ကျွန်တော်က လမ်းကြုံလို့ ဝင်ကူညီပေးရုံပါပဲ" လုချင်းက ညင်သာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေရဲ့ ဆရာ့သွန်သင်ချက်တွေက တကယ့်ကို မွန်မြတ်လှပါတယ်ဗျာ။ ဘယ်လိုအဆင့်မြင့် ပညာရှင်ကြီးပါလိမ့်ဆိုတာ မေးခွင့်ပြုပါဦး"

"တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒီခရီးကို စထွက်လာတုန်းက ဆရာက သူ့နာမည်ကို လွယ်လွယ်နဲ့ မပြောပြဖို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ်နဲ့ ညွှန်ကြားထားလို့ပါဗျ"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးနှင့် အခြားသူများက အံ့အားသင့်မသွားခဲ့ပေ။ ဂိုဏ်းကြီးများ သို့မဟုတ် မျိုးနွယ်စုကြီးများမှ တပည့်များသည် ခရီးသွားလာနေစဉ်အတွင်း သူတို့၏ သက်သေခံအထောက်အထားများကို ဖုံးကွယ်ထားလေ့ရှိသည်မှာ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေ၏။

သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ခရီးသွားလာနေစဉ်အတွင်း ချီခွန်းဂိုဏ်း၏ တပည့်များဖြစ်ကြောင်းကို ရှားရှားပါးပါးသာ ထုတ်ဖော်လေ့ရှိသည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော်လည်း ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာလောကကြီးထဲရှိ မည်သည့်အစွမ်းထက်ဂိုဏ်းက လုချင်းနှင့် သက်ဆိုင်နိုင်ကြောင်း၊ မည်သို့သော ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ကြောင်းကိုတော့ သူတို့တွေ တိတ်တဆိတ် မခန့်မှန်းဘဲ မနေနိုင်ကြချေ။

"အခု ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေလည်း လုံးလုံးပျောက်သွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း ထွက်သွားဖို့ အချိန်တန်ပြီ" သူတို့ ခန့်မှန်း၍ မပြီးသေးခင်မှာပင် လုချင်းက ရုတ်တရက် စကားပြောလာလေ၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေချန်... သွားတော့မလို့လား" ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးမှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး ကောင်မလေးမှာလည်း သိသိသာသာ မှင်သက်သွားလေသည်။

"ဟုတ်တယ်။ ကျွန်တော်က အတည်တကျမရှိဘဲ တစ်နေရာကနေ တစ်နေရာကို ခရီးသွားနေတာလေ။ ခင်ဗျားတို့နဲ့ တွေ့ရတာကလည်း တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုသက်သက်ပါပဲဗျ။ အခု ခင်ဗျားတို့ ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်သွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ ထွက်သွားလို့ရပြီပေါ့။ ဒါဆို ဒီမှာပဲ လမ်းခွဲကြတာပေါ့ဗျာ"

"ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုအဆုံးသတ်ခွင့်ပေးလို့ရမှာလဲ။ တာအိုမိတ်ဆွေချန်က ကျွန်မတို့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာလေ။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ကျေးဇူးကို အနည်းအကျဉ်းလေးတောင် ပြန်မဆပ်ဘဲနဲ့ ဘယ်နေနိုင်ပါ့မလဲ" ယဲ့မျိုးရိုးနာမည်ရှိသော မိန်းမပျိုက အလျင်စလို ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဆုံတွေ့ရတာကိုက ကံကြမ္မာတစ်ခုပါပဲ။ ဒါက အကူအညီသေးသေးလေးတစ်ခုပါ။ အဲ့ဒီလောက်ကြီး စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူးဗျ" လုချင်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးကန်းတာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လမ်းစဉ်မဟုတ်ဘူးလေ။ အသက်ကယ်ကျေးဇူးက ကောင်းကင်ထက်တောင် ပိုလေးလံပါတယ်ဗျ။ တကယ်လို့ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ဘာမှမပေးဘဲ ခင်ဗျားကို ထွက်သွားခွင့်ပေးလိုက်ရင် ပြန်ရောက်တဲ့အခါကျ ဆရာက ကျွန်တော်တို့ကို သေချာပေါက် အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်ဗျ" ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးက အတင်းအကျပ် ပြောဆိုလေ၏။

သူတို့ မည်မျှအလေးအနက်ထားနေကြောင်းကို မြင်သောအခါ လုချင်းက ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့လိုဆိုရင်လည်း... ကျွန်တော့်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတချို့လောက် မပေးချင်ဘူးလား"

...

ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးနှင့် အခြားသူများမှာ ရုတ်တရက် စကားအပြောင်းအလဲကြောင့် ခဏမျှ ဆွံ့အသွားကြလေသည်။

"ဒီလိုပါ..." သူတို့၏ တွေဝေမှုများကို မြင်သောအခါ လုချင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ဆရာက သမားတော်တစ်ယောက်လေ။ သမားတော်တစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားမျိုး ထားဖို့ ကျွန်တော့်ကို မကြာခဏ သွန်သင်လေ့ရှိတယ်။ ခုနက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးတုန်းက အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်လုံး သုံးလိုက်ရတယ်။ ခင်ဗျားတို့ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကုသမှုစရိတ်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတချို့လောက် ပေးလိုက်ပါ"

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ တွေဝေပြီး အနည်းငယ် ရယ်မောချင်နေသောအကြည့်များအောက်တွင် လုချင်းက သူတို့ထံမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအနည်းငယ်ကို လက်ခံလိုက်လေတော့သည်။ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူက ပြောလိုက်၏။ "မိတ်ဆွေတို့... တစ်နေ့နေ့ကျရင် ကျွန်တော်တို့ ထပ်ဆုံကြဦးမှာပါ။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို သွားခွင့်ပြုပါဦး"

ထို့နောက် သူသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားလေတော့သည်။ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးနှင့် အခြားသူများက နေရာတွင်ပင် ကျန်ရစ်နေခဲ့ပြီး သူထွက်သွားရာ လမ်းကြောင်းကို ငေးမောကြည့်နေကြလေ၏။ အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အတန်ကြာမှသာ သူတို့ သတိပြန်လည်လာကြတော့သည်။

"ဒီတာအိုမိတ်ဆွေချန်က တကယ့်ကို လေလိုပဲ လာချင်လာ သွားချင်သွားတာပဲ။ အဲ့လို ပေါ့ပါးလွတ်လပ်ပြီး တင့်တယ်တဲ့ပုံစံက... ငါတို့ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်သင့်တဲ့ပုံစံပဲ" ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးက တမ်းတမ်းတတဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အခြားသူများကလည်း ရင်ထဲမှ သဘောတူညီစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြလေ၏။ သူတို့သည် လုချင်းနှင့် အချိန်ခဏလေးသာ အတူရှိခဲ့ရသော်လည်း သူက သူတို့အပေါ် နက်ရှိုင်းသော စွဲမှတ်မှုတစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီးနှင့်ပြီပင်။

"အစ်ကိုကြီးချန်က ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန်ထွက်သွားရတာလဲ..." ကောင်မလေးမှာ သိသိသာသာကို စိတ်ပျက်နေပုံပေါ်ပြီး သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

သူမကို ထိုသို့မြင်လိုက်ရသည့်အခါ၌ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်လေ၏။ "ငါတို့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ညီမလေးကျင်းက တစ်ယောက်ယောက်ကိုတော့ သဘောကျသွားပြီထင်ပါရဲ့ကွာ"

ကောင်မလေး၏မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် ရဲတွတ်သွားတော့သည်။ "ဆ... ဆရာတူအစ်ကိုကျိရှောင်... အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့"

"ဒါပေမဲ့ နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်လေ။ တာအိုမိတ်ဆွေချန်ရဲ့ ရုပ်ရည်က သာမန်လောက်ပဲဆိုပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက နက်ရှိုင်းပြီးတော့ စရိုက်ကလည်း ပေါ့ပါးလွတ်လပ်တယ်လေ။ သူက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အတွင်းစည်း အဓိကတပည့်တော်တော်များများထက်ကို ပိုပြီးတော့တောင် ထူးချွန်နေတယ်မလား။ ဒါ့အပြင်ကိုမှ ခုနက နင့်ကို သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လို ကယ်တင်ခဲ့သေးတာဆိုတော့ ညီမလေး နင် သူ့ကို သဘောကျသွားတာက ဆန်းတော့မဆန်းပါဘူးလေ" ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးက သူမကို ဆက်လက် စနောက်နေလေ၏။

"ဆရာတူအစ်ကိုကျိရှောင်နော်... တော်ပါတော့ဆိုမှ" သူမ၏မျက်နှာက ပို၍ပင် ရဲတွတ်လာတော့သည်။

သူမ၏ရှက်သွေးဖြာနေသော တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရင်း သူက ထပ်မံစနောက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဆရာတူအစ်မယဲ့က သူ့ကို အေးစက်စက်အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်၏။

"ကျိရှောင်... နင့်ပါးစပ်ကို ထိန်းဖို့ မသင်ဘူးဆိုရင်တော့ တစ်နေ့ကျ နင့်ကိုယ်နင် ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်လိမ့်မယ်နော်။ တာအိုမိတ်ဆွေချန်လိုလူမျိုးက နင် လွယ်လွယ်ကူကူ လှောင်ပြောင်လို့ရတဲ့ သူမျိုးလား"

"ဆရာတူအစ်မ..." သူမ၏ရုတ်တရက်အလေးအနက်ဖြစ်သွားမှုကြောင့် ကျိရှောင်မှာ မှင်သက်သွားလေသည်။

သို့သော် ဆရာတူအစ်မယဲ့က သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ကောင်မလေးဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။ "ကျင်း... လီမော့ထျန်းရဲ့ အလောင်းက ဘယ်မှာလဲ"

"ရှေ့နားလေးမှာပဲ ဆရာတူအစ်မ။ ကျွန်မ လမ်းပြပေးမယ်"

မျက်နှာပေါ်မှ နီမြန်းမှုအများစု ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ ကောင်မလေးက လုချင်းနှင့် လီမော့ထျန်းတို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့်နေရာသို့ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

ဆရာတူအစ်မယဲ့က ကျိရှောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေ၏။ "လီမော့ထျန်းရဲ့ အလောင်းကို မြင်လိုက်ရရင် စောစောက နင့်စကားတွေ ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲလဲဆိုတာ နင် သဘောပေါက်သွားလိမ့်မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်၌ သူမက နောက်မှ လိုက်သွားလေတော့သည်။ ကျိရှောင်နှင့် အခြားတပည့်နှစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အားလုံးမှာ အနည်းငယ်တွေဝေနေပုံပေါ်လေ၏။

"ဆရာတူအစ်ကိုကျိရှောင်... ဆရာတူအစ်မယဲ့က ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒေါသထွက်သွားရတာလဲ" သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

"ငါလည်း သေချာမသိဘူးလေ" ကျိရှောင်က သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ လီမော့ထျန်းရဲ့ အလောင်းနဲ့တော့ တစ်ခုခု ပတ်သက်နေမှာ သေချာတယ်"

"ဆရာတူအစ်မယဲ့... ဆရာတူအစ်ကိုကျိရှောင်... လီမော့ထျန်းရဲ့ အလောင်းက အောက်မှာ"

လေထဲတွင် ဝဲပျံနေရင်း ကောင်မလေးက လုချင်း သူတို့ကို စောစောက ကယ်တင်ခဲ့သည့် နေရာသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။ ဆရာတူအစ်မယဲ့နှင့် အခြားသူများက အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြေမွနေသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် မှောက်လျက် လဲကျနေသည့် အသက်မဲ့နေသော အလောင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

အဝတ်အစားနှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ထိုသူမှာ လီမော့ထျန်းမှတစ်ပါး အခြားသူ မဟုတ်နိုင်ပေ။ သူတို့၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အောက်သို့ ပျံဆင်းသွားကာ အလောင်းကို ပက်လက်လှန်ကြည့်လိုက်သောအခါ၌ အမှန်တကယ်ကိုပဲ သူ ဖြစ်နေကြောင်းကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့လေ၏။

သူတို့၏ နှလုံးသားများက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့က ထူးဆန်းစွာဖြင့် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။

ကောင်မလေးနှင့် လုချင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးက လီမော့ထျန်း သေသွားပြီဟု ပြောခဲ့သော်လည်း သူတို့မျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင်မမြင်တွေ့ရသရွေ့တော့ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် သံသယအချို့ ကိန်းအောင်းနေခဲ့ပေသည်။

အမှောင်လမ်းစဉ်သို့ ကူးပြောင်းသွားပြီးနောက်တွင် ထိုမျှ စွမ်းအားကြီးမားလာသော ထိုမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူသည် လူသူကင်းမဲ့သော တောအုပ်တစ်ခုထဲ၌ အမှန်တကယ်ပင် အသတ်ခံလိုက်ရသည်လော။

ရှာဖွေခံရခြင်းမှ လွတ်ကင်းရန်အတွက် သူက သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ယခုအချိန်တွင် ချောင်းမြောင်းနေခြင်းများလားဟုပင် သူတို့ တွေးတောမိခဲ့ကြလေ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့၏ ထူးဆန်းသော သိုင်းများနှင့် ပေါများလှသော အသက်ကယ်နည်းလမ်းများကြောင့် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားကြပြီး သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲကြောင်း လူသိများလေသည်။ သို့သော် လုချင်းက သူတို့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သောကြောင့် သူတို့က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးခွန်းထုတ်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခဲ့ကြပါ၏။ ယခု လီမော့ထျန်း၏ အလောင်းကို မြင်လိုက်ရမှသာ သူတို့တွေ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားနိုင်တော့သည်။

သူမ၏စိတ်များ အေးချမ်းသွားပြီးနောက် ဆရာတူအစ်မယဲ့က အလောင်းကို စတင်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်လေရာ ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာခြင်းကြောင့် ရရှိလာနိုင်ဖွယ်ရှိသော ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာအနည်းငယ်မှလွဲ၍ အခြား မည်သည့်ထင်ရှားသောဒဏ်ရာမျှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။ တစ်ခုတည်းသော သေစေနိုင်သည့်ဒဏ်ရာမှာ လီမော့ထျန်း၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ ဓားရာတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်လေ၏။

သို့ဖြစ်၍ သူ၏သေဆုံးမှုမှာ ဤဓားဒဏ်ရာကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေတော့သည်။

သူမ၏လက်ချောင်းထိပ်လေးက ထိုအရာပေါ်သို့ ပွတ်ဆွဲမိသွားပြီး အတွင်း၌ ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဓားအသိ၏ အရိပ်အယောင်ကို အာရုံခံမိလိုက်သောအခါ ဆရာတူအစ်မယဲ့မှာ အတွင်းစိတ်ထဲ၌ လွန်စွာ တုန်လှုပ်သွားလေတော့သည်။

"ရှောင်ကျင်း... ငါ့ကို နောက်တစ်ခေါက်လောက် အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြစမ်း။ နင် တောင်ကြားထဲကနေ ထွက်ပြေးလာပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ တာအိုမိတ်ဆွေချန်နဲ့ လီမော့ထျန်းတို့ကြားက တိုက်ပွဲမှာ တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလဲ" ဆရာတူအစ်မယဲ့က တင်းကြပ်စွာ မေးလိုက်သည်။

ယခုအခါတွင် ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးကလည်း တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ကောင်မလေးဘက်သို့ မျှော်လင့်တကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒီလိုပါ။ ကျွန်မ တောင်ကြားထဲကနေ ထွက်ပြေးလာပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ လီမော့ထျန်းက ကျွန်မကို မြန်မြန်ပဲ ပြန်မီလာခဲ့တယ်လေ..."

ကောင်မလေးက တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လီမော့ထျန်း၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခံရခြင်းမှစ၍ လုချင်း၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံရသည့်အထိ အရာအားလုံးကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း အသေးစိတ် ပြန်ပြီးပြောပြလိုက်လေတော့၏။ အထူးသဖြင့် လုချင်းက လီမော့ထျန်းကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည့် မြင်ကွင်းမှာ သူမ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်နေခဲ့ပြီပင် ဖြစ်၏။ သူမက ၎င်းကို ပြောပြလေလေ၊ ပိုပို၍ အသက်ဝင်လာလေလေပင် ဖြစ်တော့သည်။

"...အဲ့အချိန်တုန်းက ကျွန်မတို့တွေ လီမော့ထျန်းလုပ်ထားတဲ့ ဝင်္ကပါထဲမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တာလေ။ ကျွန်မလည်း သေချာပေါက် သေရတော့မယ်လို့တောင် ထင်လိုက်မိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့အချိန်မှာပဲ အစ်ကိုကြီးချန်ရဲ့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူ့ရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အမည်းရောင် မီးတောက်ဝင်္ကပါကြီးကလည်း ချက်ချင်းကို ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ရတာလေ"

"နောက်ကျ အစ်ကိုကြီးချန်က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက အကွာအဝေးကို ကျဉ်းမြောင်းသွားစေခဲ့တယ်။ သူက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ လီမော့ထျန်းရဲ့ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို ထိလိုက်ရုံပဲ... အဲ့ဒါနဲ့ လီမော့ထျန်းလည်း သေသွားတော့တာပဲလေ။ အစကနေ အဆုံးထိ လီမော့ထျန်းက သူ့မှာရှိတဲ့ အစွမ်းတွေအကုန် သုံးခဲ့ပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးချန်ကိုတော့ နည်းနည်းလေးတောင် ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ အစ်ကိုကြီးချန်ကတော့ သူ့ကို အဆုံးသတ်ဖို့ တစ်ကွက်တည်းပဲ လိုခဲ့တာ"

"သူ တကယ်ပဲ လီမော့ထျန်းကို တစ်ကွက်တည်းနဲ့ သတ်ခဲ့တာပေါ့..." ဇာတ်လမ်းကို ကြားပြီးနောက် ဆရာတူအစ်မယဲ့က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေ၏။

ရှောင်ကျင်း၏ ပြောပြချက်အရ ဂူထဲမှ ရတနာကို ရရှိပြီးနောက် လီမော့ထျန်း၏ စွမ်းအားမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံမြင့်တက်လာခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။ သူမ နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ်ကထက်ပင် များစွာ ပို၍ စွမ်းအားကြီးမားနေခဲ့ပါ၏။ သို့မဟုတ်လျှင် ကျိရှောင်နှင့် အခြားသူများကလည်း ထိုမျှအထိ ဆိုးဆိုးရွားရွား ရှုံးနိမ့်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသူသုံးဦး ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်လျှင်ပင် သူမအနေဖြင့် အနိုင်ယူရန် ခက်ခဲမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားပါ၏။

သို့တိုင်အောင် ထိုမျှ စွမ်းအားကြီးမားသောသူတစ်ယောက်သည် အစမှအဆုံးအထိ လုချင်း၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို အပြည့်အဝခံခဲ့ရပြီး တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် အသတ်ခံခဲ့ရသည်လော။

ထို့အပြင် ရှောင်ကျင်း၏ပြောပြချက်အရဆိုလျှင် လုချင်းသည် သူ၏အစွမ်းအား အပြည့်အဝပင် အသုံးပြုခဲ့ပုံမပေါ်ချေ။

"ဒီတာအိုမိတ်ဆွေချန်က ဘယ်သူများပါလိမ့်..." ဆရာတူအစ်မယဲ့က တီးတိုးမရေရွတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ထိုစဉ် အခြားတပည့်သုံးဦးမှာတော့ ဆွံ့အကာ အသံတိတ် ငေးကြည့်နေကြလေပြီပင်။

သူတို့ ပထမဆုံး သတိရလာချိန်တွင် ရှောင်ကျင်းက သူမအား လုချင်း ကယ်တင်ခဲ့ကြောင်းကို အကြမ်းဖျင်းမျှသာ ပြောပြခဲ့လေ၏။ ထိုအချိန်က လုချင်းသည် သူမကို ကယ်တင်ရန်အတွက် အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုခုကို အသုံးပြုခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ယူဆခဲ့ကြသည်။

လုချင်းနှင့် လီမော့ထျန်းတို့ကြားရှိ တိုက်ပွဲမှာ ဤမျှအထိ တစ်ဖက်သတ် ဆန်လိမ့်မည်ဟုတော့ သူတို့ လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ကြချေ။

"ညီမလေးကျင်း... လီမော့ထျန်းက အဲ့ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ဝင်္ကပါကြီးကို သုံးခဲ့တာတောင်မှ တာအိုမိတ်ဆွေချန်ရဲ့ တစ်ကွက်တည်းနဲ့ သတ်ခံလိုက်ရတယ်လို့ နင် ပြောနေတာလား" ကျိရှောင်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အင်း" ကောင်မလေးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ အစ်ကိုကြီးချန်က ဘာလက်နက်မှတောင် မသုံးခဲ့ဘူးနော်။ လီမော့ထျန်းရဲ့ အသက်စွမ်းအင်တွေအကုန်လုံးကို ဖြတ်တောက်ဖို့အတွက် လက်ညှိုးနဲ့ ဓားစွမ်းအင်တစ်ချက်ပဲ သုံးခဲ့တာ"

ကျိရှောင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် စကားပြောစရာမဲ့သွားပြန်တော့သည်။

"အခုတော့ နင့်ရဲ့ စောစောက စကားတွေ ဘယ်လောက်ထိတောင် ရယ်စရာကောင်းလဲဆိုတာ နင် သဘောပေါက်ပြီလား" ဆရာတူအစ်မယဲ့၏ အေးစက်စက် အသံက ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"တာအိုမိတ်ဆွေချန်ကို ငါတို့ဂိုဏ်းက အတွင်းစည်း တပည့်တွေနဲ့ နှိုင်းရဲတယ်ပေါ့။ သူ့လို အဆင့်အတန်းရှိတဲ့သူတစ်ယောက်က နင် လွယ်လွယ်ကူကူ လှောင်ပြောင်လို့ရတဲ့သူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူက ငါတို့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့တာဆိုတာကို ထည့်မပြောနဲ့ဦး... ကျိရှောင်... နင်က နင့်နေရာကို နင် တကယ်မသိတာပဲ။ တကယ်လို့ သူသာ သဘောထားမပြည့်ဝဘူးဆိုရင် သူမဟုတ်ဘဲ တခြားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်သာဆို နင့်ရဲ့ မရိုမသေလုပ်တာတွေအတွက် နင့်ကို ချက်ချင်းတောင် သတ်ပစ်လောက်ပြီ"

ကျိရှောင်မှာ ပြန်ပြောစရာ စကားမရှိတော့ပေ။

ဆရာတူအစ်မယဲ့ အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှလောက်အထိ ဒေါသထွက်ခဲ့ရကြောင်းကို သူ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားလေ၏။

သူမ ပြောသကဲ့သို့ပင် ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ နှောင်းပိုင်းအဆင့် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော လီမော့ထျန်းကဲ့သို့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ဤမျှလွယ်ကူစွာ သတ်ဖြတ်နိုင်ရန်ဆိုလျှင် လုချင်း၏ ကျင့်ကြံမှုသည် စိတ်ကူးယဉ်၍ပင် မရနိုင်သော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေရမည်သာ။ သူသည် သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် မဟုတ်လျှင်တောင်မှ အနည်းဆုံး အဋ္ဌမ အသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့် သို့မဟုတ် နဝမ အသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့် ရွှေအမြုတေကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုကဲ့သို့သောလူတစ်ယောက်သည် စတုတ္ထ အသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့် ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမျှသာဖြစ်သော သူ လှောင်ပြောင်ခွင့်ရှိသည့်အဆင့်ထက် များစွာ သာလွန်နေပါ၏။

"ဆရာတူအစ်မ... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်ဗျ" ကျိရှောင်က သူ့ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်သည်။

သူ၏ရိုးသားသော သဘောထားကို မြင်သောအခါ၌ ဆရာတူအစ်မယဲ့၏ အမူအရာကလည်း အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားတော့သည်။

"နင် နားလည်ရင် ပြီးတာပါပဲ။ မှတ်ထားပါ... ဘေးဒုက္ခဆိုတာ များသောအားဖြင့် ပါးစပ်ကနေပဲ လာတာ။ ဒီတစ်ခါ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့လို့ နောင်လာမယ့်အချိန်တွေမှာလည်း တခြားသူတွေက သည်းခံပေးလိမ့်မယ်လို့ မဆိုလိုဘူးနော်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါဗျ" ကျိရှောင်က ခေါင်းကို ဆက်ငုံ့ထားလေ၏။

ထိုစဉ် အခြားတပည့်နှစ်ဦးမှာတော့ စောစောက သူတို့၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားခဲ့မိသည့်အတွက် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေကြတော့သည်။

"ကောင်းပြီ... အခု လီမော့ထျန်းလည်း သေသွားပြီဆိုတော့ ငါတို့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုကြီးတစ်ခုလည်း ပျောက်သွားပြီပေါ့။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ အပြည့်အဝ ပြန်ပြီးပြည့်ဖြိုးလာဖို့ ဒီမှာ နောက်ထပ် တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်လောက် အနားယူပြီးတာနဲ့ ဂိုဏ်းကို ပြန်ကြမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာတူအစ်မ"

လီမော့ထျန်း၏ အလောင်းကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက်၌ ဆရာတူအစ်မယဲ့မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကိုမျှ မခံစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ လီမော့ထျန်း သေဆုံးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း အဖြေမရသေးသော မေးခွန်းများစွာ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။

သူသည် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ မည်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သနည်း။

မည်သူမျှ မသိရှိစေဘဲ ဂိုဏ်းအတွင်း၌ ဤမျှကြာအောင် မည်သို့များ ပုန်းအောင်းနေနိုင်ခဲ့သနည်း။

ထို့အပြင် ကျိရှောင်နှင့် အခြားသူများအား ဆရာတူအစ်ကိုအကြောင်း သူပြောခဲ့သည့်စကားများက တကယ်ပဲလော။

ဤသံသယများအားလုံးက သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် လှည့်ပတ်နေတော့သည်။ ဝေဝါးစွာဖြင့်ပင် ဂိုဏ်းအတွင်း၌ ပုန်းကွယ်နေသော အရိပ်တစ်ခုကို ဆရာတူအစ်မယဲ့ အာရုံခံမိနေပြီး သူမကို ရှင်းပြ၍မရသော နိမိတ်ဆိုးတစ်ခုက လွှမ်းခြုံလာခဲ့လေ၏။ ထိုစိုးရိမ်ပူပန်မှုကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်လိုက်ပြီးနောက်၌ သူမ၏အတွေးများက လုချင်းထံသို့ ပြန်၍ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။ သူတို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သော ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် လူငယ်လေးသည်လည်း ထိုနည်းတူစွာပင် ပဟေဠိဆန်လှပေ၏။

ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် ထိုမျှ စွမ်းအားကြီးမားပြီး ဆေးပညာရပ်တွင် ကျွမ်းကျင်သောသူတစ်ယောက်သည် ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာလောကကြီးထဲတွင် အလွန်လူသိများပြီး ထင်ရှားသင့်ပေသည်။ သို့သော် ဂိုဏ်း၏ မှတ်တမ်းများထဲတွင် ရေးမှတ်ထားသော နာမည်ကြီး လူငယ်ပါရမီရှင်များစွာနှင့် သူ့ကို တွဲဖက်ကြည့်ရန် သူမ ကြိုးစားကြည့်လိုက်သောအခါတွင်တော့ တစ်ယောက်နှင့်မျှ ကိုက်ညီမှုမရှိခဲ့ပေ။

ဤသည်က ဘာကို ရည်ညွှန်းနေသနည်း။

လုချင်းသည် ဤကမ္ဘာ၏ပြင်ပကနေ ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာလောကကြီးထဲသို့ လေ့ကျင့်ရန် ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် လျှို့ဝှက်ကမ္ဘာတစ်ခုတွင် ပျိုးထောင်ခံခဲ့ရသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရပေမည်။

လီမော့ထျန်းကဲ့သို့သော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားလိုက်မည်ဆိုလျှင်တော့……….

ထိုသည်တို့အားလုံးကို ပေါင်းလိုက်သောအခါ ဤဖြစ်ရပ်များက မုန်တိုင်းတိမ်တိုက်များ စုဝေးလာနေပြီဆိုသည့် ထင်ရှားသော ခံစားချက်တစ်ခုကို သူမထံ ချန်ရစ်ထားခဲ့လေ၏။ ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာလောကကြီးထဲတွင် ကြီးမားသော ကသောင်းကနင်းအခြေအနေကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားတော့မည်ဆိုလျှင်လည်း အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပေ။

သို့တိုင်အောင် ဤအတွေးများက ကျိရှောင်နှင့် အခြားသူများကို သူမ မျှဝေပြောပြနိုင်သော အရာများမဟုတ်ပေ။ "ငါတို့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ဆရာ့ဆီကို ဒီကိစ္စတွေအားလုံးအစီရင်ခံဖို့ လိုလိမ့်မယ်ထင်တယ်"

ဆရာတူအစ်မယဲ့က သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တော့သည်။

သီးသန့်တရားထိုင်ကာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် ကျင့်ကြံရင်းဖြင့် နှစ်ရက်ကြာသွားပြီးနောက်တွင်တော့ ချီခွန်းဂိုဏ်းမှ တပည့်များအားလုံးမှာ သူတို့၏မူလအခြေအနေကို အနည်းနှင့်အများ ပြန်လည်ရရှိသွားကြပြီပင်။ ထို့ကြောင့်အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ သူတို့၏ ဝိညာဉ်လက်နက်များကို ဆင့်ခေါ်ကာ ဂိုဏ်းသို့ ပြန်မည့်ခရီးကို စတင်လိုက်ကြလေတော့သည်။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် တောင်ကြား၏ အောက်ခြေနက်ရှိုင်းသော နေရာရှိ လျှို့ဝှက်ဂူတစ်ခုအတွင်းရှိ သွေးကန်တစ်ခုအတွင်း၌ လှိုင်းဂယက်လေးများ လှုပ်ခတ်လာလေတော့၏။

……….

အခန်း ၅၆၄ - သွေးမိစ္ဆာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသိုင်း၊ အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးခံရခြင်းနှင့် ထျန်းရှုတိုက်

မြေအောက်အနက်ပိုင်းရှိ လိုဏ်ဂူတစ်ခုအတွင်းတွင် သွေးကန်ထဲမှ သွေးများမှာ လိမ်ကောက်လည်ပတ်ရင်းဖြင့် ဆူပွက်နေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သွေးရောင်ဖုံးလွှမ်းနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုက သွေးကန်ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့လေ၏။

ထိုသူ၏မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ၌ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် လီမော့ထျန်း ဖြစ်နေခဲ့၏။

လီမော့ထျန်းမှာ သွေးကန်ထဲမှ ရုန်းကန်ထွက်လာပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားကာ ပြန်မထနိုင်တော့ချေ။

သူ၏အငွေ့အသက်များက အလွန်ပင် အားနည်းနေပြီး အရင်က ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ ခွန်အားအငွေ့အသက်မျိုးလည်း လုံးဝကိုမကျန်ရှိတော့ပေ။

သို့သော်လည်း ထိုအရာများကို လီမော့ထျန်း ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် အရာတစ်ခုတည်းသာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ ထိုအရာကတော့ ကြောက်ရွံ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

"အဲ့ဒီလူက ဘယ်သူများလဲကွာ"

လုချင်း၏ ဓားလက်ညှိုးသိုင်းကို ပြန်သတိရလိုက်တိုင်း လီမော့ထျန်း၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်နေဆဲပင်။ အရာခပ်သိမ်းကို ထက်ပိုင်းပိုင်းဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသော ထိုဓားအသိက သူ၏မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် စွဲထင်နေဆဲဖြစ်သည်ဟုပင် ခံစားနေရတော့၏။

မိစ္ဆာစွမ်းအားများကို ရရှိခဲ့ပြီးချိန်မှစ၍ တူညီသော ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၏ လက်ထဲတွင် ဤမျှလောက် အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှပင် တွေးမထားခဲ့ဖူးပေ။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ လုချင်းက အစမှအဆုံးတိုင်အောင် သူ၏အစွမ်းအကုန်ထုတ်မသုံးခဲ့ကြောင်းကို သူ သိနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

"ကျစ် နှစ်တွေအကြာကြီး စီစဉ်ခဲ့ရတာတွေကိုကွာ... အောင်မြင်မှုက လက်တစ်ကမ်းမှာတင်ကို ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာတဲ့ကောင်ကြောင့် အကုန်ပျက်စီးရပြီ"

လီမော့ထျန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏နှလုံးသားကလည်း အမုန်းတရားများဖြင့် ဆူပွက်နေတော့သည်။

ကျိရှောင်နှင့် အခြားသူများ၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိရန်နှင့် သူတို့ကို ဤမိစ္ဆာလိုဏ်ဂူသို့ သွေးဆောင်ခေါ်ယူနိုင်ရန် သူ အသေအချာ စီစဉ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

အရာအားလုံးက ချောမွေ့နေခဲ့သည်။ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ချန်ပေ့တစ်ဦး ချန်ထားရစ်ခဲ့သော ဝိညာဉ်လက်နက်ကို သူ ရယူနိုင်ခဲ့သလို ကျိရှောင်နှင့် ကျန်သည့်သူများကိုလည်း ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏အစီအစဉ်အရ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို သွေးကန်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ရန်သာ လိုအပ်တော့သည်။ သို့မှသာ သူတို့၏အနှစ်သာရသွေးများနှင့် ဝိညာဉ်များ၏အကူအညီဖြင့် သူ၏ရုပ်ခန္ဓာကို ပြန်လည်ပုံဖော်နိုင်မည်ပင်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူက ရွှေအမြုတေအဆင့် နှောင်းပိုင်းသို့ အမှန်တကယ် လှမ်းတက်နိုင်မည်သာမက သူ၏အခြေခံအုတ်မြစ်နှင့် ပါရမီတို့ကပါ ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ်တွင် သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေးများလည်း အတော်လေးကို တိုးပွားလာမည်ပင်။

သို့သော် မျှော်လင့်မထားစွာဖြင့် လူများကို မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သွားစေလောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားလွန်းသည့်သူတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာကာ သူ၏အစီအစဉ်များအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူကများ ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။

ယခုတော့ သူ၏ရုပ်ခန္ဓာနှင့် ဝိညာဉ်လက်နက်တို့ ဆုံးရှုံးသွားရပြီဖြစ်ကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရသည့် ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း လုံးဝကို ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလေပြီပင်။

သူသာ သွေးကန်ထဲတွင် သူ၏ဝိညာဉ်တစ်စွန်းတစ်စကို မျိုးစေ့အဖြစ် ကြိုတင်၍ချန်မထားခဲ့ဘဲ သွေးမိစ္ဆာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသိုင်းဖြင့် ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်ခွင့် မရှိခဲ့လျှင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ရော ဝိညာဉ်ပါ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အပြီးတိုင်သေဆုံးသွားခဲ့လောက်ပြီသာ။

"မသာကောင်... မင်းကို ငါ မှတ်ထားတယ်။ တစ်နေ့ကျရင် မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆွဲဖြဲပြီးတော့ မင်းဝိညာဉ်ကိုထုတ်ပြီး ထာဝရ နှိပ်စက်ပြမယ်"

နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူစီစဉ်ခဲ့ရမှုများက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြာကျသွားခဲ့ရသည်။ သူ၏မုန်းတီးမှုအပြည့်ပါသော ဟိန်းဟောက်သံက ငရဲတွင်းနက်ထဲမှ ရုန်းထွက်လာသည့်အရာတစ်ခုကဲ့သို့ လိုဏ်ဂူထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုချင်းအပေါ်ထားရှိသော လီမော့ထျန်း၏အမုန်းတရားက သူ၏မိသားစုကို သတ်ဖြတ်ပြီး သူ၏ဇာတိမြေကို ဖျက်ဆီးခဲ့ကြသည့် ချန်းလင်းရှောင်နှင့် ကုန်းရှုကျန်းတို့အပေါ် ထားရှိသော အမုန်းတရားထက်ပင် သာလွန်နေတော့သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ လီမော့ထျန်း တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားရလေ၏။

တည်ငြိမ်သော အသံတစ်သံက ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဪ...ဒါဖြင့် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အပိုင်းပိုင်းဆွဲဖြဲပြီး ငါ့ဝိညာဉ်ကို ဘယ်လိုထုတ်ယူမလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်မိသား"

အလောတကြီးမဟုတ်သော်လည်း တည်ငြိမ်လှသည့် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ပုံရိပ်တစ်ခုက အမှောင်ထုထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာကာ သွေးကန်ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာတော့သည်။

"မင်း" လီမော့ထျန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရသည်။ "မင်း ထွက်မသွားဘူးလား။ မဟုတ်သေးဘူး... ဒီနေရာကို မင်း ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့သွားတာလဲ"

ရောက်လာသူကို သူ မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ပခုံးပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ညဝိညာဉ်ကြောင်မြီးတိုလေးကို တင်ထားသည့် သာမန်ဝတ်ရုံနှင့် ထိုလူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သူ အတိုင်းအဆမသိသော အမုန်းတရားများဖြင့် ကျိန်ဆဲနေခဲ့သည့် လူပင် ဖြစ်နေလေတော့သည်။ ထိုသူကား လုချင်းပင်တည်း။

"ဒါက ဘယ်သူမှ မဝင်နိုင်တဲ့ နဂါးဂူမှ မဟုတ်တာ။ ငါက ဘာလို့ ရှာမတွေ့နိုင်ရမှာလဲ" လုချင်းက ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ မပြည့်စုံတဲ့ သွေးမိစ္ဆာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသိုင်းက ကံတရားကြိုးဝိုင်းကို ဖြတ်တောက်ပြီးတော့ လူတိုင်းရဲ့ ခြေရာခံမှုကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"သွေးမိစ္ဆာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသိုင်းကို မင်း သိတယ်ပေါ့။ မင်းက ဘယ်သူလဲကွ"

ထိုစကားက လီမော့ထျန်းကို အခြားအရာများထက် ပို၍ အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ သွေးမိစ္ဆာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသိုင်းဆိုသည်မှာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ မသိနိုင်လောက်ပေ။

သို့တိုင်အောင် ဤလူက ယင်းကို သိနေရုံသာမက ၎င်း၏ အလုပ်လုပ်ပုံကိုပါ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရင်းနှီးနေပုံရလေသည်။

လီမော့ထျန်း မည်သို့များ မတုန်လှုပ်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးပါဘူး" လုချင်းက တည်ငြိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ပထမတော့ ငါ မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ စဉ်းစားခဲ့သေးတယ်။ မင်းရဲ့ အတိတ်ကလည်း သနားစရာကောင်းနေခဲ့တာကိုး။ မင်းရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကို ဖျက်ဆီးပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အပြစ်ပေးလိုက်ရုံနဲ့ လုံလောက်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ"

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သနားစရာကောင်းတဲ့သူတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဘေးဒုက္ခတွေ ယူဆောင်လာတတ်တယ်ဆိုတာ ငါ မြင်သွားပြီ"

"အဆုံးထိ ခေါင်းမာပြီး ပိုပိုပြီး ယိုယွင်းပျက်စီးလာတယ်။ မင်းလည်းပဲ မင်းရဲ့ အိမ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ ချန်းလင်းရှောင်နဲ့ ကုန်းရှုကျန်းတို့နဲ့ ဘာမှမကွာဘူး"

"မင်းက ကိုယ့်ရည်မှန်းချက်အတွက် အပြစ်ကင်းတဲ့ အသက်တွေကို နင်းချေတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီပဲ။ ဒီလိုဆိုမှတော့ မင်းကို အရှင်ထားစရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူး"

စကားပြောနေရင်းဖြင့် လုချင်းက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ညင်သာစွာ ညွှန်ပြလိုက်လေ၏။

သူ၏စကားများက လီမော့ထျန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြင်းထန်သော လှိုင်းလုံးများကို ထကြွစေခဲ့သည်။ "မင်းက ငါ့အတိတ်ကိုပါ သိနေတာလား။ ကျိရှောင်တို့က ပြောပြလိုက်တာလား။ မင်း ဘယ်သူလဲကွ"

သို့ရာတွင် လုချင်းက ဘာမှဆက်မပြောတော့ချေ။ သူ၏ဓားလက်ညှိုးက လီမော့ထျန်း၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဖိကပ်သွားတော့သည်။

လီမော့ထျန်းက ရှောင်တိမ်းချင်သော်လည်း သူ အသန်မာဆုံးအချိန်၌ပင် လုချင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ကြိမ်ကို သူ မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

ယခုလည်း သွေးမိစ္ဆာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသိုင်းဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ထားရခါစဖြစ်၍ သူ၏စွမ်းအားမှာ ယခင်ကထက် တစ်ရာခိုင်နှုန်းပင် မပြည့်တော့ချေ။

လုချင်း၏ ဓားအသိမှ သူ လွတ်မြောက်နိုင်ရန် အကြောင်းမရှိတော့။ ၎င်း၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် တစ်လက်မလေးမျှ ရွှေ့ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ဖွယ် သေမင်း၏ အငွေ့အသက်များက သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လီမော့ထျန်းမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

သွေးမိစ္ဆာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသိုင်းက နက်နဲသော်လည်း အရာအားလုံးကိုတော့ မစွမ်းဆောင်နိုင်ပေ။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေဖြင့် တစ်ကြိမ်သာ အသုံးပြုနိုင်လေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤခန္ဓာကိုယ်သာ သေဆုံးသွားပါက သူသည် အမှန်တကယ်ကိုပဲ ထာဝရ သေဆုံးသွားတော့မည်သာ။

သေမင်း၏ ဖမ်းဆုပ်မှုကို ခံလိုက်ရသောအခါ၌ လီမော့ထျန်းက ဟန်ဆောင်မှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်တော့သည်။ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။ "အရှင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါဗျာ။ ကျွန်တော် နောက်တစ်ခါ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

သို့ရာတွင် လုချင်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က မီးပြင်းဖိုမှ ထွက်လာသည့် သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောခိုင်မာနေသည်။

သတ်ဖြတ်လိုသော ဆန္ဒကို ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်နေ၍ ဤမျှ အားနည်းသောတောင်းပန်မှုလေးက သူ့ကို မည်သို့ ယိမ်းယိုင်စေနိုင်မည်နည်း။

အနည်းငယ်မျှပင် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သူ၏ဓားလက်ညှိုးက ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် လီမော့ထျန်း၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထိကပ်သွားလေတော့သည်။

ထို့နောက်၌ ဓားအသိက ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ အသစ်ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းထားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ တောင့်မခံနိုင်တော့ချေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် မြေမှုန့်အဖြစ် ပြိုကွဲသွားပြီး အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုဝိညာဉ်အပိုင်းအစလေးမှာလည်း ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်၍ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

လိုဏ်ဂူမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ လှိုင်းထန်နေသော သွေးကန်ပင်လျှင် ငြိမ်သက်သွားတော့၏။

"အားချင်း... သူ တကယ် သေသွားပြီလား" ရှောင်လီက တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"အင်း" လုချင်းက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေလေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လီမော့ထျန်းကို သူ တိုက်ခိုက်ချလိုက်စဉ်က တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုလူတွင် မြေအောက်သို့ ထူးဆန်းသောနည်းလမ်းဖြင့် လွတ်မြောက်သွားသည့် ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ အနည်းငယ် ရှိနေခဲ့သည်။

လုချင်း၏ ထက်မြက်လှသော အာရုံခံနိုင်စွမ်းကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် သူ အလုံးစုံ လွတ်သွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ချီခွန်းဂိုဏ်းမှ ဒဏ်ရာရနေသော တပည့်များကို ကုသပေးရန်အတွက် သူ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို နှောင့်နှေးစေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်အတွင်း၌ သူ၏စွမ်းရည်များမှတစ်ဆင့် လီမော့ထျန်း၏ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစများကိုပါ သူ တွေ့ရှိခဲ့ရလေ၏။

ထိုမှတ်ဉာဏ်အချို့က အဖြစ်ဆိုးများကို အရိပ်အမြွက်ပြနေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က လုချင်း တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ပြီး လီမော့ထျန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးပေးရန် တကယ်ကို စဉ်းစားခဲ့သေးသည်။

သို့ရာတွင် ခရမ်းရောင်ဝတ်လူငယ်နှင့် အခြားသူများကို ကုသပေးနေစဉ် သူတို့၏ ကိုယ်တွင်း၌ လီမော့ထျန်း စိုက်ပျိုးထားခဲ့သော မိစ္ဆာဂါထာမန္တန် အမှတ်အသားများကို သူ သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

ထိုအခါ၌ သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်က ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထိုအမှတ်အသားများကို သူ မှတ်မိလေသည်။ ၎င်းတို့က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ဆိုးယုတ်လှသော သွေးယဇ်ပူဇော်ခြင်းသိုင်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပင်။

လုချင်း ကျွန်ပြုထားသော မိစ္ဆာစစ်သူကြီး၏ ကြွင်းကျန်နေသည့် ဝိညာဉ်က ဤအမှောင်ပညာရပ်အကြောင်းကို တစ်ခါက ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအခါမှသာ သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။ လီမော့ထျန်းက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲသို့ လုံးလုံးလျားလျား ကျရောက်သွားခဲ့ပြီပင်။

သူ၏လုပ်ရပ်များက လက်စားချေရန်သက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။

သို့တည်းမဟုတ်...

လက်စားချေခြင်းက အမှောင်ထုထဲသို့ ကျဆင်းသွားခြင်းအတွက် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူက စွမ်းအားအတွက် မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်မည့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီပင်။

ထို့ကြောင့် လုချင်းက ချီခွန်းဂိုဏ်းနှင့် ပတ်သက်မှုများကို ရှောင်ရှားရန်အတွက်သာ ခရမ်းရောင်ဝတ်လူငယ်တို့နှင့် လမ်းခွဲခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လီမော့ထျန်းကို အပြီးတိုင် ရှင်းလင်းပစ်ရန်အတွက်ပါ ဖြစ်လေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သွေးမိစ္ဆာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းသိုင်းကို အသုံးပြုကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပြီးနောက်၌ လီမော့ထျန်းသည် သူ၏ခွန်အားများကို ပြန်လည်ရရှိရန် သွေးယဇ်ပူဇော်မှုများကို အသေအချာ ရှာဖွေတော့မည်ကို သူ သိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

ဤသို့သောအခြေအနေက ဤဒေသရှိ လူသားများအတွက် ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက... အစတုန်းက မင်း မိစ္ဆာစွမ်းအားကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ လက်စားချေဖို့အတွက် တကယ် ဖြစ်ခဲ့မှာပါ"

"ကံဆိုးတာက အခုတော့ မင်းက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ရဲ့ အပြည့်အဝ ဖျက်ဆီးတာကို ခံလိုက်ရပြီး မင်းကိုယ်မင်း လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ"

လုချင်းက ငြိမ်သက်ကာ အသက်မဲ့နေသော သွေးကန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်၏ အမှန်တကယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို နောက်ဆုံးတွင် သူ နားလည်သွားတော့သည်။

ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာလောကကြီးရှိ တရားမျှတမှုလမ်းစဉ်နှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တို့က သေသည့်တိုင် ရန်သူများအဖြစ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ နာကြည်းဖွယ်ရန်ငြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသနည်းဆိုသည်ကို အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပေ။

တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ခဏတာ ရပ်နေပြီးနောက်၌ လုချင်းက သူ၏ဝတ်ရုံလက်ကို ရုတ်တရက် ခါယမ်းလိုက်လေ၏။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ အလင်းပေါက်နေသော နန်မင်မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာကာ သူ့ရှေ့ရှိ သွေးကန်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။

ယင်းနောက်တွင် ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းပြီး သွေးပျက်ဖွယ် စူးရှသောအော်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

သွေးကန်က အပေါ်ယံတွင် တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း နန်မင်မီးတောက်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ၎င်းသည် သက်ရှိတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လိမ်ကောက်ပြီး စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ကာ နာကျင်စွာဖြင့် လူးလှိမ့်နေတော့သည်။

ရေတွက်၍မရနိုင်သော သွေးရောင် အသားမျှင်များက ကန်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးတောက်ကို ငြိမ်းသတ်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေကြလေ၏။

သို့သော် လီဟော်ဒယ်အိုးမှတစ်ဆင့် ဖန်တီးထားသော နန်မင်မီးတောက်မှာ အလွန်ကိုမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် ၎င်းကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲပေ။

၎င်း၏သဘာဝမကျသော ဂုဏ်သတ္တိများ ရှိနေသော်လည်း သွေးကန်မှာ ထိုမီးတောက်များကို ဆန့်ကျင်ရန် အခွင့်အရေးမရှိခဲ့ချေ။

အချိန်တိုလေးရုန်းကန်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ အသားမျှင်များ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ သွေးကန်မှာ လျင်မြန်စွာဖြင့် အငွေ့ပျံသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ခန်းခြောက်သွားတော့လေ၏။

သို့သော် လုချင်းကတော့ ထိုနေရာတွင် ရပ်မနေခဲ့ပေ။ လက်တစ်ဖက်ကို ထပ်၍ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လေဟာနယ်ထဲမှ နန်မင်မီးတောက်များ ပိုမိုထွက်ပေါ်လာပြီး မြေအောက်လိုဏ်ဂူ၏ ထောင့်တိုင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

နန်မင်မီးတောက်၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော စွမ်းအားက မည်သည့်အရာကိုမျှ မချန်ထားခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် မိစ္ဆာအဆိပ်အတောက်အားလုံး၏ အဓိကရန်သူပင် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် လိုဏ်ဂူတစ်ခုလုံး မီးဟုန်းဟုန်းတောက်သွားတော့လေ၏။

လုချင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင်တော့ နေမင်းကြီးက အနောက်ဘက်သို့ ဝင်ရောက်နေခဲ့ပြီပင်။

"အားချင်း... အခု ငါတို့ ဘယ်သွားကြမှာလဲ"

"အရှေ့ဘက်ကို သွားမယ်" လုချင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ထျန်းရှုတိုက်ရဲ့ အရှေ့ဘက်ဒေသမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေနဲ့ ရေတွက်လို့မရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးတွေအပြည့်ရှိနေတဲ့ ဧရာမ မြင့်မြတ်တဲ့တောင်တော်ကြီးတစ်ခု ရှိတယ်လို့ အဘိုးချောင် ပြောခဲ့တာကို ငါ မှတ်မိတယ်"

"ဂိုဏ်းတွေအများကြီးနဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေလည်း အဲ့မှာ စုဝေးနေကြတယ်လေ"

"ငါ့ကိုယ်ပိုင်သိုင်းရဲ့ နောက်တစ်ဆင့်ကို ဖန်တီးဖို့ဆိုရင် ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းမျိုးစုံကို ငါ လေ့လာဖို့ လိုအပ်တယ်"

"အဲဒီကိုသွားပြီး ကံကောင်းမှုတချို့များ ရှာတွေ့နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့"

"ထျန်းရှုတိုက်တဲ့လား" ရှောင်လီ၏ မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပသွားတော့သည်။

ကုန်သွယ်ရေးယာဉ်တန်းထဲတွင် အဘိုးချောင်က ထျန်းရှုတိုက်ရှိ မြင့်မြတ်သောတောင်တော်အကြောင်း ပြောပြစဉ်က ရှောင်လီသည် လုချင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီကာ အသေအချာကိုနားထောင်နေခဲ့ပါ၏။

ယခု အမှန်တကယ်ပင် ထိုနေရာသို့ သွားရတော့မည်ဖြစ်၍ သူမအနေဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ချေ။

အဘိုးအို၏ ပုံပြင်များအရ ထိုတောင်ပေါ်တွင် ရတနာများက နေရာတိုင်း၌ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။

လမ်းဘေးရှိ ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကန်လိုက်လျှင်ပင် ရှားပါးသော ဝိညာဉ်လက်နက်အချို့နှင့် အမှတ်မထင် ဆုံတွေ့သွားနိုင်လေသည်။

ထို့ပြင် ရတနာများအတွက် မွေးရာပါ အာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိသော ညဝိညာဉ်ကြောင်မြီးတိုလေးတစ်ကောင်အနေဖြင့် ရှောင်လီက မည်သို့များ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

"အားချင်း... မြန်မြန်သွားရအောင် ထျန်းရှုတိုက်က အရမ်းဝေးသေးတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်"

"ကောင်းပြီလေ... အခုပဲ သွားကြတာပေါ့" လုချင်းက ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အရှေ့ဘက်သို့ အမြန်နှုန်းအပြည့်ဖြင့် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ အမှန်တကယ်ပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့လေပြီ။

…

လုချင်းက ထျန်းရှုတိုက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေချိန်တွင် အခြားတစ်ဖက်၌တော့ ခရမ်းရောင်ဝတ်လူငယ်နှင့် သူ၏အဖော်များမှာ ရက်အတန်ကြာ အလျင်စလို ခရီးနှင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ချီခွန်းဂိုဏ်းသို့ ပြန်၍ရောက်ရှိလာကြလေ၏။

ဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဆရာတူအစ်မယဲ့က လီမော့ထျန်း၏ ကိစ္စကို ချက်ချင်း သတင်းမပို့ခဲ့ပေ။ ထိုအစား အခြားသူများကို ညွှန်ကြားချက်အချို့ပေးပြီးနောက် သူမ၏ဆရာဖြစ်သူထံသို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာ။ လီမော့ထျန်းက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဟုတ်လား။ ပြီးတော့ မင်းတို့ကို သူနဲ့အတူ ခရီးသွားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ရတဲ့အကြောင်းရင်းက နောက်ကွယ်မှာ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေလို့ပေါ့ ဟုတ်လား"

ချီခွန်းဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲချုပ်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော သူမ၏ဆရာ တာအိုဆရာမော့ရွှမ်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အတော်လေးကို အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။

"တကယ်ပါ ဆရာ" ဆရာတူအစ်မယဲ့က ပြောလိုက်သည်။ "လီမော့ထျန်းက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲကို ရောက်နေတာ ကြာပါပြီ။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ထူးဆန်းပြီးတော့ စွမ်းအားလည်းကြီးပါတယ်။ ကျွန်မတို့ သူ့ကို ယှဉ်မတိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး"

"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ကသာ ကျွန်မတို့ကို ချမ်းသာမပေးခဲ့ရင်... ပြီးတော့ စွမ်းအားကြီးတဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကသာ ဖြတ်သွားရင်း အချိန်မီ မကယ်တင်ပေးခဲ့ဘူးဆိုရင်..."

"ကျွန်မတို့တွေ လီမော့ထျန်းရဲ့ မိစ္ဆာပညာရပ်တွေအတွက် အာဟာရဖြစ်သွားပြီးတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့မှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်" ထိုနေ့က အမှတ်ရစရာများကို ပြန်တွေးမိသောအခါ၌ သူမ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားတော့၏။

"ငါ့ကို ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှအကုန်လုံးကို ပြောပြစမ်း။ မြန်မြန်နဲ့ အသေးစိတ် ပြောပြ" မော့ရွှမ်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မတို့ လီမော့ထျန်းရဲ့ ခရီးသွားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို လက်ခံခဲ့တယ်..."

"ဆရာ... ဒါက လီမော့ထျန်းရဲ့ အလောင်းပါ" ဖြစ်ရပ်အားလုံးကို အပြည့်အစုံ ပြန်ပြောပြပြီးနောက် ဆရာတူအစ်မယဲ့က လီမော့ထျန်း၏အလောင်းကို သူမ၏သိုလှောင်ရေးဝိညာဉ်လက်နက်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

"သူ တကယ်ပဲ မိစ္ဆာပညာရပ်တွေကို ကျင့်ကြံခဲ့တာပဲ" ဆိုးရွားစွာ ပြောင်းလဲသွားသော လီမော့ထျန်း၏ အလောင်းနှင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နေသေးသည့် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တာအိုဆရာမော့ရွှမ်မှာ သံသယမရှိတော့ချေ။

လီမော့ထျန်းသည် အမှန်တကယ်ပင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီပင်။

သို့ရာတွင် သက်သာရာရသွားမည့်အစား သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နက်နဲသော လေးနက်မှုတစ်ခုက နေရာယူလာတော့သည်။

သူက တပည့်ဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ဒီအကြောင်းကို မင်း တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရသေးဘူး မဟုတ်လား"

"မပြောရသေးပါဘူး ဆရာ။ ကျွန်မတို့ အခုလေးတင်မှ ပြန်ရောက်တာဆိုတော့ ဂိုဏ်းကို သတင်းမပို့ရသေးပါဘူး။ လောလောဆယ် ဒီအကြောင်းတွေ မပြောဖို့ ကျိရှောင်တို့ကိုလည်း ကျွန်မ သတိပေးထားပြီးပါပြီ"

"ကောင်းတယ်။ မင်း ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့တယ်" တာအိုဆရာမော့ရွှမ်က ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏တပည့်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပေသည်။

သူ၏အကြည့်များကို လီမော့ထျန်း၏ အလောင်းထံသို့ ပြန်လှည့်လိုက်ပြီးနောက်တွင် သူ၏မျက်နှာအမူအရာက သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲသွားကာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။ သူ တွေးတောနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

"ဆရာ" ဆရာတူအစ်မယဲ့က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့က လီမော့ထျန်းနဲ့ ရင်းနှီးရုံလေးပါ။ ကျွန်မတို့ အတူတူမနေခဲ့ဘူးဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက မိစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာကို ကျွန်မတို့ သတိမထားမိနိုင်ခဲ့ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ အကြီးအကဲချီချယ်က သူ့ရဲ့ ဆရာလေ။ နက်နဲတဲ့ စွမ်းအားရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲဟာကို... လီမော့ထျန်းက သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးထားရတဲ့ တပည့်ဖြစ်တဲ့အပြင်ကိုမှ နေ့တိုင်းလိုလို သူ့အနားမှာပဲ အလုပ်အကျွေးပြုနေခဲ့တာပဲဟာ"

"အကြီးအကဲချီချယ်က ဘာကိုမှ သတိမထားမိဘူးလို့ ဆရာ ပြောချင်တာလား"

"စကားကို ဆင်ခြင်ပြောစမ်း" မော့ရွှမ်မှာ မျက်နှာဖြူရော်သွားပြီး သူမကို ပြင်းထန်စွာ ငေါက်လိုက်လေ၏။

ဆရာတူအစ်မယဲ့က ခေတ္တရပ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းမာမာဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဆရာ... ကျွန်မ ပြောတာမှားလို့လား"

သူ၏ချစ်လှစွာသော တပည့်ဖြစ်သူ၏အလျှော့မပေးလိုမှုကို မြင်သောအခါ တာအိုဆရာမော့ရွှမ် သက်ပြင်းချလိုက်တော့သည်။

"ဒီကိစ္စက အရမ်းကို အရေးကြီးတယ်။ အခုကစပြီး ဘာမှထပ်မပြောနဲ့တော့။ အရာအားလုံးကို ငါ့ဆီပဲ လွှဲထားလိုက်။ မင်း နားလည်လား"

သူမဆရာ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ လေးနက်မှုကို သတိပြုမိသွားသောအခါ၌ ဆရာတူအစ်မယဲ့က ၎င်းမှာ သူမ တွေးထားသည်ထက် ပို၍ ကြီးလေးနိုင်ကြောင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူမက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ"

ထိုအခါမှသာ တာအိုဆရာမော့ရွှမ်လည်း စိတ်သက်သာရာရသွားတော့၏။ လီမော့ထျန်း၏ အလောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် စိုက်ကြည့်ရင်း အရာတစ်ခုကို သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားလေသည်။

"ဟုတ်သားပဲ... မင်းတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့လူက လီမော့ထျန်းကို လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းနဲ့ သတ်ခဲ့တယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တာမလား"

"ဟုတ်ကဲ့" ဆရာတူအစ်မယဲ့က လီမော့ထျန်း၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဓားရာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ချန်လို့ အမည်ရတဲ့ အဲဒီကျင့်ကြံသူက ဓားလက်ညှိုးတစ်ချက်တည်းနဲ့ သူ့ကို သတ်လိုက်တာပါ"