အခန်း ၁၀၄

အခန်း (၁၀၄) သဘောထားကို ပြသရန် လိုအပ်လေသည်

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံးမှာ ဝမ်းသာသွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် နျူဟုန်ဟွာသည် ဝါဂွမ်းအင်္ကျီများနှင့် အိပ်ရာခင်းများအတွက် ဝမ်းသာနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူမ၏သားဖြစ်သူ နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်လာသည့်အတွက်ကြောင့် ပို၍ ပျော်ရွှင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆရာကတော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"တာ့ရွှယ်ထို... ရှင်က တစ်သက်လုံး ဘာမှအသုံးမကျခဲ့ဘူး... ရှင်လုပ်ခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အမှန်တရားက ကျူးဇီကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တာပဲ..."

"သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို ကြည့်စမ်းပါဦး... အထည်အလိပ်စက်ရုံကတောင် သူ့ကို လက်ဆောင်တွေ အလုအယက် လာပေးနေကြတယ်... သူက ရှင့်ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့သားထက် အများကြီး သာတယ်..."

တာ့ရွှယ်ထိုမှာ စိတ်အားထက်သန်နေသော်လည်း ထိုစကားကြောင့် သူ၏မျက်နှာမှာ မှုန်ကုပ်သွားသည်။ သူက ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

"အရက်သောက်ဖို့ သိပ်ကောင်းတဲ့နေ့မှာ ဘာလို့ အဲဒီကောင်အကြောင်း သွားပြောနေရတာလဲ... ငါ့ကို တစ်ခါလောက်တောင် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် မနေခိုင်းတော့ဘူးလား..."

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ဆရာနဲ့ ဆရာကတော်တို့ ရန်မဖြစ်ကြပါနဲ့... ကျွန်တော်ချက်ထားတဲ့ ဒီနံရိုးတွေကို အရင်မြည်းကြည့်ပြီး အရသာရှိမရှိ စမ်းကြည့်ပါဦး..."

လျူအာကျူးက သူတို့ကို အလျင်အမြန် ဟင်းခပ်ပေးလိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည်လည်း သူတစ်ပါးအိမ်တွင် ရန်ဖြစ်ခြင်းမှာ မသင့်လျော်မှန်း သိသောကြောင့် နှစ်ယောက်စလုံး ပါးစပ်ပိတ်သွားကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လျစ်လျူရှုထားလိုက်ကြသည်။

လျူဖူရှန့်သည်လည်း တာ့ရွှယ်ထိုနှင့်အတူ အလျင်အမြန် အရက်သောက်ရင်း ပြောလေသည်။

"ကလေးရဲ့ အောင်မြင်မှုကလည်း မင်းလို အဘိုးကြီးက သေချာသင်ပေးခဲ့လို့ပါ... မင်းကို ငါ ဂုဏ်ပြုပြီး သောက်လိုက်မယ်..."

တာ့ရွှယ်ထိုမှာ ချက်ချင်းပင် ဘဝင်မြင့်သွားလေသည်။

"ဒါပေါ့... ငါ့မိသားစုရဲ့ ဆေးပညာအတွက် လူဘယ်နှယောက်က ငါ့ကို လာတောင်းပန်နေကြလဲ ငါတောင် မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါက သူတို့ကို သင်ပေးဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူးလေ..."

ထိုအဘိုးကြီးနှစ်ဦးသည် တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် ဆက်တိုက် သောက်ကြတော့သည်။

နျူဟုန်ဟွာသည်လည်း ဆရာကတော်နှင့် သူမ၏ ချွေးမအကြီးဆုံးတို့နှင့်အတူ အရက်သောက်နေပြီး အပြင်ဘက်တွင် ထမင်းပေါင်းနေသော ချွန်းအာအကြောင်းအပြင် ပတ်ဝန်းကျင်ရွာများမှ အိမ်ထောင်မပြုရသေးသော မိန်းကလေးများအကြောင်းကို တစ်ခါတစ်ရံ တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။

လျူတာ့လျန်က ခွက်ကိုမြှောက်ကာ လျူအာကျူးနှင့်အတူ သောက်လိုက်၏။

"ကျူးဇီ... နောက်ထပ် လဝက်လောက်ဆိုရင် အလုပ်တွေ ပြီးပြီ... မင်းကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ဘူးလို့ ငါ ကတိပေးတယ်..."

လျူအာကျူးက ပြုံးကာ ပြောလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကို့ကို ကျွန်တော် ယုံပါတယ်... တကယ်တော့ အစ်ကိုက မအပါဘူး... အဲဒီတုန်းက မိသားစုမှာ အစ်ကို့ရဲ့ လုပ်အားကို လိုအပ်နေလို့သာ ကျွန်တော့်ကို ကျောင်းထားပေးခဲ့တာလေ... အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ထက်တောင် ပိုပြီး ပညာသင်ကောင်းဦးမှာ..."

လျူတာ့လျန်က လေးနက်စွာ ပြန်ပြောလေသည်။

"ငါ့အကြောင်း ငါသိပါတယ်... ငါ ကျောင်းသွားတက်ရရင်တောင် စာအုပ်ပိုးကောင်ပဲ ဖြစ်လာမှာပါ... မင်းလို အောင်မြင်လာမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ပရိဘောဂစက်ရုံက အလုပ်ကို မင်း ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုတာ ငါသိပေမဲ့ အဲဒါကို ငါ့ကို ငှားထားတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ... မင်း ပြန်လိုချင်တဲ့အချိန် ဘယ်တော့ဖြစ်ဖြစ် ပြန်ယူလို့ရတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လျူတာ့လျန်က သူ၏ခွက်ထဲမှ အရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် မော့သောက်လိုက်လေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ လျူဖူရှန့်က ချက်ချင်းပင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"မင်းကို ရိုးသားတယ်လို့ လူတိုင်းက ပြောကြပေမဲ့ ငါကတော့ မင်းက ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီး ကောက်ကျစ်တယ်လို့ ထင်တယ်... ဒီဟာက အရက်လေကွာ... နောက်တစ်ခွက် ထပ်ငှဲ့ချင်လို့ တစ်ကျိုက်တည်းနဲ့ မော့သောက်လိုက်တာ မဟုတ်လား... အခုထွက်သွားပြီး တရုတ်ရိုးရာအရက် သွားသောက်ချေ..."

လျူတာ့လျန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆူပူခံရခြင်းကို အသားကျနေပြီဖြစ်ရာ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

"အဖေ မပြောရင်တောင် ပတရုတ်ရိုးရာအရက်ကို သောက်မလို့ စဉ်းစားထားတာ... ဒီအရက်က တကယ်တော့ အရသာ အရမ်းဆိုးတာပဲ..."

"မင်း မသောက်ချင်လည်းရတယ်... ငါတို့ သူငယ်ချင်းဟောင်းနှစ်ယောက် ပိုသောက်ရတာပေါ့... တာ့ရွှယ်ထို... ငါ မင်းကို ဂုဏ်ပြုလိုက်မယ်... မင်း တစ်ငုံပဲ သောက်လိုက်..."

တာ့ရွှယ်ထိုသည် ထိုအဖြစ်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

"ဒီအဘိုးကြီး... လျန်ဇီကို ကောက်ကျစ်တယ်လို့ ပြောပြီးတော့ မင်းက အယုတ်မာဆုံးပဲ... မင်းက ခွက်ပြောင်အောင်သောက်ပြီး နောက်တစ်ခွက် ထပ်ငှဲ့နိုင်ပေမဲ့ ငါက တစ်ငုံပဲသောက်ရင် အများကြီး နစ်နာသွားမှာပေါ့..."

ထိုနှစ်ယောက်သည် အတူတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက အမြဲ ရန်ဖြစ်နေကျ ဖြစ်လေသည်။ ယခုအချိန်အထိပင် မည်သူကမျှ အလျှော့မပေးကြပေ။

သူတို့၏ဘေးမှ လူများသည်လည်း အသားကျနေပြီဖြစ်ရာ ဝင်ရောက်တားဆီးခြင်း မပြုကြတော့ပေ။

လျူအာကျူးသည် ရယ်မောရင်း သူ၏မိသားစုနှင့် စကားပြောနေသည်။ ထမင်းပေါင်းပြီးသွားသောအခါ သူက အလျင်အမြန် သွားယူလာခဲ့လေသည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ နှင်းပမာဖြူဖွေးနေသော ထမင်းပန်းကန်များကို မြင်သောအခါ ဆရာကတော်မှာ စိုးရိမ်စိတ် ဝင်သွားလေသည်။

"အများကြီး မထည့်ပါနဲ့... ခုလို ကပ်ဘေးဆိုက်နေတဲ့ နှစ်မှာ ဒီလောက်လုပ်တာ နည်းနည်းလွန်လွန်းတယ်..."

လျူအာကျူးသည် စကားများများမပြောဘဲ ဟင်းများခပ်ပေးကာ သူတို့ကို အတင်းစားခိုင်းသည်။ ထို့နောက် ချွန်းအာ သူမ၏မိသားစုအတွက် အစားအသောက် ပြင်ဆင်နေသည်ကိုကြည့်ရန် အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

ချွန်းအာ အများကြီး ယူသွားမည်ကို သူ မကြောက်သော်လည်း သူမ ဘာမှ မယူသွားမည်ကိုသာ သူ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်တမ်းတွင်လည်း ချွန်းအာသည် ထမင်းလုံးဝ မယူဘဲ အိုးအောက်ခြေတွင် ကပ်နေသော ထမင်းချိုးများဖြင့် ထမင်းဆုပ်ငယ်လေးတစ်ခုသာ ပြုလုပ်ထားလေသည်။

ထိုထမင်းဆုပ်ငယ်လေးမှာ နျီဇီကိုပင် ဗိုက်ဝစေမည် မဟုတ်ပေ။

လျူအာကျူးသည် ကိုယ်တိုင်ဝင်လုပ်လိုက်ပြီး ထမင်းဆုပ် ဆယ့်ငါးဆုပ် ပြုလုပ်ကာ အိတ်တစ်လုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး အသားတစ်ပန်းကန်နှင့်အတူ ပေးလိုက်လေသည်။

"ဒီဟာတွေ တောင်ပေါ်က မင်းမိဘတွေဆီ ယူသွားလိုက်... ပြီးရင် အိမ်ပြန်လာပြီး စားပွဲမှာ ဝင်စားချေ... ငါ အပြင်ခဏ သွားလိုက်ဦးမယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် နောက်ထပ် ထမင်းဆုပ်ကြီး ငါးဆုပ်ပြုလုပ်ကာ အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး အသားတစ်ပန်းကန်ကို ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အထိတ်တလန့်ဖြစ်နေသော ချွန်းအာကို လျစ်လျူရှုကာ လျူမာရွှမ်း၏အိမ်သို့ တိုက်ရိုက် ထွက်သွားလေသည်။

လျူမာရွှမ်းနှင့် သူ၏ဇနီးတို့သည်လည်း ထမင်းစားနေကြသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးနွမ်းကာ ခါးသီးနေသည်။ မည်သူကမျှ စကားမပြောကြဘဲ သူတို့၏ တောဟင်းရွက်ဆန်ပြုတ်ကို အဆိပ်စားနေရသကဲ့သို့ စားနေကြကာ ငိုတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေကြသည်။

အရသာဆိုးနေ၍ မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ဤအရာနှင့် အသားကျနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ခိုးမှုစွဲချက်အတွက် စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကလေးငယ်လေးမှာမူ မည်သည့်ပူပင်သောကမှမရှိဘဲ ကန်းပေါ်တွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေပြီး သူ၏ ဖြူဖြူနုနု မျက်နှာလေးမှာ အလွန်ချစ်စရာကောင်းလေသည်။

လျူအာကျူး ဝင်လာသောအခါ လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံးက အံ့သြစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

လျူမာရွှမ်းသည် ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ ဖိနပ်စီးလိုက်လေသည်။

"ကျူးဇီ... မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဆရာက အစ်ကိုတို့ဆီ အစားအသောက် လာပို့ခိုင်းလို့ပါ..."

လျူအာကျူးသည် ထမင်းဆုပ်များနှင့် အသားများကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်လေသည်။

"မရီး... ကလေးကို ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုး ကြီးပြင်းလာအောင် နို့များများထွက်အောင် ဒီဟာတွေ စားပြီး အားဖြည့်ထားလိုက်ပါဦး..."

နှင်းပမာဖြူဖွေးနေသော ထမင်းဆုပ်များနှင့် မွှေးကြိုင်နေသော အသားများကို ကြည့်ရင်း လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံးမှာ အံ့သြမှင်တက်သွားကြသည်။

လျူမာရွှမ်းက အလျင်အမြန် သတိဝင်လာပြီး ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားလေသည်။

"ကျူးဇီ... ဒီဟာတွေ ပြန်ယူသွားပါ... ခုလိုကောင်းတဲ့အရာတွေကို မင်းအတွက်ပဲ ထားလိုက်ပါ... ငါတို့မှာ စားစရာ တောဟင်းရွက်တွေ ရှိပါသေးတယ်... ငါတို့ ငတ်မသေပါဘူး..."

စွန်းလျူသည် ထမင်းဆုပ်များကို စိုက်ကြည့်ကာ တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး အတင်းပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ကျူးဇီ... ဒါတွေ အိမ်ပြန်ယူသွားပြီး မင်းဘာသာမင်း စားလိုက်ပါ..."

"ကဲပါ... အားနာမနေပါနဲ့..."

လျူအာကျူးသည် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိချင်သော်လည်း ကုတင်ပေါ်ရှိ ကလေးကို မြင်သောအခါ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လျူမာရွှမ်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာက အစ်ကို့ရဲ့ အခြေအနေကို ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါတယ်... ခဏနေရင် ဦးလေးဟိုင်ကို သွားရှာကြတာပေါ့... အဲဒီခိုးမှုစွဲချက်က ဆက်ထားလို့မရဘူး... အဲဒါကို ရှင်းပစ်မှရမယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျူမာရွှမ်းမှာ ဆက်၍ မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ကျဆင်းလာသည်။

"ကျူးဇီ... ငါ အရှက်ကွဲခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဦးလေးဟိုင်ကို အဲဒီစွဲချက် ရုပ်သိမ်းသွားအောင်လုပ်ဖို့ မင်းမှာ တကယ်ပဲ နည်းလမ်းရှိလို့လား... စွဲချက်သာ ပျောက်သွားမယ်ဆိုရင် ငါ အပြစ်ပေးခံရလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး... အလုပ်ပိုလုပ်ခိုင်းလည်း ငါ ဘာမဆို လုပ်ပါ့မယ်..."

"ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးမယ်လို့ပဲ ပြောနိုင်မယ်... ကျန်တာကတော့ ဦးလေးဟိုင် ဘာပြောမလဲဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်တယ်..."

လျူအာကျူးက အာမခံချက် မပေးရဲပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကိစ္စကို ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့သို့ တင်ပြပြီးခြင်းရှိမရှိကို သူ သေချာမသိသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ကျူးဇီ၏ ကတိကို ကြားသောအခါ လျူမာရွှမ်းက ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... ဒီကိစ္စက အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ မင်း ကူညီချင်တဲ့ စိတ်ရှိတာနဲ့တင် မင်းက ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်နေပါပြီ... နောက်ဆိုရင် မင်း ဘာလုပ်ခိုင်းလုပ်ခိုင်း ငါ လုပ်ပါ့မယ်..."

လျူမာရွှမ်းသည် လျူအာကျူးတွင် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု အများအပြားရှိကြောင်း သိလေသည်။ သူ၏စကားများသည် ကိုယ်တိုင်တောင်းပန်ခြင်းထက် ပို၍ ထိရောက်မည်မှာ သေချာပေသည်။

ထို့ပြင် ကျူးဇီက ဤမျှအရှက်ရစရာကောင်းသောကိစ္စတွင် ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပတ်သက်ရန် ဆန္ဒရှိနေခြင်းက လျူမာရွှမ်းကို အလွန်ကျေးဇူးတင်စေခဲ့သည်။

စွန်းလျူသည်လည်း အလျင်အမြန် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်လေသည်။

"ကျူးဇီ... ဒါက ငါ့အမှားတွေချည်းပါပဲ... ရွှမ်းဇီက ငါ့အဖေကို ကယ်ဖို့အတွက်သာ ခုလိုလုပ်ခဲ့ရတာပါ... တပ်မဟာက တစ်ယောက်ယောက်ကို အပြစ်ပေးရမယ်ဆိုရင် ငါ့ကိုပဲ အပြစ်ပေးခိုင်းလိုက်ပါ..."

လျူအာကျူးသည် သူတို့နှစ်ဦးကို အလျင်အမြန် ထူပေးလိုက်လေသည်။

"ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ... အရင်စားကြပါဦး... ပြီးမှ တပ်မဟာရုံးချုပ်ကို သွားကြတာပေါ့..."

"မစားတော့ဘူး... အခုပဲ သွားကြရအောင်..."

လျူမာရွှမ်းက အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

စွန်းလျူက သူ့ကို ရိုက်လိုက်ပြီး ဆူပူလေသည်။

"ရှင်မစားရင် ကျူးဇီကော ထမင်းမစားဘဲ နေရမှာလား..."

"ဟုတ်သားပဲ... ဟုတ်သားပဲ... ကျူးဇီ... ငါတို့အိမ်မှာ တောဟင်းရွက်ဆန်ပြုတ် နည်းနည်း စားသွားပါဦး... မင်းအတွက် ပျစ်ပျစ်လေး တစ်ပန်းကန် သွားခပ်ပေးမယ်..."

လျူမာရွှမ်းသည် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

လျူအာကျူးက သူ့ကို အမြန် တားလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် ဗိုက်ဝလာခဲ့ပြီ... အစ်ကိုက စိတ်လောနေရင်တောင် အရင်စားရဦးမယ်လေ... ပြီးတော့ အခုက ထမင်းစားချိန်ဆိုတော့ သွားဖို့ မကောင်းသေးဘူး... အစ်ကိုတို့ စားနေတုန်း ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ပြီး ဆေးလိပ် သွားသောက်လိုက်ဦးမယ်..."

လျူမာရွှမ်းသည် သူ၏အမှားကို သဘောပေါက်သွားပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။

လျူအာကျူးသည် အပြင်သို့ထွက်ကာ နေရောင်ရသော နေရာတစ်ခုကို ရှာ၍ ထိုင်လိုက်ပြီး စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်ကာ နောက်မှ လျူဟိုင်ကို မည်သို့ တောင်းပန်ရမည်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လျူမာရွှမ်း ထမင်းစားပြီးသွားကာ အိတ်နှစ်လုံးကို သယ်၍ အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး တောင်းပန်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ အများကြီး မရှိဘူး...ဒါက ငါ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အကုန်ပဲ..."

လျူမာရွှမ်း၏ ဘယ်ဘက်လက်ထဲတွင် ပြောင်းဖူးမှုန့် အိတ်တစ်ဝက် ရှိနေသည်။ ထိုအရာမှာ သူ၏မိသားစုအတွက် နောက်ဆုံးကျန်သော အစားအစာဖြစ်ပြီး လျူဟိုင်အတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လျူအာကျူးအတွက်မူ သူသည် ခြောက်လကြာ စုဆောင်းထားသော ဆေးရွက်ကြီးများကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

လျူမာရွှမ်းသည် တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ရမည်ကို နားလည်ကြောင်း မြင်သောအခါ လျူအာကျူးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ကျေနပ်သည့်အမူအရာ ပေါ်လွင်သွားသည်။

မည်မျှပင်ဖြစ်ပါစေ မှန်ကန်သော သဘောထားကို ပြသရန် လိုအပ်လေသည်။