အခန်း (၂၇၇၅-၂၇၇၆)
Vol. 278 Ch. 2775-2776
အခန်း (၂၇၇၅) - နှစ်ငါးရာပြည့်အောင် နေထိုင်ခြင်း
"နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ" ဆိုသည့် စကားလုံးလေးလုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်သွားကြသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် "ဆန်းနယဲ့" နယ်မြေကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အရင်းခံအားဖြင့် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
ဤနေရာရှိ ဆန်းနယဲ့နယ်မြေမှ ပါရမီရှင်များမှာ အခြား အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။
သို့သော်လည်း သူတို့၏ ကောင်းကင်ငါးပါးနှင့် အကြောင်းရင်းချင်း တူညီနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ အားလုံးမှာ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေကြောင့်ပင်လော။
သို့ဆိုလျှင် ဤဝူရှန်း ပေမြိန့် (မြောက်ဘက် သရဖူနယ်မြေ) ဗဟိုချက်မတွင် ပါဝင်နေသည့် အင်အားစု အသီးသီးတို့တွင်လည်း ကောင်းကင်ငါးပါးကဲ့သို့သော နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခုစီ ရှိနေကြသလော။
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးက ဒီတစ်ခေါက်တော့ နည်းနည်း သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားပြီ၊ တစ်ဖက်လူရဲ့ စွမ်းအားအခြေခံကို မသိရသေးခင်မှာပဲ တိုက်ခိုက်ဖို့ အလွယ်တကူ လက်ခံလိုက်တယ်……”
သူတော်စင် အချို့မှာ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တွေးတောရင်း မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။
ရှဲ့အာမန်နှင့် ဝမ်ချုံစန်းတို့မှာ ဖန့်ချန်ကို တစ်ပြိုင်တည်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ဘာမျှ မပြောကြတော့ပေ။ ဖန့်ချန်မှာလည်း တစ်ဖက်လူ၏ မောက်မာစွာ ရယ်မောသံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရှန်ပါဝမ်ကို အေးဆေးစွာပင် မေးလိုက်သည်။
“ရှန်ညီအစ်ကို၊ ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ကျုပ်တို့ကို ရှင်းပြပေးပါဦး”
“ဟဲဟဲ၊ ရှန်ပါဝမ်၊ မင်းပုံစံကြည့်ရတာ သူတို့နောက်ကွယ်မှာ ခိုလှုံချင်နေတာလား၊ အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း သူတို့ကို အသေးစိတ် ပြောပြလိုက်ပါဦး”
ဘေးနားရှိ သူတော်စင်များက "အစ်ကိုကြီး" ဟု ခေါ်ဆိုသည့် ထိုလူက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
ရှန်ပါဝမ်က ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်၊ ဝမ်ချုံစန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ -
“အရင်က ယဲ့ညီအစ်ကိုတို့ကို ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်၊ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ထဲက တိုက်ပွဲတိုင်းမှာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ လျော်ကြေးတွေ ရှိတယ်။
အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားတွေရဲ့ လျော်ကြေးကတော့ 'နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ' ဖြစ်ဖို့ သတ်မှတ်ထားတယ်”
ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။
“ယဲ့ညီအစ်ကို၊ မင်းတို့ဆီမှာ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခုထက်မက ရှိမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား”
“……”
ဒီအင်အားစုတွေက နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေတောင် ငါတို့ ကောင်းကင်ငါးပါးထက် ပိုများနေတာလား။
ရှန်ရှိုးယွမ်တို့၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားပုံရသည်။
'အစ်ကိုကြီး' က အံ့ဩသွားပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် -
“မင်းတို့မှာ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခုတည်း ရှိတာလား၊ အဲဒါဆို ငါ့ကို ရှုံးသွားရင် မင်းတို့ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဆန်းနယဲ့ ကျောင်းသားတွေ မျိုးတုန်းသွားတော့မှာပေါ့၊ ဟုတ်လား”
“ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ ဒီပွဲကို မယှဉ်ပြိုင်တော့ဘူး”
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီက တစ်ဖက်လူကို အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဆွေ့ထျန်းဟွမ်တို့ သူတော်စင်များမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ တစ်ဖက်လူ၏ စကားကြောင့် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
အကယ်၍ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေသာ ဆုံးရှုံးသွားပါက ဆန်းနယဲ့ ကျောင်းသားတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းကင်ငါးပါးမှ မျိုးတုန်းပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။
ဤသည်မှာ သေးငယ်သော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
တစ်ဖက်လူက ရယ်မော၍ ရှန်ပါဝမ်ကို ကြည့်ကာ -
“သူတို့ကို အကြောင်းရင်းကို မြန်မြန်ရှင်းပြလိုက်ပါ၊ မဟုတ်ရင် ဒီလောက်တောင် အပြစ်ကင်းစင်နေရင် ငါတို့မျိုးနွယ်ကပဲ ရှက်စရာကောင်းလိမ့်မယ်”
ရှန်ပါဝမ်က စိတ်ထဲတွင် ကံဆိုးလိုက်တာဟု တွေးလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ -
“ယဲ့ညီအစ်ကိုက သဘောတူလိုက်ပြီဆိုတော့ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူး၊ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်မှာ ‘ကတိတည်ခြင်း’ က အရေးကြီးဆုံး စည်းမျဉ်းတစ်ခုပဲ။
ဘယ်သူကမှ မလိုက်နာချင်ရင်တောင် အပေါ်မှာရှိတဲ့ အင်အားစုတွေက လိုက်နာအောင် ကူညီပေးလိမ့်မယ်။
အရင်ကလည်း ဒီစည်းမျဉ်းကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်က ထွက်သွားရင် အကုန်အဆင်ပြေသွားမယ် ထင်ခဲ့ကြတာ၊ ဒါပေမဲ့……
အပေါ်ကလူတွေက လိုက်ရှာလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ရှာတွေ့မှာပဲ၊ မင်းတို့က ဒီစစ်မြေပြင်ကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ မင်းတို့ရဲ့ ဇစ်မြစ်က အပေါ်ကသူတွေအတွက်တော့ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်တော့ဘူး……”
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ပြောင်းလဲသွားသည်။ သို့ဆိုလျှင် ကောင်းကင်ငါးပါး၏ တည်ရှိမှုကို ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင် နောက်ကွယ်က အင်အားစုတွေက သိရှိသွားပြီဟု ဆိုလိုတာလား။
ဤသည်မှာ သူတို့၏ အကြီးမားဆုံးသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီ။
“သူက ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းနီးပါးလောက် နေခဲ့ပုံရတယ်……”
ဖူယာယာ၏ အသံမှာ သူတော်စင်တို့၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။
သူတော်စင်တို့က အလျင်အမြန်ပင် ထို 'အစ်ကိုကြီး' ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူ၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ ထင်ရှားသော နေရာတွင် အမှန်ပင် စာလုံးများ ရှိနေသည်။
၁၀၀၄၂
“နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းလေးဆယ့်နှစ်နှစ်……”
သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားပြီး မသိစိတ်အရ ဖန့်ချန်၏ လည်ပင်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
၀...
“သေစမ်း၊ ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး ဒီတစ်ခေါက်တော့ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်တော့မှာလား၊ အဲဒီ သမာဓိခုံရုံးက ကောင်းကင်အရှင်တွေတော့ ဒေါသပေါက်ကွဲကုန်တော့မှာပဲ”
ဖန်ရွှေ ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
တစ်ဖက်လူမှာလည်း အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားဖြစ်ပြီး ဒီနေရာမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းကျော် နေခဲ့သူဖြစ်သည်။
ဒီလောက်အတွေ့အကြုံရှိသူကို ဖန့်ချန်က ဘယ်နှစ်ကွက်လောက် တိုက်နိုင်မလဲဆိုတာ သူတို့ မတွေးဝံ့ပေ။
“ပြီးပြီ၊ တစ်ဖက်လူက ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ကို လာတာ၊ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားလည်း ဟုတ်တယ်၊ ဆိုလိုတာက သူက ကျင့်စဉ်တွေကို နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော် လေ့လာထားတာ၊ အတွင်းကမ္ဘာတွေကို ဘယ်လောက်တောင် ပေါင်းစပ်ပြီးပြီလဲ”
“ငါတို့က ကျင့်စဉ်ကို လေ့လာတာ နှစ်ပေါင်း သုံးလေးထောင်ပဲ ရှိသေးတာ၊ အကွာအဝေးက အရမ်းကြီးလွန်းတယ်……”
“အခုတော့ လောင်းကြေးထပ်ရုံပဲ ရှိတော့တယ်၊ ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေး ရှုံးနိမ့်မသွားဖို့၊ သရေကျဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မယ်”
အကြီးအကဲ ငါးပါးတို့မှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရှန်တုရှင်းက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ -
“ယဲ့သူတော်စင်ဘိုးဘေး၊ ကိစ္စက ဒီလောက်ထိ ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ တိုက်ခိုက်လိုက်ပါ၊ ဒီကိစ္စက ငါတို့ သူတော်စင် အားလုံးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ၊ အကျိုးဆက်တွေ ရှိလာရင်လည်း တစ်ယောက်တည်း ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး”
ကျန်းထန်းဝမ် ခန်းမက အဖွဲ့ဝင်များရော၊ သူတော်စင်ဘိုးဘေး စီမံကိန်းမှ အဖွဲ့ဝင်များပါ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
ဒီနေ့ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ကို အတူတူ လာခဲ့ကြတာ ဖြစ်လို့ အတူတူ အောင်မြင်ကြမယ်၊ အတူတူ ပျက်စီးကြမယ်။
ဤရိုးရှင်းသော အမှန်တရားကို မသိသူ မရှိပေ။
ရှန်တုရှင်း၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထို 'အစ်ကိုကြီး' ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ပိုမို တောက်ပလာသည်။
ရှန်ပါဝမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ စကားပြောမည့်ဟန် ရှိသော်လည်း ရပ်တန့်သွားသည်။
“ငါတို့က ခဏနေရင် တိုက်ခိုက်ကြတော့မှာဆိုတော့ အမည်နာမတွေကို အရင် ဖလှယ်ကြရအောင်”
'အစ်ကိုကြီး' က မဲ့ပြုံးဖြင့် ဖန့်ချန်ကို လက်ယှက်လိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကတော့ ‘မဟာသားတော်’ ဖြစ်တယ်”
အကြီးအကဲ ငါးပါးတို့မှာ ဤ "မဟာသားတော်" ဆိုသူသည် သူတို့ဘက်တွင် အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူ ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ -
“ငါ့ရဲ့ နာမည်က ယဲ့ထျန်းဂူပါ”
“……”
“ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးကလည်း လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားနေပြန်ပြီ……”
တန်ခယ်ရွှမ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သက်ပြင်းချသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အကြီးအကဲ ငါးပါးမှာမူ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
“နာမည်က နိမ့်ကျလိုက်တာ မင်း ဒီလိုပြောလည်း ငါကတော့ လက်ညှာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ဆိုတာ ဒီလိုပဲ၊ ဒီနေရာမှာ လက်သီးမာရင် နိုင်တယ်၊ သနားကြင်နာမှု ဆိုတာ မရှိဘူး”
မဟာသားတော်က ရယ်မော၍ ပြောသည်။
စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလင်းရောင်များ တောက်ပလာသည်။
သူတော်စင်များ ဆက်တိုက် ရောက်ရှိလာကြသည်။ မဟာသားတော် အဖွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပေါ်လာပြီး ဖန့်ချန်တို့၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ ၀ ဂဏန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့ဩသွားကြသည်။
“ပြီးပြီ၊ သွားကြစို့၊ ဝူရှန်း ပေမြိန့် ဗဟိုချက်မ ဆီသွားပြီး စာချုပ် လက်မှတ်ထိုးကြရအောင်”
မဟာသားတော်က လူများလာသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်သွားပါ”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့ကို လမ်းပြပေးတာက ဘာဖြစ်လဲ”
မဟာသားတော်က ရယ်မော၍ ခေါင်းညိတ်ကာ ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားသည်။
ဖန့်ချန်လည်း နောက်မှ လိုက်သွားသည်။ အကြီးအကဲ ငါးပါးတို့မှာ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြပြီး နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေကို လျော်ကြေးပေးလိုက်ရပါက သမာဓိခုံရုံးရှိ ကောင်းကင်အရှင်တို့အား မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို တွေးတောနေကြသည်။
ခန်းမပြင်ပသို့ ထွက်လာမှသာ ဝူရှန်း ပေမြိန့် ဗဟိုချက်မ၏ ကျယ်ပြန့်ပုံကို သိရှိလိုက်ရသည်။ အဆုံးမရှိသော အဆောက်အအုံများမှာ ပုံစံမျိုးစုံနှင့် ဖြစ်သည်။
“ရှန်ညီအစ်ကို၊ ဒီအဆောက်အအုံတွေက……”
ဖန့်ချန်က မဝေးလှသော နေရာတွင် လမ်းလျှောက်နေသည့် ရှန်ပါဝမ်ကို မေးလိုက်သည်။
ရှန်ပါဝမ်က ဖန့်ချန်မှာ စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် မဟာသားတော်၏ အေးစက်စက် အကြည့်အောက်တွင် ဖန့်ချန်ဘေးသို့ ရောက်လာပြီး ပြုံး၍ ရှင်းပြသည်။
“ယဲ့ညီအစ်ကို၊ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ကို ရောက်လာပြီဆိုရင် နေစရာ နေရာတစ်ခုတော့ ရှိရမှာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် နှစ်ငါးရာလုံးလုံး လေဟာနယ်ထဲမှာပဲ နေနေရမှာလား”
“နှစ်ငါးရာ”
သူတော်စင်တို့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။
“ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ကို တစ်ခါလာရင် နှစ်ငါးရာပြည့်အောင် နေရမယ်၊ ဒီနှစ်ငါးရာအတွင်းမှာ ပုံမှန် အဆင့်သတ်မှတ် တိုက်ပွဲတွေကို ရင်ဆိုင်ရမယ်၊ ဝူရှန်း ပေမြိန့် ဗဟိုချက်မက စီစဉ်ပေးတဲ့ ကျပန်း တိုက်ပွဲတွေကိုလည်း ရင်ဆိုင်ရမယ်။
တစ်ခါတလေကျရင်လည်း စိန်ခေါ်မှုတွေကို ရင်ဆိုင်ရဦးမယ်။
ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ ငါးရာနှစ်ပြည့်အောင် အေးအေးဆေးဆေး နေဖို့ဆိုတာ လွယ်တဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူး”
ရှန်ပါဝမ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ခံစားချက်များ ရောထွေးနေသည်။
အခန်း (၂၇၇၆) - ရှုံးချာ ငါတို့မျိုးနွယ်အတွက် အောင်ပွဲဆင်နွှဲတော့မည်
သူတော်စင်အားလုံးမှာ နားရွက်များကို ထောင်ထားလျက် ရှန်ပါဝမ်၏ ရှင်းပြချက်များကို အသေအချာ နားထောင်နေကြသည်။
ဖန့်ချန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။
“မင်းပြောတဲ့ ဒီအခြေအနေတွေက ဘယ်လိုမျိုးအသေးစိတ်လဲ”
“ပုံမှန် အဆင့်သတ်မှတ် တိုက်ပွဲဆိုတာက ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင်တိုင်း ဖြတ်သန်းရမယ့်အရာပါ။ ဥပမာအားဖြင့် အဆင့်နိမ့်တဲ့ သူတော်စင်တစ်ယောက်က အဆင့်တက်ချင်ရင် သူ့အထက်က သူတော်စင်ကို စိန်ခေါ်ရတယ်။
ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့က အဆင့်တက်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း မင်းတို့အထက်မှာရှိတဲ့ သူတော်စင်တွေကို စိန်ခေါ်နိုင်တယ်။
ဒီအပေါ်မှာ သီးသန့်စည်းမျဉ်း မရှိဘူး။ တချို့အချိန်တွေမှာ မင်းတို့က အဆင့်မတက်ချင်ဘူး၊ အောက်ကသူတွေကလည်း မင်းတို့ကို စိန်မခေါ်ဘူးဆိုရင် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘဲ နေသွားလို့ရတယ်။”
“ဒုတိယအချက်ကတော့ ကျပန်း စစ်ဆေးခြင်း ဖြစ်တယ်။ အဲဒါက ဗဟိုချက်မ တာဝန်ခံတွေက စီစဉ်တာပါ။ ဂုဏ်ပုဒ်တူ၊ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တူညီတဲ့ သူတော်စင်တွေကြားထဲမှာ ကျပန်း တိုက်ပွဲတွေ စီစဉ်ပေးတာ။ နေ့တိုင်း တစ်ပွဲတော့ ရှိတတ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဝူရှန်း ပေမြိန့် ဗဟိုချက်မမှာ သူတော်စင် အရေအတွက်က အရမ်းများတော့ တချို့ကျရင် နှစ်ငါးရာလုံးလုံး နေသွားပေမဲ့ တစ်ပွဲမှ မတွေ့ရတာမျိုးလည်း ရှိတတ်တယ်၊ အဲဒါက ပုံမှန်ပဲ။”
“တတိယအချက်ကတော့ မင်းတို့ နောက်ပိုင်းမှာ သတိထားရမယ့်အချက်ပဲ။ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသား ဂုဏ်ပုဒ်ကလွဲရင် ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင်တိုင်းက ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ထဲ ဝင်လာပြီးရင် မဖြစ်မနေ လက်ခံရမယ့် စိန်ခေါ်မှု ၁၀ ကြိမ် ရှိတယ်။
ဒီ ၁၀ ကြိမ်က မဖြစ်မနေ လက်ခံရမှာ၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့က တခြားသူကို သွားစိန်ခေါ်ရင်လည်း ရတယ်။
ဒီ ၁၀ ကြိမ်ကို စောစောစီးစီး အကုန်သုံးလိုက်တာက ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ထဲမှာ ပိုပြီး လုံခြုံစေတယ်။”
ရှန်ပါဝမ်က အသေးစိတ် ရှင်းပြသည်။
သူတော်စင်တို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လေးနက်မှုတို့ ပေါ်လာသည်။ အန္တရာယ်အရှိဆုံးမှာ ရှန်ပါဝမ် ပြောသည့် "စိန်ခေါ်မှု ၁၀ ကြိမ်" ဖြစ်ပေမည်။
အကယ်၍ သူတော်စင်တစ်ဦးက ထိုနေရာမှာ သေဆုံးမှာကို ကြောက်ပါက မိမိထက် အားနည်းသူကို သွားရှာပြီး ထို ၁၀ ကြိမ်ကို အကုန်သုံးပစ်ရမည်။
အကယ်၍ အချိန်မီ မသုံးမိပါက မိမိထက် ပိုမိုအားကောင်းသည့် သူတော်စင်များ၏ စိန်ခေါ်မှုကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသူတို့ကလည်း သူတို့၏ ၁၀ ကြိမ်ကို အကုန်သုံးရမည့်သူများ ဖြစ်နေမည်သာ။
“ဒါဆိုရင် ဒီနေရာမှာ သေဆုံးသွားရင် အသက်စွမ်းအင် နဲ့ အသက်ကို အစားထိုးလို့ ရမလား”
ဖန်ရွှေ က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“အသက်စွမ်းအင် နဲ့ အသက်အစားထိုးတာလား၊ ဒီနေရာမှာ အဲဒါမျိုး မရှိဘူး။ ဒီနေရာမှာ သေရင် အသက်စွမ်းအင် ကလည်း အသက်ပါသွားမှာပဲ။”
ထိုစကားကို ပြောလိုက်သူမှာ ရှန်ပါဝမ် မဟုတ်ဘဲ မဟာသားတော် ဖြစ်သည်။
သူက ဖန့်ချန်တို့ကို မဲ့ပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်က အလွန် ထူးဆန်းတယ်၊ မင်းတို့ရဲ့ အရင်က တိမ်မြုပ်နေတဲ့ အမြင်တွေနဲ့ မဆက်ဆံသင့်ဘူး။
ဒါကြောင့် ဒီနေရာမှာ အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားတာက အရေးကြီးဆုံးပဲ။ ရှန်ပါဝမ် မင်းတို့ကို မပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိသေးတယ်။
အဲဒီ စိန်ခေါ်မှု ၁၀ ကြိမ်ကို ဝယ်လို့လည်း ရတယ်။”
ဝယ်လို့ရတာလား၊ သူတော်စင်တို့သည် ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်လိုက်ကြသည်။
“ဒါဆို အကျိုးကျေးဇူးကကော၊ ဒီနေရာက ဒီလောက်အန္တရာယ်များနေတာ အကျိုးကျေးဇူးတော့ ရှိမှာပေါ့”
ဖန်ရွှေ က သက်ပြင်းချကာ မေးသည်။
အရင်က ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်မှာဆိုရင် နိုင်ရင် "အတွင်းကမ္ဘာ စွမ်းအင်ကျောက်တုံး" ရတတ်သည်။
“အကျိုးကျေးဇူးကတော့ ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ သွေးပဲ။”
“ဒီအရာက နတ်ဘုရားစွမ်းအား ရဲ့ စွမ်းအားကို တိုးမြှင့်ပေးနိုင်တယ်၊ မင်းတို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ သိကြမှာပါ။”
ရှန်ပါဝမ်က ပြောသည်။
ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ သွေး သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ သွေး မဟုတ်ဘူးလား။
အကြီးအကဲ ငါးပါးတို့မှာ ဘာမျှ မပြောဘဲ နားလည်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
သို့သော် စိတ်ထဲတွင်မူ မီးတောက်များ တောက်လောင်လာသည်။
ဒီနေရာမှာ သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ သွေးကို ရနိုင်တာပဲ။
ဒါဆိုရင်တော့ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေမှာ ဂုဏ်ပုဒ်မြင့်ဖို့ ကြိုးစားတာထက် ပိုပြီး လွယ်ကူနေပြီ။
“မင်းတို့ဘက်မှာ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသား ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ကျန်သေးလဲ၊ ပုံမှန်ဆိုရင် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခုက အဆင့်မြင့် ကျောင်းသား သုံးလေးယောက်တော့ မွေးထုတ်ပေးနိုင်မှာပဲ။”
မဟာသားတော်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။
“ဆယ်ယောက်ကျော်လောက် ရှိမယ်၊ ငါတို့က အထဲမှာ အားအနည်းဆုံးမို့ လမ်းစမ်းဖို့ အရင်လာတာ။”
ဖန့်ချန်က အေးဆေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
အကြီးအကဲ ငါးပါးတို့လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး ကောင်းကင်ငါးပါးမှာ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသား ဆယ်ယောက်ကျော် ရှိသလိုလို အမူအရာမျိုးဖြင့် တည်ငြိမ်နေကြသည်။
သူတို့သည် ထိုလူထံမှ အလွန်အရေးကြီးသော သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။
နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေမှ ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ သွေးက တကယ်ပဲ ကုန်သွားမှာပဲ။ အခုကြည့်ရတာ သူတို့ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေမှာ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားတွေကို မွေးထုတ်ထားခဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်လို့ ကျန်ရှိတဲ့ သွေးက အများကြီး မရှိတော့ဘူး...။
“ဆယ်ယောက်ကျော်”
အနည်းငယ် စိတ်အားငယ်နေသော ရှန်ပါဝမ်မှာ စိတ်အားတက်ကြွသွားပြီး အချက်အလက်များစွာကို တက်ကြွစွာ ရှင်းပြတော့သည်။
ဥပမာအားဖြင့် အနိုင်ရပြီးနောက် ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ သွေးဆုလာဘ် ရရှိမည့်ကိစ္စမျိုး။
ထိုမဟာသားတော်ကမူ မျက်လုံးကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်၏ အမူအရာ တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဘာမျှ မပြောတော့ပေ။
“ဒါဆိုရင် နှစ်ငါးရာအတွင်းမှာ တိုက်ပွဲမှတ်တမ်းက အပြုသဘောဆောင်ရင် ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ သွေး အာမခံချက် ရတယ်ပေါ့ ”
“အနိုင်ပွဲတွေ ဆက်တိုက်ဆိုရင် ဆုလာဘ်က ပိုများမယ်”
“မှတ်တမ်းက အနှုတ်လက္ခဏာ ဆောင်ရင် ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သွေးကို ပြန်နုတ်ယူခံရမယ် အဲဒါမျိုးတောင် လုပ်လို့ရသေးတာလား၊ ရှူး...”
ဖန်ရွှေ မှာ အကြိမ်ကြိမ် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရသည်။
ဖန့်ချန်က တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး ဘာမျှ မပြောသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သွားသည်။
ဒီနေရာက သူလာချင်ခဲ့သည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။
……
……
ဒီကြားထဲမှာတော့ ကျောင်းသားသစ်တွေ ရောက်လာပြီဆိုတဲ့ သတင်းက ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
အနီးအနားက သူတော်စင်တွေလည်း ပိုမို များပြားလာသည်။
မဟာသားတော်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် မထီမဲ့မြင် ပြုသော အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။
ရုတ်တရက် ရှေ့မှ သူတော်စင်အုပ်စုတစ်စု ရောက်လာသည်။
မဟာသားတော်က ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူကို မဲ့ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ရှုံးချာ ၊ သူက ငါနဲ့ တိုက်ဖို့ သဘောတူထားပြီးပြီ၊ မင်းအတွက် မကျန်တော့ဘူး။”
ရှုံးချာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်တောင့်တင်းသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်ဟန်ဖြင့် ဖန့်ချန်တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့က အသစ်ရောက်လာတာမလား မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူက အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားလဲ”
သူ့အကြည့်က ဖန့်ချန်နဲ့ ရှဲ့အာမန်ကြားမှာ လှည့်ပတ်နေသည်။
နောက်ဆုံးတော့ ဖန့်ချန်ဆီမှာ အကြည့်ရပ်သွားသည်။
“မင်းပဲလား ဘယ်လိုခေါ်လဲ”
“ယဲ့ထျန်းဂူ”
ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ရယ်မောပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ငါက ရှုံးချာ၊ မင်းက ရောက်ခါစမှာပဲ မဟာသားတော်နဲ့ တိုက်ခိုက်တော့မှာဆိုတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်က ဒီတစ်ခေါက်ပဲ တွေ့ရတော့မယ့်ပုံပဲ၊ တကယ်ကို နှမြောဖို့ကောင်းတယ်။ မဟာသားတော်က အရင်ဦးသွားလို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ငါလည်း မင်းနဲ့ တိုက်ချင်နေတာ။”
ရှုံးချာက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“လူကြီးမင်းတို့၊ ငါ လောင်းကြေးကြီးကြီး ထပ်တော့မယ်၊ မင်းတို့ လိုက်ကြမလား”
ဖန့်ချန်၏ အသံမှာ သူတော်စင်တို့၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။
“ဘယ်လို ပြောလိုက်တာလဲ”
အနီးအနားက သူတော်စင်တွေမှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
ဖန့်ချန်က သူတို့ကို ပြန်မဖြေဘဲ ရှုံးချာကို ကြည့်ကာ -
“ငါ မဟာသားတော်နဲ့ တိုက်ပြီးလို့ အသက်ရှင်နေသေးရင် မင်းနဲ့ တစ်ပွဲ ထပ်တိုက်မယ်။”
“……”
ဒီစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် အနီးအနားက သူတော်စင်အားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။
မဟာသားတော်ကိုယ်တိုင်လည်း အံ့ဩသွားပြီး ဖန့်ချန်ကို မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ယဲ့ညီအစ်ကို မင်းက...”
ရှန်ပါဝမ်မှာ ဒီကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်က အန္တရာယ်ကို သိသွားပြီးနောက် အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားအချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
မမျှော်လင့်ဘဲ သူက ဒီလိုစကားမျိုး ပြောထွက်လာသည်။
“ယဲ့ညီအစ်ကို၊ မင်းက ငါတို့ဆီမှာဆိုရင် တိုက်ချင်တာ တိုက်လို့ရတယ် ၊ မင်းမှာ အသိဉာဏ် မရှိဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ ငါတို့ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။”
“အခု ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ကို ရောက်လာပြီ၊ ခြေမခိုင်သေးခင်မှာပဲ ဘာလို့များ ထပ်တလဲလဲနဲ့ ငါတို့ကို အန္တရာယ်ထဲ ဆွဲထည့်နေတာလဲ ”
“မင်းနဲ့ မဟာသားတော် တိုက်ပွဲမှာတောင် အသက်ရှင်ဖို့ ခက်ခဲနေတာကို၊ ဘာလို့ ဒုတိယမြောက် အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားကို ခေါ်ယူပြီး အန္တရာယ်တိုးပေးနေတာလဲ”
ဝမ်ချုံစန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောသည်။
“ဟင်”
အကြီးအကဲ ငါးပါးတို့မှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ သံသယဖြစ်နေကြသည်။
“ဟုတ်တယ်လေ၊ ယဲ့ညီအစ်ကို၊ မင်း နည်းနည်းလောက်တော့ တည်ငြိမ်ပါဦး။ အရင်ဆုံး မဟာသားတော် လက်ထဲကနေ အသက်ရှင်အောင် ကြိုးစားပါဦး၊ သရေကျအောင်ပဲ ကြိုးစားပါ၊ ငါတို့ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေကို မရှုံးစေနဲ့တော့။”
ဖန်ရွှေ က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
ရှန်ထျန်းဖန်း ရဲ့ အမူအရာမှာ တစ်မျိုးဖြစ်သွားသည်။ အကြီးအကဲ ငါးပါးတို့လည်း ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိသွားကြသည်။
သူတို့သည် ကရုဏာတောင် ထဲမှာ ဘာဖြစ်နေလဲ မသိပေမဲ့ ဖန်ရွှေ နဲ့ ဖန့်သူတော်စင်ဘိုးဘေးကြားက ဆက်ဆံရေးကိုတော့ သိကြသည်။
“အေး...”
အကြီးအကဲ ငါးပါးတို့မှာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး အလွန်အမင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေကြသည်။
မဟာသားတော်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှိနေသည့် သံသယများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရယ်မောကာ -
“တကယ်တော့ ယဲ့ညီအစ်ကိုက တိုက်ခိုက်ရတာ ဝါသနာပါတာကိုး၊ အရမ်းကောင်းတယ်၊ ဒါကြောင့်လည်း အဆင့်မြင့် ကျောင်းသား ဂုဏ်ပုဒ်ကို ရတာပေါ့။”
စကားဆုံးသည်နှင့် ရှုံးချာကို ကြည့်ကာ -
“ရှုံးချာ၊ အကယ်၍ ယဲ့ညီအစ်ကိုက ငါ့လက်ထဲမှာ ကံကောင်းလို့ အသက်ရှင်သွားရင် မင်းကိုလည်း သူနဲ့ တိုက်ခွင့်ပေးလိုက်မယ်၊ သူ့ဆီမှာ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေက တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူးလေ...”
ရှုံးချာ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ဖန့်ချန်ကို ရယ်မော၍ -
“မင်းပြောတဲ့ စကားကို ငါ အတည်ယူလိုက်ပြီ၊ မင်းသာ မသေရင် ငါ မင်းနဲ့ တစ်ပွဲ ထပ်တိုက်မယ်”
“ရှုံးချာ ငါတို့မျိုးနွယ်အတွက် အောင်ပွဲဆင်နွှဲတော့မည်။”
ရှုံးချာဘေးက သူတော်စင်တွေမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေကြသည်။