အခန်း ၉၃

အခန်း (၉၃) ခင်ဗျားက ဝါဂွမ်းစက်ရုံ ဖွင့်မလို့လား

စားဖိုမှူးသည် လျူအာကျူးအပေါ် အနည်းငယ် သံသယဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏အထင်တွင် ဆရာဝန်များဆိုသည်မှာ အသက်အလွန်ကြီးရမည်ဖြစ်ပြီး အသက်ကြီးလေ ပို၍ယုံကြည်စိတ်ချရလေဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူထားသောကြောင့်ဖြစ်၏။

လျူအာကျူးမှာမူ အလွန်ငယ်ရွယ်လွန်းနေသည်။ သူသည် သွေးခုန်နှုန်းကိုပင် စမ်းသပ်ခြင်း မရှိသေးဘဲ တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် သူ့တွင် ရောဂါတစ်ခုခုရှိနေသည်ဟု ဆိုနေသည်မဟုတ်လော။

စားဖိုမှူးက လျူအာကျူးအား မယုံကြည်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လွီရှန့်လီသည် စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးဝမ်... ခင်ဗျားလုပ်ရပ်က ဘာသဘောလဲ... ကျူးဇီက အလွန်တော်တဲ့ နတ်ဆေးသမားတော်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ခင်ဗျားကို စေတနာနဲ့ အကြံပေးနေတာကို ခင်ဗျားက အထက်စီးက နေနေတာလား..."

စားဖိုမှူးက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူး... အထင်မလွဲပါနဲ့... ကျွန်တော် အဲဒီသဘောပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် အခုပဲ စက္ကူ သွားယူလိုက်ပါ့မယ်..."

မကြာမီတွင် သူသည် စက္ကူတစ်ရွက် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

လျူအာကျူးသည် ရိုးရာတရုတ်ဆေးဖက်ဝင်အပင်အချို့၏ အမည်များကို ရေးသားလိုက်ပြီးနောက် ပြင်ဆင်ပုံနှင့် အသုံးပြုရန် ညွှန်ကြားချက်များကိုပါ ထည့်သွင်းရေးသားပေးလိုက်၏။

ထို့နောက် စက္ကူကို စားဖိုမှူးထံ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီညွှန်ကြားချက်တွေအတိုင်းလုပ်ပါ... ကုသမှုသုံးကြိမ်နဲ့ ပျောက်ကင်းနိုင်ပြီး တစ်ကြိမ်ကို ခုနစ်ရက် ကြာပါလိမ့်မယ်..."

စားဖိုမှူးသည် စက္ကူကို တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ယူလိုက်လေသည်။

"ဘယ်လောက်ကျမလဲ..."

"၁၀ ဆင့်ပါ..."

လျူအာကျူးသည် အခမဲ့ဟုပြောရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ရှေးဆိုရိုးစကားအရ ဆရာဝန်တစ်ယောက်သည် လက်ဗလာဖြင့် မပြန်သင့်သလို ဆေးကိုလည်း အလကား မပေးသင့်သောကြောင့် သင်္ကေတအနေဖြင့် ၁၀ ဆင့်သာ တောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

၁၀ ဆင့်သာကျမည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ စားဖိုမှူးက သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူသည် ၁၀ ဆင့်ကို ထားခဲ့ပြီး အသားများကို ယူဆောင်သွားလေတော့သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလွီသည် ဤဝက်သားများကို မည်သည့်အခါမျှ ငြင်းပယ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိထားလေသည်။

အသားများကို မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ယူဆောင်သွားပြီး ချိန်တွယ်ပြီးနောက် စားဖိုမှူးသည် အပြင်သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူး... ဒီဝက်သားက ၁၆၇ ကျင်း ရှိပါတယ်..."

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ရဲစခန်းမှာ မင်းကို ဘယ်လောက်ပေးလိုက်လဲ..."

လွီရှန့်လီက ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"ငါးယွမ်ခွဲပါ..."

လျူအာကျူးက အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။

လွီရှန့်လီသည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါက ငါးယွမ်နဲ့ ဆင့်ခြောက်ဆယ် ပေးမယ်..."

လျူအာကျူးက အချိန်ကိုက်ပင် သူ့အား ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူးလွီက တကယ့်ကို ရက်ရောတာပဲ... အထည်အလိပ်စက်ရုံဆိုတာ မပြောရဘူး..."

ဤမြှောက်ပင့်စကားက လွီရှန့်လီအား တကယ်ပင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသွားစေသည်။

"ဒါပေါ့... ငါ ကြွားပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်... ဒီခရိုင်တစ်ခုလုံးမှာ ငါ့ရဲ့ အထည်အလိပ်စက်ရုံက အသားထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံကလွဲရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ ခေါင်းငုံ့မခံဘူး... တခြားဌာနတွေက ငါတို့နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

သူ ဤမျှမာနကြီးနေသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးမှာ တကယ်ပင် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားမိသည်။

"တကယ်လား..."

"ကြည့်လေ... မင်း ယုံမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိသားပဲ..."

လွီရှန့်လီက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ရှေးဆိုရိုးစကားရှိတယ်လေ... အဝတ်အစား၊ အစားအသောက်၊ နေထိုင်စရာနဲ့ သွားလာရေးဆိုတာမှာ လူတွေက လမ်းပေါ်မှာ ဖင်အဝတ်မပါဘဲ လျှောက်သွားလို့မှ မရတာ... ဒါကြောင့် အဝတ်အစားက ပထမနေရာမှာ ရှိတာပေါ့..."

"လမ်းပေါ်က စက်ချုပ်ဆိုင်တွေနဲ့ ထောက်ပံ့ရေးနှင့်သမဝါယမအသင်းတွေကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါ... ဘယ်ဆိုင်က ငါ့ရဲ့ အထည်အလိပ်စက်ရုံကနေ အဝတ်အထည်တွေမယူဘဲ နေလို့လဲ..."

"ဌာနအသီးသီးက ယူနီဖောင်းတွေ ချုပ်ချင်ရင်တောင် သူတို့က ငါတို့ကို တစ်ပိုင်းတစ်စထုတ်ကုန်တွေအဖြစ် အရင်လုပ်ခိုင်းပြီးမှ ချုပ်ဖို့အတွက် စက်ချုပ်ဆိုင်တွေကို ပို့ရတာလေ..."

"မင်းကို အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ငါတို့စက်ရုံက မကြာခင် တိုးချဲ့တော့မှာ... အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့က အဝတ်အထည်ထုတ်လုပ်ရေးနဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေကိုပါ တာဝန်ယူရတော့မှာ... မင်း ဒီနေရာမှာ အလုပ်လာလုပ်ချင်ရင် ငါ့နှုတ်တစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ရတယ်လေ... မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ဆိုရင် မိန်းကလေးတွေအားလုံးက မင်းကို သဘောကျအောင် အလုအယက် ကြိုးစားကြမှာ အသေအချာပဲ..."

လွီရှန့်လီ၏ စကားများမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု လျူအာကျူး ခံစားရသော်လည်း အထည်အလိပ်စက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်ရန်မူ များစွာ စိတ်ဝင်စားခြင်းမရှိပေ။

"အဲဒီကိစ္စကို နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့... ကျွန်တော် အသားအတွက် ငွေမလိုချင်ဘူး... အဲဒီအစား ဝါဂွမ်းနဲ့ လဲပေးလို့ ရမလား..."

"ရတာပေါ့... ဝါဂွမ်းက တစ်ကျင်းကို ဆင့် ၇၀ ဆိုတော့ ဝါဂွမ်းကျင်း တစ်ထောင်ကျော် ရမှာပေါ့..."

လွီရှန့်လီသည် စကားပြောနေရင်း သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားသသည်။

"နေပါဦး ညီလေး... မင်းက ဝါဂွမ်းစက်ရုံ ဖွင့်မလို့လား..."

"အဟမ်း... နည်းနည်းတော့ များသွားတယ် မဟုတ်လား... ကျွန်တော်က အဓိကအားဖြင့် အိပ်ရာခင်းတွေနဲ့ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီလေးတွေ လုပ်ချင်လို့ပါ... ပြီးတော့..."

လျူအာကျူးက ရှင်းပြနေသည်။

လွီရှန့်လီသည် သူ၏ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်၏။

"ကျစ်... မင်းက ဘာလို့ စောစောက မပြောတာလဲ... ငါ ခုနက ပြောခဲ့တာကို မင်း မေ့သွားပြီလား... ငါတို့ အထည်အလိပ်စက်ရုံက အဝတ်အထည်လုပ်ငန်းကိုပါ တိုးချဲ့တော့မှာလေ... အိပ်ရာခင်းတွေ၊ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီတွေနဲ့ တခြားအရာတွေကို ငါတို့ သေချာပေါက် ထုတ်လုပ်မှာပေါ့... ဒါကြောင့် ငါတို့က မင်းအတွက် တိုက်ရိုက်လုပ်ပေးလို့ ရတယ်လေ... မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်ငွေတွေ ဝါဂွမ်းတွေကို ဘာလို့ အကုန်ခံနေတော့မှာလဲ..."

လျူအာကျူး၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသော်လည်း သူက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ငြင်းဆန်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"အဲဒါဆို သိပ်မကောင်းဘူးထင်တယ်နော်... ညွှန်ကြားရေးမှူးကို ကျွန်တော် ဒုက္ခမပေးချင်ပါဘူး..."

"ဘာဒုက္ခရောက်စရာရှိလို့လဲ... မင်းကို ကူညီရမှာက သဘာဝပဲလေ..."

လွီရှန့်လီက ချက်ချင်းပင် အရိပ်အမြွက်ပြလိုက်သည်။

"မင်း အခုပဲ စက်ရုံကို ဝင်ချင်တယ်ဆိုရင်တောင် မင်းအတွက် ငါ စီစဉ်ပေးနိုင်တယ်... မင်း အခုချက်ချင်း အလုပ်စဆင်းလို့ရတယ်..."

ဤအချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် သူသည် လျူအာကျူးအား အလုပ်ခန့်ရန် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကြိုးစားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးမှာမူ ခါးသက်သက် ပြုံးရင်းဖြင့်သာ ငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ လောလောဆယ် အလုပ်ရှာဖို့ အစီအစဉ် မရှိသေးလို့ပါ..."

"ရပါတယ်... ရပါတယ်... အထည်အလိပ်စက်ရုံရဲ့ တံခါးတွေက မင်းအတွက် အမြဲတမ်း ဖွင့်ထားပါတယ်..."

လွီရှန့်လီသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ဒေါသမထွက်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူသည် အလွန်ယဉ်ကျေးကာ ဖော်ရွေစွာပင် ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏အရင်းအခေါက် သားအပေါ်တွင်ပင် ဤမျှကောင်းမွန်စွာ မဆက်ဆံခဲ့ဖူးပေ။

လျူအာကျူးသည် ကျေးဇူးတင်စကားအဖြစ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ လွီရှန့်လီမှာ လက်ကိုပွတ်သပ်ကာ ပြုံးဖြီးဖြီးလုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏အတွေးများကို နားလည်သွားပြီး သူ၏အိတ်ထဲမှ စက္ကူထုပ်တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

"အထဲမှာ အရွတ်သန်မာ အရိုးခိုင်မာဆေး ၁၀ လုံး ပါပါတယ်..."

လွီရှန့်လီက အလွန်ဝမ်းသာသွးသသည်။ သူသည် ယခင်ဆေးလုံးများကို သောက်၍ မကုန်သေးသော်လည်း ဤဆေး၏ အာနိသင်မည်မျှကောင်းကြောင်း တွေးမိသောအခါ ၎င်းသည် သူ၏အထက်လူကြီးများအတွက် အကောင်းဆုံးလက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် လျူအာကျူးထံမှ နောက်ထပ်ဆေးများ မည်သို့တောင်းရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

သူသည် တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ဆေးဆယ်လုံး ထုတ်ပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ လွီရှန့်လီသည် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး လျူအာကျူးအား နမ်းချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားသည်။

သူသည် ဆေးလုံးများကို အလျင်အမြန် ယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... ကျူးဇီ... မင်းက ငါ့ကို အနားလည်ဆုံးပဲ... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ဆေးတွေအတွက် မင်းကို ပိုက်ဆံပေးဖို့ မေ့သွားတယ်... ဒီတစ်ခေါက် အားလုံးပေါင်းပြီး ရှင်းလိုက်ကြတာပေါ့..."

လျူအာကျူးသည် သဘာဝကျစွာပင် ဆေးများကို အလကားပေးမည် မဟုတ်ပေ။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က လွီရှန့်လီအား ၎င်း၏အကျိုးကျေးဇူးများကို မြည်းစမ်းခွင့်ပေးရန်ဖြစ်သောကြောင့် သူက ငွေမကောက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် စျေးနှုန်းကို တိုက်ရိုက် သတ်မှတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားဆီက အများကြီး မတောင်းပါဘူး... တစ်လုံးကို ငါးယွမ်ပါ... အဲဒါက အရမ်းမများပါဘူးနော်..."

ဤအချိန်ကာလတွင် အသက်ကယ်အံ့ဖွယ်ဆေးတစ်လက်ဖြစ်သော အန်ကုန်းနျူဟွမ်ဆေးလုံးသည် ငါးယွမ် သို့မဟုတ် ခြောက်ယွမ်ခန့်သာ တန်ဖိုးရှိသည်။ လျူအာကျူးသည် သူ၏စျေးနှုန်းမှာ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါက အလွန်အကျွံ မဖြစ်နိုင်ဟု တွေးတောထားသည်။

လွီရှန့်လီက ခေါင်းကို ဆက်တိုက်ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"လုံးဝ မများပါဘူး... အာနိသင်အရ ကြည့်မယ်ဆိုရင် မများပါဘူး... မင်းအတွက် ပိုက်ဆံ အခုပဲ သွားယူလိုက်ပါ့မယ်... ငါ့ကို ခဏလောက် စောင့်နေဦး..."

လွီရှန့်လီသည် ငွေယူရန် သူ၏ရုံးခန်းဆီသို့ ကမန်းကတန်း ထွက်သွားလေတော့သည်။

သူ၏ရာထူးမှာ အဆင့် (၁၅) အရာရှိဖြစ်ပြီး လစဉ်လစာမှာ ၁၃၀ ယွမ်ဖြစ်ရာ အချို့သော ဌာနမှူးများထက်ပင် များပြားနေသေး၏။

ထို့ကြောင့် လွီရှန့်လီမှာ ကြွားလုံးထုတ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အမှန်တကယ်ပင် ဌာနအသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များသည် သူ၏မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိရန် ကြိုးစားကြသည်။

ယခင်စက္ကူထုပ်ထဲတွင်လည်း ဆေးဆယ်လုံး ပါဝင်သည်။ ဤအသုတ်နှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် အတိအကျ ယွမ်တစ်ရာတိတိ ကျသင့်မည်ဖြစ်သည်။

လွီရှန့်လီသည် ရုံးခန်းသို့ ငွေသွားယူမည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း မည်သူက ဤမျှများပြားသော ငွေပမာဏကို ကိုယ်တွင် သယ်ဆောင်ထားမည်နည်း။ သူသည် အခြားသူများထံမှ ငွေအချို့ သွားရောက်ချေးငှားခဲ့ပြီး ထိုအချိန်တွင် စက်ရုံမှူးထံသို့လည်း ဆေးသွားရောက်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် အသားဖိုးငွေကို ထုတ်ယူခွင့်ပြုလိုက်ပြီး လျူအာကျူးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် ငွေကို အားနာခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် လွီရှန့်လီအား မေးလိုက်၏။

"ဆေးပို့ပေးခဲ့ပြီလား..."

"ပို့ပေးခဲ့ပြီ... စက်ရုံမှူးက အဲဒါကို စမ်းသောက်ကြည့်ချင်နေလို့ မင်းနဲ့လာတွေ့ဖို့ မလာနိုင်သေးတာ..."

လွီရှန့်လီသည် ပြေးလွှားထားရသဖြင့် မောဟိုက်နေသော်လည်း သူ၏မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေသည်။

"ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုလုံးက မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတော့တယ်... နတ်ဆေးသမားတော်ကျူး..."

"ကျွန်တော့်ကို ကျူးဇီလို့ပဲ ခေါ်ပါ..."

လျူအာကျူးက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ... အခုကစပြီး ငါက မင်းကို ကျူးဇီလို့ပဲ ခေါ်တော့မယ်... မင်းကလည်း ငါ့ကို အစ်ကိုလွီလို့ပဲ ခေါ်... ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေလိုပဲ..."

လွီရှန့်လီသည် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူသည် လှည့်၍ စားဖိုမှူးအား တိုက်တွန်းလိုက်၏။

"ဟင်းတွေ မကျက်သေးဘူးလား..."

"လာပါပြီ... လာပါပြီ... ကျွန်တော် အအေးပွဲတစ်ပွဲ အရင်ပြင်ဆင်ထားပါတယ်... ညွှန်ကြားရေးမှူးတို့ နှစ်ယောက် အရင်သောက်နှင့်ကြပါ..."

စားဖိုမှူးသည် အစားအသောက်ပန်းကန်တစ်လုံးနှင့် အရက်တစ်ပုလင်းကို ကိုင်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့သည်။

လွီရှန့်လီသည် အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လျူအာကျူး၏ ဖန်ခွက်ထဲသို့ အရက်ကို ဦးဆောင်လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။

"လာ... ခွက်အပြည့်ထည့်လိုက်... ငါ မင်းကို သေချာလေး ဂုဏ်ပြုပြီး တိုက်ရမယ်..."

လျူအာကျူးမှာ မာနမထောင်လွှားဝံ့ပေ။ သူသည် ခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး လွီရှန့်လီ၏ခွက်ထက် နှုတ်ခမ်းသားကို ပိုနိမ့်ထားလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလွီက သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်... ဂုဏ်ပြုပါတယ်..."

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အရက်ကို တစ်ငုံကြီးစီ သောက်ချလိုက်ကြသည်။ လျူအာကျူး၏ ပွင့်လင်းမြင်သာသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လွီရှန့်လီသည် သူ့အား ပို၍ပင် သဘောကျသွားပြီး အစာစားရင်း သူနှင့်အတူ စကားစမြည်ပြောကာ ရယ်မောနေလေတော့သည်။

မကြာမီပင် စားဖိုမှူးသည် နောက်ထပ် ဟင်းနှစ်ပွဲကို ကြော်လှော်၍ ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်းတို့နှစ်ပွဲစလုံးမှာ အသားဟင်းများဖြစ်ကြပြီး ငရုတ်သီးနှင့် ဝက်သားကြော်၊ မုန်ညင်းဖြူနှင့် ဝက်သားကြော်တို့ ဖြစ်သည်။

ဤဟင်းနှစ်ပွဲကို မည်သို့ဖော်ပြရမည်နည်း။ ၎င်းတို့ကို အရောင်၊ အနံ့၊ အရသာတို့တွင် ပြည့်စုံသည်ဟု မခေါ်ဆိုနိုင်ဘဲ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ကပ်ဆိုးတစ်ခုဟုသာ ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

သူ ခြေထောက်ဖြင့် ကြော်လျှင်ပင် ဤဟင်းများထက် အရသာပိုကောင်းလိမ့်မည်ဟု လျူအာကျူး ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤမျှကြီးမားသော အထည်အလိပ်စက်ရုံကြီးတွင် ဤသို့သောလူမျိုးကို စားဖိုမှူးအဖြစ် မည်သို့ ရှာတွေ့ခဲ့ပါသနည်း။

စားဖိုမှူးမှာ အနည်းငယ်မျှ အရည်အချင်းရှိသည်ဟု လျူအာကျူး ခံစားရသည့် တစ်ခုတည်းသောအချက်မှာ တောဝက်သား၏ ညှီနံ့ကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လွီရှန့်လီသည် အလွန်အမင်း ခံတွင်းတွေ့နေဟန်ဖြင့် စားသောက်နေပြီး သူ၏ပါးစပ်တွင် ဆီများပေပွနေကာ အရက်ခွက်ကို ဆက်တိုက် မြှောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးသည် စကားများများ မပြောတော့ပေ။ သူသည် သင်္ကေတအနေဖြင့် ဟင်းအနည်းငယ်ကိုသာ စားလိုက်ပြီး အရက်ကိုသာ ဆက်သောက်နေလိုက်သည်။

သို့သော် အရက်ချည်းသက်သက် သောက်ခြင်းက အလွယ်တကူ မူးယစ်စေနိုင်သောကြောင့် သူသည် အရက်အများစုကို သူ၏စိတ်အာရုံနေရာလွတ်ထဲသို့သာ လောင်းချပစ်လိုက်၏။

အရက်တစ်ဝက်ခန့် ကုန်သွားပြီးနောက် လွီရှန့်လီမှာ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သောက်နေသော်လည်း လျူအာကျူးမှာမူ လုံးဝ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။

လျူအာကျူးသည် ပြန်ရန်အချိန်တန်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရပြီး လွီရှန့်လီအား သူ၏ရုံးခန်းသို့ ပြန်ပို့ရန် စီစဉ်နေစဉ်မှာပင်…

အထည်အလိပ်စက်ရုံ၏ စက်ရုံမှူးသည် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ဝင်းပနေကာ လျူအာကျူးအား ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက နတ်ဆေးသမားတော်ကျူး ဖြစ်ရမယ်... တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ... တရားဝင်အလုပ်ကိစ္စအချို့ကြောင့် ငါ နည်းနည်းနောက်ကျသွားတယ်... လာပါ... လာပါ... နတ်ဆေးသမားတော်ကျူးနဲ့အတူ အရက်အနည်းငယ်လောက် သေချာသောက်ရဦးမယ်..."

"ဟေးမင်း... နောက်ထပ် ဟင်းသုံးပွဲ ထပ်ယူခဲ့... မင်းရဲ့ အကောင်းဆုံးလက်ရာကို သုံးနော်... နတ်ဆေးသမားတော်ကျူးအတွက် ဖြစ်ကတတ်ဆန်းတွေ မလုပ်လာနဲ့..."