အခန်း ၁၀၂

အခန်း (၁၀၂) ကောက်နှံများကို ခိုးယူခြင်း

လျူအာကျူးသည် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သော်လည်း ကလေးသုံးယောက်စလုံးကို မတွေ့ရပေ။

အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ နျီဇီသည် လက်လှည့်ကားလေးကို စီးကာ လီလီနှင့် အခြားတစ်ယောက်နောက်သို့ လိုက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူတို့သုံးယောက်စလုံး အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေကြသည်။

သူသည် အံ့ဩစွာဖြင့် အိမ်နီးချင်းခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်သွားကာ အလုပ်များနေသော သူ၏အစ်ကိုကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး...

"အစ်ကိုကြီး လက်လှည့်ကားလေးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တပ်ဆင်လိုက်တာလဲ..."

လျူတာ့လျန်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ စတီယာရင်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မြှောက်ပြရင်း ပြောသည်။

"ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာကို သင်ယူပြီးသွားပြီ အစိတ်အပိုင်းတွေကိုတောင် အရောင်တင်နေပြီ..."

တကယ်တော့ လက်လှည့်ကားလေးကို ပြုလုပ်ရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။ သို့သော်လည်း ခေတ်ကာလနှင့် သူတို့၏ အတွေ့အကြုံ အကန့်အသတ်များကြောင့် ဤအချိန်က လူများသည် ထိုကဲ့သို့သော ကစားစရာမျိုးကို ပြုလုပ်ရန် စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ကြပေ။

ပုံစံငယ်တစ်ခုသာရှိမည်ဆိုလျှင် ၎င်းကို အလွယ်တကူ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပုံတူကူးယူ ပြုလုပ်နိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် တရုတ်လူမျိုးများ၏ နောက်ပြန်အင်ဂျင်နီယာနည်းပညာ စွမ်းရည်များ မည်မျှအားကောင်းကြောင်းကို ပြောပြနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

လျူအာကျူးက ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

"ကောင်းပြီ အစ်ကိုကြီး ဆက်ပြီးလုပ်ပါဦး အဲဒါလုပ်ပြီးသွားရင် တပ်မဟာခေါင်းဆောင်နဲ့တွေ့ဖို့ ကျွန်တော် ခေါ်သွားမယ်..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏ဆရာအိမ်သို့ လမ်းလျှောက်လာသောအခါ ခြံထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် တာ့ရွှယ်ထိုတစ်ယောက် ဆေးပင်များကို အခြောက်လှန်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လျူအာကျူးသည် ယခင်က ဆေးရောင်းရငွေ၏ တစ်ဝက်ဖြစ်သော ယွမ်ငါးဆယ်ကို ထုတ်ယူကာ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဆရာ ကျွန်တော် ငွေလာပေးတာ..."

တာ့ရွှယ်ထိုက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက ဘာငွေတွေလဲ..."

လျူအာကျူးက ရှင်းပြလေသည်။

"အရွတ်သန်မာ အရိုးခိုင်မာဆေးအတွက်လေ ကျွန်တော် ၎င်းအလုံးနှစ်ဆယ်ကို တစ်လုံးကို ငါးယွမ်နဲ့ ရောင်းလိုက်တယ် ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ တစ်ဝက်စီ ခွဲယူကြတာပေါ့..."

"အဲ့ဆေးပညာစာအုပ်တွေ ငါ့အိမ်မှာ ရှိနေတာ နှစ်တွေအများကြီးကြာခဲ့ပြီ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဆေးညွှန်းကို ငါ တစ်ခါမှ မတွေ့ခဲ့ဖူးဘူး ဒါက ငါနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူးဆိုတာကို ပြနေတာပဲ..."

"ပြီးတော့ မင်းဘာသာမင်း အရွတ်သန်မာ အရိုးခိုင်မာဆေးကို တိုးတက်အောင် လုပ်ခဲ့တာလေ ငါလည်း သိပ်ပြီး မကူညီခဲ့ရတော့ ဒီငွေထဲကနေ ဝေစုယူဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီပါဘူး..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် လက်ကာပြကာ ငြင်းဆန်လိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားကာ မျက်နှာပြောင်တိုက်၍ ပြောသည်။

"မင်း ငါ့ကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ချင်တယ်ဆိုရင် နောင်တစ်ချိန်ကျလို့ တခြားလူတွေက မင်းရဲ့ဆရာက ဘယ်သူလဲလို့ မေးလာတဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ နာမည်ရင်း လျူတုန်းလျန်လို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ..."

လျူအာကျူးက ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် ထောက်ခံလိုက်သည်။

"ဆရာက ကျွန်တော့်ရဲ့ဆရာ တစ်သက်လုံး ကျွန်တော့်ရဲ့ဆရာပါပဲ ဒါပေမဲ့ ဒီငွေကိုတော့ ယူလိုက်ပါ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် စိတ်ဖြောင့်မှာ မဟုတ်ဘူး ပြီးတော့ လက်မှုပညာသင်ယူခြင်းက သုံးနှစ်တာ ဝန်ဆောင်မှု ပေးရတယ်လေ ဆရာ့ကို တစ်ဝက်ပဲ ပေးတာဆိုတော့ ဆရာကတောင် နစ်နာနေသေးတာ..."

ဤယွမ်ငွေဆယ်ဂဏန်းအနည်းငယ်မှာ လျူအာကျူးအတွက် တကယ်တော့ ဘာမှမဟုတ်သော်လည်း သူ့ဆရာမိသားစုအတွက်မူ သေချာပေါက် နည်းပါးသော ပမာဏ မဟုတ်ပေ။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် ယွမ်ငါးဆယ်ကို ကြည့်ကာ တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် သူ၏ နှစ်အတော်ကြာ ဝင်ငွေနှင့် ညီမျှနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဆရာတစ်ယောက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာက သူ့ကို ငွေလက်ခံရန် ဝန်လေးစေခဲ့သည်။ သူက အလွန် တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလေသည်။

"ကျူးဇီ ငါတို့ ရှေးရိုးထုံးစံတွေကို ဆက်ပြီး ဆုပ်ကိုင်မထားကြရအောင် သုံးနှစ်တာ ဝန်ဆောင်မှုဆိုတဲ့ ကိစ္စတွေကိုလည်း ထပ်မပြောပါနဲ့တော့ မင်း ငါ့ကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ချင်တယ်ဆိုရင် နောင်ကျရင် ငါ့ကို သားတစ်ယောက်လို ပိုပြီး ရိုသေလေးစားမှု ပြသရင် ရပါပြီ..."

လျူအာကျူးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ ဒါက ယွမ်ငါးဆယ်တည်းနဲ့ ပတ်သက်နေတာ မဟုတ်ဘူး အရွတ်သန်မာ အရိုးခိုင်မာဆေးရဲ့ အာနိသင်ကြောင့် နောင်အနာဂတ်မှာ ခွဲဝေယူရမယ့် ငွေတွေ အများကြီးရှိလာလိမ့်မယ် အကယ်လို့ ဆရာက ယွမ်ငါးဆယ်ကို စိတ်မဝင်စားဘူးဆိုရင် တစ်ထောင်ဆိုရင်ရော တစ်သောင်းဆိုရင်ရော ဆရာ တကယ်ပဲ နည်းနည်းလေးတောင် စိတ်မလှုပ်ရှားဘူးလား..."

တာ့ရွှယ်ထိုက ရယ်မောကာ ဆူပူလိုက်လေသည်။

"ငါ စိတ်မလှုပ်ရှားဘူးလို့ ပြောရင်တော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားဖြစ်သွားမှာပေါ့ ဆင့်နည်းနည်းလောက် တွေ့ရင်တောင် ငါ စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ငွေကို ငါ ယူလိုက်ရင် ဒါက သီးသန့်အကျိုးတူ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်မှု ဖြစ်သွားပြီး ငါတို့ရဲ့ဆရာနဲ့ ပညာသင်တပည့် သံယောဇဉ်က မှေးမှိန်သွားလိမ့်မယ်..."

"မင်းပြောခဲ့တဲ့ ငွေကြေးတွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် မင်းလို တပည့်ကောင်းတစ်ယောက်ကို ငါက ပိုပြီး တန်ဖိုးထားတယ် ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ငွေတွေကို ငါ မလိုချင်ဘူး မင်းရဲ့ဆရာဖြစ်တဲ့ ငါ့ကို ငတ်မသေအောင် ထားပြီး လီလီနဲ့ လဲ့လဲ့တို့ကို နည်းနည်းပါးပါး ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ငွေကို လုံးဝ လက်မခံကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် လျူအာကျူးသည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ငွေကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ၎င်းအစား အရက်နှစ်ပုလင်းကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဆရာ ကျွန်တော် လျူအာကျူးမှာ စားစရာ တစ်လုတ်ရှိနေသရွေ့ ဆရာ့အတွက်လည်း ရှိနေစေရမယ် နောင်တစ်ချိန် လီလီနဲ့ လဲ့လဲ့တို့ အိမ်ထောင်ကျတဲ့အခါကျရင်လည်း တင်တောင်းရမယ့် လက်ဖွဲ့တွေနဲ့ မင်္ဂလာကြေးတွေ အားလုံးကို ကျွန်တော်ပဲ တာဝန်ယူပါ့မယ်..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် အရက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။

"မင်း တာဝန်ယူမယ့် တခြားကိစ္စတွေကိုတော့ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး ဒါပေမဲ့ ဒါကိုပေးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ အားနာနေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အရင်တုန်းက ငါ ခရိုင်မြို့မှာ သင်တန်းတက်နေတုန်းက ဟိုကောင်တွေက ငါ့ကို စနောက်ချင်ရုံသက်သက်နဲ့ ငွေစုပြီး တစ်ပုလင်း ဝယ်ခဲ့ကြတယ် ငါက ပုလင်းအဖုံးကိုတောင် လျှာနဲ့ မလျက်ခဲ့ရဘူး အခုတော့ ငါ့မှာ ပုလင်းလိုက်ကြီးတွေ ရှိနေပြီ..."

သူသည် ငွေကို လက်ခံမည်မဟုတ်သော်လည်း သူ၏ ပညာသင်တပည့်က လက်ဆောင်များဖြင့် ရိုသေလေးစားမှု ပြသခြင်းမှာမူ လက်ခံနိုင်စရာပင်ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ သူ၏ဆရာသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ လက်မခံမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခဲ့ပြီး ထိုသို့သာဆိုလျှင် ငွေများကို သိမ်းထားရခြင်းက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုလို ခံစားရစေမည် ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးက သတိပေးလိုက်သည်။

"ဆရာ နေ့လယ်ကျရင် ကျွန်တော့်အိမ်ကိုလာဖို့ မမေ့နဲ့နော် ကျွန်တော် ကြက်ထမင်းပေါင်း ချက်ထားတယ် အဲ့အခါကျရင် ကျွန်တော့်အဖေနဲ့အတူ အရက်သောက်လို့ ရတယ်လေ..."

တာ့ရွှယ်ထိုက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကြက်ထမင်းပေါင်းဆိုတာ ဘာကြီးလဲ..."

"အဲ့အခါကျရင် ဆရာ သိလာပါလိမ့်မယ် ကျွန်တော် အရင်သွားပြီး ဆေးဖော်လိုက်ဦးမယ်..."

လျူအာကျူးတွင် အရွတ်သန်မာ အရိုးခိုင်မာဆေးများ များများစားစား မကျန်တော့သဖြင့် နောက်ထပ် ဖော်စပ်ရန် လိုအပ်လေသည်။ ထို့အပြင် သူသည် သွေးတိတ်ဆေး၊ မေ့ဆေးနှင့် အခြားအလားတူ ဆေးအချို့ကိုလည်း ဖော်စပ်ချင်သေးသည်။

အထင်လွဲမသွားပါနှင့် ထိုမေ့ဆေးများမှာ တောင်ပေါ်ရှိ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များအပေါ်တွင် အသုံးပြုရန်အတွက်သာ ဖြစ်လေသည်။

နာရီတစ်လုံးရှိခြင်းက အရာအားလုံးကို တကယ်ပင် ပိုမိုလွယ်ကူသွားစေသည်။

ယခုအခါ လျူအာကျူး ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အချိန်ကို ခန့်မှန်းတွက်ချက်နေစရာ မလိုတော့ဘဲ သူ၏လက်ကို မြှောက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် တိကျသော အချိန်ကို သိနိုင်လေပြီ။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် လျူအာကျူး၏ နာရီကို မြင်သောအခါ အလွန်အားကျသွားသော်လည်း ထိုနာရီ၏ တန်ဖိုးကို သိထားသဖြင့် သူက မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။

လျူအာကျူးသည် တာ့ရွှယ်ထို၏ မျက်နှာအမူအရာကို သတိပြုမိသွားပြီး နောင်အခါတွင် သူ၏ဖခင်နှင့် ဆရာအတွက်ပါ နာရီများ ဝယ်ပေးရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

လူတစ်ယောက် ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်နေချိန်တွင် အချိန်သည် အမြဲတမ်း အလွန်လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားတတ်လေသည်။

နံနက်ခင်းအချိန်လေးက တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

အချိန်တော်တော်လင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် လျူအာကျူးသည် ဖော်စပ်ထားသော ဆေးများကို သူ၏လွယ်အိတ်ထဲသို့ ချက်ချင်း ထည့်ပိုးလိုက်ပြီး တာ့ရွှယ်ထိုအား ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ သွားကြရအောင်..."

"ကောင်းပြီ သွားကြတာပေါ့..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် အရက်နှစ်ပုလင်းကို လိုချင်တပ်မက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ မထွက်ခွာမီ တစ်ပုလင်းကို ကမန်းကတန်း ဆွဲယူလိုက်လေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ဆရာလက်ထဲမှ အရက်ပုလင်းကို ယူကာ ပြန်ချထားလိုက်ပြီး သူ့ကို အပြင်သို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

"မလိုပါဘူး ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိပါသေးတယ်..."

သူတို့ အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူငယ်ဇနီးမောင်နှံဖြစ်သော လျူမာရွှမ်းနှင့် စွန်းလျူတို့သည် သူတို့၏ကလေးကို ချီကာ အိမ်နီးချင်းခြံဝင်းထဲမှ လျှောက်လာသည်ကို တိုက်ဆိုင်စွာပင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် သူ၏ သားအကြီးဆုံး မိသားစုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ထွက်သွားစမ်း... ထွက်သွားစမ်း... ငါ မရဘူးလို့ ပြောပြီးပြီပဲ ဘာလို့ ဒီနေရာမှာလာပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေသေးတာလဲ..."

စွန်းလျူမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ အိပ်ပျော်နေသော ကလေးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသည်။

လျူအာကျူး ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လျူမာရွှမ်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားသည်။

"အဖေ ကျူးဇီလည်း ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာကိုဗျာ ကျွန်တော့် မျက်နှာကို နည်းနည်းလောက် မထောက်ထားပေးနိုင်ဘူးလား..."

"မင်းက မင်းရဲ့ မျက်နှာကို ဂရုစိုက်တယ်ပေါ့ ဟုတ်လား... မင်းသာ မင်းရဲ့ မျက်နှာကို ဂရုစိုက်ရင် အဲ့လိုအလုပ်မျိုး လုပ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒီနေ့ ငါ စိတ်ခံစားချက် ကောင်းနေတယ် မင်းနဲ့ ပြဿနာမရှင်းချင်ဘူး မင်း အဝေးမှာ နေတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် သူ့ကို သနားညှာတာမှုကင်းမဲ့စွာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်ပြီးနောက် လျူအာကျူးကို ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

လျူအာကျူးသည် သနားစရာကောင်းသော မိသားစုဝင် သုံးဦးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဆရာ အစ်ကိုရွှမ်းက ဘာလုပ်ခဲ့လို့လဲ..."

တာ့ရွှယ်ထိုက အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလေသည်။

"မင်းကို ပြောပြရမှာတောင် ငါ ရှက်တယ် အဲ့ကောင် လူယုတ်မာက တပ်မဟာရုံးချုပ်ကို သွားပြီး ကောက်နှံတွေခိုးဖို့ ကြိုးစားလို့ လျူဟိုင် မိသွားခဲ့တာ သူသာ ချက်ချင်း ဒူးမထောက်လိုက်ရင် သေနတ်နဲ့ အပစ်ခံရလောက်ပြီ..."

"ဟင်..."

လျူအာကျူးက ခေတ္တရပ်တန့်သွားသည်။

"ကောက်နှံနဲ့ အသား မလောက်လို့လား ကျွန်တော် အစ်ကိုရွှမ်းဆီကို နည်းနည်းလောက် ထပ်ပို့ပေးလိုက်မယ်လေ..."

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ငွေကို ခိုးယူခဲ့မည်ဆိုပါက ထိုသူ၌ ချို့ယွင်းချက် တစ်ခုခု ရှိနေ၍သာဖြစ်ရမည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောက်နှံကို ခိုးယူခဲ့မည်ဆိုပါက လူ့အဖွဲ့အစည်း၌ ချို့ယွင်းချက် တစ်ခုခု ရှိနေ၍သာ ဖြစ်ရမည်။

"သူ ဆာလောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး သူ့ရဲ့ ယောက္ခမက ဗိုက်တွေ ဖောင်းကားလာတဲ့အထိ ဆာလောင်နေတာ သူက အကူအညီတောင်းဖို့ သူတို့အိမ်ကို လာခဲ့တယ် ရွှမ်းက ငါ့မှာ ကောက်နှံတွေရှိမှန်း မသိတော့ စွန့်စားပြီး သွားခိုးတာပေါ့..."

"ငါ သူ့ရဲ့ ယောက္ခမအိမ်ကို ကောက်နှံတချို့ ပို့ပေးလိုက်ပြီးပြီ ခုနက အဲ့ကောင်လူယုတ်မာက ငါ့ကို လာရှာတာက သူ အပြစ်ပေးမခံရဖို့အတွက် လျူဟိုင်ဆီ သွားပြီး သနားညှာတာပေးဖို့ တောင်းဆိုခိုင်းချင်လို့လေ ကလေးကိုတောင် အကာအကွယ်အဖြစ် သုံးပြီးတော့ပေါ့..."

"ငါ့မြေးလေးအတွက်တော့ ငါ တကယ်ပဲ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိပါတယ် အဲ့ယုတ်မာရဲ့ အပြစ်ဒဏ်က ငါ့မြေးရဲ့ အနာဂတ် အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းတွေအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိလိမ့်မယ်ဆိုတာကိုလည်း ငါ သိတယ် ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အပြစ်ကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ရင် တခြားလူတွေကလည်း အဲ့အတိုင်း လိုက်လုပ်ပြီး စတင်ခိုးယူကြမယ်ဆိုရင် ရွာကြီး ကမောက်ကမတွေ ဖြစ်ကုန်မှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ကျူးဇီ မင်း ဒီကိစ္စမှာ ဝင်မပါနဲ့ အဲ့ကောင်လေးကို သင်ခန်းစာ ရသွားအောင် လုပ်ရမယ်..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် လျူအာကျူးအား ပါဝင်ပတ်သက်စေခြင်း မပြုလိုပေ။ သူသည် သူ့သားဖြစ်သူအား သင်ခန်းစာပေးရန် အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ထားလေသည်။