အခန်း (၅၆၇-၅၆၈)

အခန်း ၅၆၇ - မြင့်မြတ်သောတောင်တော်၏ နက်နဲဆန်းကြယ်မှု၊ ထျန်းရှုမြို့တော်

"တာအိုဆရာဝူပေါင်.. ကျွန်တော့်မှာ နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်ဗျ"

သူတို့ ဆက်လက် ပျံသန်းလာစဉ် လုချင်းက နောက်ထပ် စိုးရိမ်စရာတစ်ခုကို မေးမြန်းလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့လို နယ်လှည့်ခရီးသွားနေတဲ့ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို ဝင်ပြီးတော့ ရတနာတွေတို့၊ ကံကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးတို့ ရခဲ့ရင် နောက်ပိုင်း ဘာဆက်ဖြစ်မလဲဗျ။ သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေက လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို ဝင်လို့မရဘူးဆိုရင်တောင် ဝင်ပေါက်အပြင်ဘက်ကနေ စောင့်နေလို့ မရဘူးလားဗျ။ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ထွက်လာတဲ့အခါကျ သူတို့နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့နိုင်တယ်မလား။ အဲ့လိုသာဆို သူတို့ သနားညှာတာမှပဲ ကျွန်တော်တို့လည်း အသက်ရှူချောင်မှာလေ "

"အဲဒီအတွက်တော့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူးဗျ တာအိုမိတ်ဆွေချန်" တာအိုဆရာဝူပေါင်က ရယ်မောလျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ထျန်းရှု မြင့်မြတ်သောတောင်တော်က တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းကြယ်ပြီး သူ မွေးဖွားပေးလိုက်တဲ့ ဘယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေမဆို တောင်တော်လိုပဲ သေချာပေါက် ထူးခြားနေမှာပါဗျ။ ဒီအသစ်ဖြစ်လာတဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေမှာ ဝင်ပေါက်တစ်ခုတည်းပဲ ရှိနိုင်ပေမဲ့ ထွက်ပေါက်တွေကတော့ တစ်နေရာတည်းမှာချည်း ကန့်သတ်ထားတာမျိုး မဟုတ်ဘူးဗျ။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက ဝိညာဉ်သားရဲတွေနဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေအများစုရဲ့ ကိုယ်ထဲမှာ 'လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပုလဲ' တစ်လုံးစီ သန္ဓေတည်နေလိမ့်မယ်။ အဲ့ပုလဲကိုသာ ရထားရင်တော့ အပြင်ထွက်တဲ့အခါကျ အဲ့ပုလဲကို အသက်သွင်းလိုက်တာနဲ့ ကိုယ်ဆန္ဒရှိတဲ့အတိုင်း ထျန်းရှုတိုက်ရဲ့ ဘယ်နေရာမှာမဆို ပေါ်လာနိုင်တယ်လေ"

"အဲ့ဒါ တကယ်ပဲလားဗျ"

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လုချင်းတစ်ယောက် အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင်တော့ မရေမတွက်နိုင်သော စွမ်းအားကြီးဂိုဏ်းများ ရှိနေမည်ကို သိသိလျက်နှင့်ပင် နယ်လှည့်ခရီးသွားနေသည့် ကျင့်ကြံသူအများအပြားက ထျန်းရှု မြင့်မြတ်သောတောင်တော်ဆီသို့ လာရဲကြသည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်တော့ပေ။ ဤသည်က အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်တော့၏။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပုလဲတစ်လုံးကို ရရှိထားသရွေ့တော့ ထွက်ခွာချိန်တွင် စွမ်းအားကြီး ဂိုဏ်းများက သူတို့၏ အကျိုးအမြတ်များကို လုယူသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

ထျန်းရှု မြင့်မြတ်သောတောင်တော်သည် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသော အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ရှေးဟောင်း နက်နဲသော စွမ်းအားတစ်ခု၊ သို့မဟုတ် အမြင့်မြတ်ဆုံး စွမ်းအားတစ်ခုခုက ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်မည်ဟု လုချင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စတင်၍သံသယဝင်လာတော့သည်။

သို့မဟုတ်ပါက ဤကဲ့သို့ ရှင်းလင်းစွာ သဘာဝမကျသောစည်းမျဉ်းများက မည်သို့ တည်ရှိနိုင်မည်နည်း။

"အခုတော့ ခင်ဗျား စိတ်အေးသွားပြီ မဟုတ်လား" တာအိုဆရာဝူပေါင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေ၏။

"စည်းမျဉ်းတွေဆိုတာက သက်မဲ့တွေလေ။ လူတွေကပဲ ရှင်သန်နေကြတာပါဗျ။ ကိုယ်တိုင်မမြင်ရမချင်းတော့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်မချသေးဘူးဗျာ" လုချင်းက တိကျသောအဖြေမပေးဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေချန်က တကယ့်ကို သတိကြီးတာပဲ"

တာအိုဆရာဝူပေါင်က လေးစားဟန်ဖြင့် မှတ်ချက်ချလိုက်တော့သည်။

သို့သော် သူ၏စိတ်ထဲတွင်တော့ ပို၍ပင် ကျေနပ်သွားလေ၏။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုကို စူးစမ်းရှာဖွေခြင်းက သာမန်ကိစ္စလေးတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိုက်ကြီးအတော်များများမှ အသန်မာဆုံး ပါရမီရှင်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်၏။

ခြေတစ်လှမ်း မှားယွင်းသွားသည်နှင့် သေဆုံးသွားနိုင်သည်ဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ အတော့်ကိုမှ အဖြစ်များသော ကိစ္စပင်။

ထို့ကြောင့် လုချင်းအနေဖြင့် ပို၍ သတိထားလေလေ ပိုကောင်းလေလေပင် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူသာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြုမူတတ်သော ခေါင်းမာသူတစ်ယောက်လို ပြုမူခဲ့လျှင် ဝူပေါင်အနေဖြင့် သူ၏ဟောကိန်းထုတ်မှု တိကျမှုကို သံသယဝင်မိမည်ဖြစ်ပြီး သူ အဖော်ရွေးမှားပြီဟုပင် ထင်မြင်မိသွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် တိမ်တိုက်များပေါ်မှနေ၍ ခရီးဆက်ခဲ့ကြလေ၏။ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး တာအိုဆရာဝူပေါင်က လုချင်းကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤသူမှာ သူ၏ဟောကိန်းအရ ရွေးချယ်ခံရသော အဖော်ဖြစ်ရာ ထိုသူ့အကြောင်းကို သူ ပိုမို နားလည်ထားရန် လိုအပ်လေ၏။

သို့သော် ရက်အနည်းငယ်ကြာလေ့လာစောင့်ကြည့်ပြီးနောက် တာအိုဆရာဝူပေါင်မှာ ပိုပို၍ပင် အံ့အားသင့်လာရတော့သည်။ သူ၏အာရုံခံစားမှုအရတော့ လုချင်းတွင် တတိယ အသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့် အငယ်တန်းအဆင့်ရွှေအမြုတေကျင့်ကြံမှုသာ ရှိလေ၏။

ထိုသည်ကချည်း ထူးဆန်းနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

လောကကြီးတွင် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်၏ ကျင့်ကြံမှုကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော ရတနာများနှင့် လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်များ အများအပြား ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလော။ သူ့ကိုယ်သူပင်လျှင် သူ၏ စွမ်းအားအစစ်အမှန်တို့ကို အပြင်ဘက်သို့ ထုတ်ဖော်ပြသထားခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် ဝူပေါင်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်မှာ လုချင်း၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ပြည့်စုံလှသော ချောမွေ့မှုနှင့် သဟဇာတဖြစ်မှုတို့ကို ခံစားရခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ၎င်းက လုချင်း၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ မြင်ရသည်ထက် များစွာ မြင့်မားနေရုံသာမက စွမ်းအားများအပေါ် သူ၏ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကလည်း ထူးခြားပြောင်မြောက်သောအဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေတော့သည်။

ဤကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှုက လုချင်း၏ ရွှေအမြုတေမှာ အလွန့်ကို အရည်အသွေး မြင့်မားနေကြောင်း ညွှန်ပြနေလေ၏။ အနည်းဆုံးတော့ ယင်းက အထက်တန်းအဆင့် ရွှေအမြုတေ ဖြစ်ရပေမည်။ မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ ရှစ်ကြိမ်၊ သို့မဟုတ် ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် ဖြတ်သန်းကာ ဖန်တီးထားသော မွေးရာပါနယ်ပယ် အထက်တန်းအဆင့်ရွှေအမြုတေတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ခြေက အတော်လေးကို များပြားနေတော့၏။

တာအိုဆရာဝူပေါင် ဤသံသယသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူ၏အတွင်းစိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရလေ၏။

အထက်တန်းအဆင့် ရွှေအမြုတေများကြားတွင်ပင် စွမ်းအားအဆင့်အတန်း ကွဲပြားမှုများ ရှိလေသည်။

အားအနည်းဆုံးအရာများမှာ အငယ်တန်းအဆင့် သို့မဟုတ် အလယ်အလတ်အဆင့်များမှ ဖြည်းညင်းစွာ သန့်စင်ထားသော မွေးဖွားပြီးနယ်ပယ် အထက်တန်းအဆင့် ရွှေအမြုတေများပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်အလွန်နည်းပါးလှပေ၏။

ထိုသို့သော ကျင့်ကြံသူများက သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့်သို့ မတော်တဆ ရောက်ရှိသွားခဲ့လျှင်ပင် သူတို့၏ အလားအလာများမှာ ကုန်ခမ်းသွားလေ့ရှိပြီး အစောပိုင်းအဆင့်များတွင်သာ ကန့်သတ်ခံလိုက်ရလေ့ရှိလေ၏။

စစ်မှန်သော မွေးရာပါနယ်ပယ် အထက်တန်းအဆင့်ရွှေအမြုတေများကတော့ ရွှေအမြုတေအဆင့်တွင် အတိဒုက္ခကို ဖြတ်သန်းခြင်းဖြင့် တိုက်ရိုက် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအရာများကြားတွင်ပင် သူတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သော အတိဒုက္ခအရေအတွက် ခုနစ်ကြိမ်၊ ရှစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် ကိုးကြိမ်အပေါ် မူတည်၍ စွမ်းအားနှင့် အနာဂတ်အလားအလာများမှာလည်း များစွာ ကွဲပြားခြားနားကြလေ၏။ အတိဒုက္ခများကို များများ ခံနိုင်ရည်ရှိလေလေ၊ စွမ်းအားနှင့် အလားအလာများကလည်း အဆမတန် ပို၍ကြီးမားလေလေပင်။

မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ ကိုးကြိမ်ကို ဖြတ်သန်းကာ ဖန်တီးထားသော ပြီးပြည့်စုံလှသည့် မွေးရာပါနယ်ပယ် ရွှေအမြုတေတစ်ခုမှာ ရွှေအမြုတေများအားလုံးကြားတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းလှပေသည်။ ထိုသို့သော ကျင့်ကြံသူမျိုးသည် အချိန်မတိုင်မီ သေဆုံးသွားခြင်း မရှိပါက သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် သေချာသလောက်ပင် ဖြစ်ပါ၏။ ထိုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် သူတို့၏ အလားအလာများကလည်း ဆက်လက် မြင့်တက်လာမည်ဖြစ်ပြီး သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့်တွင် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာစေနိုင်လေ၏။ ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် တစ်နေ့တွင် ထိပ်တန်း သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် စွမ်းအားရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် အခွင့်အရေး အပြည့်အဝရှိကြပေသည်။

သဘာဝအားဖြင့် ထိုကဲ့သို့ ပြီးပြည့်စုံသော မွေးရာပါနယ်ပယ် ရွှေအမြုတေများကို ဖန်တီးနိုင်သည့် ကျင့်ကြံသူများမှာ အလွန်တရာမှ ရှားပါးလှလေ၏။ ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာလောကကြီးကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင်ပင် ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးများ သို့မဟုတ် ရှေးအထက်တန်းလွှာမျိုးနွယ်စုများမှ အတောက်ပဆုံး ပါရမီရှင်များသာ ယင်းကို အောင်မြင်ရန် မျှော်လင့်နိုင်ကြတော့သည်။

ထို့ကြောင့် တာအိုဆရာဝူပေါင်သည် လုချင်းမှာ ရွှေအမြုတေကို ဖန်တီးရန် မိုးကြိုးအတိဒုက္ခ ရှစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် ကိုးကြိမ်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်ဟု သံသယဝင်မိသောအခါ အတော်လေးကို အံ့အားသင့်သွားရလေ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ဟောကိန်းက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကံကောင်းသော နိမိတ်လက္ခဏာများကို ပြသခဲ့ရကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

အကယ်၍ လုချင်းကသာ တစ်ခေတ်တစ်ခါတွင် တစ်ယောက်သာ ပေါ်ထွန်းသော ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်များထဲမှ တစ်ဦး အမှန်တကယ် ဖြစ်နေခဲ့မည်ဆိုလျှင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ မည်သူမျှ မယှဉ်သာအောင် အစွမ်းထက်နေခြင်းမဟုတ်လျှင်တောင်မှ သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းတော့ သေချာပေါက် ရှိနေမည်ပင်။

ဤရွှေပေါင်လုံးကြီးကိုသာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ထားနိုင်မည်ဆိုလျှင်တော့ သူ၏လုံခြုံရေးအတွက် သေချာပေါက် အာမခံချက်ရှိပြီဖြစ်၏။ ထိုအတွေးနှင့်အတူ တာအိုဆရာဝူပေါင်က ထျန်းရှု မြင့်မြတ်သောတောင်တော်သို့ ရောက်သည်နှင့် လုချင်းအနားတွင် အနီးကပ်ကပ်နေရန် ပို၍ပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လေ၏။

ထိုသူနှစ်ဦးသည် နောက်ထပ် ရက်အတော်ကြာအောင် ခရီးဆက်ခဲ့ကြပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တခြားကျင့်ကြံသူများနှင့် ပိုမို၍ ဆုံတွေ့လာရတော့သည်။ နောက်ဆုံး ပဉ္စမမြောက်နေ့တွင်တော့ သူတို့သည် ထျန်းရှု မြင့်မြတ်သောတောင်တော်၏ တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာကြလေ၏။

"တကယ့်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မြင့်မြတ်သောတောင်တော်ကြီးပဲ"

လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေစဉ် လုချင်းသည် ရှေ့ရှိ ထျန်းရှု မြင့်မြတ်သောတောင်တော်ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း ၎င်း၏ ကျယ်ပြောလှပြီး အဆုံးအစမရှိသော စွမ်းအားကြီးမားမှုကို ခံစားလိုက်ရကာ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူတို့သည် တောင်တော်နှင့် မိုင်တစ်ထောင်ခန့် ကွာဝေးနေသေးသည်။ သို့သော် ရှောင်ချန်းကမ္ဘာတစ်ခု၏ အရွယ်အစားနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော နတ်ဘုရားတောင်တော်ကြီးရှေ့တွင် ၎င်း၏ အရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်နေသည်နှင့် မည်သို့မျှ မကွာခြားလှချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ထျန်းရှု မြင့်မြတ်သောတောင်တော်မှ ဖြာထွက်နေသော အငွေ့အသက်က လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း ဖိနှိပ်ထားခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက ကမ္ဘာမြေကြီးကဲ့သို့ပင် ကျယ်ဝန်းပြီး ပွေ့ဖက်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရစေလေ၏။ သို့မဟုတ်ပါက အစွမ်းအထက်ဆုံး သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများသာလျှင် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

လုချင်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ရှောင်လီကလည်း တောင်တော်ကြီးကို မှင်သက်စွာဖြင့် ငေးကြည့်နေတော့သည်။

"ဒါကြီးက ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာလောကကြီးရဲ့ မြင့်မြတ်သောတောင်တော်ဆယ်ခုထဲက တစ်ခုဖြစ်နေတာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ"

တာအိုဆရာဝူပေါင်လည်း အလားတူပင် အံ့သြမှင်သက်နေလေ၏။

ထျန်းရှု မြင့်မြတ်သောတောင်တော်အကြောင်း သူ များစွာ သိထားသော်လည်း ၎င်းကို သူ့မျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင်မြင်ဖူးခြင်းမှာ ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်တော့သည်။ နတ်ဘုရားတောင်တော်ကြီးကို အနီးကပ် ရင်ဆိုင်လိုက်ရမှသာ သူ သဘောပေါက်သွားလေ၏။ သူ့ဂိုဏ်းရှိ မှတ်တမ်းများနှင့် စာလိပ်များက မည်မျှပင် အသေးစိတ်ကျပါစေ၊ ၎င်း၏ အစစ်အမှန် ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုကိုတော့ အနည်းငယ်မျှပင် ဖော်ပြနိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။

ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ စာလိပ်ပေါင်း တစ်သောင်းကို ဖတ်ရှုရုံမျှသာ မဟုတ်ဘဲ မိုင်ပေါင်းတစ်သောင်းခရီးကိုလည်း လျှောက်လှမ်းရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ့ဆရာက မကြာခဏ သတိပေးလေ့ရှိသည်မှာ အံ့သြစရာတော့မဟုတ်ပေ။ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ခရီးသွားလာကာ လောကကြီး၏ အံ့ဖွယ်ရာများနှင့် ကြီးမားကျယ်ပြန့်မှုများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြုံတွေ့ခံစားပြီး ယင်း၏ ခမ်းနားမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများကို ဖြတ်သန်းမှသာလျှင် မယိမ်းယိုင်ဘဲ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော တာအိုနှလုံးသားတစ်ခုကို အမှန်တကယ် ဖန်တီးနိုင်မည် ဖြစ်လေ၏။

ထိုအခါမှသာလျှင် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ချိုးဖျက်ကာ အမြင့်မြတ်ဆုံး သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ခြေလှမ်းနိုင်မည်ပင်။

လူနှစ်ယောက်နှင့် သားရဲတစ်ကောင်တို့သည် ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်တန့်ကာ ထျန်းရှု မြင့်မြတ်သောတောင်တော်ကြီးကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ငေးကြည့်နေခဲ့ကြလေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် အချင်းချင်း နားလည်မှုရှိစွာ ပြုံးပြလိုက်ကြပြီး ခရီးဆက်ခဲ့ကြပြန်သည်။

သူတို့ ထပ်မံ၍ ခရီးထွက်လာစဉ် လုချင်းက သူ့အတွင်းရှိ သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုများကို တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားဆင်ခြင်နေခဲ့လေ၏။ ယခုလေးတင် တောင်တော်ကြီး၏ ကျယ်ပြောလှသော အငွေ့အသက်များ၏ ဆေးကြောသန့်စင်မှုအောက်တွင် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ပိုမို သန့်စင်လာကြောင်းကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိခဲ့သည်။ သူ၏ကျင့်ကြံမှုက သိသာထင်ရှားစွာ တိုးတက်လာခြင်း မရှိသော်လည်း သူ၏တာအိုနှလုံးသားကတော့ ပို၍ပြည့်စုံလာကာ ပိုပြီးတော့တောင် အပြစ်အနာအဆာကင်းလာတော့၏။

ဤကဲ့သို့သော အကျိုးအမြတ်များက ရိုးရှင်းသော ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်ခြင်းထက် များစွာ ပို၍ အဖိုးတန်လှလေ၏။ တာအိုဆရာဝူပေါင်နှင့် ရှောင်လီတို့လည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ခံစားခဲ့ရမည်ကို သူ သေချာပေါက် သိနေသည်။

ထျန်းရှု မြင့်မြတ်သောတောင်တော်သည် ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာလောကကြီး၏ ကြီးမြတ်သော နတ်ဘုရားတောင်ထွတ်များထဲမှ တစ်ခုဆိုသည့် နာမည်နှင့် အမှန်တကယ်ပင် ထိုက်တန်လှပေသည်။ ၎င်း၏ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ လေ့လာကြည့်ရှုရုံမျှဖြင့် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များကို အံ့မခန်း သန့်စင်ပေးနိုင်ခဲ့ရာ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် လောကနှင့်မတူသော ထူးခြားဆန်းကြယ်သည့် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။ ကျင့်ကြံသူအများအပြားက ဤတောင်တော်အနီးတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ကျင့်ကြံရန် ရွေးချယ်ကြသည်မှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် တာအိုဆရာဝူပေါင်၏အဆိုအရ ထျန်းရှု မြင့်မြတ်သောတောင်တော်သည် တစ်စုံတစ်ယောက် အချိန်အကန့်အသတ်မရှိ နေထိုင်နိုင်သော နေရာမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ တောင်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် ၎င်း၏ ထူးခြားသော အငွေ့အသက်များကို မလွှဲမရှောင်သာ စုပ်ယူမိသွားမည် ဖြစ်လေ၏။ ဤ "တောင်တော်အငွေ့အသက်" များသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ စိတ်ဝိညာဉ်အတွင်း၌ တဖြည်းဖြည်း စုပုံလာမည်ပင်။ ကြာရှည်စွာ နေထိုင်လေလေ၊ ဤ "တောင်တော်အငွေ့အသက်" က ပိုပို၍ လေးလံလာလေလေပင် ဖြစ်တော့၏။

၎င်းက သတ်မှတ်ချက်တစ်ခုကို ကျော်လွန်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စိတ်ဝိညာဉ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို စတင်နှောင့်ယှက်လာမည်ဖြစ်၏။ အတွေးများ နှေးကွေးလာမည်ဖြစ်ပြီး ရှင်းလင်းပြတ်သားမှုများလည်း လျော့ကျလာကာ လူတစ်ယောက်၏ တာအိုနှလုံးသားကိုလည်း ပိတ်ဆို့သွားစေနိုင်ပါ၏။ ထိုအခြေအနေသို့ ရောက်လျှင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် တောင်တော်မှ ထွက်ခွာကာ တောင်တော်အငွေ့အသက်များကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖျောက်ဖျက်ပစ်ဖို့ အချိန်ယူရတော့မည်ပင်။

အကယ်၍ သူတို့သာ ခေါင်းမာမာဖြင့် ဆက်လက်၍နေထိုင်မည်ဆိုပါက ရလဒ်မှာ ဆိုးရွားသွားနိုင်ပေသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်များ ကစဉ့်ကလျားဖြစ်သွားခြင်း၊ သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်အလင်းများ မှေးမှိန်သွားခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ မည်သည့်အခါမျှ ထပ်မံ၍ ကျင့်ကြံ၍မရနိုင်သော ဒုက္ခိတတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့မည်သာ။

၎င်းမှာ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော သဘာဝရှိသော်လည်း မည်သည့် စွမ်းအားကြီးဂိုဏ်းကမျှ ထျန်းရှု မြင့်မြတ်သောတောင်တော်ကို သူတို့ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် မသိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်လေ၏။ သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် တောင်တော်အငွေ့အသက်၏ သက်ရောက်မှုများမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ကြပေ။ အကောင်းဆုံးအခြေအနေတွင် သူတို့က အခြားသူများထက် ပို၍ ကြာရှည်စွာ ခံနိုင်ရည်ရှိရုံသာ။ သို့သော် အငွေ့အသက်များက ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုကို ကျော်လွန်၍ စုပုံလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့ပင်လျှင် နောက်ဆုတ်ကာ မိမိကိုယ်ကို သန့်စင်ရန် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရတော့မည်ပင်။

သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် ကင်းလွတ်ခွင့်မရှိသောကြောင့် မည်သည့်ဂိုဏ်းကမျှ သူတို့၏ ဌာနချုပ်ကို ဤနေရာတွင် တည်ဆောက်မည်မဟုတ်ပေ။ မည်သူကမျှ သူတို့၏ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို နှစ်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း တစ်ကြိမ် ပြောင်းရွှေ့နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။ တောင်တော်မှ ထွက်ခွာရန် လိုအပ်သည့် ဤအချက်ကြောင့်ပင် ၎င်း၏ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကျင့်ကြံသူများ အခြေချနေထိုင်ရာ နေရာများစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါ၏။ ထိုအထဲတွင် ထျန်းရှုမြို့တော်မှာ အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး လုချင်းနှင့် သူ၏အဖွဲ့ ဦးတည်သွားနေသော မြို့လည်း ဖြစ်ချေသည်။

ထျန်းရှုမြို့တော်သည် မြင့်မြတ်သောတောင်တော်၏ တောင်ခြေနှင့် မိုင်တစ်ရာခန့်အကွာ၊ တောင်တော်အငွေ့အသက်များ မရောက်ရှိနိုင်သည့် နေရာလေးတွင် တည်ရှိလေ၏။ အစပိုင်းတွင်တော့ လုချင်းမှာ ထျန်းရှုမြို့တော်သည် ရှောင်ချန်းကမ္ဘာမှ ချန်းလန်မြို့နှင့် ဆင်တူမည်ဟု ယူဆထားခဲ့သည်။ အဆောက်အအုံများနှင့် စည်ကားနေသော ကုန်သွယ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် နေရာတစ်ခုအဖြစ် တွေးထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် သူ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ၎င်းမှာ သူ စိတ်ကူးထားသည်နှင့် လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရတော့သည်။ "မြို့တော်" ဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း ထျန်းရှုမြို့တော်တွင် မြို့တံခါးများ၊ မြို့ရိုးများ မရှိဘဲ မြို့တစ်မြို့၏ အသွင်အပြင်မျိုးပင် မရှိချေ။

မြင့်မားမတ်စောက်နေသော ကျောက်တောင်ထွတ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော စာလုံးသုံးလုံးဖြစ်သည့် "ထျန်းရှုမြို့တော်" ဟု ထွင်းထုထားလေ၏။ ထိုစာလုံးများမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသဖြင့် မိုင်တစ်ရာခန့် အကွာအဝေးမှပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

လုချင်းသည် ထိုစာလုံးသုံးလုံးကို ငေးကြည့်ရင်း ဆွံ့အလျက် ရပ်နေမိတော့သည်။ ခွေလိပ်နေသော နဂါးများနှင့် ကခုန်နေသော မြွေများကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသည့် ထိုလက်ရေးစာလုံးများကို အမြင့်မြတ်ဆုံး စွမ်းအားရှင်တစ်ဦးက ရေးသားထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားသိရှိနိုင်လေ၏။ ထိုစာလုံးများကို တစ်ဆက်တည်း ချောမွေ့စွာ ရေးဆွဲထားရုံသာမက နှလုံးသားထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်သွားစေနိုင်သော အားကောင်းသည့် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုလည်း ဖြာထွက်နေတော့သည်။

"ဒဏ္ဍာရီတွေအရတော့ 'ထျန်းရှုမြို့တော်' ဆိုတဲ့ အဲ့ဒီစာလုံးသုံးလုံးကို ပဉ္စမ အတိဒုက္ခအဆင့် သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တဲ့ အရင်မြို့စားမင်းတစ်ယောက်က ထွင်းထုခဲ့တာလို့ ပြောကြတာပဲ"

တာအိုဆရာဝူပေါင်က ကြီးမားလှသော စာလုံးများကို ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

"နှစ်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီပြီး ကြာသွားတာတောင်မှ အဲဒီထဲမှာပါတဲ့ တာအိုစည်းချက်တွေက နည်းနည်းလေးမှ မှေးမှိန်သွားတာမျိုး မရှိခဲ့ဘူးလေ။ အဲ့ဒါကတင် မြို့စားမင်းရဲ့ မှန်းဆလို့မရနိုင်တဲ့ ကျင့်ကြံမှုအကြောင်းကို အများကြီး သက်သေပြနေပြီပဲဟာ"

လုချင်းက စာလုံးသုံးလုံးကို ငေးမောကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား သိလား.. ဒီစာလုံးသုံးလုံးက ထျန်းရှုမြို့တော်ကို အသစ်ရောက်လာတဲ့လူတိုင်းအတွက် စောင့်ကြိုနေတဲ့ ပထမဆုံး ကံကောင်းတဲ့အခွင့်အရေးလို့ အများစုက ယူဆကြတယ်ဗျ"

"ဪ... အဲဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဗျ" လုချင်းက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်လေ၏။

"ဒီစာလုံးတွေကို မြို့စားမင်းကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ တာအိုဓားသိုင်း နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို သုံးပြီးတော့ ထွင်းထုထားတာလို့ ပြောကြတယ်လေ။ အဲဒီထဲမှာ သူ့ရဲ့ ဓားတာအိုအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုတွေ ပါနေတယ်တဲ့ဗျ။ ဒီစာလုံးတွေထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဓားအသိကို နားလည်နိုင်တဲ့ ဘယ်သူမဆို သူ့ရဲ့ ဓားတာအို နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို ဆက်ခံနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ပြောစမှတ်တွင်နေခဲ့တာ ကြာပြီလေ"

"တကယ့်ကို ကံကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကြီးပဲ"

လုချင်းက စိတ်ဝင်တစား ပြောလိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။ "ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်မှာ အဲဒီအမွေအနှစ်ကို တကယ်ကြီး ရသွားပြီးတော့ အောင်မြင်သွားတဲ့သူ ရှိဖူးလားဗျ"

"အခုချိန်ထိတော့ တစ်ယောက်မှ မရှိသေးဘူးဗျ" တာအိုဆရာဝူပေါင်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်သောင်းကျော်အတွင်းမှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက ဒါကို လာပြီးလေ့လာခဲ့ကြတယ်လေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပဉ္စမ အတိဒုက္ခအဆင့် သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်က ဘယ်သူ့ကိုမဆို မနာလိုဖြစ်သွားစေဖို့ လုံလောက်တယ်လေ။ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးတွေတောင်မှ အဲဒီအဆင့်ရှိတဲ့ အမွေအနှစ်တွေ အများကြီးရှိတယ်လို့ မပြောနိုင်ကြဘူး။ ကျင့်ကြံသူအများကြီးက ဒီစာလုံးတွေကို လေ့လာသုံးသပ်ခြင်းကနေ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခဲ့ကြတယ်။ တချို့ဆိုရင် သူတို့ကိုယ်ပိုင် ဓားတာအို နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေကိုတောင် ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ မြို့စားမင်းကိုယ်တိုင် ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ သီးသန့်သိုင်းပညာကို ရသွားတယ်လို့ သိရတဲ့သူကတော့ တစ်ယောက်မှ မရှိသေးဘူးဗျ။ ဒီတော့ အဆုံးမှာကျ ဓားတာအို အမွေအနှစ်က စာလုံးတွေထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အတွေးက ကောလာဟလတစ်ခုထက် မပိုဘူးပေါ့ဗျာ။ ဘယ်တော့မှ အမှန်တကယ် သက်သေမပြနိုင်ခဲ့ဘူးလို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့"

"ဒါက သေချာပေါက်တော့ ဟုတ်ချင်မှဟုတ်မှာပါ"

လုချင်းက မှိန်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က အမွေအနှစ်ကို ရသွားပေမဲ့ သူတို့က အသိမပေးဘဲ နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ"

"အဲ့ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ"

တာအိုဆရာဝူပေါင်က ပြုံးလိုက်ပြီး "တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ အဲ့လိုအမွေအနှစ်မျိုးကို ရခဲ့ရင် သေချာပေါက် ပါးစပ်ပိတ်ထားမှာပဲ။ ရတနာတစ်ခုကို ကိုင်ထားရတာက မနာလိုမှုတွေကို ဖိတ်ခေါ်နေတာပဲလေ"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် လုချင်းက စာလုံးသုံးလုံးဆီသို့ မကြာခဏ လှမ်းကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်ကို သတိထားမိလိုက်သောအခါ၌ တာအိုဆရာဝူပေါင်၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားတော့သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေချန်.. ကျွန်တော်တို့ ထျန်းရှုမြို့တော်အထိ ရောက်လာမှတော့ အဲ့ဒီစာလုံးတွေကို လေ့လာဖို့ အချိန်ခဏလောက်ယူကြရင်ကောင်းမလားဗျ” သူက အကြံပြုလိုက်၏။

"ကျွန်တော်လည်း အဲ့လိုပဲ စဉ်းစားနေတာ" လုချင်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီစာလုံးသုံးလုံးထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ နက်နဲမှုတွေ ရှိနေတယ်။ အနည်းအကျဉ်းလောက် နားလည်သဘောပေါက်သွားရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအတွက် သေချာပေါက် အကျိုးရှိစေမှာပါဗျ"

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ နည်းနည်းလောက် ပိုနီးနီးလေးသွားကြတာပေါ့။ ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် အရှေ့မှာ လေ့လာကြည့်ဖို့ တောင်ထွတ်လေးတစ်ခု ရှိလောက်တယ်။ အဲ့ဒါက အကောင်းဆုံး ကြည့်လို့ရမယ့်နေရာပဲ။ စာလုံးတွေကို အပြည့်အဝမြင်ရလောက်အောင် နီးကပ်ပြီးတော့ အဲဒီထဲမှာပါတဲ့ ဓားအသိကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်တယ်ဗျ။ အဲဒီနေရာက 'ထျန်းရှုမြို့တော်' ဆိုတဲ့ စာလုံးတွေကို လေ့လာဖို့ ကျင့်ကြံသူအများစု သွားလေ့ရှိတဲ့နေရာပဲလေ"

တာအိုဆရာဝူပေါင်က သူ၏ဂိုဏ်းမှ စာလိပ်များတွင် ဖတ်ခဲ့ရသည်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ အကြံပြုလိုက်၏။

"ကောင်းတာပေါ့ဗျာ"

လုချင်းအနေဖြင့် မည်သည့်နေရာမှ ကြည့်ရှုရမည်ကို အတိအကျ ရွေးချယ်ထားခြင်းမျိုး မရှိသော်လည်း သူ၏အဖော်ဖြစ်သူ၏အကြံပြုချက်ကို လျစ်လျူရှုမည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် နောက်ထပ် ထပ်၍အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ သူတို့နှစ်ဦးသား ရှေ့သို့ ဆက်၍ပျံသန်းသွားကြတော့လေ၏။

မကြာမီမှာပင် စာလုံးသုံးလုံး ထွင်းထုထားသော တောင်ထွတ်ထက် သိသိသာသာ နိမ့်ကျသည့် ပိုမိုသေးငယ်သော တောင်ထွတ်တစ်ခုက သူတို့၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

………

အခန်း ၅၆၈ - ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်းနှင့် အမွေအနှစ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ထပ်မံဝင်ရောက်ခြင်း

လုချင်းနှင့် တာအိုဆရာဝူပေါင်တို့သည် တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာကြလေ၏။

ဤတောင်သည် အခြားတောင်များထက် အဘယ်ကြောင့် များစွာသေးငယ်နေရသနည်းဆိုသည့် အကြောင်းရင်းကို ထိုအခါမှသာ သူတို့ သိရှိသွားကြတော့သည်။

တောင်၏အထက်ပိုင်းတစ်ဝက်မှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖြတ်တောက်ခံထားရခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ထိုတောင်ထွတ်မှာ ကျယ်ပြန့်ပြန့်လူးသော လွင်ပြင်စင်မြင့်ကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီပင်။

သူတို့နှစ်ဦး အောက်သို့ဆင်းသက်လိုက်ချိန်တွင် ကျင့်ကြံသူမြောက်မြားစွာသည် စင်မြင့်ပေါ်၌ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူတို့အားလုံးသည် တောင်ကမ်းပါးယံ၌ ထွင်းထုထားသော “ထျန်းရှုမြို့တော်” ဟူသည့် ဧရာမစာလုံးကြီးသုံးလုံးကိုသာ မျက်နှာမူထားကြ၏။

အချို့က မျက်စိမှိတ်၍ တရားရှုမှတ်နေကြပြီး အချို့ကတော့ ထိုစာလုံးများကို ညို့ယူဖမ်းစားခံထားရသည့်အလား စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေကြတော့သည်။ ထိုသူအားလုံးသည် “ထျန်းရှုမြို့တော်” ဟူသော စာလုံးများထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသည့် တာအိုအသိများကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားနေကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

ဓားတာအို နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အမွေအနှစ်နှင့်ပတ်သက်သော ဒဏ္ဍာရီမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော်ငြားလည်း ထိုစာလုံးများအတွင်း၌ သွတ်သွင်းထားသော ဓားတာအိုအသိမှာကား ငြင်းဆိုဖွယ်ရာမရှိအောင်ပင် အစစ်အမှန်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယင်းသည် ပဉ္စမ အတိဒုက္ခအဆင့် သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ချန်ရစ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သာမန်အရာတစ်ခုဆိုသည်ထက် များစွာပို၍နက်နဲလှပေသည်။ သေးငယ်သော ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုလေး တစ်စွန်းတစ်စကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ရုံမျှဖြင့်ပင် မိမိ၏ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

လုချင်းနှင့် တာအိုဆရာဝူပေါင်တို့သည် အခြားသူများကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေဘဲ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ်ဆင်းသက်လိုက်ကြလေ၏။ သူတို့ကို မော့ကြည့်လာသော ကျင့်ကြံသူအနည်းငယ်မှလွဲ၍ အများစုမှာတော့ အာရုံစူးစိုက်မှုထဲ၌သာ နစ်မြုပ်နေကြပြီး မျက်မှန်းမတန်းမိသူများကို အရေးမစိုက်ကြပေ။ အမှန်တကယ်တွင် ဤရှုခင်းကြည့်တောင်ထွတ်သို့ လာရောက်သူတိုင်းသည် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုတည်းအတွက်သာ လာရောက်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ယင်းမှာ ထိုစာလုံးများ၏ တာအိုအသိများကို နားလည်သဘောပေါက်ရန်ပင် ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် ဤနေရာသည် ထျန်းရှုမြို့တော်၏ ပိုင်နက်အတွင်း၌ ရှိနေသောကြောင့် မည်သူကမျှ ဤနေရာတွင် ပြဿနာရှာဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

ယင်းကိုမြင်သောအခါ လုချင်းနှင့် တာအိုဆရာဝူပေါင်တို့သည် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင် နားလည်သဘောပေါက်မှုကို စတင်ရန်အတွက် ပို၍တိတ်ဆိတ်သော ထောင့်တစ်နေရာကိုသာ ပညာရှိရှိ ရွေးချယ်လိုက်ကြလေတော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် လုချင်းသည် အံ့သြဝမ်းသာနေဟန်ရှိသော အသံနုနုလေးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။

"အစ်ကိုချန်"

သူသည် ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီး အသံလာရာဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရွှင်လန်းနေသော မျက်နှာထားများဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကြသည့် ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်အချို့ကို သူမြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့မှာ အခြားသူများမဟုတ်ဘဲ မကြာသေးမီကမှ သူကယ်တင်ပေးခဲ့သော ချီခွန်းဂိုဏ်းမှ တပည့်များပင် ဖြစ်ပေသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ သိတဲ့သူတွေလားဗျ" တာအိုဆရာဝူပေါင်က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ တစ်ခါဆုံဖူးပါတယ်" လုချင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာနေကြသော မိန်းမငယ်လေးများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လုချင်း အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

သူတို့တွေက ဒဏ်ရာများသက်သာစေရန် သူတို့ဂိုဏ်းဆီသို့ ပြန်သွားကြပြီ မဟုတ်ပါလော။

သူ့ထက်ပင်စော၍ ထျန်းရှုမြို့တော်သို့ မည်သို့မည်ပုံ ရောက်ရှိနေကြသနည်း။

ချီခွန်းဂိုဏ်းသည် ထျန်းရှုတိုက်ကြီးတွင်ပင် မရှိကြောင်းကို သူသေချာပေါက် မှတ်မိနေသေးပါ၏။

"အစ်ကိုချန်... ကျွန်မတို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး" ထိုမိန်းကလေးက ပို၍တိတိကျကျဆိုရလျှင် ချူရှောင်ကျင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လုချင်းထံသို့ ပြေးလာခဲ့လေ၏။

"ဂါရဝပြုပါတယ် အစ်ကိုချန်" ဆရာတူအစ်မယဲ့နှင့် ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးတို့ကလည်း ရိုသေလေးစားစွာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဆရာတူအစ်မယဲ့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝမ်းသာကြည်နူးရိပ်တို့ စွန်းထင်းနေခဲ့၏။

ထျန်းရှုတိုက်ကြီးသို့ မလာရောက်မီကပင် လုချင်းနှင့် ထပ်မံဆုံတွေ့နိုင်ကောင်းသည်ဟု သူမ တွေးထင်ခဲ့မိသေးသည်။ သို့သော် ရောက်ရောက်ချင်း ဤမျှမြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟုတော့ သူမ လုံးဝမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ တာအိုဆရာဝူပေါင်မှာ တိတ်တဆိတ် လန့်ဖျပ်သွားခဲ့လေ၏။

သူတို့၏ဝတ်ရုံပေါ်ရှိ သင်္ကေတများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုသူတို့သည် ချီခွန်းဂိုဏ်းမှ တပည့်များဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

ချီခွန်းဂိုဏ်းဆိုသည်မှာ သာမညအဖွဲ့အစည်းငယ်လေးတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခွင်၌ ကျော်ကြားလှသည့် ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ဂိုဏ်းဖြစ်လေသည်။ သို့ပါလျက်နှင့် ဤအထက်တန်းလွှာ တပည့်များက လုချင်းအား ဤမျှရိုသေလေးစားစွာ ဆက်ဆံနေကြပေသည်။ ဤအသိက တာအိုဆရာဝူပေါင်၏ စိတ်ထဲ၌ လုချင်းအပေါ် ထားရှိသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အထင်အမြင်ကို ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းသွားစေတော့သည်။

"အားလုံးပဲ... ကျွန်တော်တို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး" လုချင်းက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်က မြင့်မြတ်တဲ့ထျန်းရှုတောင်တော်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွက် လာတာလား" ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေးက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်ဗျ။ မြင့်မြတ်တဲ့ထျန်းရှုတောင်တော်ကနေ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာနိုင်တယ်လို့ ခရီးသွားရင်း ကြားခဲ့ရလို့ လာကြည့်တာပါ" လုချင်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဖြေလိုက်လေ၏။

"ဒါဆို ကွက်တိပဲပေါ့... ကျွန်မတို့လည်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်ဖို့စီစဉ်ထားတာ။ အစ်ကိုချန်... ကျွန်မတို့နဲ့တူတူ မသွားချင်ဘူးလား" ချူရှောင်ကျင်းက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ဤစကားကိုကြားသောအခါ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်းကို ကြည့်ရင်း ပြုံးနေခဲ့သော တာအိုဆရာဝူပေါင်မှာ ရုတ်တရက် မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့သည်။

လုချင်း ပြန်မဖြေရသေးမီမှာပင် သူက အမြန်ဝင်ပြောလိုက်လေသည် "မိတ်ဆွေတို့... အစ်ကိုချန်က ကျွန်တော်နဲ့တူတူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို စူးစမ်းရှာဖွေဖို့ သဘောတူထားပြီးသားပါဗျ။ သူ မင်းတို့နဲ့ လိုက်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်”

"ရှင်က ဘယ်သူလဲ"

ချူရှောင်ကျင်းနှင့် အခြားသူများက ထိုအခါမှသာ လုချင်းဘေး၌ ရပ်နေသော ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် တာအိုဆရာကို သတိထားမိသွားကြသည်။

"ကျွန်တော့်ကို တာအိုဆရာဝူပေါင်လို့ ခေါ်ကြပါတယ်။ နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်ဗျ တာအိုမိတ်ဆွေတို့" သူက ဦးညွှတ်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"တာအိုဆရာဝူပေါင်..."

သူတို့အချင်းချင်း အကဲခတ်သလို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သေချာစဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ထိုနာမည်ကို သူတို့တစ်ခါမျှ မကြားဖူးကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြလေ၏။ သို့သော်လည်း ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာလောကကြီးသည် အလွန်ကိုမှ ကျယ်ပြောလှပြီး ကျင့်ကြံသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ဖြစ်ရာ ပါရမီရှင်များပင် ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် များပြားလှပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့မကြားဖူးခြင်းမှာ ထူးဆန်းသောကိစ္စတော့ မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့တစ်ယောက်မျှ ရိုင်းပျစွာ မဆက်ဆံခဲ့ကြဘဲ အားလုံးက ဦးညွှတ်ကာ "ဂါရဝပြုပါတယ် တာအိုဆရာဝူပေါင်" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။

"တာအိုဆရာဝူပေါင်... အစ်ကိုချန်က ရှင်နဲ့တူတူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ သွားမယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား" ချူရှောင်ကျင်းက မေးလိုက်၏။

"အင်း..." တာအိုဆရာဝူပေါင်မှာ စကားထစ်သွားပြီး လုချင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် အခြေအနေကိုကြည့်၍ ရုတ်တရက် လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ကျော်လွန်၍မပြောဝံ့တော့ပေ။

လုချင်းမှာတော့ ဤအဖြစ်အပျက်ကိုကြည့်ရင်း ရယ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားခဲ့သည်။

တာအိုဆရာဝူပေါင်နှင့်အတူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရန် သူတရားဝင် သဘောတူထားခြင်းမရှိသော်လည်း ထိုလိမ်ဆင်ကို ဖွင့်ချရန် သူ မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။

သူက ခေါင်းအနည်းငယ်ညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏ "ဟုတ်တယ်ဗျ။ တာအိုဆရာနဲ့ ကျွန်တော်က ပထမဆုံးအကြိမ်တွေ့ကတည်းက သဘောထားတိုက်ဆိုင်သွားကြလို့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို အတူတူစူးစမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ”

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျွန်မတို့ အတူတူသွားဖို့ကို တားထားတာမှ မဟုတ်တာ။ လူများလေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပိုပြီး စောင့်ရှောက်နိုင်လေပဲလေ မဟုတ်ဘူးလား" ချူရှောင်ကျင်းက ဇွတ်တောင်းဆိုနေပြန်သည်။

လုချင်းက ပြန်မဖြေဘဲ ပြုံးသာပြုံးနေလိုက်၏။

ထိုအခါ ဆရာတူအစ်မယဲ့က ညင်သာစွာ ဆူပူလိုက်သည် "ရှောင်ကျင်း... ပြဿနာမရှာနဲ့တော့။ ငါတို့ ဆရာတူအစ်ကိုမုတို့နဲ့ သွားဆုံရဦးမယ်လေ။ အစ်ကိုချန့်ကို ဒုက္ခမပေးသင့်ဘူး”

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာတူအစ်မ..." ချူရှောင်ကျင်းမှာ နှုတ်ခမ်းဆူသွားပြီး အတော်လေး စိတ်ပျက်သွားပုံရလေသည်။

ဆရာတူအစ်ကို...

ထိုအမည်နာမကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုချင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။

လီမော့ထျန်းထံမှ သူရယူခဲ့သော အချက်အလက်များကို သူ ပြန်၍အမှတ်ရသွားမိ၏။

ယင်းအထဲတွင် လူတစ်ယောက်နှင့်ပတ်သက်သော မှတ်ချက်တစ်ခု ပါဝင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

"အစ်ကိုချန်... ရှောင်ကျင်းက နည်းနည်းဆော့ချင်တဲ့ သဘောရှိလို့ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့" ဆရာတူအစ်မယဲ့က တောင်းပန်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

လုချင်းကလည်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည် "စိတ်ထဲမထားပါဘူးဗျာ။ စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူးဗျ တာအိုမိတ်ဆွေယဲ့”

"ရှင်က 'ထျန်းရှုမြို့တော်' ရဲ့ စာလုံးတွေကနေ တာအိုအသိကို နားလည်သဘောပေါက်အောင်လုပ်ဖို့ ဒီရှုခင်းကြည့်တောင်ထွတ်ကို လာတာလား" သူမက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်ဗျ။ အဲဒီအထဲမှာ သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ချန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဓားတာအိုအသိ ပါတယ်လို့ ကြားဖူးလို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာကြည့်တာပါ”

"အစ်ကိုချန်... ရှင့်ရဲ့ ဓားသိုင်းက ပြိုင်ဘက်ကင်းတာပဲဟာ။ ဒီကနေ သိမြင်နားလည်မှုအများကြီးတွေ ရလာမယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်။ ဒဏ္ဍာရီလာ အမွေအနှစ်ကိုတောင် ရသွားနိုင်တယ်လေ" သူမက ရိုးသားစွာပင် ပြောလိုက်လေ၏။

လုချင်းသည် လီမော့ထျန်းကို ဓားလက်ညှိုးသိုင်းတစ်ချက်တည်းဖြင့် မည်သို့သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားကြသော အခြားသူများကလည်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ဓားတာအိုနှင့်ပတ်သက်၍ သူ၏ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှုကို ထောက်ရှုပါက စာလုံးများမှ နက်နဲသောအရာတစ်ခုခုကို သူ နားလည်သဘောပေါက်သွားနိုင်ခြေ အပြည့်အဝရှိနေပေသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေယဲ့ကတော့ ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပြောနေပြန်ပြီဗျာ" လုချင်းက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တွေ အများကြီး လာခဲ့ကြပေမဲ့ အမွေအနှစ်ကို မရဘဲ ပြန်သွားကြတာချည်းပဲလေ။ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက်အထိ ကံကောင်းနိုင်မှာလဲ”

ထိုစဉ်မှာပင် စိတ်မရှည်တော့သည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတော့သည် "မင်းတို့ ဝမ်ပေ့တွေ... စကားပြောလို့ မဝကြသေးဘူးလား။ ဒီနေရာက ရှုခင်းကြည့်တောင်ထွတ်ကွ။ စာလုံးတွေကို လေ့လာဖို့ နေရာကွ”

"မင်းတို့ စကားပြောချင်ရင် တခြားတစ်နေရာမှာ သွားပြောကြ။ တခြားသူတွေ ကျင့်ကြံနေတာကို မနှောင့်ယှက်ကြနဲ့”

အားလုံးက အသံလာရာဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းမွေးနှစ်ချောင်းနှင့် အေးစက်စက် မျက်နှာထားရှိသည့် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ သူက သူတို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် အေးတိအေးစက် စိုက်ကြည့်နေ၏။

တရားရှုမှတ်ရာမှ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားသော စင်မြင့်ပေါ်ရှိ အခြားကျင့်ကြံသူများကလည်း လှည့်ကြည့်လာကြသည်။ ရှုခင်းကြည့်တောင်ထွတ်သို့ လာနိုင်သူတိုင်းသည် အနည်းဆုံး ရွှေအမြုတေအဆင့်၌ ရှိကြပေသည်။ ဤမျှများပြားသော စွမ်းအားကြီးကျင့်ကြံသူများ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသည်ဖြစ်ရာ အလယ်အလတ် ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိ ဆရာတူအစ်မယဲ့ပင်လျှင် ဖိအားများကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လုချင်းက ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးကာ ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေ၏။ "ဒီတာအိုမိတ်ဆွေပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က အလေးမထားဘဲ အားလုံးကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိတာပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တောင်းပန်မှုကို လက်ခံပေးပါ”

လုချင်း၏ ရိုးသားမှုကို မြင်သောအခါ အခြားကျင့်ကြံသူများကလည်း ပြဿနာဆက်မရှာတော့ဘဲ သူတို့၏ တရားရှုမှတ်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးသာလျှင် မကျေမနပ်ဖြစ်နေပုံရကာ လုချင်းတို့အုပ်စုအပေါ် သူ၏အေးစက်သော အကြည့်များက ကျရောက်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

"ချန်ပေ့... တခြားကိစ္စရှိသေးလို့လား" လုချင်းက ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟမ့်" အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ မျက်စိမှိတ်သွားလေတော့သည်။

သူ့ကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်မှာ ဤဝမ်ပေ့များက တတိယအသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့် ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူလေးတစ်ဦးအပေါ် အလွန်အကျွံ ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်နေကြခြင်းကြောင့်ပင်။

ယင်းက အကြောင်းအရင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူ့ကို မျက်မုန်းကျိုးစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် သူတို့၏ဝတ်ရုံပေါ်ရှိ ချီခွန်းဂိုဏ်း၏အမှတ်အသားကို မြင်သောအခါ သူ့ကိုယ်သူပဲ ထိန်းချုပ်လိုက်ရလေ၏။

ဤဝမ်ပေ့များ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်များကို သူအထင်မကြီးသော်ငြားလည်း ချီခွန်းဂိုဏ်းမှာ အင်အားကြီးမားသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ အနီးအနားရှိ တိုက်ကြီးများတွင် ယင်းသည် ထိပ်တန်းအဆင့်၌ ရှိနေလေ၏။ တစ်ကိုယ်တော် ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤသို့သောဂိုဏ်းကို ရန်စဖို့အတွက် သူ၏အဆင့်အတန်းက မမီနိုင်ပေ။

ထိုလူက နောက်ထပ်ပြဿနာမရှာတော့သဖြင့် လုချင်းက အခြားသူများကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏ "ဟိုဘက်ကို ရွှေ့ကြရအောင်။ ချန်ပေ့တွေ နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို ကျွန်တော်တို့ အနှောင့်အယှက်မပေးသင့်ဘူးလေ”

ဆရာတူအစ်မယဲ့နှင့် အခြားသူများကလည်း အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ယခုလေးတင် လှည့်ကြည့်ခဲ့သူအများစုမှာ စွမ်းအားကြီးမားသော ရွှေအမြုတေ နှောင်းပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုသို့သော ကျွမ်းကျင်သူများကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမိပါက သူတို့တွေသည် ဒုက္ခအစစ်အမှန်နှင့် ကြုံတွေ့ရပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် မည်သူကမျှ ထပ်မပြောဝံ့တော့ဘဲ လုချင်းနောက်မှလိုက်ကာ စင်မြင့်၏ အစွန်အဖျား ထောင့်တစ်နေရာသို့ သွားလိုက်ကြလေတော့သည်။

"ဒီနေရာမှာပဲ တရားထိုင်ပြီး စာလုံးတွေကို နားလည်အောင် ကြိုးစားကြည့်ရအောင်" လုချင်းက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ" ဆရာတူအစ်မယဲ့နှင့် အခြားသူများက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။

သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ယခုမှရောက်လာကြခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့၏ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းကို မစတင်ရသေးပေ။

ထိုအဖွဲ့သည် စင်မြင့်ထောင့်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ကြပြီး စာလုံးသုံးလုံး ထွင်းထုထားသော ဧရာမတောင်ကြီးဆီသို့ ငေးကြည့်နေကြလေ၏။

လုချင်းလည်း ထိုနည်းတူစွာပင် ရှောင်လီကို ပေါင်ပေါ်တင်ကာ နေရာယူလိုက်သည်။ သို့သော် အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ သူသည် သူ၏ နတ်မျက်စိစွမ်းရည်ကို တိတ်တဆိတ် အသက်သွင်းလိုက်ပြီး စာလုံးများဆီသို့ အကြည့်ပို့လိုက်လေသည်။ သူ စူးစိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာပဲ ထူးဆန်းသောအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး အချက်အလက်များ လွင့်မျောလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

[တာအိုအသိကိန်းအောင်းနေသော ကျောက်စာ - တာအိုအသိများ သွတ်သွင်းထားသော ပဉ္စမ အတိဒုက္ခအဆင့် သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူကိုယ်တိုင် ထွင်းထုထားသည်။]

[ဤစာလုံးများကို လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းလေးသောင်းက ပဉ္စမ အတိဒုက္ခအဆင့် သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ချီရှင်းကျိက ထွင်းထုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။]

[ချီရှင်းကျိသည် ထျန်းရှုမြို့တော်၏ ၁၈ဆက်မြောက် မြို့စားမင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ ထူးကဲသော ဓားတာအို ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် လူသိများသည်။]

[စာလုံးများ ထွင်းထုချိန်မှာ ချီရှင်းကျိတစ်ယောက် အဆင့်တက်သွားပြီးနောက် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရာမှ ထွက်လာခါစဖြစ်သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူ၏ ဓားတာအိုဆိုင်ရာ သိမြင်နားလည်မှုများကို စာလုံးများထဲသို့ သွတ်သွင်းခဲ့ရာ ထောင်ပေါင်းများစွာသော နှစ်များတိုင်အောင် တည်တံ့နေခဲ့သည်။]

[အမွေအနှစ်ကို ရှာတွေ့ထားပါပြီ။ ဒေါင်းလုဒ်လုပ်ခြင်းနှင့် သရုပ်ဖော်မှုကို စတင်လိုပါသလား။]

သူ့မြင်ကွင်းမှ အချက်အလက်များကိုဖတ်ရင်း လုချင်း ပြုံးလိုက်လေ၏။ သို့ဖြစ်ရာ တာအိုဆရာဝူပေါင် ပြောသည်မှာ မမှားပေ။ အဆိုပါစာလုံးများတွင် ပဉ္စမ အတိဒုက္ခအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ချန်ရစ်ခဲ့သော ဓားတာအို အမွေအနှစ်တစ်ခု အမှန်တကယ်ပင် ပါဝင်နေခဲ့သည်။

သို့သော် လူအများ ယုံကြည်ထားကြသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ချီရှင်းကျိချန်ပေ့က အမွေအနှစ်ကို တမင်တကာ ချန်ရစ်ခဲ့ခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား အဆင့်တက်သွားပြီးနောက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအဟုန်ဖြင့် သူ၏ဓားတာအို နားလည်မှုကို ထွင်းထုချက်ထဲသို့ မတော်တဆ ထည့်သွင်းမိသွားခြင်းသာ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သည့်တိုင် မည်သူကမျှ အမွေအနှစ်အပြည့်အစုံကို မထုတ်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ယင်းအချက်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် လုချင်းသည် နောက်ဆုံးမှတ်ချက်စာကို အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ဒေါင်းလုဒ်လုပ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်တော့၏။

[ဒေါင်းလုဒ်လုပ်ခြင်းစတင်နေပါပြီ။ လက်ရှိတိုးတက်မှု ၁% ၂% ၃%... ၉၈% ၉၉% ၁၀၀%]

[ဒေါင်းလုဒ်လုပ်ခြင်း ပြီးပါပြီ။ သရုပ်ဖော်မှုကို စတင်တော့မလား။]

လုချင်းက ချက်ချင်းပင် သရုပ်ဖော်မှုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

[သရုပ်ဖော်မှုကို စတင်နေပါပြီ။ တိုးတက်မှု ၁% ၂% ၃%... ၉၈% ၉၉% ၁၀၀%]

[သရုပ်ဖော်မှု ပြီးပါပြီ။ သင်ယူခြင်းကို စတင်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါသလား။]

လုချင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

လူတိုင်းမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ တရားရှုမှတ်နေကြသည်။

သူက ရှောင်လီထံသို့ စိတ်ဝိညာဉ်အသံလွှင့်စကားဖြင့် တိတ်တဆိတ် လှမ်းပြောလိုက်ပြီး သူ့ကို စောင့်ရှောက်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။

ရှောင်လီကတော့ အံ့သြမသွားခဲ့ပေ။ ဤသို့ဖြစ်လာမည်ကို သူ ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်၏။

အားချင်း၏ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းသည် သာမန်အသိဉာဏ်ထက် ကျော်လွန်နေလေသည်။

ဤစာလုံးများမှ သူ တစ်ခုခုမရနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ရှောင်လီကို ညွှန်ကြားချက်များပေးပြီးနောက် လုချင်းသည် သင်ယူခြင်းကို စတင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ သိမြင်နားလည်မှု ရေစီးကြောင်းတစ်ခုသည် သူ့စိတ်ထဲသို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ဝင်ရောက်လာလေ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏အသိစိတ်သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နယ်ပယ်တစ်ခုဆီသို့ ရုတ်တရက် ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရတော့သည်။

လုချင်း သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ဧရာမတောင်ကြီးတစ်ခု၏ရှေ့ရှိ လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရလေသည်။ တောင်ကြီးသည် "ထျန်းရှုမြို့တော်" ဟု ထွင်းထုထားသော တောင်ကြီးနှင့် တစ်ထပ်တည်းတူညီနေ၏။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် တောင်ကမ်းပါးယံမှာ ချောမွေ့နေပြီး မည်သည့်စာလုံးကိုမျှ ထွင်းထုထားခြင်း မရှိသေးပေ။

လုချင်းက သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် စူးစမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူသည် ကြယ်စင်ဝတ်ရုံနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဝင်ရောက်နေကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

ထိုခန္ဓာကိုယ်အပေါ်တွင် သူ့ထံ၌ မည်သည့်ထိန်းချုပ်မှုမျှ မရှိပေ။

သူက စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်၏။

သူထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းလေးသောင်းက ပဉ္စမ အတိဒုက္ခအဆင့် သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ချီရှင်းကျိ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ စိတ်ကူးယဉ်နယ်ပယ်တစ်ခုထဲသို့ သူ နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိသွားပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

"နှစ်တစ်ထောင် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံမှုက နောက်ဆုံးတော့ အသီးအပွင့်တွေဖြစ်ထွန်းလာခဲ့ပြီပဲ။ ငါ ပဉ္စမ အတိဒုက္ခအဆင့်ကိုတောင် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ။ ဒီနေ့က အောင်ပွဲခံရမယ့်နေ့ပဲ"

လုချင်း၏ အာရုံခံစားမှုထဲတွင် ချီရှင်းကျိသည် ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေလေ၏။

"ဂုဏ်ယူပါတယ် ဆရာ။ ဆရာက အတိဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီပဲ" အောက်ဘက်မှ ဂုဏ်ပြုသြဘာပေးသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာတော့သည်။

လုချင်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ လွှမ်းခြုံသွား၏။

အနီးအနားရှိ တောင်ထွတ်တစ်ခုပေါ်တွင် ပြီးပြည့်စုံသော အစီအရီဖြင့် ရပ်နေကြသည့် ပုံရိပ်များစွာကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းသည် ထူးကဲသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှင့်နေကြပြီး အနည်းဆုံး ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသူ အနည်းငယ်မှာမူ ရွှေအမြုတေအဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပြီး ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။ ထိုသူတို့မှာ သေချာပေါက် သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများပင်။

ပြီးတော့ သူတို့ရပ်နေသည့် တောင်ထွတ်ကိုလည်း လုချင်း ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။

၎င်းမှာ ဖြတ်တောက်မခံရမီက ရှုခင်းကြည့်တောင်ထွတ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ "ဆရာ... အခု ဆရာက ပဉ္စမ အတိဒုက္ခအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီဆိုတော့ ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာလောကကြီးရဲ့ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူတွေထဲမှာ ပါသွားပြီပေါ့နော်”

"ဆရာ့ရဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ ထျန်းရှုမြို့တော်ကလည်း ပိုပြီးတော့တောင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလာမှာ သေချာတယ်”

"မြင့်မြတ်တဲ့ထျန်းရှုတောင်တော်ကို ကျွန်တော်တို့ အပြည့်အဝထိန်းချုပ်လိုက်ရင်တောင် ဘယ်သူမှ ကန့်ကွက်ရဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး" သန္ဓေသားဝိညာဉ်အဆင့် တပည့်များထဲမှ တစ်ဦးက ပြင်းပြသော လေးစားကြည်ညိုမှုဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

သို့သော် သူ၏စကားများကိုကြားသော် ချီရှင်းကျိက သက်ပြင်းသာချလိုက်တော့သည်။ "ငါတို့ မြင့်မြတ်တဲ့ထျန်းရှုတောင်တော်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်ရင်ကော ဘာဖြစ်မှာလဲ”

"ပဉ္စမ အတိဒုက္ခအဆင့်ကို ရောက်မှပဲ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်က ဘယ်လောက်တောင် ကျယ်ပြန့်သလဲဆိုတာ ငါ သဘောပေါက်တော့တယ်။ ပဉ္စမ အတိဒုက္ခအဆင့်ဆိုတာ သန္ဓေသားဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ရဲ့ အစပဲရှိသေးတယ်”

"ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ အလားအလာတွေကိုလည်း အကုန်သုံးပစ်လိုက်ပြီ။ ဒီလမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ရှေ့ဆက်သွားဖို့ဆိုတာ...တော်တော့်ကိုမှ ခက်ခဲလိမ့်မယ်”

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ မြင့်မြတ်တဲ့ထျန်းရှုတောင်တော်ကို ပိုပြီးတော့တောင် သိမ်းပိုက်ရမှာပေါ့ဗျာ" တပည့်ဖြစ်သူက အလျင်စလို ပြောလိုက်၏။ "အဲဒီတောင်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီးတော့ မှန်းဆလို့မရတဲ့ စွမ်းအားတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်လေ။ ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီတွေအရဆိုရင် အဲဒါကို မသေမျိုးတွေ ချန်ထားရစ်ခဲ့တာတဲ့”

"တကယ်လို့ ဆရာသာ အဲဒါကို သိမ်းပိုက်ပြီးတော့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို လေ့လာနိုင်မယ်ဆိုရင် ပိုကြီးမားတဲ့ကံကြမ္မာကောင်းတွေကို ဖွင့်နိုင်လိမ့်မယ်လေ”

"မင်း နားမလည်ပါဘူးကွာ" ချီရှင်းကျိသည် ခေါင်းကိုသာ ထပ်မံယမ်းလိုက်လေတော့၏။