အခန်း ၁၀၃

အခန်း (၁၀၃) သောက်ရကျိုးနပ်ခြင်း

လျူအာကျူးသည် သူ၏ဆရာကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆောင်းဦးလေထဲတွင် ရပ်နေကြသော လျူမာရွှမ်းတို့ မိသားစုသုံးယောက်ကို သနားဖွယ်ကောင်းစွာ မြင်နေရဆဲဖြစ်၏။

ထမင်းစားပြီးပါက ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မလားဆိုသည်ကို သိရန် လျူဟိုင်နှင့် စကားပြောကြည့်မည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ဆရာတို့မိသားစုကို သူခိုးဟူသော နာမည်ဆိုးဖြင့် အမှတ်အသားမခံနိုင်ပေ။ ထိုသို့မဟုတ်လျှင် နောက်နှစ်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က အတိတ်ကကိစ္စများကို ပြန်လည်တူးဆွလာပါက ဒုက္ခရောက်ကြရမည် ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင်မူ ချွန်းအာသည် ပြောင်းဖူးမှုန့်ယာဂုကျိုရန် ရေနွေးတည်နေသည်။

"ချွန်းအာ... ခဏလောက် သွားနားလိုက်ဦး... ငါပဲ ချက်လိုက်မယ်..."

လျူအာကျူးက ချွန်းအာ၏ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချွန်းအာသည် စကားနားထောင်စွာဖြင့် ထရပ်ပြီး ဘေးသို့ဖယ်ပေးလိုက်သော်လည်း အဝေးသို့ ထွက်မသွားခဲ့ပေ။ သူမသည် ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်ရာ တစ်ခုခုကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးချင်နေသည်။

လျူအာကျူးက ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ပြင်ဆင်နေစဉ် သူမက အခွံနွှာပေးသည်။ သို့သော် သူမသည် ထိုအခွံများကို လွှင့်မပစ်ခဲ့ပေ။ လျူအာကျူးက ထိုအခွံများကို မလိုအပ်တော့ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ သူမသည် အခွံများကို ဆေးကြောပြီး အိတ်တစ်လုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ သူမ၏မိသားစုအတွက် ပြန်ယူသွားရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

လျူအာကျူး ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ လိုအပ်သောအခါ သူမက ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကူညီယူပေးခဲ့သည်။

သူက သကြားများကို ကြော်လှော်နေသောအခါ သူမသည် အိုးထဲမှ ရေဆူများကို အမြန်ခပ်ထုတ်ပြီး အခြားတစ်နေရာသို့ ရွှေ့ထားပေးလေသည်။

ကြက်သားထမင်းပေါင်းဆိုသည်မှာ ဘာမှန်းမသိသလို မည်သို့ချက်ပြုတ်ရမည်ကို သူမ မသိသော်လည်း သူမသည် အလွန်ပါးနပ်ပြီး လျူအာကျူးနှင့် အချိတ်အဆက်မိမိ ကူညီပေးနိုင်ခဲ့သည်။

အိမ်ထဲတွင်မူ နျူဟုန်ဟွာနှင့် ဆရာကတော်တို့သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ထိုကလေးနှစ်ယောက် ဟင်းချက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း စောင်တစ်ထည်ကို ချုပ်လုပ်နေကြကာ သူတို့၏မျက်နှာများထက်တွင် ကြည်နူးစရာအပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒီကလေးနှစ်ယောက်က တကယ့်ကို လိုက်ဖက်တာပဲ..."

ဆရာကတော်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

နျူဟုန်ဟွာသည်လည်း အပြည့်အဝ သဘောတူလေသည်။

"ဒါပေါ့... ချွန်းအာက မိန်းကလေးကောင်းပါ... လှပပြီး စကားလည်း နားထောင်တယ်... သူမ အလုပ်လုပ်ဖို့ ကုန်းလိုက်တဲ့အချိန်မှာ တင်ပါးလေးကို ကြည့်လိုက်စမ်း... ဝိုင်းစက်ပြီး ကော့ထောင်နေတာပဲ... သူမက သေချာပေါက် သားယောက်ျားလေး မွေးပေးနိုင်မယ့် မိန်းမမျိုးပဲ..."

"ကျူးဇီကရော ချွန်းအာအပေါ် သံယောဇဉ်ရှိမယ် ထင်လား... ချွန်းအာက ကျူးဇီကို ကြည့်တဲ့အကြည့်တွေက သူ့အတွက်ဆို အသက်တောင် ပေးမယ့်ပုံပဲ... သူတို့နှစ်ယောက် တောအုပ်လေးထဲကို တိတ်တဆိတ် သွားခဲ့ဖူးကြပြီလား..."

ဆရာကတော်က အတင်းပြောလိုသောဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်လောက်ပါဘူး... ကျူးဇီက အိမ်ထောင်ဖက်ရှာဖို့ သိပ်စိတ်ဝင်စားပုံမရဘူး... ပြီးတော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ မြို့သူလေးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်လေ..."

နျူဟုန်ဟွာက စိုးရိမ်နေသည့်ပုံ ပေါက်သွားသည်။

"သူ့အသက်က အခုဆိုရင် အတိအကျက ဆယ့်ငါးနှစ်... လပြက္ခဒိန်အရဆို ဆယ့်ခြောက်နှစ်... ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ထဲ ဝင်နေပြီဆိုတော့ နောက်ဆို ဆယ့်ရှစ်နှစ်တောင် ပြည့်တော့မယ်... ဒါပေမဲ့ အခုထက်ထိ မိန်းမမရသေးဘူး... သူ့အဖေနဲ့ငါသာ သူ့အရွယ်တုန်းကဆိုရင် ကလေးတောင် ရနေပြီ... အကယ်၍သာ သူတို့လေးတွေ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ မဆုံးပါးသွားခဲ့ဘူးဆိုရင်..."

"ဟဲ့ ဟဲ့ ဟဲ့... နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ..."

ဆရာကတော်က နျူဟုန်ဟွာကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့က ကျူးဇီအကြောင်း ပြောနေတာလေ... ဘာလို့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဆုံးပါးသွားတဲ့အကြောင်းတွေ ပြောနေရတာလဲ..."

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... ငါ စကားမှားသွားတယ်... ကျူးဇီက အသက်ရာကျော်ရှည်ပြီး သူ့ရဲ့မျိုးဆက်တွေလည်း ကောင်းချီးခံစားရမှာပါ... စောစောစီးစီး သေဆုံးတဲ့အကြောင်းတွေ မပြောတော့ပါဘူး..."

နျူဟုန်ဟွာက သူမပါးစပ်ကို အမြန်ပြန်ရိုက်လိုက်သည်။

လျူဖူရှန့်နှင့် တာ့ရွှယ်ထိုတို့သည် စကားပြောနေကြသည်။ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ပါးစပ်မပိတ်နိုင်ကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့နှစ်ယောက်ကို အာရုံမစိုက်တော့ပေ။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ယခုနှစ်၏ ရာသီဥတုနှင့် ကောက်ပဲသီးနှံများအကြောင်းကို ဆွေးနွေးရင်း ပို၍အနှစ်သာရရှိသော စကားဝိုင်းကို ဖန်တီးနေကြသည်။

အိမ်အပြင်သို့ မထွက်နိုင်သောကြောင့် လျူဖူရှန့်သည် လယ်ကွင်းများထဲတွင် အခြေအနေမည်သို့ရှိနေသည်ကို မသိပေ။ လယ်ကွင်းထဲရှိ အပင်ပေါက်လေးများ အားလုံးနီးပါး သေကုန်ပြီဟု တာ့ရွှယ်ထို ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သူသည် ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်မိသည်။

"နောက်နှစ်ဆိုရင် ပိုပြီးတော့တောင် ခက်ခဲလာနိုင်တယ်... လူဘယ်လောက်တောင် သေကြမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ..."

အပြင်ဘက်တွင်မူ လျူအာကျူးသည် ချက်ပြုတ်၍ ပြီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကြက်သားမှာ အိုးထဲတွင် ရှိနေသည်။ တောကြက်နှစ်ကောင်သာရှိပြီး ကြက်ပေါင်များလည်း မရှိတော့သဖြင့် လူတိုင်းအတွက် မလောက်ငှမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူသည် နံရိုးအိုးကြီးချက် တစ်အိုးကိုလည်း ချက်လိုက်လေသည်။

အစားအစာ၏ မွှေးပျံ့သောရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လီလီနှင့် အခြားကလေးနှစ်ယောက်သည် ခေါ်စရာမလိုဘဲ ပြန်ပြေးလာကြပြီး မီးဖိုဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

လျူအာကျူးသည် သူတို့သုံးယောက် တစ်တန်းတည်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ တံတွေးများကို အဆက်မပြတ် မြိုချနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် ရယ်ချင်စိတ်လည်းဖြစ်ကာ ချစ်စရာကောင်းသည်ဟုလည်း ထင်မိလေသည်။ သူသည် မုန့်သုံးခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"မင်းတို့ အစားပုပ်လေးသုံးကောင်... ဗိုက်ဆာပြေအောင် မုန့်တစ်ခုစီ စားထားကြ..."

လီလီက ပျော်ရွှင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အစ်ကိုကျူးဇီ..."

လဲ့လဲ့မှာမူ မုန့်စားရမည်ကိုသာ အာရုံရောက်နေသဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကားမပြောနိုင်ဘဲ သူ့အစ်မဖြစ်သူထံမှ တင်ပါးကို အကန်ခံလိုက်ရသည်။

လဲ့လဲ့မှာ ဒူးထောက်ရက်သား လဲကျသွားသည်။ သူသည် မှောက်ရက်လဲကျတော့မည့်အခြေအနေကို မြင်သောအခါ သူ၏လက်များဖြင့် ထောက်ထားနိုင်သော်လည်း သူ၏မုန့်ကို မပျက်စီးစေချင်ပေ။ ထိုသို့အရေးပေါ်အခြေအနေတွင်ပင် သူသည် မုန့်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အပေါ်သို့ မြှောက်ထားလိုက်ပြီး သူ၏နဖူးဖြင့်သာ မြေကြီးကို ဝင်တိုက်လိုက်လေတော့သည်။

လျူအာကျူးမှာ လန့်သွားပြီး လဲ့လဲ့ကို အမြန်ဆွဲထူပေးလိုက်ကာ မုန့်စားတာလေးကို ဘယ်လိုဖြစ်လို့ တစ်ကိုယ်လုံး မြေကြီးနဲ့မိတ်ဆက်တဲ့အထိ ဖြစ်သွားရတာလဲဟု စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။

လဲ့လဲ့ ထရပ်လိုက်သောအခါ သူ၏နဖူးသည် နီရဲနေပြီး သူ၏မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးတွင် ဖုန်များ ပေကျံနေသည်။ သူသည် အလွန်နာကျင်နေသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ထွက်လာကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အမည်းရောင် မျက်ရည်ကြောင်းများ ကျန်ရစ်နေ၏။

လီလီသည် သူ့ကို လုံးဝမသနားသည့်အပြင် ဆူပူလိုက်သေးသည်။

“နင့်မှာ ပါးစပ်မပါဘူးလား..."

လျူအာကျူးသည် သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီး နာလားဟု မေးတော့မလိုပင်။

သို့သော် လဲ့လဲ့သည် မုန့်စားရင်း ငိုနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

“ဝါး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အစ်ကိုကျူးဇီ... မုန့်က သိပ်အရသာရှိတာပဲ... ဝါး..."

လျူအာကျူးမှာ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ သူသည် ထိုမောင်နှမနှစ်ယောက်ကို လျစ်လျူရှုထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သော်လည်း အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ နျီဇီသည်လည်း သူ၏ခြေအောက်တွင် ဒူးထောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် မုန့်ကို ကြွက်ကလေးတစ်ကောင်လို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ သွားသေးသေးလေးများဖြင့် ကိုက်စားနေလေသည်။

"နျီဇီ... သမီးက ဘာလို့ ဒူးထောက်နေတာလဲ..."

လျူအာကျူးက နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဒေါ်လီလီက သမီးကို ကန်မှာကြောက်လို့ပါ..."

နျီဇီက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် ငိုရမလို ရယ်ရမလို ဖြစ်သွားကာ နျီဇီကို ဆွဲထူပေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးရဲ့ နျီဇီလေးက အလိမ္မာဆုံးပါ... အဒေါ်လီလီက သမီးကို မကန်ပါဘူး..."

လီလီသည်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားကာ သူမ၏ မုန့်ထဲမှ တစ်ဖဲ့ကို ဖဲ့ပြီး နျီဇီအား ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါ နင့်ကို မကန်ပါဘူး... များများစားနော်..."

နျီဇီသည် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး မုန့်ကို ပို၍ တက်ကြွစွာ စားလေတော့သည်။

လျူအာကျူးက လီလီ၏ခေါင်းကိုလည်း ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လောက် လိမ္မာတဲ့အဒေါ်လေးလဲ..."

လီလီ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီရဲသွားလေသည်။ သူမသည် လျူအာကျူး၏ ချောမောသော မျက်နှာကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကာ အစ်ကိုကျူးဇီက သူမကို ဤသို့ ချီးကျူးလိုက်သောကြောင့် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားသည်။

သူတို့၏ဘေးတွင်မူ လဲ့လဲ့သည် ပါးစပ်ကြီးသဖြင့် သူ၏မုန့်ကို တစ်ကိုက်တည်းနှင့် အကုန်စားပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ နျီဇီတွင် အများကြီး ကျန်နေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အနားသို့ မကပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူ၏အစ်မဖြစ်သူက ကန်မည်ကို ကြောက်သဖြင့် နျီဇီထံမှ မုန့်ကို သူမတောင်းရဲပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ကြည့်နေပြီး နျီဇီ၏ပါးစပ်အောက်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ခံထားကာ မုန့်အစအနလေးများ ကျလာမည်ကို မျှော်လင့်နေလေသည်။

နျီဇီသည် သူ ဘာလုပ်နေမှန်း မသိပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် မုန့်အစအနလေးများက လဲ့လဲ့၏ လက်ထဲသို့ ကျသွားတတ်ပြီး သူက အမြန်ကောက်စားလိုက်သည်။ သူမက မော့ကြည့်ပြီး သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဦးလေးလဲ့လဲ့..."

လဲ့လဲ့သည် မုန့်အစစ်အမှန်ကို မစားရဘဲ အလကား အလုပ်သမားဖြစ်သွားရသည်။ သူသည် မျက်နှာရှုံ့မဲ့ကာ တံတွေးမြိုချလိုက်သည်။

"ရ... ရပါတယ်...နင်ပဲ စားပါ..."

သူ၏ ပျော့ညံ့သောအပြုအမူကို မြင်သောအခါ လီလီက သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် အမြဲတမ်း ကန်နေရသနည်းဆိုသည်ကို လျူအာကျူး နားလည်သွားလေတော့သည်။

သူ့လိုမျိုး အမြီးနှံ့နေသော ခွေးလေးတစ်ကောင်လို ပြုမူနေသည်ကိုမြင်လျှင် မည်သူကများ သူ၏တင်ပါးကို မကန်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ထိုကလေးသုံးယောက်ကို နေရာချပေးပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် နောက်ထပ် မုန့်တစ်ခဲကို ထုတ်ယူကာ ချွန်းအာကို ပေးလိုက်သည်။

"မင်းလည်း တစ်ခုစားလိုက်ဦး..."

ချွန်းအာသည် ထိုမုန့်များက ဈေးကြီးမှန်း သိသဖြင့် လက်ကာပြကာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"ဒါက တော်တော်လေး ဈေးကြီးမှာပဲ... အစ်ကိုကျူးဇီပဲ စားလိုက်ပါ..."

"ငါ့ဆီမှာ ရှိသေးတယ်..."

လျူအာကျူးသည် သူ၏လွယ်အိတ်ထဲမှ မုန့်တစ်ခုကို ထုတ်ပြပြီး ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ကာ သူ၏လက်ထဲရှိ မုန့်ကို ချွန်းအာ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

"ငါပေးတာလေ...မင်း ခိုးလာတာမှ မဟုတ်တာ... ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ..."

မုန့်တွင် သူမ၏တံတွေးများ ပေသွားပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ ချွန်းအာသည် ပြန်ပေးရန် ရှက်သွားလေသည်။ သူမသည် လျူအာကျူး၏ ကြင်နာမှုကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ မုန့်အစအနများကို အရသာခံရန် ဂရုတစိုက် လျက်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် သူမ၏ ညီမလေးနှင့် မောင်လေးအတွက် ပြန်ယူသွားရန် ရည်ရွယ်၍ အာလူးအခွံများရှိသော အိတ်ထဲသို့ ထိုမုန့်ကြီးကို ထည့်ထားလိုက်သည်။

မကြာမီတွင် ကြက်ထမင်းပေါင်းချက်နှင့် နံရိုးအိုးကြီးချက်တို့မှာ ကျက်သွားလေပြီ။ လျူအာကျူးနှင့် ချွန်းအာတို့သည် ၎င်းတို့ကို အိမ်ထဲသို့ အတူတကွ သယ်သွားကြသည်။

မွှေးပျံ့သော ရနံ့ကြောင့် လူတိုင်း၏ ဗိုက်များ ချက်ချင်း ဆာလောင်လာကြလေသည်။ သူတို့သည် အသားများပါသော ဇလုံကြီးနှစ်ခုကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"အဖေ... ဆရာ... ခင်ဗျားတို့ သောက်နှင့်ကြပါ... ကျွန်တော် ထမင်းတစ်အိုး သွားပေါင်းလိုက်ဦးမယ်..."

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ချွန်းအာက သူ့ကို အမြန်တားလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကျူးဇီ... အစ်ကိုလည်း သောက်လေ... ကျွန်မပဲ သွားချက်လိုက်ပါ့မယ်..."

သူမသည် မိမိကိုယ်မိမိ သက်သေပြချင်နေသကဲ့သို့ တောင်းဆိုနေသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက သဘောတူလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် နင်ပဲ ထမင်းသွားပေါင်းလိုက်တော့... အဲဒါနဲ့ တစ်ဆက်တည်း ငါ့အစ်ကိုနဲ့ ရှောင်ဟုကိုပါ သွားခေါ်ပေးဦး... ပြီးရင် နင့်မိသားစုအတွက် တောင်ပေါ်ကို ယူသွားဖို့ အသားနဲ့ ထမင်း နည်းနည်း ယူသွားလိုက်..."

လျူတာ့ကန်း၏ မိသားစုသည် တောင်ပေါ်တွင် သူ၏အတွက် ဆေးပင်များ ရှာဖွေနေကြဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ချွန်းအာက တက်ကြွစွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး အလုပ်လုပ်ရန် အမြန်ပြေးထွက်သွားရာ သူမ၏ ထူထဲပြီး မည်းနက်သော ကျစ်ဆံမြီးနှစ်ခုမှာ ဟိုဘက်ဒီဘက် ယိမ်းနွဲ့သွားလေသည်။ သူမသည် ယခင်ကထက် အနည်းငယ် ပို၍ အသက်ဝင်တက်ကြွနေပုံရသည်။

မကြာမီတွင် လူတိုင်း ရောက်လာကြလေပြီ။

နေရာအလုံအလောက်မရှိသောကြောင့် ထိုကလေးလေးယောက်ကို စားပွဲတွင် ထိုင်ခွင့်မပေးပေ။ သူတို့သည် အပူပေးထားသော ကန်းကုတင်၏ အစွန်းတွင်သာ မတ်တတ်ရပ်ကာ အသားများကို စားရင်း အစပ်ကြောင့် ရှူးရှူးရှားရှားဖြစ်ကာ စားနေကြသည်။

ရှောင်ဟုမှာ အနည်းငယ် နေကောင်းလာပြီဖြစ်သဖြင့် မတ်တတ်ရပ်၍ စားရသည်မှာ ပြဿနာမရှိပေ။

လျူအာကျူးသည် သူဝှက်ထားသော အရက်ပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ သောက်နိုင်သူတိုင်းကို ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ သူက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိူက်သည်။

"အားလုံးစုံနေတုန်း ကျွန်တော့်မှာ သတင်းကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်... ကျွန်တော် အထည်အလိပ်စက်ရုံကို ဝက်တစ်ကောင်နဲ့ အားဆေးတွေ ပို့ပေးလိုက်တယ်... အဲဒါကြောင့် သူတို့က ကျွန်တော်တို့အတွက် ဝါဂွမ်းအင်္ကျီတွေ၊ ဖိနပ်တွေနဲ့ အိပ်ရာခင်းတွေ လုပ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်... ဒီဆောင်းရာသီမှာ ကျွန်တော်တို့ အအေးဒဏ်ကို ခံစရာ မလိုတော့ဘူး... ဒါက ကျွန်တော်တို့အားလုံး သောက်ရကျိုးနပ်တဲ့ သတင်းပဲ..."