အခန်း (၂၇၇၉-၂၇၈၀)
Vol. 278 Ch. 2779-2780
အခန်း (၂၇၇၉) - မင်းတို့ မျိုးနွယ်စု ပျက်သုဉ်းဖို့ စောင့်နေလိုက်ကြ
“ဪ… မဟာသားတော်ကတော့ အစွမ်းရှိသားပဲ၊ သူ့ပြိုင်ဘက်ကတော့ ရှုံးတော့မှာပဲ။”
“ရှုံးချာ၊ မင်းအခွင့်အရေး မရတော့ဘူးဟေ့၊ ဟားဟား။”
ရှုံးချာသည် ထိုကဲ့သို့ ကံဆိုးမှုအပေါ် ပျော်မြူးနေသည့် စကားသံများကို ကြားရသောအခါ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားသည်။
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့မှာ ဖန့်ချန် အဖိနှိပ်ခံနေရသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှား တုန်လှုပ်နေကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩရမှုမှာ ပိုမိုကြီးမားနေသည်။
“ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးက တကယ်ပဲ ငါတို့ကို အများကြီး ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ ”
“သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်က အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ ကိုးလုံးကို ကျင့်ကြံထားတာ ထင်ရှားနေတယ် ”
“ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ခုနက ကြယ်တာရာအလင်းတန်း ကိုးခု လင်းလက်သွားတာပဲ၊ သူလည်း ကိုးလုံးပဲ ”
“သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကိုးလုံးဖြစ်သွားတာလဲ။ စုစုပေါင်း နှစ်ရာကျော်လောက်နဲ့တင် အတွင်းကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ကျင့်ကြံပြီးသွားပြီလား ”
“ဒါတွေကို ထားလိုက်ပါတော့၊ ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးတော့ မခံနိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်။”
အကြီးအကဲငါးပါး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူတို့နောက်မှ သူတော်စင်များမှာလည်း အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေကြသည်။
မဟာသားတော် ခေါ်လာသည့် ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင် အုပ်စုထဲမှ တစ်ဦးက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ -
“မင်းတို့ လွှဲပြောင်းပေးရမယ့် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေက ပျက်စီးမှုမရှိဘဲ အကောင်းပကတိအတိုင်း ဖြစ်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ဧကရာဇ်ရဲ့ သွေးစက်တွေကို မင်းတို့ အများကြီး မသုံးစွဲထားမိဖို့ မျှော်လင့်တယ်။ ဒါမှ ငါတို့က ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင် အသစ်တွေကို ထပ်မံ မွေးထုတ်နိုင်မှာပေါ့၊ ဟားဟား။”
အကြီးအကဲငါးပါး၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် မည်းမှောင်သွားသည်။
ကောင်းကင်ယံ မြင်ကွင်းထဲတွင် ဖန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေပြီး အလွန်ပင် လိုက်လျောညီထွေ ရှိနေသည်။ အသာစီးမရသလို ဖြစ်နေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် မဟာသားတော်၏ အသေအချာ တိုက်ကွက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ရှောင်တိမ်းနေနိုင်သည်။
မကြာမီပင် မဟာသားတော် တကယ်ပင် စတင် စိုးရိမ်လာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မီးတောက်များမှာ မှေးမှိန်လာပြီး ဆက်လက် လောင်ကျွမ်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ မဟုတ်ပါက အတွင်းကမ္ဘာ ကြယ်တာရာ ကိုးလုံး၏ အခြေခံစွမ်းအားမှာ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်သွားလိမ့်မည်။
သူသည် ပြိုင်ဘက်ကို မည်သို့ လုံးဝ အနိုင်ယူရမည်ဟု တွေးတောနေစဉ် -
မမျှော်လင့်ဘဲ သူသည် ခေါင်းမူးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ လောကဓာတ်အားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေမည့် မီးတောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပြာကျသွားစေသည်။
ဖန့်ချန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။
“…”
သူတော်စင်များအားလုံးမှာ အလွန်ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်တွင် နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော် နေထိုင်လာသည့် မဟာသားတော်မှာ ဤသို့ဖြင့် သေဆုံးသွားပြီလော။
“မဟာသားတော်က ပြိုင်ဘက်ကို လျှော့တွက်လိုက်တာပါ။ အစကတည်းက သူ့ရဲ့ စွမ်းအားအပြည့်နဲ့သာ တိုက်ခိုက်ရင် ဒီတိုက်ပွဲက ဒီလောက် မြန်မြန် အဖြေထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒီကျောင်းသားသစ်ကတော့ ကံကောင်းလို့ ဒီတစ်ပွဲကို အနိုင်ရသွားတာပဲ။”
“ယဲ့ထျန်းဂူ ဒီနာမည်ကတော့ နောက်ထပ် အချိန်အတော်ကြာတဲ့အထိ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရတော့မှာပဲ။”
“ရှုံးချာ၊ မင်း ကံကောင်းလာပြီ။ မင်းရဲ့ လက်စွမ်းနဲ့ဆိုရင် သူရထားတဲ့ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေကို အနိုင်ယူဖို့ မခက်ခဲလောက်ပါဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ သူ့အသက်ကိုတော့ မနှုတ်ပါနဲ့ဦး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ဘက်မှာ အခု နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ နှစ်ခုရှိနေပြီ၊ ငါတို့ကိုလည်း တစ်ခုလောက် ချန်ထားပေးပါဦး။”
ရှုံးချာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။
“ငါနဲ့ သူနဲ့ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ ဘယ်သူနိုင်မလဲ ဆိုတာ မပြောနိုင်သေးပါဘူး။”
တစ်ဖက်တွင်လည်း မဟာသားတော် ခေါ်လာသည့် ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင်များမှာ ကြက်သေသေသွားကြသည်။
“အစ်ကိုကြီး… သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရတာလား”
“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ… အစ်ကိုကြီးက ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားတွေနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ဖူးတာ၊ အများဆုံး ဒဏ်ရာရရုံပဲ၊ တစ်ခါမှ အသတ်မခံခဲ့ရဘူးလေ…”
“အဲဒီကောင်… သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အစ်ကိုကြီးကို သတ်နိုင်ရတာလဲ ”
ထိုသူတော်စင်အုပ်စု၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာပြီး ကောင်းကင်ယံ မြင်ကွင်းထဲမှ ပုံရိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့မှာလည်း ယခုမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး မည်သို့ဖြစ်ပျက်သွားမှန်း မသိသလို ဖြစ်နေကြသည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ဖန့်ချန် မည်သို့ အနိုင်ရသွားသည်ကို သူတို့ မမြင်လိုက်ပေ။ သိသည်မှာ ဖန့်ချန်မှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ကံကောင်းထောက်မ၍ အနိုင်ရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒီလူမိုက်က ဒီပွဲကို အနိုင်ရသွားတာ တော်တော် ခက်ခဲတာပဲ။ သူ ပြန်လာရင် သူ့ကို နောက်တစ်ခါ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေနဲ့ စွန့်စားမှု မလုပ်ဖို့ သတိပေးကြဦး ဒါက ငါတို့ သူတော်စင်တွေရဲ့ အခွင့်အရေးနဲ့ ဆိုင်တယ် ”
ဝမ်ချုံစန်းက အေးစက်စွာ ပြောသည်။
ဖန်ရွှေ ကလည်း ခေါင်းညိတ်သည်။
“ယဲ့ထျန်းဂူ ဒီတစ်ပွဲနိုင်တာ ကံကောင်းလို့ပါ၊ ဒီလိုကိစ္စကို တစ်ခါလုပ်နိုင်ပေမဲ့ နှစ်ခါ မလုပ်သင့်ဘူး။”
“အင်း… နောက်ကျရင် ယဲ့ထျန်းဂူကို အတူတူ တိုင်ပင်ကြတာပေါ့၊ သူ နားထောင်မလားတော့ မသိဘူး။”
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောသည်။
“ဒီကိစ္စ…”
ရှန်ပါဝမ်က သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ကောင်းကင်ယံ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မျက်နှာအမူအရာ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။
“ယဲ့ညီအစ်ကို တကယ်ပဲ အနိုင်ရသွားတာလား ကောင်းလိုက်တာ၊ မဟာသားတော် သေတာ ကောင်းတယ်၊ တကယ်ကို ကောင်းတယ် ဟားဟားဟား ”
“ဟုတ်တယ်၊ သေတာ ကောင်းတယ်။”
ရှုံးချာက ရှန်ပါဝမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာပြီး ဖန့်ချန်၏ ပုံရိပ်မှာ ပြန်ပေါ်လာသည်။
သူသည် ချက်ချင်းပင် ရှန်ပါဝမ်ကို ကြည့်၍ -
“သူတို့ရဲ့ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေကို ဘယ်တော့ ငါ့ဆီ ပို့ပေးမှာလဲ ဘယ်သူက လာပို့မှာလဲ”
“ယဲ့ညီအစ်ကို စိတ်ချပါ၊ ဗဟိုချက်မ တာဝန်ခံကြီးက ဒီကိစ္စကို စီစဉ်ပေးပါလိမ့်မယ်။ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်မှာ ဒီလိုကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခါမှ ပြဿနာ မတက်ခဲ့ဖူးပါဘူး"
ရှန်ပါဝမ်က ရင်ကော့၍ ပြောသည်။
“ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီ။”
ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်သည်။
ထို့နောက် အကြီးအကဲများက ဖန့်ချန်ကို ဝိုင်းဝန်း ဆူပူကြသည်။ ရှုံးချာသည် ထိုအခါမှ လျှောက်လာ၍ -
“မင်းတို့ရဲ့ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားက နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခုကို အနိုင်ရအောင် လုပ်ပေးထားတာကို မင်းတို့က ဆူနေသေးတာလား”
“ဒါက ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”
ဝမ်ချုံစန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။
“အဲ့ဒါတော့ ငါနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။”
ရှုံးချာက ခေါင်းညိတ်ပြီး ဖန့်ချန်ကို ကြည့်၍ ပြုံးကာ -
“မဟာသားတော်နဲ့ မင်းကြားက တိုက်ပွဲပြီးပြီဆိုတော့ နောက်တစ်ခုက ငါနဲ့ မင်းကြားက တိုက်ပွဲပဲ။”
ဝမ်ချုံစန်းတို့မှာ စကားမပြောတော့ဘဲ ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ ရှုံးချာ ခေါ်လာသည့် သူတော်စင်များမှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်၍ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားက အသီးအပွင့်ကို လာခူးမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
“ဒီတစ်ခါ… ယဲ့ညီအစ်ကို၊ မင်းသာ အခု တိုက်ပွဲမှာ မသေရင် ငါနဲ့ တစ်ပွဲလောက် တိုက်ပေးမလား ငါကလည်း ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် အဆင့်မြင့် ကျောင်းသား တစ်ဦးပါ။”
ရုပ်ပုံတစ်ခု ရောက်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို ဖော်ရွေစွာ ပြုံးပြသည်။
“ယဲ့ထျန်းဂူ၊ မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်တွေ ထပ်မလုပ်နဲ့တော့လေ ”
ဝမ်ချုံစန်းက အော်ပြောသည်။
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့လည်း အလောတကြီး တားဆီးကြသည်။ သို့သော် ဖန့်ချန်က ‘ဂရုမစိုက်’ ဘဲ ထိုသူကို ကြည့်၍ အေးဆေး ပြောလိုက်သည်။
“ဪ မင်းလည်း ငါနဲ့ တိုက်ချင်တာလား ကောင်းပြီလေ။”
ထိုစကားနှစ်ခွန်း ထွက်လာသောအခါ တစ်ဖက်လူမှာ အံ့ဩဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။ ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့မှာမူ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ စိုးရိမ်စိတ်တို့ဖြင့် ငြိမ်သက်သွားသည်။
“ဖန့် သူတော်စင်ဘိုးဘေးက အကြီးကြီး လောင်းကစားမယ်လို့ ပြောပေမဲ့ ခုနက တိုက်ပွဲမှာတင် သူ အတော်ပင်ပန်းနေပြီလေ။”
“ထားလိုက်ပါတော့၊ သူ ယုံကြည်ချက် ရှိနေတာပဲ၊ ကံကောင်းရင် ငါတို့ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာနဲ့တင် အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ရတော့မှာပါ။”
“ယဲ့ညီအစ်ကို၊ သူတို့က ငါ့ကို ‘သွေးစာရေး’ လို့ ခေါ်ကြတယ်၊ ယဲ့ညီအစ်ကိုလည်း အဲဒီလိုပဲ ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ ရှုံးချာနဲ့ တိုက်ပွဲပြီးရင် ငါတို့ တရားမျှတစွာ တိုက်ခိုက်ကြတာပေါ့”
သွေးစာရေးက လက်ယှက်၍ ပြုံးပြသည်။
ထို့နောက် ရှုံးချာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စိတ်ဖြင့် -
“သူ့ကို သေအောင် မလုပ်နဲ့၊ မှတ်ထား ” ဟု မှာကြားသည်။
ရှုံးချာမှာ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းဘဲ ပြုံးနေပြီး ဖန့်ချန်ကို စာချုပ်ချုပ်ရန် အမြန်သွားရန် တိုက်တွန်းသည်။ သူတို့ ဗဟိုချက်မ တာဝန်ခံ နေအိမ်သို့ သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်ပါဝမ်က သက်ပြင်းချ၍ -
“အားလုံး… ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဒီယဲ့ညီအစ်ကိုရဲ့ စရိုက်က တကယ်ကို ထူးခြားလွန်းတာပဲနော် ”
“ရှန်ညီအစ်ကို ရယ်၊ ရယ်စရာ ဖြစ်သွားပြီ။ ဒီလို ဆက်တိုက် တိုက်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
ဝမ်ချုံစန်းက သက်ပြင်းချ၍ -
“ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်မှာ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားတွေ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ ကန့်သတ်ချက် မရှိဘူးလား”
“ရှိပါတယ်။ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားတွေက နှစ်ပေါင်း ငါးရာအတွင်းမှာ အများဆုံး ငါးပွဲပဲ တိုက်နိုင်တယ်။ တိုက်ပွဲမရှိဘဲလည်း နေနိုင်ပါတယ်။ နောက်ပြီး တိုက်ပွဲနည်းလမ်းတစ်ခုကတော့ အသက်အန္တရာယ်နဲ့ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ မပါဝင်တဲ့ လေ့ကျင့်မှုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တာဝန်ခံကို ကြိုတင် တင်ပြရပါတယ်။ ဒါက သူတို့ရဲ့ အထူးအခွင့်အရေးပါ၊ ငါတို့တော့ မရဘူး။ ငါတို့ တိုက်ရင်တော့ သေပွဲဝင်ရတာပဲ…”
ရှန်ပါဝမ်က သက်ပြင်းချသည်။
ထိုအချိန်တွင် မဟာသားတော် ခေါ်လာသည့် သူတော်စင်အုပ်စုမှာ သူတော်စင်များထံသို့ ရောက်လာပြီး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက သွားကိုကြိတ်၍ -
“မင်းတို့ရဲ့ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသား သေတာနဲ့ မင်းတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ စိန်ခေါ်ပြီး ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ကနေ အပြီးအပိုင် သုတ်သင်ပစ်မယ် ငါတို့မျိုးနွယ်ရဲ့ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားကို သတ်တာ၊ မင်းတို့ မျိုးနွယ်စု ပျက်သုဉ်းဖို့ စောင့်နေလိုက်ကြ”
ဟု ပြောသည်။
အခန်း (၂၇၈၀) - ကံကောင်းလို့ပဲ ဖြစ်မှာပါ
“ဘယ်သူ့ကို သုတ်သင်ပစ်မယ်လို့ ပြောလိုက်တာလဲ။”
ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်နှင့် ရှုံးချာတို့သည် စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုလူစုသည် ထိုနေရာတွင် ခြိမ်းခြောက်စကားများ ဆိုနေသည်ကို မတော်တဆ ကြားလိုက်ရသည်။
“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေမို့လို့ ဒီလောက်အထိ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားတွေကို ပြောရဲရတာလဲ။”
“မင်းတို့ဘက်က အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားတွေကိုပဲ လာခဲ့ခိုင်းလိုက်ပါ။ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို သုတ်သင်မှာလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။ ငါ ယဲ့ထျန်းဂူက သုံးနှစ်သားကတည်းက လူသတ်လာခဲ့တာ၊ မင်းတို့ကို ကြောက်ရမှာလား။”
ဖန့်ချန်က အော်ဟစ် ဆုံးမလိုက်သည်။
“ယဲ့ထျန်းဂူ ငါတို့မျိုးနွယ်စုအတွက် ပြဿနာ မရှာပါနဲ့တော့ကွာ”
ဝမ်ချုံစန်းမှာ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက စိတ်ဖြင့် တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။
“နှစ်ပေါင်း ငါးရာအတွင်းမှာ ငါးပွဲပဲ တိုက်ခွင့်ရှိတာ။ ရှုံးချာ၊ သွေးစာရေးတို့နဲ့ဆိုရင် အခု သုံးပွဲရှိပြီ၊ မင်း နောက်ထပ် နှစ်ပွဲပဲ တိုက်နိုင်တော့မယ်။”
ဖန့်ချန်က မသိမသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဖန့်ချန်၏ အော်ဟစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့် သူတော်စင်အုပ်စုမှာ ဖန့်ချန်ကို တိရစ္ဆာန်ရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး ချက်ချင်းပင် အလောင်းအစားကို အမိအရ ယူရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
“ကောင်းပြီ၊ စောင့်ကြည့်နေလိုက်ကြပါ။ မင်း ဒီနေ့အထိ အသက်ရှင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”
နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဖက်လူက ခြိမ်းခြောက်စကားတစ်ခွန်း ထားခဲ့ပြီး သူတို့၏ အဖွဲ့ကို ခေါ်ကာ လှည့်ပြန်သွားကြသည်။
“ယဲ့ညီအစ်ကို၊ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ ငါတို့ကြားက တိုက်ပွဲကို အခုပဲ စမလား ဒါမှမဟုတ် နောက်မှပဲ စမလား။ မင်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဒဏ်ရာတွေ ရှိနေတာကို ငါက အခွင့်ကောင်းယူသလို ဖြစ်နေမှာ စိုးလို့ပါ။”
ရှုံးချာက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ဒီလောက် ဒဏ်ရာက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ခဏလောက်ဆိုရင် ပျောက်သွားမှာပါ။”
ဖန့်ချန်က လက်ခါပြလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စွမ်းအားများ လှုပ်ရှားလာကာ ဒဏ်ရာများမှာ အကုန်ပျောက်ကင်းသွားသည့်ပုံ ပေါက်လာသည်။
“တကယ်ကို မိုက်မဲတဲ့ လူပါပဲ။”
သွေးစာရေးက ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ခေါင်းညိတ်သည်။
“သွေးစာရေး၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့က အခွင့်အရေးကို မင်းအတွက် ချန်ထားပေးလိုက်ပြီ။ ဒီကျေးဇူးကို မင်း မှတ်ထားရမယ်။”
“ဒါက တကယ်ကို ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ၊ နောက်ကျရင် မင်း ငါတို့ကို ပြန်မလုပ်နဲ့ဦး။”
“ပြောစရာ မလိုပါဘူး။ အားလုံးရဲ့ ကျေးဇူးကို ငါ စိတ်ထဲမှာ အမြဲမှတ်ထားပါ့မယ် ”
သွေးစာရေးက အလျင်အမြန် စိတ်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်း ထပ်မံ ကျဆင်းလာသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ရှုံးချာနှင့် ဖန့်ချန်တို့မှာ တိုက်ပွဲမြေပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။
“ယဲ့ညီအစ်ကို၊ မင်း နောက်တစ်ပွဲမှာ သွေးစာရေးနဲ့ ထပ်တိုက်ရဦးမှာဆိုတော့ ဒီပွဲကို အသက်နဲ့ ရင်းပြီးတိုက််််််မယ့် အစား လေ့ကျင့်ခန်းသဘောမျိုးပဲ ယှဉ်ပြိုင်ကြမလား။”
ရှုံးချာက ယဉ်ကျေးစွာ လက်ယှက်၍ ပြောသည်။
“အသက်နဲ့ရင်းပြီးတိုက်စရာ မလိုရင် ဘယ်လိုလုပ် လေ့ကျင့်လို့ရမလဲ။”
ဖန့်ချန်က မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။
ရှုံးချာမှာ ခဏမျှ ငေးသွားပြီး စဉ်းစားကာ -
“ဒီလိုလုပ်ကြရအောင်။ ငါ မလှုပ်ဘဲ ရပ်နေမယ်။ မင်းက အချက်တစ်ရာအတွင်း ငါ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ရင် ငါ ရှုံးမယ်။ မလုပ်နိုင်ရင်တော့ ငါ နိုင်မယ်။”
ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် သူတော်စင်များအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သို့သော် အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားအချို့မှာမူ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“တကယ်ကို ကောက်ကျစ်တာပဲ။ ရှုံးချာက အကာအကွယ်ပေးတဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်။ တိုက်ခိုက်မှုအပိုင်းမှာ မဟာသားတော်လောက်တောင် မတော်ဘူး။ သူသာ အကွက်ထဲ ဝင်သွားရင်တော့ ဒီပွဲမှာ ရှုံးဖို့ပဲ ရှိတယ်။”
“သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားက တိုးတက်သွားတာလား။ နောက်တစ်ခါ သူ့နဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် သတိထားဖို့ လိုဦးမယ်။”
“မကောင်းတော့ဘူး။”
ရှန်ပါဝမ်၏ မျက်နှာမှာ တစ်ချက် ပျက်သွားပြီး ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့ကို အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
“ရှုံးချာက ကာကွယ်တဲ့နေမှရာမှာ တော်တယ်။ အရင်က သူ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားတွေကို တိုက်တဲ့အခါ သူတို့က သူ့ကို မနိုင်တဲ့အပြင် ဒဏ်ရာတောင် မရဘူး။ သူ့စွမ်းအားတွေက အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်ဖို့ပဲ ဦးတည်နေတာ ”
“ယဲ့ညီအစ်ကိုသာ သဘောတူလိုက်ရင် ဒီပွဲမှာ ရှုံးဖို့ပဲ ရှိတော့မယ် ”
“ဘာ အဲ့ဒါကို ဘာလို့ စောစော မပြောတာလဲ”
ဖန်ရွှေ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားသည်။ ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း မကောင်းတော့ပေ။ ထိုအဆင့်မြင့် ကျောင်းသားမှာ ခုခံမှုတွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်နေသည်။ တကယ်လို့ သတ်မှတ်ချက် မထားခဲ့ရင် နှစ်ဖက်စလုံး သရေကျဖို့ပဲ ရှိသည်။ သို့သော် ရှုံးချာ၏ စည်းကမ်းအတိုင်းဆိုရင် ရှုံးချာက အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများနေသည်။
ဝူရှန်း ပေမြိန့် ဗဟိုချက်မမှ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားများသာမက အခြား ဗဟိုချက်မများမှ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားများမှာလည်း ဖန့်ချန်ကို လှောင်ပြောင်သလို ကြည့်နေကြသည်။
“ယဲ့ညီအစ်ကို၊ မင်း ခုနက မဟာသားတော်နဲ့ တိုက်ထားတာဆိုတော့ စွမ်းအားတွေက ဘယ်လောက် လွယ်လွယ်နဲ့ ပြန်ပြည့်မလဲ။ ငါ့အဆိုပြုချက်က တရားမျှတပါတယ်။ မင်းကို အနိုင်ကျင့်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ရှုံးချာက ရိုးသားဟန်ဖြင့် ပြောသည်။
“မင်း ပြောသလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့။ အချက်တစ်ရာအတွင်း မင်းကို ဒဏ်ရာရအောင် မလုပ်နိုင်ရင် ငါ ရှုံးတယ်။”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် မာန်ပါစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီငမိုက်သား အကွက်ထဲ ဝင်သွားပြီ။”
“သွေးစာရေး၊ သူက အသိဉာဏ် မရှိဘူး။ မင်း နောက်တစ်ပွဲမှာ စွမ်ူအားအနည်းငယ်နဲ့ အများကြီး ရအောင် လုပ်လို့ရပြီ၊ အသက်နဲ့ရင်းတိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး။”
“အားလုံးပဲ၊ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားတိုင်းကို လျှော့တွက်လို့ မရဘူး၊ သတိထားကြပါ။”
သွေးစာရေးက စိတ်ဖြင့် တိုးတိုးပြောလိုက်သော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဖန့်ချန်က သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားများမှာ ခေါင်းခါ၍ ရယ်မောကြသည်။
“သူက အခုမှ ရောက်လာပြီး ပြိုင်ဘက်ရဲ့ စွမ်းအားကို မသိဘဲနဲ့ တိုက်ပွဲတွေကို ဆက်တိုက် လက်ခံနေတာပဲ၊ ရှုံးမှာပဲလေ။”
“သူက သိပ်ကို စိတ်ကြီးဝင်လွန်းတယ်။ ရှုံးချာရဲ့ တိုက်ပွဲပုံစံကို သဘောမတူရင်တောင် ရှုံးစရာ မလိုပါဘူး၊ အခုတော့…”
“ရှုံးချာ အရင်က ရောက်လာတုန်းက ဒီအကွက်နဲ့ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေတွေကို အများကြီး ရခဲ့တာ။ သူက အဲဒီတုန်းက ရွှမ်နယဲ့ အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ၊ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ အကြီးအကဲတွေရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး အခုလို အဆင့်မြင့် ကျောင်းသား ဖြစ်လာတာ။”
ထိုအချိန်တွင် ရှုံးချာမှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် -
“ဒါဆို ယဲ့ညီအစ်ကို၊ စလိုက်ကြစို့”
စကားပြောနေရင်း ရှုံးချာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ကြီးမားလာသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ပေတစ်ရာခန့်ရှိသော ဧရာမကြီး ဖြစ်သွားသည်။ ထို့အပြင် သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် စွမ်းအားများ လွှမ်းခြုံလာပြီး နီရဲသော ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပနေသည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ရွှေရောင်ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ရပ်တည်နေသကဲ့သို့ပင်။
“ယဲ့ညီအစ်ကို… တိုက်ကွက်ကို စလိုက်ပါ…”
ရှုံးချာ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားသည်။
“ဒီစွမ်းအားက သူ့ရဲ့ အရှိန်ကို နှေးသွားစေပေမဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ခုခံမှုကို ရစေတာလား။”
ဖန့်ချန်သည် စိတ်ဝင်စားမိသည်။ သူ၏ စွမ်းအားကို ကြည့်ရသလောက်ဆိုရင် မဟာသားတော်နှင့် အဆင့်တူလောက် ဖြစ်သော်လည်း အရင်းအမြစ်မှာ ပိုမို ခိုင်မာနေသည်။
အစပိုင်းတွင် ဖန့်ချန်သည် ရှုံးချာကို စမ်းသပ်ရန် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သို့သော် တိုက်ကွက်တိုင်းမှာ ရှုံးချာအတွက် အာနိသင် မရှိပေ။ တိုက်ကွက်များမှာ ရှုံးချာ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သော်လည်း အမှတ်အသားပင် မကျန်ခဲ့ပေ။
“တစ်ချက်။”
“နှစ်ချက်။”
“သုံးချက်။”
ရှုံးချာ၏ အသံများမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ မကြာမီပင် အချက်ပေါင်း ကိုးဆယ့်ကိုးချက် ပြည့်သွားသည်။ ရှုံးချာ၏ ရွှေရောင်ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဒဏ်ရာရမည့် အရိပ်အယောင်ပင် မရှိပေ။
“ယဲ့ညီအစ်ကို၊ နောက်ဆုံး တစ်ချက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။”
ရှုံးချာသည် သူ့၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လေသံတွင် မာန်ပါနေသည်။ ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့၏ လက်ဖဝါးများမှာ ချွေးများ ပြန်နေသည်။ သို့သော် အရင်ပွဲထက်စာရင် ဒီပွဲရဲ့ အကျိုးဆက်က ပိုကောင်းပါသေးသည်။ ရှုံးသွားရင်တောင် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခုတော့ ကျန်ပါသေးသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ တစ်ချက်ပဲ ကျန်တော့တာ။”
ဖန့်ချန်က သက်ပြင်းချ၍ -
“ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ အသေအချာ တိုက်ကွက်ကို သုံးမှပဲ ရတော့မယ်၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ အရင်းအမြစ်ကိုလည်း ထိခိုက်စေနိုင်တယ်။”
“ဪ”
ရှုံးချာမှာ အံ့ဩသွားသည်။ နောက်တစ်ချက်တွင် ဖန့်ချန်သည် စွမ်းအား၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို သုံးကာ ရှစ်မျက်နှာအရပ် အထွတ်ထိတ် ဓားကျင့်စဉ် ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ စွမ်းအားမှာ ဧရာမဓားကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှုံးချာ၏ ရွှေရောင်ကိုယ်ခန္ဓာကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။ ရှုံးချာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအားများမှာ ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ ပျက်စီးသွားသည်။ သူ၏ ပုံမှန်ခန္ဓာကိုယ်သို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး ရင်ဘတ်မှ သွေးများ စီးကျလာသည်။
“ကောင်းပါပြီ။”
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး ရှုံးချာထက်ပင် အားနည်းနေသလို -
“ငါ့ရဲ့ ဒီတိုက်ကွက်က နှစ်ငါးရာမှာ တစ်ခါပဲ သုံးနိုင်တာ၊ သုံးပြီးရင် အနားယူရတာ အရမ်းကြာတယ်။ ရှုံးညီအစ်ကိုရဲ့ ဒီလို လေ့ကျင့်ခန်းမျိုး မဟုတ်ရင် ဒီပွဲမှာ ဘယ်သူနိုင်မလဲ ဆိုတာ ခက်ခဲပါတယ်။ ရှုံးညီအစ်ကိုကို အခက်တွေ့စေပြီ။”
“…”
အဆင့်မြင့် ကျောင်းသားများမှာ ထိုရလဒ်ကို မမျှော်လင့်ထားကြသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ရှုံးချာကိုယ်တိုင်လည်း စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဒဏ်ရာက သိပ်မပြင်းထန်ပေမဲ့ တကယ်ပင် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့သည်။ ငြင်းစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ ရှုံးချာနှင့်အတူပါလာသော ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင်များမှာလည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။
“ဒါက… ထပ်နိုင်သွားတာလား”
ရှန်ပါဝမ်မှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။
“ကံကောင်းလို့ပဲ ဖြစ်မှာပါ။”
ဝမ်ချုံစန်းက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။