အခန်း ၉၅

အခန်း (၉၅) သူလျှို

လျူအာကျူးသည် အထည်အလိပ်စက်ရုံမှ ထွက်လာပြီးနောက် စက်ဘီးပေါ်သို့တက်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ် ခရိုင်မြို့သို့လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်အားလုံးကို ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူလိုအပ်သောအရာ ဘာမျှမရှိတော့ပေ။

ထို့အပြင် သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ပါလာသမျှသော ပစ္စည်းအားလုံးနီးပါးကိုလည်း လဲလှယ်ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူ၏ထံတွင် တောဝက်တစ်ကောင်၊ တောယုန်နှစ်ကောင်၊ ခြေထောက်မပါသော တောကြက်နှစ်ကောင်နှင့် စာကလေးအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့၏။

ထိုအရာများမှာ သူ၏မိသားစုနှင့် ဆရာဖြစ်သူ၏ မိသားစုအတွက်သာ လုံလောက်ပေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သားကောင်များ၊ အထူးသဖြင့် တောဝက်များ ပိုမိုရရှိရန်အတွက် တောင်ပေါ်သို့ ထပ်မံ၍ အမဲလိုက်ထွက်ရန် လျူအာကျူး ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ထိုအရာများသည် ရွှေထက်ပင် ပို၍အသုံးဝင်ပြီး လူတိုင်းက လိုချင်တပ်မက်ကြသည်။

ရွှေအကြောင်းကို ပြောရလျှင် လျူအာကျူးသည် သူ၏ယခင်ဘဝက ဖတ်ခဲ့ဖူးသော ဝတ္ထုများကို ပြန်လည်သတိရသွားသည်။ ထိုဝတ္ထုများထဲတွင် ဤခေတ်ကာလသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော ဇာတ်လိုက်များသည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများနှင့် ရွှေများကို အမြဲတမ်း စုဆောင်းလေ့ရှိကြ၏။

ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများမှာမူ လျူအာကျူးအတွက် မဖြစ်နိုင်သောအရာပင်။ သူသည် ထိုအရာများကို အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်ခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ဤအချိန်တွင် အစစ်အမှန် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ များပြားသကဲ့သို့ အတုများလည်း အများအပြား ရှိနေသည်။

သမ္မတခေတ်ကာလကတည်းက လက်မှုပညာရှင်များသည် နိုင်ငံခြားသား မိစ္ဆာများကို လှည့်စားရန်အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကာ အတုအပများကို ရေတွက်၍မရနိုင်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြလေရာ လျူအာကျူး၌ ထိုအရာများကို ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိချေ။

ရွှေနှင့်ပတ်သက်၍ ဆိုရလျှင်မူကား မည်သို့ရှိမည်နည်း။

အနည်းငယ်သာရရှိပါက အဆင်ပြေသော်လည်း အများအပြား စုဆောင်းထားခြင်းသည် ပြဿနာကို ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

'အရင်းအမြစ်မခိုင်လုံသော ကြီးမားသည့် ပိုင်ဆိုင်မှုများ ရှိနေခြင်း' ဟူသော ပြစ်မှုမျိုးဖြင့်ဆိုလျှင် ထိုအရာများသည် နိုင်ငံတော် တည်ဆောက်ရေးအတွက်ဖြစ်စေ၊ အခြားတစ်စုံတစ်ယောက်၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ် ဆောက်လုပ်ရေးအတွက်ဖြစ်စေ အသုံးချခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ၏ နောင်လာနောက်သားများ ပူပင်သောကကင်းစွာ နေထိုင်နိုင်စေရန်အတွက် အရှင်းလင်းဆုံးသော နည်းလမ်းမှာ စကားလုံးနှစ်လုံးတည်းသာ ရှိသည်။

ငွေစုရန်ပင်ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်တွင် ငွေစုသည်ဆိုသည်မှာ ဘဏ်ထဲသို့ သွားထည့်ရန် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ နေရာလွတ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် တံခါးဖွင့်ဝါဒ ကျင့်သုံးပြီးနောက် သူ၏ယခင်ဘဝက ကောင်းစွာသိရှိခဲ့သော ကုမ္ပဏီအားလုံးတွင် သူ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်သို့ရောက်လျှင် သူသည် နေ့စဉ် အိမ်တွင်ထိုင်ကာ ငွေများကိုသာ ထိုင်ရေနေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အခြားအရာများ မပါလျှင်တောင်မှ 'မာ' မျိုးရိုးနှစ်ယောက်နှင့် 'ဝမ်' တို့ကို အားကိုးခြင်းဖြင့် လျူအာကျူး၏ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာသည် သက်တောင့်သက်သာ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနိုင်ရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်၏။

အခွင့်အရေးရပါက သူသည် လောင်းကစားရုံဖွင့်ရန် မကာအိုသို့သွားမည်။ လှပသောနိုင်ငံတွင် ငွေကြေးစတော့ရှယ်ယာများကို ကစားမည်။ ကိုရီးယားရှိ အီလက်ထရောနစ်ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းများတွင် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ကာ ဂျပန်နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေးပူဖောင်း မပေါက်ကွဲမီ အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းများတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည်။

ယခင်ဘဝက လျူအာကျူးသည် အနည်းဆုံးတော့ တက္ကသိုလ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့ပြီး ပညာတတ် ပထမအသုတ်တွင် ပါဝင်ခဲ့သူ ဖြစ်လေသည်။ ထိုဘဝတွင် သူသည် ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုများကို မရရှိခဲ့သော်ငြားလည်း သူ၏ အသိပညာမှာမူ မညံ့ဖျင်းခဲ့ပေ။

အထူးသဖြင့် ကမ္ဘာ့အခြေအနေများကို သူ စောင့်ကြည့်လေ့လာကာ ကောင်းစွာနားလည်ခဲ့၏။ သို့သော် ကနဦး အရင်းအနှီး မရှိခြင်းနှင့် ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမည့် မိသားစု ရှိနေခြင်းတို့ကြောင့် အရာအားလုံးကို ပုံအော၍ လောင်းကစားမလုပ်ရဲခဲ့သဖြင့်သာ သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ်သာ ရှိနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဆင်းရဲသားများအတွက် တိုးတက်ရန် အဘယ်ကြောင့် ခက်ခဲရသနည်း။ အဆုံးစွန်အားဖြင့်ဆိုရလျှင် သူတို့သည် စွန့်စား၍ လောင်းကစားမလုပ်ရဲသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုချမ်းသာသော သူများသည်လည်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတိုင်းတွင် အမြတ်အစွန်း ရရှိနေကြသည်မဟုတ်ဘဲ တစ်ခါတစ်ရံတွင် လောင်းကစားခြင်းအပေါ်တွင်လည်း မှီခိုနေရလေသည်။

သို့သော် သူတို့ လောင်းကစားသည့်အခါတွင် သူတို့၏ ငွေကြေး ဆယ်ပုံတစ်ပုံ သို့မဟုတ် ရာပုံတစ်ပုံခန့်ကိုသာ အသုံးပြုလေ့ရှိကြရာ ထိုအရာက သူတို့၏ သို့မဟုတ် သူတို့မိသားစု၏ ဘဝအပေါ်ကို လုံးဝ ထိခိုက်မှု မရှိစေပေ။

ထို့အပြင် ကုမ္ပဏီတစ်ခု ကျရှုံးသွားပါက အခြားတစ်ခုတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနိုင်ကြသည်။ ကွန်ကျယ်ကျယ်ဖြန့်ခြင်းဖြင့် သူတို့သည် ငါးတစ်ကောင်ကိုတော့ သေချာပေါက် ဖမ်းမိနိုင်လေသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ထို ငါးတစ်ကောင်က ယခင်ရှုံးနိမ့်မှုအားလုံးကို ပြန်လည်ရရှိစေနိုင်ရုံသာမက ပို၍ပင် အမြတ်ထွက်စေနိုင်သေး၏။

ဆင်းရဲသားများမှာမူ မည်သို့ရှိသနည်း။ ၂၀၂၄ ခုနှစ်သို့ ရောက်သည့်တိုင် လူများစွာ၏ နှစ်စဉ်ဝင်ငွေမှာ ယွမ်တစ်သိန်းပင် မပြည့်ကြပေ။ စားစရိတ်နှင့် နေထိုင်စရိတ်များကို နုတ်လိုက်ပြီးနောက် မည်မျှကျန်ရှိတော့မည်နည်း။ သူတို့က မည်သို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနိုင်မည်နည်း။

"ငါ ထမင်းမစားတော့ဘူး... ငါ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကိုယူပြီး စွန့်စားကြည့်မယ်..." ဟု ပြောနိုင်ကောင်း ပြောနိုင်ပေမည်။ သို့သော် ကျရှုံးသွားပါက တစ်မိသားစုလုံး အငတ်ခံကြမည်လော။

ထို့ကြောင့် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဆင်းရဲသားများသည် ငွေရှာရန် အသိအမြင် မရှိခြင်းမဟုတ်ဘဲ စတင်ရာမျဉ်းက မတရားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ယခင်ဘဝက လျူအာကျူးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သာမန်သာဖြစ်ပြီး မည်သည့် ထူးခြားသောစွမ်းရည် သို့မဟုတ် အားသာချက်များကိုမျှ မပြသခဲ့သည့် အထက်တန်းလွှာမျိုးဆက်တစ်ယောက်ကို သိခဲ့သည်။

သို့သော် ကျောင်းပြီးပြီးချင်းပင် သူသည် ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခု၏ ဒေသဆိုင်ရာ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦး ချက်ချင်းဖြစ်လာခဲ့သည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူသည် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေရုံဖြင့် ငွေများ ဝင်လာလေသည်။ ထိုအရာကို မည်သို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် စာပေကျမ်းဂန်များကိုသာ အာရုံစိုက်လေ့လာခြင်းသည် အချည်းနှီးမဟုတ်သော်လည်း ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ပညာရှင်များစွာ ရှိနေရာ ထိပ်ဆုံးသို့ မည်မျှအထိ ရောက်ရှိနိုင်မည်နည်းဆိုသည်ကို လျူအာကျူး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ဆေးပညာစွမ်းရည်များ၊ အရွတ်သန်မာ အရိုးခိုင်မာဆေးနှင့် ကျယ်ပြန့်သော အဆက်အသွယ်များနှင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုများကဲ့သို့သော သူ၏ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသည့် အားသာချက်များကို သူ လိုအပ်နေသည်။

လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အထက်တန်းလွှာများနှင့် အဆက်အသွယ်များ တည်ဆောက်ရန် အရွတ်သန်မာ အရိုးခိုင်မာဆေးကို မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို စတင်စီစဉ်နေစဉ် လျူအာကျူး၏ အတွေးများမှာ ပို၍ပို၍ ဝေးကွာသွားလေတော့သည်။

သူ၏ အနာဂတ်အစီအစဉ်များထဲတွင် နစ်မြောနေစဉ် အဝေးရှိ လမ်းဘေးတွင် လဲလျောင်းနေသော လူတစ်ယောက်ကို သူ အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤလူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းထဲတွင် ထိုသူက အဘယ်ကြောင့် ထိုနေရာတွင် လဲလျောင်းနေရသနည်း။

လျူအာကျူးသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားရာ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ပါးပြင်များမှာ ချိုင့်ဝင်နေပြီး အာဟာရချို့တဲ့မှုကြောင့် မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေကာ နာကျင်မှုကြောင့် မျက်လုံးများကို တင်းကြပ်စွာ မှိတ်ထားသည်။

သူသည် ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကြောင့် မေ့လဲနေခြင်းဖြစ်၏။

လျူအာကျူးသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ကူညီပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်ကမ္ဘာလုံးကို သူ ဂရုမစိုက်နိုင်သော်လည်း ဤကိစ္စနှင့် ကြုံတွေ့နေရပြီဖြစ်ရာ ထိုသူ ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားမည်ကို သူ ဤအတိုင်း ရပ်ကြည့်မနေနိုင်ပေ။

လျူအာကျူးသည် အဘိုးအိုထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ပခုံးကို တွဲကူရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

သတိတစ်ဝက် လွတ်နေသော အဘိုးအိုမှာ အမှန်တကယ်ပင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို အားယူဖွင့်ကာ လျူအာကျူးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ခါးဆီသို့ လှမ်းနေသောလက်မှာ တုန်ယင်နေသော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်တွင်ပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ အားပျော့စွာ ကျသွားလေသည်။

"ပေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်ကို စားစရာတစ်ခုခု ပေးပါ..."

အဘိုးအိုက လျူအာကျူးကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် အဘိုးအိုကို ကြည့်လိုက်ပြီး အထူးသဖြင့် သူ၏ခါးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ လွယ်အိတ်ထဲမှ ပြောင်းဖူးမုန့်တစ်ခုကို ထုတ်ယူ၍ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရော့... စားလိုက်..."

ပြောင်းဖူးမုန့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွားသည်။ သူသည် အရူးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လုယူလိုက်ပြီး အငမ်းမရ စတင်စားသောက်လေတော့သည်။

ထိုသို့အငမ်းမရ စားသောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း လျူအာကျူးသည် သူ၏နေရာလွတ်ထဲမှ ဘရောင်းနင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။

"အရမ်းမြန်မြန် မစားနဲ့... နို့မို့ဆိုရင် နင်ပြီး သေသွားလိမ့်မယ်..."

အဘိုးအိုသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောင်းဖူးမုန့်ကိုသာ စားနေပြီး လျူအာကျူး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို လုံးဝ သတိမထားမိပေ။

ပြောင်းဖူးမုန့်ကို အငမ်းမရ စားသောက်ပြီးနောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ခွန်အားအချို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ သူသည် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျုပ် နောက်တစ်ခုလောက် ထပ်ရနိုင်မလား... အာ... လူငယ်လေး... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ... ဘာလို့ ကျုပ်ကို သေနတ်နဲ့ ချိန်ထားတာလဲ..."

လျူအာကျူးသည် အဘိုးအို၏ နဖူးကို သေနတ်ဖြင့် ချိန်ထားကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ပြောင်းဖူးမုန့်တစ်ခုက ခင်ဗျားကို အငတ်ဘေးကနေ ကယ်တင်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်... ခင်ဗျားလက်တွေကို ခေါင်းနောက်မှာထားပြီး မြေကြီးပေါ်မှာ ပြားပြားဝပ်နေလိုက်... ဘာမှ ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေလုပ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့... မဟုတ်ရင် နောက်ထပ် ကျည်တစ်တောင့် အကုန်ခံဖို့ ငါ ဝန်လေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

အဘိုးအိုက အတင်းပြုံးပြလိုက်မိသည်။

"အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့ လူငယ်လေးရယ်... ကျုပ်က လူဆိုးမဟုတ်ပါဘူး... ကျုပ်က..."

"ငါ နောက်ပြန်ရေတွက်မယ်... သုံး... နှစ်... တစ်..."

ရေတွက်အပြီးတွင် လျူအာကျူးက ပစ်ခတ်တော့မည့်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်ရာ အဘိုးအိုမှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကိုကိုင်ကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ပြားပြားဝပ်သွားလေတော့သည်။

သူ အောက်သို့ရောက်သွားသောအခါ လျူအာကျူးသည် သူ၏ခါးဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်ရာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဟောင်းနွမ်းနေသော မော်ဇာသေနတ် တစ်လက်နှင့် ကျည်ဆန်အိတ်ငယ် တစ်အိတ်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"လူကောင်းတစ်ယောက်က သေနတ်ကိုင်ပြီး ပြေးလွှားနေပါ့မလား..."

လျူအာကျူးက မေးလိုက်သည်။

"မင်းရော သေနတ်ကိုင်ပြီး ပြေးလွှားနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား..."

အဘိုးအိုက နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ရုန်းကန်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လျူအာကျူးက ပြုံးလိုက်သည်။

"အမှန်တရားက လောလောဆယ် ကျုပ်လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်... ထပ်ပြောစမ်းပါဦး... ကျုပ်က လူကောင်းလား..."

ပစ္စတိုသေနတ်တစ်လက်က အဘယ်ကြောင့် "အမှန်တရား" ဖြစ်နေသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ခေါင်းကို သေနတ်ဖြင့် ချိန်ခံထားရသော အဘိုးအိုသည် ရိုးသားစွာ ဝန်ခံလိုက်ရသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... မင်းက လူကောင်းပါ... အရမ်းကို ကောင်းတဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ..."

"ခင်ဗျား သိသရွေ့တော့ ကောင်းတာပေါ့..."

လျူအာကျူးသည် ထိုလူ၏ သေနတ်ကို ဦးစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်ရှာဖွေရန် သူ့ကို ဆွဲလှန်လိုက်သည်။

မကြာမီတွင် ထိုလူ၏ အတွင်းခံအနီးမှ မှတ်ပုံတင်အရွယ်အစားရှိသော ကတ်ပြားတစ်ခုကို သူ စမ်းမိသွားသည်။

"အဲဒါကို ထုတ်လိုက်..."

လျူအာကျူးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လိုက်သည်။

အဘိုးအိုက မသိချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်။

"ဘာကို ထုတ်ရမှာလဲ... လူငယ်လေး... မင်းမှာ အဲဒီလို ဝါသနာမျိုးတော့ မရှိပါဘူးနော်..."

လျူအာကျူးသည် အဘိုးအို၏ မျက်နှာကို ကန်ချလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် နှာခေါင်းသွေးများ ထွက်လာပြီး အလွန်အမင်း နာကျင်သွားစေခဲ့သည်။

"ကျုပ်နဲ့ ကစားနေတုန်းပဲလား... ကျုပ်က ခင်ဗျားအပေါ် အရမ်းကောင်းပေးနေလို့လား..."

လျူအာကျူးက တိုက်ရိုက်ပင် ကြိမ်းမောင်လိုက်သည်။

အဘိုးအိုသည်လည်း သူ လုံးဝ ထွက်ပြေး၍ မလွတ်နိုင်တော့ကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားသည်။ ပို၍ နှိပ်စက်မခံရစေရန်အတွက် သူ၏ ဘောင်းဘီကိုချွတ်ကာ အထူးမှတ်ပုံတင်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးခြင်းဖြင့်သာ သူ ရိုးသားစွာ ပူးပေါင်းနိုင်တော့၏။

လျူအာကျူးသည် ရွံရှာစွာဖြင့် သူ့ကိုသူ ဖွင့်ခိုင်းလိုက်ပြီး ထိုအပေါ်တွင် ရေးသားထားသော စာလုံးများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

မှတ်ပုံတင်ပေါ်တွင် ရေးသားထားသော အတိအကျ အကြောင်းအရာများကို သူ မသိသော်လည်း ၎င်းသည် ဂျပန်စာလုံးများ ဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ သူ သိရှိလေသည်။

ဤခေတ်သည် နိုင်ငံခြားသားများကို ကိုးကွယ်သူများနှင့် သစ္စာဖောက်များ နေရာအနှံ့ ရှိနေသော အနာဂတ်ခေတ် မဟုတ်ပေ။

ဤနိုင်ငံရှိ ပြည်သူများနှင့် ဂျပန်တို့အကြား မည်သည့်အဆက်အသွယ်မျှ မရှိသော ဤအချိန်တွင် ဂျပန်မှတ်ပုံတင်နှင့် သေနတ်တစ်လက်ပါရှိသူတစ်ဦး ဤနိုင်ငံအတွင်း ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ရာ သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အလွယ်တကူ မှန်းဆနိုင်လေသည်။

"မင်းရဲ့ တရုတ်စကားက တော်တော်ကောင်းတာပဲ... စောက်သူလျှိုကောင်..."

လျူအာကျူးက ခါးသီးသော မျက်နှာထားဖြင့် အဘိုးအိုကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။