အခန်း ၁၀၀

အခန်း (၁၀၀) ထိုစဉ်က မိသားစုသည် မည်မျှချမ်းသာခဲ့သနည်း

လျူအာကျူးသည် ဤတစ်ကြိမ် ဝယ်လာခဲ့သော ပစ္စည်းကောင်းများကို ထုတ်ယူကာ ကြွားလုံးထုတ်ရန် မူလက ရည်ရွယ်ထားခဲ့သည်။

မည်သူသိမည်နည်း အခန်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် သူ စကားမပြောနိုင်မီမှာပဲ ချီးကျူးစကားများကြောင့် သူ မှင်သက်သွားခဲ့ရသည်။

တောသူတောင်သားများသည် စကားမပြောတတ်ဟု မည်သူပြောခဲ့သနည်း။ သူတို့သည် စကားပြောအလွန်ကောင်းပြီး သူတို့၏ မှတ်ချက်များမှာလည်း အတော်လေး ထိမိလှသည်ဟု သူ ထင်မြင်မိသည်။

လျူဖူရှန့်သည် လျူအာကျူး၏ မျက်နှာပြောင်တိုက်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရပြီး ညည်းညူလိုက်သည်။

"သူ့ကို ချီးကျူးမနေကြနဲ့တော့... ခင်ဗျားတို့ ဒီထက်ပိုပြီး ချီးကျူးနေရင် သူ့ရဲ့ ခွေးမြီးက ကောင်းကင်အထိတောင် ထောင်တက်သွားလိမ့်မယ်..."

နျူဟုန်ဟွာက ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလေတော့သည်။

"ရှင်က ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းရတာလဲ... ဘာလို့ ငါ့သားက ခွေးဖြစ်ရမှာလဲ... သူက ဘယ်လောက်တောင် အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်သလဲ... သူက ရှင့်ထက်ပိုပြီး တော်သေးတယ်... ငါ ရှင့်နောက်ကို တစ်သက်လုံး လိုက်လာခဲ့တာ ဘာကောင်းကျိုးမှ မခံစားခဲ့ရဘူး... ငါတို့တွေ လက်ထပ်တုန်းက သကြားလုံးတောင် မပါခဲ့ဘူးလေ... အခု ကျူးဇီနဲ့ကျမှ ငါတို့တွေ သစ်သီးစည်သွတ်ဘူးတွေ သကြားလုံးတွေနဲ့ အသားတွေကို နေ့တိုင်း စားနေရတာ... အဲဒါကိုတောင် ရှင်က ဒီလောက်လိမ္မာတဲ့ ကလေးကို မုန်းနေသေးတာလား... ရှင်က လူရော ဟုတ်ရဲ့လား..."

ဆရာကတော်သည်လည်း အနည်းငယ် မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားသော်လည်း ကျိန်ဆဲ၍မရသဖြင့် အကြံပေးရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

"အစ်ကိုဖူရှန့်... ကျူးဇီက ဒီလောက်လိမ္မာတာကို ရှင်က ဘာလို့ သူ့ကို ဆူနေရတာလဲ..."

ချွန်းအာပင်လျှင် ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလေသည်။

"ဦးလေး... နောင်ကျရင် တစ်ယောက်ယောက်ကို ဆူချင်တယ်ဆိုရင် သမီးကိုပဲ ဆူပါ... သမီးရဲ့ အစ်ကိုကျူးဇီကိုတော့ အနိုင်မကျင့်ပါနဲ့..."

လူအုပ်စု၏ ဝိုင်းဝန်းပြောဆိုခြင်းကို ခံရပြီးနောက် လျူဖူရှန့်ခမျာ အလွန်မတရားခံရသည့်ပုံစံ ပေါက်သွားသည်။ တကယ်ပဲ သူ ဤကလေးဆိုးကိုတောင် မဆူနိုင်တော့ဘူးလား။

လျူအာကျူးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး လျှောက်သွားကာ ဖခင်ဖြစ်သူအား အပ်စိုက်ကုသခြင်းကို ပြုလုပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တွေ့လား အဖေ... နောက်နောင် ကျွန်တော့်ကို ထပ်ဆူမယ်ဆိုရင် အဖေ ထမင်းတောင် စားရမှာ မဟုတ်ဘူးနော်..."

နျူဟုန်ဟွာကလည်း ဝင်ပြောလေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ရှင် ငါ့သားကို ထပ်ဆူလို့ကတော့ အဘိုးကြီး ရှင် ငတ်သေသွားလိမ့်မယ်... ငါ့သား ပြန်ယူလာတဲ့ ကောက်နှံတွေနဲ့ အသားတွေကို မစားနဲ့..."

လျူဖူရှန့်သည် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုကြောင့် လျူအာကျူး၏ နောက်စေ့ကို ရိုက်ချင်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏ဘေးရှိ လူလေးယောက်စလုံးသည် မျက်လုံးရှစ်လုံးဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် နျူဟုန်ဟွာပင် ဖြစ်လေသည်။ သူမ၏လက်ထဲရှိ အပ်မှာ သူ့ကို ထိုးစိုက်တော့မည့်ပုံ ပေါ်နေလေသည်။

လျူဖူရှန့်သည် လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး လက်ကို ရုပ်သိမ်းကာ စကားလမ်းကြောင်းလွှဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လျူအာကျူး၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ လက်ပတ်နာရီတစ်လုံးကို သူ သတိထားမိသွားပြီး အံ့ဩတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... မင်း ဒီနာရီကို ဘယ်ကရလာတာလဲ..."

လျူအာကျူးသည် ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်မှန်း သိသောကြောင့် ထိုအချက်ကို ဖုံးကွယ်မနေတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က သိုးမွေးကုတ်အင်္ကျီနဲ့အတူ လက်ဆောင်ပေးလိုက်တာ..."

ရွှေအပ်များအားလုံးကို စိုက်၍ ပြီးသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ရိုးရှင်းစွာပင် လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်ထဲမှ သိုးမွေးကုတ်အင်္ကျီကို ထုတ်ယူကာ သူတို့ကို ပြသရန် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးလေးယောက်သည် သိုးမွေးကုတ်အင်္ကျီ၏ ဘေးတွင် ဝိုင်းအုံလာကြပြီး ချောမွေ့ပြောင်လက်နေသော ကုတ်အင်္ကျီကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ လက်လှမ်း၍ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"အို...ဒီအဝတ်စက အလွန်ကောင်းပြီး အရမ်းချောမွေ့တာပဲ..."

"အရမ်းပါးတာပဲ... ဝတ်ထားရင် နွေးပါ့မလားမသိဘူး..."

"အပြင်ဘက်က သိုးမွေးဖြစ်ပြီး အတွင်းဘက်က ကက်ရှ်မီးယားဆိုတော့ နွေးမှာသေချာတယ်... ဝါဂွမ်းအင်္ကျီတွေ ဝတ်ရတာထက် မဆိုးလောက်ဘူး..."

"တကယ်ကို လှပတာပဲ... ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အင်္ကျီမျိုးကို ကျူးဇီ ဝတ်သင့်တယ်... သူသာ ဒီအင်္ကျီကိုဝတ်ပြီး အပြင်ထွက်လာရင် ရွာထဲက အပျိုလေးတွေနဲ့ အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီးတွေ အားလုံးကို အပြတ်အသတ် ဆွဲဆောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဆရာကတော်၏ ချီးကျူးစကားကို ကြားသောအခါ လျူအာကျူးက ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"အပျိုလေးတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်ရင် လုံလောက်ပါပြီ... အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီးတွေကို ဆွဲဆောင်မိရင် သူတို့ရဲ့ ခင်ပွန်းတွေက သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်..."

ဤအကြောင်းကို ပြောလာသောအခါ ဆရာကတော်သည် လျူအာကျူးအား ချက်ချင်းပင် လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်... ရွာထဲက မိန်းမပျက်တွေကို ဂရုမစိုက်နဲ့... မင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို သဘောကျရင် ငါတို့ကိုပြော... ငါတို့က သူမအကြောင်း စုံစမ်းဖို့ ကူညီပေးမယ်... မိန်းမရှုပ်တစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်မိရင် မင်းအတွက် ကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး..."

လျူအာကျူးသည် ရွာသားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိပြီး မတော်လျော်သောသူများမရှိဟု ခံစားမိလေသည်။

"ငါတို့ရွာမှာ မိန်းမရှုပ်တွေ ဘယ်မှာရှိလို့လဲ... ငါတို့ရွာက လူတိုင်းက အတော်လေး လူကောင်းတွေလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်..."

ထို့အပြင် ဤခေတ်ကာလတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မတော်လျော်စွာ ပြုမူဝံ့ပါက သေလမ်းရှာနေခြင်း မဟုတ်ပါလောဟု သူ တွေးမိသည်။

မည်သူသိမည်နည်း ဆရာကတော်က စူးရဲစွာ ကြည့်ကာ ပြောလာလေသည်။

"မင်းကို ဘယ်သူပြောလဲ... မိန်းမပျက်တွေ အများကြီး ရှိတယ်... အဒေါ်ရှုဟွာရဲ့ ဒုတိယသမီးက ရွာထဲက အသက်ကြီးကြီး အသက်ငယ်ငယ် ယောက်ျားတိုင်းနဲ့ အိပ်ဖူးတယ်လို့ ပြောကြတယ်... ယောက်ျားတိုင်း ဒီနေ့ ဘယ်လိုအတွင်းခံမျိုး ဝတ်ထားလဲဆိုတာကအစ သူမက အတိအကျ သိတယ်..."

"ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ဦးလေးတုံကော်ရဲ့ ဇနီးဆိုရင် သူမက ပိုပြီးတော့တောင် စွမ်းရည်ရှိသေးတယ်... သူမအသက် ၄၀ ကျော်နေပြီ... ကိုယ်ဝန်သုံးကြိမ် ပျက်ကျဖူးတယ်... ပြီးတော့ အဲဒီကလေးသုံးယောက်စလုံးက ဖခင်တစ်ယောက်တည်းဆီက မဟုတ်ဘူးလေ..."

"ရွာရဲ့ အရှေ့ဘက်က အဘိုးကြီးမောက်ရဲ့ မိသားစုကို မင်း သိတယ်မလား... သူ့သားက ထောင်ကျနေတာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ... အိမ်မှာ သူနဲ့ သူ့ချွေးမပဲရှိတာ... ဒါပေမဲ့ သူ့ချွေးမက ကိုယ်ဝန်လေးလ ရှိနေတယ်... သူ့ချွေးမ ဗိုက်ထဲက မျိုးစေ့က ဘယ်သူ့ဟာလို့ မင်းထင်လဲ..."

"ဘေးရွာက ရိုးသားတဲ့နျူဆိုရင်ရော... သူက အရင်က အရမ်းသန်မာတာ... သူ့အစ်ကို မိန်းမရကတည်းက သူ လမ်းလျှောက်ရင် ချောင်းဆိုးနေပြီ... အဲဒါ ဘာကြောင့်လို့ မင်းထင်လဲ..."

လျူအာကျူးသည် ကြားလိုက်ရသောအရာများကြောင့် အံ့ဩသင့်သွားပြီး ကျေးလက်ဘဝကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ နားလည်သွားသည်။ လူတိုင်းက မြို့သူမြို့သားတွေ ပျော်ပါးတတ်ကြတယ်လို့ ပြောကြသည်။ တကယ်တမ်းကျတော့ တောင်ပေါ်ရွာတွေက ပိုပြီးတော့တောင် ပွင့်လင်းနေသေးသည်။

လျူဖူရှန့်သည် နာရီကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကျူးဇီ... မင်းရဲ့ နာရီကို ချွတ်ပြီး ငါ့ကို ပြစမ်းပါ..."

လျူအာကျူးသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် နာရီကို ချွတ်ကာ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ဒါက ရှန်ဟိုင်းတံဆိပ်လေ... ကြည့်ကောင်းတယ်မလား..."

လျူဖူရှန့်က သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"မဆိုးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ အရင်က ဝတ်ခဲ့တာလောက်တော့ မကောင်းဘူး..."

လျူအာကျူးမှာ အံ့ဩသွားသော်လည်း သူ၏ဖခင်မှာ မြေရှင်ကြီး၏ ငပျင်းသားဖြစ်ခဲ့သည်ကို သတိရသွားပြီး နာရီတစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းမှာ ကြီးကျယ်သောအရာ မဟုတ်ကြောင်း နားလည်သွားလေသည်။

"အဖေ... အဖေ့နာရီက ဘယ်တံဆိပ်လဲ..."

လျူဖူရှန့်သည် နာရီကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ပေးလိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု အငွေ့အသက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရိုလက်စ်လေ..."

“ဝါး..”

လျူအာကျူးမှာ အလွန်အံ့ဩသွားသည်။ သမ္မတခေတ်ကာလတွင် ရိုလက်စ်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သလို ကလေးဘဝက ဖခင်ဖြစ်သူ မည်မျှချမ်းသာခဲ့ကြောင်းကိုလည်း သူ သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် သမ္မတခေတ်ကာလအတွင်း ၎င်းတို့မိသားစု မည်မျှချမ်းသာကြောင်း သူ တွေးဖူးသော်လည်း ၎င်းတို့တွင် လယ်ဧက အနည်းငယ်မျှသာရှိပြီး တစ်နှစ်လျှင် အများဆုံး ငွေဒင်္ဂါးပြား ထောင်ဂဏန်းခန့်သာ ရရှိမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့လေသည်။

သူ၏ဖခင်က နာရီအား သာမန်အရာတစ်ခုလို သဘောထားသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အစစ်အမှန်ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုမှာ ထိုထက်ပိုများပြားမည်မှာ သေချာလှလေသည်။

လျူအာကျူးက ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ မေးလိုက်လေသည်။

"အဖေ... အမှန်တိုင်းသာ ပြောပြပါ... အဲ့တုန်းက ကျွန်တော်တို့မိသားစု ဘယ်လောက်တောင် ချမ်းသာခဲ့တာလဲ..."

သိုးမွေးကုတ်အင်္ကျီအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသော အနီးအနားရှိ အမျိုးသမီးများသည်လည်း တိတ်တဆိတ် လှမ်းကြည့်လာကြသည်။

နျူဟုန်ဟွာလည်း ချွင်းချက်မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူမ ဤမိသားစုထဲသို့ အိမ်ထောင်ကျလာချိန်တွင် လွတ်မြောက်ရေးကာလသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး လျူဖူရှန့်သည် မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုများကို ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မိသားစုသည် တစ်ချိန်က မြေရှင်ကြီးများ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်းကိုသာ သူမ သိခဲ့ပြီး သူတို့တွင် ငွေမည်မျှရှိခဲ့ကြောင်းကိုမူ အမှန်တကယ်ပင် မသိခဲ့ပေ။

လျူဖူရှန့်သည် နာရီကို ကစားနေပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ဆရာကတော်မှာ နားလည်သွားသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမနှင့် ချွန်းအာမှာ ပြင်ပလူများဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့သောကိစ္စများကို ပြင်ပလူများနှင့် ဆွေးနွေးရန် အမှန်တကယ်ပင် မသင့်တော်ပေ။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... ငါ အိမ်သာသွားလိုက်ဦးမယ်... ချွန်းအာ... ငါ့ကို လူလာမလာ သွားကြည့်ပေးစမ်း..."

လျူဖူရှန့်သည် သူတို့ကို မတားဆီးခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ လျူအာကျူး၏ ဆရာကတော်ကို မယုံကြည်၍မဟုတ်ဘဲ အချို့သောကိစ္စများကို သိသူနည်းလေ ပိုကောင်းလေဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဆရာကတော်နှင့် ချွန်းအာတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် လျူဖူရှန့်က နာရီကို ကစားနေဆဲဖြစ်ကာ စကားမပြောသေးပေ။

လျူအာကျူးသည် ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားပြီး သူ၏နာရီကို အမြန်လုယူလိုက်သည်။

"အဖေ... ဒါကိုတော့ ကျွန်တော် အဖေ့ကို တကယ်ပေးလို့ မရဘူး... အချိန်ကြည့်ဖို့ လိုသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ အဖေ့အတွက် တခြားပစ္စည်းကောင်းတွေ ရှိသေးတယ်..."

စကားပြောပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် သူ၏လွယ်အိတ်ထဲမှ အရက်နှစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

အရက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူဖူရှန့်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေသည်။

သူ့အတွက် နာရီကို တောင်းရခြင်းမှာ ပျင်းရိနေပြီး ကစားစရာတစ်ခုခု လိုချင်နေသောကြောင့်သာ ဖြစ်လေသည်။ ယခု သောက်ရန် အရက်ရပြီဖြစ်သဖြင့် နာရီမှာ အရေးမကြီးတော့ပေ။

လျူဖူရှန့်က ကျေနပ်စွာဖြင့် အရက်ကို လက်ခံလိုက်သည်။

"ကောင်းတဲ့ကောင်လေး... မင်းက မိဘကျေးဇူးသိတတ်တာပဲ..."

နျူဟုန်ဟွာသည် ထိုအရက်ကို မသိသဖြင့် သူမ၏ဘေးရှိ လျူအာကျူး၏ ဆရာကတော်ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီမောင်းထိုင်က ဈေးကြီးလား..."

ဆရာကတော်သည်လည်း ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"ငါလည်း မသိဘူး... ဆွေ့ဆွေ့... နင်ရော သိလား..."

လီဆွေ့ဆွေ့မှာ ဤအချိန်တွင် အံ့ဩသင့်နေမိသည်။

"ကျူးဇီ... ငါ့အဖေပြောတာ ကြားဖူးတယ်... ဒ္မောင်းထိုင်အရက်က တကယ့်ကို ဈေးကြီးတာတဲ့... တစ်ပုလင်းကို နှစ်ယွမ် သုံးယွမ်လောက် ရှိတယ်တဲ့..."

သူ၏မိသားစုကို ငွေအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှု မဖြစ်စေချင်သောကြောင့် လျူအာကျူးက ဝေဝေဝါးဝါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဲဒီလောက်ပါပဲ..."

သို့တိုင်အောင် နျူဟုန်ဟွာမှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားလေသည်။

"တရုတ်ရိုးရာအရက်ကို သောက်တာက သူ့အတွက် ကြွားလုံးထုတ်ဖို့ လုံလောက်နေပါပြီ... သူက ဘာလို့ ယွမ်အတော်များများ ပေးရတဲ့ အရက်ကို သောက်နေရမှာလဲ... သား... မြန်မြန်သွားပြန်ပေးလိုက်... မင်းအဖေက ဒါကို သောက်ဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး..."

လျူဖူရှန့်မှာ ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

"ကျက်သရေမရှိတဲ့ မိန်းမ... မင်းကမှ ဒါကို သောက်ဖို့ မထိုက်တန်တာ... ငါက ဟိုးအရင်တုန်းက လိုင်မောက်ကို သောက်ခဲ့တာ... ငါက ဗာမောက်၊ ဟင်နက်ဆီနဲ့ မာတယ်တို့ကိုတောင် အပျော်သဘော သောက်ခဲ့သေးတယ်... ဘာလို့ ငါ ဒီဟာကို မသောက်နိုင်ရမှာလဲ..."

ဖခင်ဖြစ်သူ ပြောထွက်လာသော အရက်အမျိုးအစားများကို ကြားသောအခါ လျူအာကျူးမှာ ပို၍ပင် သိချင်စိတ် ပြင်းပြသွားလေသည်။

"အမေ... အဖေ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော့်မှာ ပိုက်ဆံမရှိတာမှ မဟုတ်တာ... အဖေ့ကို မိဘကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ အရက်ကောင်းကောင်းလေး ပေးတာ ဘာမှားနေလို့လဲ..."

"အဖေ... အဲ့တ ကျွန်တော်တို့မိသားစု ဘယ်လောက်တောင် ချမ်းသာခဲ့လဲဆိုတာကိုပဲ ပြောပြပါ... အဖေပြောတဲ့ အဲဒီအရက်အမျိုးအစားတွေက သာမန်လူတွေ သောက်နိုင်တဲ့အရာတွေ မဟုတ်ဘူးလေ..."

ထိပ်တန်း နိုင်ငံခြားဝိုင်နီများ၏ ဈေးနှုန်းကို ဖယ်ထားလိုက်လျှင်ပင် အဓိကအချက်မှာ လွတ်မြောက်ရေးကာလ မတိုင်မီက အဆက်အသွယ်ရှိသော အထက်တန်းလွှာများသာလျှင် ပြည်တွင်း၌ ယင်းတို့ကို ရရှိနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။