အခန်း (၂၇၇၇-၂၇၇၈)
Vol. 278 Ch. 2777-2778
အခန်း (၂၇၇၇) - ငါတို့က မင်းတို့ကို အနိုင်ယူပြီးသားပါ
“မင်းတို့ ဘာကို ပျော်နေကြတာလဲ၊ ရှုံးချာ အနေနဲ့ ယဲ့ညီအစ်ကိုနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
မဟာသားတော်က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာအမူအရာမှာ လေးနက်သွားသည်။
“လမ်းဖယ်ပေးကြ၊ ငါတို့ ဗဟိုချက်မ တာဝန်ခံကို သွားတွေ့မယ့်လမ်းကို မပိတ်နဲ့။”
ရှုံးချာ ဘေးနားရှိ သူတော်စင်တို့၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားပြီး စိတ်ထဲရှိ ပျော်ရွှင်မှုတို့မှာလည်း အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။
ရှုံးချာကိုယ်တိုင်လည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်၊ မဟာသားတော်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အားမလိုအားမရဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းကာ သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို ခေါ်၍ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။
မဟာသားတော်မှသာ ပြန်လည်၍ အပြုံးပန်း ဆင်မြန်းကာ ဖန့်ချန်တို့ကို ခေါ်၍ ဗဟိုချက်မ တာဝန်ခံရှိရာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
နောက်မှ ရောက်လာကြသည့် အဆင့်မြင့် ကျောင်းသား အချို့မှာလည်း ရှုံးချာတို့နှင့် လာရောက် ပူးပေါင်းကြသည်။
ဝူရှန်း ပေမြိန့် ဗဟိုချက်မတွင် ကြာရှည်စွာ နေထိုင်လာကြသူများ ဖြစ်သည့်အတိုင်း အဆင့်တူ အချင်းချင်း တိုက်ပွဲများ ရှိနေသော်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အတော်လေး ရင်းနှီးနေကြသည်။
“ဘယ်လိုလဲ၊ အဲဒီလူက မဟာသားတော်ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို ချက်ချင်းပဲ အမိခံလိုက်ရတာလား”
အဆင့်မြင့် ကျောင်းသား တစ်ဦးက ရှုံးချာကို တစ်ချက်ကြည့်၍ ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်လေ၊ ယဲ့ညီအစ်ကိုကို အရင်ဆုံး အမိအရ မတွေ့လိုက်မိတဲ့ ငါ့အမှားပဲ။ မဟုတ်ရင် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခုကို ပြန်ရယူနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါလည်း သမိုင်းတွင်တော့မှာ။”
ရှုံးချာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အေးပါ၊ ဒီလိုအခွင့်အရေးမျိုးက တကယ်ကို ရခဲတာပါ၊ နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ။”
“ဝူရှန်း ပေမြိန့် ဗဟိုချက်မမှာ ကျောင်းသားသစ်တွေ မရောက်လာတာ ကြာပြီမလား၊ ဒီတစ်ခေါက် လွဲသွားရင် နောက်တစ်ခေါက် ထပ်စောင့်ရဦးမှာ။”
“ရှုံးချာ၊ မင်းက ကံကောင်းတာပဲ၊ အဲဒီလူက မင်းနဲ့လည်း တိုက်ဖို့ သဘောတူထားတာပဲ ဟားဟား။”
“ကံကောင်းတာ ဘာရှိလဲ၊ သူ အရင်ဆုံး မဟာသားတော် လက်ထဲကနေ အသက်ရှင်အောင် နေပါစေဦး။”
ရှုံးချာ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားများ၏ တိုက်ပွဲဖြစ်သည့်အပြင် အတွေ့အကြုံရင့်သူနှင့် ကျောင်းသားသစ်တို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု ဖြစ်သောကြောင့် ဝူရှန်း ပေမြိန့် ဗဟိုချက်မတွင် ဤသို့သော မြင်ကွင်းမျိုးမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးသည်။
သတင်းမှာ ပိုမို ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည့် သူတော်စင်များမှာလည်း ပိုမို များပြားလာသည်။
အကြီးအကဲ ငါးပါးတို့မှာ မိမိတို့ဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်လာကြသည့် ပူပြင်းသော အကြည့်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အချို့က အကဲခတ်၊ အချို့က စစ်ဆေးနေပြီး ထိုအကြည့်များထဲတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုနှင့် ကံဆိုးမှုအပေါ် ပျော်မြူးနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။
ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် အသားမကျသေးသည့် ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်လာသည်။
ကောင်းကင်ငါးပါးတွင် သူတို့မှာ ထိပ်တန်း အဆင့်ရှိသူများ ဖြစ်သည်။
ဘယ်သူကများ သူတို့ကို ဒီလို ဆက်ဆံဝံ့သနည်း။
မကြာမီပင် သူတော်စင်တို့မှာ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အဆောက်အအုံတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
မဟာသားတော်က သူ၏ မောက်မာသော ဟန်ပန်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ထိုအဆောက်အအုံ၏ တံခါးစောင့် သူတော်စင်ကို လက်ယှက်၍ -
“အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားအချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ဖို့ စာချုပ်လာချုပ်တာပါ။ တာဝန်ခံဆီကို သတင်းစကား ပါးပေးဖို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်” ဟု ပြောသည်။
ဖန့်ချန်သည် မဟာသားတော်၏ အပြုအမူကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ခန့်မှန်းမိသွားသည်။
ထိုဗဟိုချက်မ တာဝန်ခံမှာလည်း ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင် နောက်ကွယ်က အင်အားစုကပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။
“သူတို့သာ နန်းတော်ဆီကနေ ထွက်ပြေးလာတဲ့ ဂိုဏ်းအင်အားစုတွေဆိုရင် အခုလို အဆင့်မျိုးအထိ ရောက်လာပြီးပြီ၊ နန်းတော်နဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူးလား”
ဖန့်ချန်မှာ သိချင်စိတ်ဖြင့် ရှဲ့အာမန်နှင့် ဝမ်ချုံစန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါတို့ကို ကြည့်မနေနဲ့၊ ငါတို့လည်း သိတာ နည်းနည်းပဲ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ ရက်အတော်ကြာ နေကြည့်ရင် တစ်ခုခုတော့ တွေ့လာမှာပါ။”
ဝမ်ချုံစန်းက စိတ်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ခဏရပ်ပြီးနောက်
“ဘယ်လောက် ရာခိုင်နှုန်း ယုံကြည်ချက်ရှိလဲ”
“၁၃ ရာခိုင်နှုန်း။”
“အင်း။”
……
……
“ဒီမှာ စောင့်နေကြ။”
တံခါးစောင့် သူတော်စင်က ပြောပြီးနောက် အဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
ဖန်ရွှေ က ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ရှန်ပါဝမ်ကို စပ်စုလိုက်သည်။
“ပါဝမ်၊ စာချုပ် ချုပ်ရဦးမယ်ဆိုရင် အခု ပြန်ရုပ်သိမ်းလို့ ရသေးလား။”
ရှန်ပါဝမ်က အားမလိုအားမရဖြင့် -
“မရတော့ဘူး၊ စာချုပ် ချုပ်တာက စည်းမျဉ်းပဲ၊ နှုတ်ကတိ ပေးထားတာကလည်း စည်းမျဉ်းပဲ...”
ဖန်ရွှေ ၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး မဟာသားတော်မှာ ပိုမို ယုံကြည်ချက် ရှိသွားသည်။
မကြာမီပင် ထိုသူတော်စင် ပြန်ထွက်လာသည်။ သို့သော် သူ၏ နောက်တွင် ဗဟိုချက်မ တာဝန်ခံ လိုက်မလာပေ။
“တာဝန်ခံက ပြောတယ်၊ စာချုပ်ကို မင်းတို့ကိုယ်တိုင် ယူပြီး လက်ဗွေနှိပ်လိုက်တဲ့။”
သူက စာချုပ်တစ်စောင်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ မဟာသားတော်နှင့် ဖန့်ချန်က ယူလိုက်သည်။ တံခါးစောင့်မှာ ဖန့်ချန်ကို ထပ်မံကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကံဆိုးမှုအပေါ် ပျော်မြူးနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။
တာဝန်ခံနှင့် မတွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဖန့်ချန်မှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။ စာချုပ်မှာ တစ်စောင်တည်းသာ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ ရှုံးချာနဲ့လည်း တိုက်ရဦးမှာ၊ စာချုပ်နှစ်စောင် ပေးလိုက်။”
“……”
မဟာသားတော်က ဖန့်ချန်ကို ရယ်မော၍ -
“ယဲ့ညီအစ်ကိုရယ်၊ တာဝန်ခံကို ထပ်မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့တော့။ မင်း ငါ့လက်ထဲကနေ အသက်ရှင်ပြီး ထွက်လာနိုင်ရင် ရှုံးချာနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ဖို့ အချိန်အများကြီး ရပါသေးတယ်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့ကြားက နှုတ်ကတိကလည်း သက်ဝင်နေပြီပဲ။”
“ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီ။”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“တကယ်ကို တိုက်ခိုက်ရတာ ဝါသနာပါတဲ့ ရူးကြောင်ကြောင်ကောင်ပဲ။”
ရှုံးချာမှာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။
အကယ်၍ သူသာ မဟာသားတော်ထက် အရင်ဦးအောင် လုပ်နိုင်ရင် အခုဆို သူမျိုးနွယ်အတွက် အောင်ပွဲခံနေရပြီ။
“ငါ အဲဒီ ငတုံးနဲ့ တိုက်တဲ့အခါ မင်းတို့ ဘာမှ မစုံစမ်းကြနဲ့။ သူတို့က ဒီနေရာမှာ နာမည်ရင်းကို သုံးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အင်ပါယာ အကြောင်းကိုလည်း ထုတ်ဖော်မှာ မဟုတ်ဘူး။
သူတို့ သိသွားရင် ငါတို့ အရင်ဆုံး ပေါ်သွားလိမ့်မယ်။”
ဖန့်ချန်က အကြီးအကဲ ငါးပါးကို သတိပေးလိုက်သည်။
“သဘောပေါက်ပြီ။”
အကြီးအကဲ ငါးပါးတို့မှာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
သို့သော် စိတ်ထဲတွင်မူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေသေးသည်။
ဖန့်ချန်မှာ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေပုံ ပေါက်သော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်တွင် နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော် ဖြတ်သန်းလာသည့် အဆင့်မြင့် ကျောင်းသား ဖြစ်နေသဖြင့် ဘယ်သူမှ ပေါ့ပေါ့မတွေးရဲပေ။
ထို့နောက် ဖန့်ချန်နှင့် မဟာသားတော်တို့သည် စာချုပ်ပေါ်တွင် လက်ဗွေနှိပ်လိုက်ကြသည်။
ဖန့်ချန်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အသက်စွမ်းအင် တစ်စွန်းတစ်စ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရပြီး စာချုပ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်သွားကာ အနီရောင် လက်ဗွေရာ ထင်သွားသည်။
“အကြောင်းအကျိုး စွမ်းအားပဲ။”
ဖန့်ချန်မှာ သတိရှိရှိဖြင့် တွေးလိုက်သည်။
မဟာသားတော်က ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ဖန့်ချန်ကို တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ယဲ့ညီအစ်ကို၊ စလိုက်ကြရအောင်။”
“အင်း၊ ဘာဆက်လုပ်ရမှာလဲ။”
“ဘာမှ မလုပ်ရဘူး၊ ဒီမှာပဲ စောင့်နေ၊ စာချုပ်က မကြာခင် သက်ဝင်တော့မယ်။”
“ဪ...”
မကြာမီပင် စာချုပ်မှာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ခဏအကြာတွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်း နှစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး ဖန့်ချန်နှင့် မဟာသားတော်တို့၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်မြေပြင်နဲ့ တူလိုက်တာ။”
“သွေးရွာခန်းမ နဲ့လည်း တူတယ်ဗျ။”
ဒီတစ်ခေါက် လာခဲ့သူ သူတော်စင်တို့မှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ အလေးအနက် ဖြစ်သွားကြသည်။
“ငါ သံသယရှိတယ်၊ သူတို့ သွားတဲ့ လမ်းက ငါတို့ ကောင်းကင်ငါးပါးနဲ့ တူမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ထက် ပိုစောပြီး အဆင့်မြင့်သွားတာ။”
“အဲဒါကို အရင်ထားလိုက်ပါဦး၊ ဘယ်လို ကြည့်ရမှာလဲ။”
ဖန်ရွှေ က ရှန်ပါဝမ်ကို အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။
“မစိုးရိမ်ကြပါနဲ့၊ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားအချင်းချင်း တိုက်ပွဲဆိုရင် တိုက်ပွဲရဲ့ မြင်ကွင်းက ကောင်းကင်ယံမှာ ပေါ်လာလိမ့်မယ်။
မကြာခင် မင်းတို့ မြင်ရတော့မှာပါ။”
ရှန်ပါဝမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ တိုက်ပွဲ ရလဒ် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ယဲ့ညီအစ်ကိုကတော့ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်မှာ သူ့ရဲ့ နာမည်ကို မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခဲ့ပြီ။”
ရှုံးချာတို့မှာ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ရင်းနှီးဖော်ရွေသော အပြုံးများဖြင့် အကြီးအကဲ ငါးပါးတို့နှင့် လာရောက် စကားပြောကြသည်။
စကားပြောရင်းနှင့် ကောင်းကင်ငါးပါးက ဘယ်မှာလဲဆိုတာကို သိချင်နေကြသည်။
အကြီးအကဲ ငါးပါးမှာလည်း မိုက်မဲသူများ မဟုတ်သည့်အတိုင်း လှည့်ပတ်ပြောဆိုနေကြသည်။
စကားပြောပြီး အချိန်အနည်းငယ် ကြာသော်လည်း ရှုံးချာတို့မှာ အသုံးဝင်သော အချက်အလက်များကို မရရှိသဖြင့် စကားကို ရပ်လိုက်ကြသည်။
“ငါတို့က ဝူရှန်း ပေမြိန့် ဗဟိုချက်မ နယ်မြေထဲမှာဆိုတော့ စစ်မြေပြင်ပြင်ပမှာဆိုရင် တစ်ရွာတည်းသားလို့ ပြောလို့ရတယ်၊ နောက်ကျရင် တရားဓမ္မတွေ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။”
ရှုံးချာက ရယ်မော၍ ပြောသည်။
အကြီးအကဲ ငါးပါးမှာ စိတ်ထဲတွင် မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ကြသည်။ ကောင်းကင်ငါးပါးက ဝူရှန်း ပေမြိန့် နယ်မြေမှာ နံပါတ်တစ် ဖြစ်လာမှသာ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့။
ထိုအချိန်တွင် အပေါ်ယံကောင်းကင်ယံမှ မြင်ကွင်းများမှာ စတင် ပြောင်းလဲသွားသည်။
မကြာမီပင် အဆုံးမရှိသော ကောင်းကင်ယံ မြင်ကွင်းမှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
အထဲတွင် ဖန့်ချန်နှင့် မဟာသားတော်တို့၏ ပုံရိပ်များ ရှိနေသည်။
သူတော်စင်တို့မှာ ခေါင်းမော့၍ ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အထဲက အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သည်။
“မင်းတို့ ဘက်မှာ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသား ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလဲတော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ပွဲမှာတော့ မဟာသားတော်တို့က မင်းတို့ကို အနိုင်ယူပြီးသားပါ။”
ရှုံးချာက သက်ပြင်းချသလိုလိုဖြင့် ပြောသည်။
ရှဲ့အာမန်၊ ဝမ်ချုံစန်းနှင့် ဖန်ရွှေ တို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှိနေသည့် မဲ့ပြုံးတို့ကို မည်သူမျှ သတိမပြုမိလိုက်ပေ။
အခန်း (၂၇၇၈) - မင်း အမြန်ဆုံး သေသင့်တာပေါ့
မဟာသားတော်သည် မျက်စိရှေ့ရှိ ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချ၍ -
“ယဲ့ထျန်းဂူ၊ မင်းတို့က ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်လာတာဆိုတော့ ဒီနေရာက တိုက်ခိုက်ပုံ တိုက်ခိုက်နည်းတွေက အပြင်လောကနဲ့ မတူဘူးဆိုတာ သိထားဖို့ လိုတယ်။ ဒီနေရာမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲကို ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအား အားလုံးဟာ အာနိသင် ပျက်ပြယ်သွားလိမ့်မယ်။”
ဟုတ်လို့လား။
ဖန့်ချန်က စိတ်ထဲတွင် တစ်ချက် တွေးလိုက်မိသည်။ ထိုအခိုက်တွင် သူသည် ထိုနေရာ၏ ဟင်းလင်းပြင်မှာ အဆသောင်းပေါင်းများစွာဖြင့် ပိုမိုခိုင်မာနေသည်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ ရိပ်ခြေဗုဒ္ဓ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကိုပင် အသုံးပြုရန် ခက်ခဲနေသည်။ သို့သော်လည်း လုံးဝ အာနိသင် ပျက်ပြယ်သွားခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
“ကျင့်စဉ်အဆင့်နဲ့ ဆိုင်တာပဲ။ ကျင့်စဉ်အဆင့် လုံလောက်မယ်ဆိုရင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲကို အဓမ္မဝင်ရောက်နိုင်ဦးမှာပါ။”
ထိုသို့ တွေးမိပြီးနောက် ဖန့်ချန်၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ မဟာသားတော်ထံ ပြန်ရောက်သွားသည်။
“ဒီတိုက်ပွဲကို ဝူရှန်း ပေမြိန့် ဗဟိုချက်မက သူတော်စင်တွေတင်မကဘူး၊ တခြား ဗဟိုချက်မက သူတော်စင်တွေလည်း မြင်နိုင်ကြတယ်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်မှာ နေလာတာ ကြာပြီ၊ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတာ ငါးကြိမ်တောင် မပြည့်သေးဘူး။”
မဟာသားတော်က အေးစက်စက် ပြုံး၍ ပြောသည်။
ငါးကြိမ်တောင် မပြည့်သေးဘူးလား။
ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးနက်သွားသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤသူသည် အနည်းဆုံး အဆင့်မြင့် ကျောင်းသား ငါးဦးကို အနိုင်ယူထားပြီး အနည်းဆုံးတော့ သရေကျအောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထိုမျှ စွမ်းအားရှိသူမှာ မည်သို့မျှ လွယ်ကူသော လူမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
“ဒီငါးကြိမ်တည်းနဲ့တင် ငါက ငါ့မျိုးနွယ်အတွက် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ သုံးခုကို ရယူပေးခဲ့တာ။ တခြား ဗဟိုချက်မနယ်မြေတွေက သူတော်စင်တွေတောင် ငါ့နာမည်ကို ကြားဖူးကြတယ်။”
မဟာသားတော်က သက်ပြင်းချ၍ -
“မင်း ဒီတစ်ခေါက် ငါနဲ့ တိုက်ခိုက်ခွင့် ရတာဟာ ငါ့လက်ချက်နဲ့ပဲ ရှုံးနိမ့်သွားရရင်တောင် မင်းရဲ့ နာမည် ‘ယဲ့ထျန်းဂူ’ ကတော့ အသံဆူညံသွားမှာ အသေအချာပဲ။”
စကားဆုံးသည်နှင့် မဟာသားတော်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အလင်းတန်းကိုးခုသည် တစ်ခဏမျှ လင်းလက်သွားသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများမှာ ကမ္ဘာပျက်မည့်ဘေးအလား ဖန့်ချန်ဆီသို့ ရေလှိုင်းကြီးအလား လှိမ့်ဝင်လာသည်။ သူက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းဖြင့် အသာစီးကို ရယူလိုက်ပြီဖြစ်သည်။
“ဒီကောင်က တကယ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။”
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ချက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခုမြင်နေရသည်မှာ မျက်နှာပြင်တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုစွမ်းအား၏ လွှမ်းမိုးမှုမှာ မျက်နှာပြင်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ ကြည့်ရှုနေသည့် သူတော်စင်တိုင်းဆီသို့ ထင်ရှားစွာ ရောက်ရှိနေသည်။
ကောင်းကင်ငါးပါးမှ လာသည့် ကျောင်းသားများထဲတွင် ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်ရှိသူများ ပါဝင်နေသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ဤစွမ်းအားကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများ ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့ထက် အဆပေါင်းရာချီ သာလွန်သည့် စွမ်းအားမျိုးဖြစ်သည်။ သူတို့နှင့် အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားအဆင့်တို့၏ ကွာခြားချက်မှာ ဤမျှကြီးမားနေသလော။
“ဒီကောင်က ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်နဲ့တောင် ငါတို့ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့်ကို ရိုက်နှက်နိုင်မယ့်ပုံပဲ။”
စီကုကျိ က မကျေနပ်သည့်အသံဖြင့် စိတ်ဖြင့် တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။
“ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်မှာ ငါတို့ရဲ့ အရည်အချင်းက အောက်ခြေမဟုတ်ရင်တောင် အလယ်အလတ်လောက်ပဲ ရှိတာပါ။ ကံကောင်းလို့ ဖန့်ချန်ဆိုတဲ့ ဒီမျက်နှာစာ ရှိနေလို့ ရှက်စရာမကောင်းတာ။”
ကျန်သည့် အကြီးအကဲ လေးပါးမှာ သူ့ကို ပြန်ပြောရန် အချိန်မရှိကြပေ။ သူတို့မှာ မဟာသားတော်၏ လက်စွမ်းကို ကြောက်ရွံ့နေသလို စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် တုန်လှုပ်နေကြသည်။ အကယ်၍ ဒီနေ့ ဖန့်ချန်သာ ရှုံးနိမ့်သွားပါက နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေကို တစ်ဖက်လူလက်ထဲ ပေးလိုက်ရတော့မည်။ ကောင်းကင်ငါးပါး၏ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ခရီးစဉ်မှာ အစပျိုးရုံရှိသေးသည်၊ အခုတင်ပဲ အဖြတ်ခံလိုက်ရတော့မည်လား။
ထိုအခိုက်တွင် ဖန့်ချန်သည် မိမိရှေ့မှ ရေလှိုင်းကြီးအလား ရောက်လာသည့် စွမ်းအားကို ကြည့်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်၏ အချိန်စီးဆင်းမှုမှာ နှေးကွေးသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ အချိန်အစစ်အမှန် နှေးကွေးသွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ၏ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းနှင့် အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်လျင်မြန်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ မျက်စိရှေ့ရှိ အရာအားလုံးမှာ နှေးကွေးသွားသည်။ မဟာသားတော်၏ အနည်းငယ် မြှောက်ထားသော နှုတ်ခမ်းစွန်းမှာလည်း အပါအဝင်ဖြစ်သည်။
“သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ ကိုးလုံးရှိတယ်။ ဒါကြောင့် သူ အတွင်းကမ္ဘာကို ကျင့်ကြံတဲ့ အရှိန်က အကြီးအကဲငါးပါးထက်တော့ အရမ်းကြီး မမြန်လောက်ဘူး။ ဒီအပိုင်းမှာ မဟာသားတော်ရဲ့ အင်အားစုကလည်း ငါတို့ထက် သာလွန်တဲ့ နည်းလမ်းကို ရှာမတွေ့သေးဘူး။ ကောင်းကင်ငါးပါးထက် နည်းနည်းလောက်ပဲ သာမှာပါ။ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကြယ်တာရာရဲ့ အားဖြည့်မှုက ဆယ်ဆလောက်ပဲ ရှိမှာပါ။ လုကျိုးယွမ်နဲ့ အဆင့်တူပဲ။ လမ်းကြောင်းမှန်ရင် သူကလည်း အနာဂတ်မှာ နယ်မြေကို စိုးမိုးနိုင်မယ့် သူတော်စင်ဧကရာဇ် တစ်ပါး ဖြစ်လာမှာပဲ။”
“ဆယ်ဆ… ဒါဆို နည်းနည်း အားနည်းသေးတာပဲ။ ငါကတော့ သူ့ကို အနိုင်ယူဖို့ အင်အားရဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက်ပဲ သုံးရတော့မယ်။ ဒါမှ အကြီးအကဲတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ပုံရိပ်ကို တည်ဆောက်နိုင်မှာ။”
ထိုသို့ တွေးမိပြီးနောက် ဖန့်ချန်မှာ နောက်တစ်ဆင့် မည်သို့ တိုက်ရမည်ကို သိသွားသည်။
မကြာမီပင် သူသည်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး မဟာသားတော်နှင့် တည့်တည့် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်ကို အချိန်တိုအတွင်း ရှုံးနိမ့်သွားမည်ဟု ထင်မှတ်ထားကြသည့် သူတော်စင်များမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ရှုံးချာသည် အနီးရှိ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားများကို ကြည့်၍ -
“ငါတို့ ထင်တာ မှားသွားပုံရတယ်။ ဒီလူရဲ့ စွမ်းအားက မဟာသားတော်နဲ့ တစ်တန်းတည်း ရှိနေတယ်။ အံ့ဩစရာပဲ၊ သူတို့က ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ကို နောက်ကျပြီးမှ ဖွင့်လှစ်ပြီး အပြည့်စုံဆုံး ပြင်ဆင်ပြီးမှ ဝင်လာတာ ဖြစ်မယ်။ ဒီကောင်ကလည်း အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ ကိုးလုံးအထိ ကျင့်ကြံပြီးသားပဲ။ မဟာသားတော် ဒီတစ်ခါတော့ အနိုင်ရဖို့ မလွယ်တော့ဘူး။”
“ရှုံးချာ၊ မင်းလည်း သူ့ကို တိုက်မယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား။”
အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားများ၏ အကြည့်မှာ ရှုံးချာဆီ ရောက်လာသည်။ ရှုံးချာက အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီး -
“ငါ့စွမ်းအားက မဟာသားတော်နဲ့ သိပ်မကွာဘူး။ သူသာ မဟာသားတော်နဲ့ သရေကျအောင် တိုက်နိုင်ရင် ငါလည်း သူ့ကို မရှုံးနိုင်ပါဘူး။”
“မင်း မာန်မတက်စမ်းပါနဲ့။ မင်းရဲ့ စွမ်းအားက မဟာသားတော်ထက် ပိုသာတယ်လို့ ငါတို့ ကြားထားတာ ကြာပြီ။”
အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားတစ်ဦးက လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောသည်။
ရှုံးချာမှာ နားမလည်ဟန်ဖြင့် -
“ဟုတ်လို့လား။ ဘယ်သူပြောတာလဲ၊ ဒီသတင်းက ယုံကြည်ရလို့လား။ ငါတောင် ငါ့အကြောင်း သေချာ မသိသေးဘူး။”
“ဟွန်း။”
“ခွိ”
အနီးနားတွင် လှောင်ရယ်သံများ ထွက်လာသည်။ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားများသည် တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအားကို အလွန်အာရုံစိုက်ကြသည်။ သူတို့က ရှုံးချာ၏ စွမ်းအားအဆင့်ကို ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ရှုံးချာက ယခုထိ ဟန်ဆောင်နေသေးသည်။
ရှုံးချာမှာ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရင်း အပြုံးပန်း ဆင်မြန်းလိုက်သည်။ မဟာသားတော် ခေါ်လာသည့် သူတော်စင်များမှာမူ အံ့အားသင့်နေကြသည်။ တိုက်ပွဲမစခင်က သူတို့သည် ထိုတိုက်ပွဲမှာ အဖြေထွက်ပြီးသားဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုမူ အခြေအနေမှာ ပြောင်းပြန် ဖြစ်လာပြီး နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခု ဆုံးရှုံးရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်လာသောကြောင့် သူတို့ စိတ်လှုပ်ရှားလာကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဝူရှန်း ပေမြိန့် ဗဟိုချက်မ၏ နေရာအနှံ့တွင် မဟာသားတော်နှင့် မူလအမြစ်ချင်း တူညီသူများကလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။ အချို့မှာ အလေးအနက် ရှိနေကြပြီး အချို့မှာမူ ကံဆိုးမှုအပေါ် ပျော်မြူးနေကြသည်။
“မဟာသားတော်သာ ဒီတစ်ခါ ရှုံးသွားရင် အသက်ရှင်ခဲ့ရင်တောင် မျက်နှာပျက်စရာပဲ။ ဒီကောင်က အောက်ခြေကနေ လာပြီးတော့ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားဖြစ်တာနဲ့ မောက်မာနေတာ၊ အခုလို ခြေချော်လက်ချော် ဖြစ်တာ ထိုက်တန်ပါတယ်။ သူပေးလိုက်ရတဲ့ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေကိုတော့ ငါတို့ ပြန်ယူဖို့ နည်းလမ်းရှာရမှာပေါ့၊ ဟားဟား။”
ဝူရှန်း ပေမြိန့် ဗဟိုချက်မအပြင် အခြား ဗဟိုချက်မများရှိ သူတော်စင်များကလည်း ဤတိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုနေကြသည်။ အချို့က အံ့ဩကြ၊ အချို့က အေးစက်စက် ကြည့်နေကြသည်။ အချို့မှာမူ အလွန်ပင် မထီမဲ့မြင်ပြုနေကြသည်။ တချို့မှာမူ ငဲ့ကြည့်ရန်ပင် ပျင်းနေပြီး အနီးရှိ သူငယ်ချင်းများနှင့် တရားဓမ္မ ဆွေးနွေးနေကြသည်။
……
……
“သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ခိုင်မာနေရတာလဲ၊ သူက တကယ်ပဲ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်လာတာ ဟုတ်လို့လား။ သူလုပ်ထားတဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ပြည့်စုံနေတာလား။”
မဟာသားတော်မှာ ဖန့်ချန်နှင့် အကြိတ်အနယ် တိုက်ခိုက်နေရပြီး အသာစီး အနည်းငယ် ရနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ တိုက်ပွဲရလဒ်မှာ သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် ကျော်လွန်နေပြီး ဤကျောင်းသားသစ်ကို အလွယ်တကူ မဖိနှိပ်နိုင်သည့်အတွက် သူ့၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ အခြားသူများ၏ အမြင်တွင် ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။
“သေစမ်း၊ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်ကြာကြာ ခံနိုင်ရတာလဲ။”
“မင်းက အမြန်ဆုံး…”
“သေသွားသင့်တာပေါ့”
မဟာသားတော်မှာ ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မီးတောက်များ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာသည်။ သူ၏ စွမ်းအားမှာလည်း တစ်ခဏချင်းတွင် ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ ဤအနည်းငယ်မျှသော စွမ်းအား တိုးတက်မှုကပင် တိုက်ပွဲအခြေအနေကို လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။
သူက ဖန့်ချန်ကို အနိုင်ပိုင်း၍ ရိုက်နှက်တော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ရှုံးချာသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိတော့သည်။