အခန်း ၉၇

အခန်း (၉၇) ပြည်နယ်ဆေးရုံကို ဝင်နိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်

"အရမ်းကြီး ကျေးဇူးတင်နေစရာ မလိုပါဘူး... သတင်းစာထဲမှာသာ ထည့်ပေးပြီးတော့ ပိုးသားနဖူးစည်းလေးတစ်ခုပေးပေါ့... ပြီးတော့ ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့နဲ့ ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးကနေ ဂုဏ်ပြုပေးရင် ရပါပြီ..."

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

သူသည် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်ရာ နောက်ပြောင်ရခြင်းမှာ ကိစ္စကြီးမဟုတ်ပေ။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူသည် သူ့ကို တကယ်ပင် စိတ်မဆိုးသော်လည်း သူ၏နောက်စေ့ကို မရိုက်ဘဲ မနေနိုင်ဘဲ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်းကတော့ တကယ့်ကို နှိမ့်ချမှုမရှိတဲ့ ကောင်လေးပဲ... သတင်းစာထဲ ထည့်ရမယ် ဟုတ်လား... သူလျှိုတွေက လက်စားချေမှာကို မကြောက်ဘူးလား... ဒါ့အပြင် သူလျှိုဖမ်းတာက သတင်းစာထဲထည့်ဖို့ သင့်တော်တဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလေ..."

နိုင်ငံတော်သည် တည်ငြိမ်လာသည်မှာ နှစ်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးပြီး ကြီးမားသောအငတ်ဘေးကြီးကြောင့် လူများမှာ စိတ်မအေးနိုင် ဖြစ်နေကြရသည်။ နိုင်ငံထဲတွင် သူလျှိုများရှိနေကြောင်း အမြဲတမ်း သတင်းထုတ်ပြန်နေခြင်းက ပြည်သူများကို ထိတ်လန့်သွားစေမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ထိုသို့ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သတင်းထုတ်ပြန်ခြင်းက ထိုသူလျှိုများကို လျူအာကျူးအပေါ် လက်စားချေရန် လမ်းပြပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားနိုင်ပြီး ဤသည်မှာ ကောင်းမည်မဟုတ်ပေ။

"သတင်းစာထဲ မထည့်နိုင်သလို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် သတင်းမထုတ်ပြန်နိုင်ပေမဲ့ မင်းရသင့်ရထိုက်တဲ့ ဂုဏ်ပြုချီးကျူးမှုတွေကတော့ နည်းနည်းလေးမှ လျော့သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"အချိန်ကျလာတဲ့အခါ ငွေသားဆုတွေအပြင် ငါက မင်းအတွက် ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာတစ်ခု ယူပေးဦးမှာ... မင်းအိမ်နံရံမှာ ကပ်ထားလို့ရတယ်... အဲဒါက ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းလဲ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူသည် လျူအာကျူး၏ ပခုံးကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်၏။

ဤခေတ်ကာလမှ လူများသည် ဂုဏ်ပြုချီးကျူးခံရခြင်းကို ရူးသွပ်လုမတတ် စွဲလမ်းကြကြောင်းကို လျူအာကျူး သိထားသည်။

အကယ်၍ လူတစ်ယောက်သည် ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာတစ်ခု ရရှိခဲ့ပါက ၎င်းတို့သည် လမ်းထဲတွင် သို့မဟုတ် ရွာထဲတွင် ချက်ချင်းပင် အမိုက်ဆုံးလူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားမည်သာ ဖြစ်လေသည်။

ဤထူးချွန်ပုဂ္ဂိုလ်များပြောသော စကားများသည်ပင်လျှင် ပို၍ အလေးချိန်ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့နှင့်ပတ်သက်သော အစီအစဉ်များ သို့မဟုတ် အကျိုးခံစားခွင့်များသည်လည်း ၎င်းတို့အတွက် ပို၍ အလေးပေးခံရမည် ဖြစ်သည်။

လေတိုက်ခတ်လာသောအခါ ထိုအနီရောင်လက်ပတ်များသည် သူ့အပေါ် ပို၍သတိထားလာစေရန်အတွက် လျူအာကျူးအနေဖြင့် ဤဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းလွှာကို အသုံးပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ပြီး စောင့်နေလိုက်မယ်..."

"ညွှန်ကြားရေးမှူး... ဒုက္ခပါပဲ... ရိုက်ထားတာ အရမ်းပြင်းသွားတယ်... အဲဒီလူရဲ့ နားတွေကနေ သွေးထွက်မရပ်တော့ဘူး... ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆက်ပြီး စစ်ကြောနေရင် သူ ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး..."

လုံခြုံရေးအရာရှိတစ်ဦးက အလျင်စလို ထွက်လာပြီး လျူအာကျူး၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူသည် လျူအာကျူးကို ကြည့်ကာ စိတ်တိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မင်း ဂျပန်ငပုတွေကို မုန်းတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဘာလို့ အဲဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ရတာလဲ... အခုတော့ ငါတို့... အဟမ်း... သူ့ကို စစ်ကြောလို့ မရတော့ဘူးလေ..."

"ဖြေရှင်းရလွယ်ပါတယ်... ကျွန်တော် သွားလုပ်လိုက်ပါ့မယ်..."

လျူအာကျူးသည် ရဲစခန်း၏ စစ်ကြောရေးအခန်းထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်သွားလိုက်သည်။

သူတို့ ယခုလေးတင် ဖမ်းဆီးလာသော သူလျှိုမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်နေသည်။ သူ၏ နားနှစ်ဖက်စလုံးမှ သွေးများ ဆက်တိုက် စီးကျနေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ပင် သွေးအိုင်အတော်လေး ကြီးနေပြီဖြစ်၏။

လျူအာကျူးသည် ရှေ့သို့လှမ်းသွားကာ သူလျှို၏ နားရွက်အနီးရှိ အပ်စိုက်မှတ်အချို့ကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

သွေးများ အလွန်အမင်း ထွက်နေသော သူလျှို၏ ဒဏ်ရာများမှ သွေးထွက်နှုန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားသည်။

ထို့နောက် လျူအာကျူးသည် စက္ကူတစ်ရွက်ကို ဆွဲယူကာ ဆေးပင်အမည်အချို့ကို ရေးချလိုက်ပြီး အနီးရှိ အရာရှိထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒီဆေးစာအရ ဆေးတွေသွားယူပြီး ထောင်းလိုက်ပါ... ပြီးရင် သူ့ကို လိမ်းပေးလိုက်... အဲဒါဆို သွေးထွက်တာ လုံးဝရပ်သွားလိမ့်မယ်..."

ထိုအရာရှိမှာ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေသည်။

"သူ မသေရင် ပြီးတာပဲလေ... ဘာဖြစ်လို့ သူလျှိုတစ်ယောက်ကို ကုသပေးဖို့ ငါက အခိုင်းခံရမှာလဲ..."

"ဒီဆေးက သွေးတိတ်စေတဲ့အပြင် ယားယံစေတဲ့ အာနိသင်လည်းရှိတယ်... လိမ်းလိုက်တာနဲ့ သွေးတိတ်သွားပေမဲ့ သူ့နားရွက်တွေက အရမ်းကို ယားယံလာလိမ့်မယ်..."

"သူ မကုတ်ရင်လည်း ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်မှာဖြစ်ပြီး ကုတ်ရင်လည်း နာကျင်နေလိမ့်မယ်... ခင်ဗျား သူ့ကို စစ်ကြောနေစရာတောင် မလိုတော့ဘူး... တစ်ရက်တောင် မပြည့်ခင် သူကိုယ်တိုင် အားလုံးကို ဝန်ခံလာလိမ့်မယ်..."

လျူအာကျူးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုးလည်း ရှိတာလား... မင်းကတော့ တော်လိုက်တာ..."

အရာရှိ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ သူသည် လျူအာကျူးကို လက်မထောင်ပြကာ ဆေးသွားယူရန် အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူသည် လျူအာကျူးကို အံ့ဩတကြီးဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မင်းက ရောဂါတွေကို ကုသတတ်တာလား... စောစောက လုပ်လိုက်တာ အပ်စိုက်မှတ်တွေကို ဖိနှိပ်လိုက်တာ မဟုတ်လား..."

"သွေးတိတ်သွားအောင် အပ်စိုက်မှတ်တွေကို ဖိနှိပ်လိုက်တာ ဟုတ်ပါတယ်... ညွှန်ကြားရေးမှူးက အတော်လေး ဗဟုသုတကြွယ်ဝတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းက ယာယီပဲလေ... အချိန်ကြာလာရင် ပိတ်ဆို့နေတဲ့ အပ်စိုက်မှတ်တွေကို သွေးတွေက ဖိအားနဲ့ တွန်းထုတ်ပစ်လိမ့်မယ်... အာနိသင်က ခင်ဗျားရဲ့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေ ထုံကျင်သွားသလိုမျိုးပဲ... အချိန်ခဏကြာရင် ပျောက်သွားလိမ့်မယ်..."

လျူအာကျူးက ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"စစ်တွင်းကာလတုန်းက အရင်းအမြစ်တွေ ရှားပါးပြီး သွေးတိတ်စေတဲ့ ကိရိယာတွေဆိုတာ နီးပါးကို မရှိခဲ့ဘူးလေ... အဲဒီတုန်းက စစ်တပ်က သမားတော်အိုကြီးတစ်ယောက်က ငါ့ကို သွေးတိတ်အောင် ဒီနည်းလမ်းကို သုံးခဲ့တာပေါ့..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူသည် အတိတ်ကို သတိရကာ ခံစားချက်အချို့ဖြင့် ပြောလိုက်လယသည်။

လျူအာကျူးမှာ မည်သည့်စကားမှ မဆိုတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုကြီးမားလှသော ဘေးဒုက္ခကြီးမှာ မဖြစ်ပွားသေးသဖြင့် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသော လူအများအပြား ရှိနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူသည် အတိတ်ကို ပြန်လည်တွေးတောပြီးနောက် လျူအာကျူးကို တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်က ဘယ်လိုနေလဲ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူ မည်သည်ကို ဆိုလိုမှန်း မသိသောကြောင့် လျူအာကျူးက နှိမ့်ချစွာဖြင့်သာ ပြောလိုက်သည်။

"မဆိုးပါဘူး..."

"မဆိုးဘူးဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... မင်း ခရိုင်ဆေးရုံကို ဝင်နိုင်လား..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူသည် တစ်ခုခု အကူအညီတောင်းစရာရှိနေပုံဖြင့် အလျင်စလို ဆက်မေးလိုက်သည်။

"ပြည်နယ်ဆေးရုံကို ဝင်နိုင်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်..."

လျူအာကျူးသည် နှိမ့်ချနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ နေရာလွတ်ထဲတွင် အမွေရရှိထားသော နှစ်ရာပေါင်းများစွာသော ဆေးပညာအတွေ့အကြုံများနှင့်ဆိုလျှင် သူသည် ယနေ့ခေတ် ဆေးပညာလောကတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်၌ရှိနေပြီး နိုင်ငံခြားမှ ထိပ်တန်းဆေးရုံများတွင်ပင် အလုပ်လုပ်ရန် လုံလောက်သည်ဟု သူခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဤစကားတစ်ခွန်းကပင် ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူကို ဆွံ့အသွားစေခဲ့လေသည်။

မူလက ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူသည် ပြီးခဲ့သည့် ဗျူရိုအစည်းအဝေးတွင် ညွှန်ကြားရေးမှူးကြီးက လေးဘက်နာရောဂါကြောင့် မကြာခဏ အိပ်မပျော်ဖြစ်ရကြောင်း ကြားခဲ့ရသည်ကို တွေးတောနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို လျူအာကျူးက ကုသပေးနိုင်ခြင်းရှိမရှိ သူ မေးချင်ခဲ့သည်။

ယခုမူ လျူအာကျူး၏ လူငယ်ပီပီ မာနကြီးမှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူက သူ့ကို မယုံကြည်ရဲတော့ပေ။

အကြောင်းမှာ တရုတ်လူမျိုးများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ထိန်းသိမ်းတတ်ကာ နှိမ့်ချတတ်ကြပြီး အထူးသဖြင့် ပို၍အရည်အချင်းရှိသူများသည် ပို၍ပင် နှိမ့်ချတတ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တပ်မတော်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော ထိုသမားတော်အိုကြီးသည် မရေမတွက်နိုင်သော ဗိုလ်ချုပ်များနှင့် စစ်သားများကို ကယ်တင်ခဲ့သော်လည်း ချီးကျူးခံရသည့်အခါ ၎င်းမှာ ပြောပလောက်သည့်စွမ်းရည်မဟုတ်ဘဲ သာမန် ကျွမ်းကျင်မှုလေးတစ်ခုသာဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။

ဆံပင်ပင် အပြည့်အဝ မပေါက်သေးသော ဤကလေးငယ်က ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ပြည်နယ်ဆေးရုံသို့ သွားနိုင်သည်ဟု ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောရဲနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူသည် သူ့အနေဖြင့် အပေါ်ယံဗဟုသုတအနည်းငယ်မျှသာ သင်ယူထားပြီး ကြွားလုံးထုတ်နေသည်ဟု ယူဆလိုက်သောကြောင့် သူ့အား ကုသပေးရန် တောင်းဆိုမည့် အကြံအစည်ကို စိတ်ထဲမှ ဖယ်ထုတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

သူ စကားမပြောတော့သည်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးသည် ဦးဆောင်၍ မေးလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးလျူ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်အကြောင်းကို မေးတုန်းက တစ်ခုခုများ တွေးနေခဲ့တာလား... ခင်ဗျားရဲ့ မိသားစုထဲမှာ နေမကောင်းတဲ့သူ ရှိနေလို့လား..."

"မရှိပါဘူး... ငါက ဒီအတိုင်း သာမန်လေး မေးကြည့်တာပါ..."

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူသည် ထိုကလေးနှင့် ဆက်၍မပြောချင်တော့သဖြင့် အခြားတစ်ဖက်သို့ အကြည့်လွှဲသွားသည်။

ဤလူတွင် တစ်စုံတစ်ရာ စိတ်ထဲရှိနေသည်မှာ ရှင်းလင်းနေသော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ရုတ်တရက် စကားမပြောတော့ကြောင်းကို လျူအာကျူး မြင်နိုင်သည်။ သူသည်လည်း အတင်းအကျပ် မေးမြန်း၍ မရနိုင်ပေ။

အကယ်၍ ၎င်းသည် အရှက်ရစရာ ကိစ္စတစ်ခုခုဖြစ်နေပါက လူပုံအလယ်တွင် မေးမြန်းခြင်းသည် သူ့ကို တမင်တကာ အရှက်ခွဲသကဲ့သို့ ဖြစ်မသွားပေဘူးလား။

မကြာမီမှာပင် ဆေးသွားဝယ်သော အရာရှိ ပြန်ရောက်လာပြီး သူလျှိုကို ဆေးမှုန့်များ လိမ်းပေးလိုက်သည်။

ဒဏ်ရာမှ သွေးထွက်ခြင်းမှာ အလျင်အမြန် ရပ်တန့်သွားသော်လည်း အခြားသော အာနိသင်တစ်ခုလည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူလျှိုသည် သူ၏ နားရွက်များတွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ယားယံမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်များသည် အလိုအလျောက်ပင် နားရွက်များဆီသို့ အကြိမ်ကြိမ် ရောက်သွားသော်လည်း ဒဏ်ရာများကို ထိရမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့နေရသည်။ ယားယံမှုကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် ခေါင်းကိုခါယမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ၎င်းက ဒဏ်ရာများကို ပို၍ နာကျင်စေပြန်သည်။

မတတ်သာသည့်အဆုံးတွင် သူသည် နားရွက်များကို လက်ဖြင့်ယပ်ခတ်ကာ သက်သာရာရစေရန် ကြိုးစားရလေတော့သည်။

သို့သော် သူ မကုတ်လေလေ ပို၍ ယားယံလာလေလေပင် ဖြစ်လာသည်။ ပို၍ ယားယံလာလေလေ သူ ပို၍ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်လေလေဖြစ်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်ရန်ပင် ပို၍ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

သူလျှိုမှာ တွန့်လိမ်ကာ နားရွက်များကို တစ်ခါတစ်ရံ ထိကိုင်မိပြီးနောက် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သွားကာ နာကျင်စွာဖြင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ တစ်ဖန် အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားသည်။ ဤနည်းလမ်းများသည် သာမန်သမားတော်တစ်ဦး၏ နည်းလမ်းများနှင့် သေချာပေါက် မတူညီပေ။

သူသည် လျူအာကျူးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ဝမ်ကျန့်ကျွင်းနှင့်အတူ 'သေနတ်နှစ်လက်ဖြင့် ယုန်ပစ်ဂိမ်း' ဟုခေါ်သော ကလေးကစားနည်းတစ်ခုကို ကစားနေသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ရောဂါများကို ကုသပေးနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းရန် အကြံအစည်ကို ချက်ချင်းပင် စွန့်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

ဤသူမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် ကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျန့်ကျွင်းသည်လည်း ယုံကြည်စိတ်ချရမှု မရှိပေ။ ကလေးတစ်ယောက်နှင့် ဂိမ်းတစ်ခုကို အလွန်စိတ်အားထက်သန်စွာ ကစားနေလေသည်။ သူ့အစား လီရှန့်ရန်ကိုသာ ရာထူးတိုးပေးသင့်ကောင်း တိုးပေးရပေမည်။

လျူအာကျူးသည် သူ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ဝမ်ကျန့်ကျွင်း၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလမ်းကြောင်းကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ကြောင်းကို မသိခဲ့ပေ။

ဝမ်ကျန့်ကျွင်းမှာမူ ပို၍ပင် မသိခဲ့ချေ။ ဤကဲ့သို့သော ကစားနည်းမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် ညဆိုင်းတာဝန်ချိန်များတွင် သူ ပျင်းရိနေမည်မဟုတ်တော့ကြောင်းကိုသာ သူ ခံစားရသည်။ ၎င်းသည် စစ်တုရင်ကစားခြင်းထက် များစွာပို၍ ဆန်းသစ်ပြီး ရိုးရှင်းလှသည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် သူလျှိုမှာ နောက်ဆုံး၌ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူသိသမျှ အားလုံးကို ဝန်ခံလိုက်လေတော့သည်။

သူ၏ ခြေကုပ်စခန်း၊ သူ၏ ကြံရာပါများနှင့် သူတို့ ဖွက်ထားသော လက်နက်များအကြောင်းကို သူက အားလုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ထုတ်ပြောဆိုလိုက်၏။

သူလျှို၏ ထွက်ဆိုချက်အရ အနည်းဆုံး ကြံရာပါ ငါးယောက်ခန့် ရှိနေသေးပြီး သေနတ်နှင့် လက်ပစ်ဗုံးများအပြင် အခြားသော အန္တရာယ်ရှိသည့် လက်နက် ဆယ်ကျော်ပင် ရှိနေကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူမှာ ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားလေတော့သည်။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရန်သူသည် ကြောက်စရာမကောင်းပေ။ သူတို့ ပို၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လေလေ ကုသိုလ်ရမှတ် ပိုကြီးလေလေပင် ဖြစ်လေသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူသည် သူ၏ အထက်လူကြီးများထံ သတင်းပို့ရန် ချက်ချင်း ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူလျှိုများကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက် ခရိုင်၏ ရဲတပ်ဖွဲ့အား စုစည်းလှုပ်ရှားရန် လျှောက်ထားလိုက်သည်။

လျူအာကျူးနှင့် ပတ်သက်၍မူ ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူသည် မူလက အိမ်အပြန်လမ်းတွင် အန္တရာယ်ကင်းစေရန်အတွက် သူလျှိုများအားလုံးကို ဖမ်းမိသည်အထိ သူ့ကို ထိုနေရာတွင်ပင် ဆက်ထားရန် စဉ်းစားထားခဲ့သည်။

သူလျှိုများအနေဖြင့် သူတို့ကို တိုင်ကြားခဲ့သူမှာ လျူအာကျူးဖြစ်ကြောင်း မသိနိုင်သော်လည်း နောင်တရရခြင်းထက် ဘေးကင်းလုံခြုံနေခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်လေသည်။

သို့သော်လည်း လျူအာကျူးက ခရိုင်မြို့တွင် နေရခြင်းကို အလွန်ပျင်းရိဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ခံစားရပြီး တောင်ပေါ်သို့ပြန်ကာ အမဲလိုက်ရန် စဉ်းစားနေသည်။

လျူအာကျူး၏ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျန့်ကျွင်းသည် အတွင်းစိတ်ထဲတွင် ခေတ္တမျှ ရုန်းကန်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။

"ညွှန်ကြားရေးမှူး... ကျွန်တော် ကျူးဇီကို ပြန်ပို့ပေးပြီး သူ့ရဲ့ လုံခြုံရေးကို တာဝန်ယူပေးနိုင်ပါတယ်..."

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဘေးနားရှိ လူအားလုံးသည် ဝမ်ကျန့်ကျွင်းကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးလျူပင်လျှင် ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် ဝမ်ကျန့်ကျွင်းကို နက်နဲစွာ ကြည့်လိုက်၏။

"သွားလေ..."

ဝမ်ကျန့်ကျွင်းသည် မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ ယခုမှစ၍ ရာထူးတိုးခြင်းကဲ့သို့သော ကိစ္စများသည် သူ့အတွက် ဘာမှသက်ဆိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ သိထားလေသည်။

သို့သော် သူလျှိုများသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး အလွန်အန္တရာယ်များလေသည်။

သူ့အိမ်တွင် ဇနီးနှင့် ကလေးများရှိပြီး သူ၏ မိသားစုတစ်ခုလုံး၏ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်မှာ သူနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အနာဂတ်အတွက် သူ၏ မိသားစုဘဝများကို လောင်းကြေးမထပ်ချင်ခဲ့ပေ။

လျူအာကျူးသည် အနေရခက်စွာဖြင့် ဦးညွှတ်နေသော ဝမ်ကျန့်ကျွင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဖျောင်းဖျရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။

အချို့သူများသည် ရာထူးမြင့်မြင့်သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် အန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်ရဲကြသည်။

အချို့သူများကမူ အန္တရာယ်များကို မရင်ဆိုင်လိုဘဲ သူတို့၏ ဇနီး၊ ကလေးများနှင့် အိမ်၏ နွေးထွေးမှုကိုသာ လိုလားကြသည်။

လူတစ်ဦးစီတွင် ကိုယ်ပိုင်ခံယူချက်များရှိကြပြီး ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ဘာမှလုပ်စရာမရှိပေ။