အခန်း ၁၀၆

အခန်း (၁၀၆) ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ပါ၊ နောင်တစ်ချိန်ကျရင် လေယာဉ်စီးရအောင် ခေါ်သွားပေးမယ်

လျူအာကျူး အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ သူ၏ဖခင်နှင့် ဆရာဖြစ်သူတို့သည် ပြင်းရှသော တရုတ်ရိုးရာအရက်ကို စတင်သောက်သုံးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏မိခင်နှင့် ဆရာကတော်တို့၏ စကားအရဆိုလျှင် အရက်ဟူသည်မှာ အရသာခံရန်သာဖြစ်ပြီး အရက်ချက်ရုံပိုင်ရှင်ပင်လျှင် ဤမျှလွတ်လပ်စွာ မသောက်ရဲပေ။

အိပ်ရာခင်းများ ဆက်လက်ချုပ်လုပ်နေကြသော အိမ်ရှင်မနှစ်ဦးကိုကြည့်ရင်း လျူအာကျူးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအချို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လူအချို့သည် ထမင်းတစ်နပ်အတွက် တစ်လစာ သို့မဟုတ် တစ်နှစ်စာလစာကိုပင် သုံးစွဲနိုင်သည်ဟု ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦး အိပ်မက်ပင် မက်ဖူးမည်မဟုတ်ပေ။

လေတိုက်ခိုက်လာပြီးနောက် လူတို့သည် အရင်းရှင်များကို အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှရူးသွပ်စွာ နှိပ်စက်ကြကြောင်းကို သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

ဝါဒရေးရာ ပြဿနာတစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်သည်မှလွဲ၍ ပို၍အရေးကြီးသော အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိသေးလေသည်။

တကယ်တမ်းတွင် ပို၍အရေးကြီးသော အကြောင်းရင်းမှာ နိုင်ငံတော်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်နေရပြီး အဝတ်အစားနွမ်းပါးကာ ဖွဲနုနှင့် ဆန်ပြုတ်ကျဲကျဲကိုသာ စားသောက်နေရသော သာမန်ပြည်သူများကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အထက်လူကြီးများက လူတိုင်းတွင် တောက်ပသော အနာဂတ်ရှိသည်ဟု အော်ဟစ်ပြောဆိုသည်ကို ကြားရသောအခါ လူတိုင်းသည် တန်းတူညီမျှဖြစ်ပြီး တူညီသော ခက်ခဲသည့်ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဧကရာဇ်မင်းပင်လျှင် ရွှေပေါက်ပြားသာ ရှိမည်ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ထိုချမ်းသာသောသူများသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကောက်နှံကောင်းများ၊ မုန့်များနှင့် စည်သွတ်ဘူးများကို စားသောက်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏အိမ်များတွင် ယွမ်ရာထောင်ချီတန်သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများရှိကာ ရွှေချောင်းများကို တစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း စုဆောင်းထားပြီး အလုပ်လုပ်ရန်ပင် မလိုကြောင်းကို ရုတ်တရက် သိလိုက်ရသောအခါ သာမန်ပြည်သူများ ရူးမသွားလျှင်သာ အံ့ဩစရာဖြစ်ပေမည်။

ဤသည်မှာ ခေတ်သစ် ဗီဒီယိုတိုများတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော်၏ ထောင့်တစ်နေရာကို ရဲဝံ့စွာ ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချက်ချင်း ဖြေရှင်းခံရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။

အတိတ်က သင်ခန်းစာများကြောင့် ထိုလူများမှာ ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤအစားအသောက်ကို လူတိုင်းက အလွန်ဝမ်းသာအားရ စားသောက်ခဲ့ကြသည်။ ဗိုက်ဝသွားပြီးနောက် သူတို့အားလုံးသည် နောက်သို့မှီချလိုက်ကာ ခါးပတ်ကြိုးများကို ဖြုတ်၍ သူတို့၏ဗိုက်များကို သက်သောင့်သက်သာ ပွတ်သပ်နေကြလေသည်။

"ကြီးမားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်နှစ်မှာ ဒီလောက် သက်သောင့်သက်သာ စားရမယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန် သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ကျေနပ်ပါတယ်..."

တာ့ရွှယ်ထိုက အပြည့်အဝ ကျေနပ်နေသောဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

ဤကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ကျစရာ စကားများကြောင့် မည်သူမျှ သူ့ကို မဝေဖန်ကြပေ။ ယင်းအစား သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းက ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်က အလွန်ခက်ခဲသောအချိန်များတွင် ဝက်သားဖက်ထုပ်တစ်နပ် စားရမည်ဆိုလျှင် ချက်ချင်းပင် ကြိုးဆွဲချသေရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း သူတို့ အကြိမ်ကြိမ် တွေးခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ယခု သူတို့စားခဲ့ရသော အစားအစာမှာ ဝက်သားဖက်ထုပ်တို့ထက်ပင် ပို၍ကောင်းမွန်နေသည်။

လျူအာကျူးသည် ဤလူများ၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလို မတွေးပါနဲ့... နောင်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ဘဝတွေက ပိုပိုပြီး ကောင်းလာတော့မှာ... ခင်ဗျားတို့ ကောင်းတဲ့အရာတွေကို သိပ်မစားဖူးသေးသလို ကျွန်တော်တို့ မိခင်နိုင်ငံရဲ့ ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်တွေကိုလည်း မမြင်ဖူးကြသေးဘူးလေ..."

သူ တွေးထားပြီးသားဖြစ်လေသည်။ အနာဂတ်တွင် အခက်အခဲကာလများ လွန်မြောက်သွားပါက လျူအာကျူးသည် ကားတစ်စီးဝယ်ကာ မိသားစုနှစ်ခုလုံးကို ခရီးထွက်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဟု ရည်ရွယ်ထားလေသည်။

နတ်သမီးပုံပြင်ကမ္ဘာအဖြစ် လူသိများသော ကျုံးကျိုက်ကော်၊ အနောက်မြောက်ပိုင်း၏ ပုလဲရတနာအဖြစ် လူသိများသော ဆိုင်းရမ်ရေကန်နှင့် တိဗက်၏ မြင့်မားသော နှင်းတောင်ကြီးများကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ဖြစ်လေသည်။ လျူအာကျူး၏ စကားကို နားထောင်ရင်း ခရီးများစွာ ထွက်ဖူးသော လျူဖူရှန့်မှလွဲ၍ တစ်မိသားစုလုံးက ယင်းကို အလေးအနက် မထားခဲ့ကြပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တာ့ရွှယ်ထိုနှင့် အခြားသူများ၏ အမြင်တွင် ဖက်ထုပ်နှင့် အသားစတူးတို့မှလွဲ၍ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံး အစားအစာဟူသည် အဘယ်အရာရှိနိုင်မည်နည်း။

တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ လူအားလုံးသည် ဤကဲ့သို့ပင် စားသောက်ကြမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

လျူဖူရှန့်က လျူအာကျူးကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သား... သူတို့ကို ဒါတွေပြောနေတာက အချိန်ကုန်တာပဲ... သူတို့ ဘာတွေမြင်ဖူးလို့လဲ... အဖေကတော့ သားစကားကို နားထောင်မယ်... ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေကြတာပေါ့... နောင်တစ်ချိန်မှာမြင်ရမယ့် ကမ္ဘာကြီးက အများကြီးရှိသေးတယ်... အထူးသဖြင့် ဆိုဗီယက်တွေ လုပ်ထားတဲ့ မြေအောက်ရထားဆိုတဲ့အရာပဲ... တစ်ချိန်ချိန်ကျရင် အဖေ့ကို အဲဒါလေး စီးရအောင် ခေါ်သွားပေးပါဦး... မြေအောက်မှာ ပြေးနေတဲ့ ရထားကို အဖေ မမြင်ဖူးသေးလို့ပါ..."

"မြေအောက်မှာပြေးတဲ့ ရထားဟုတ်လား..."

တာ့ရွှယ်ထိုက အံ့ဩသွားလေသည်။

"အဲဒီအရာက တကယ်ရောရှိလို့လား... အောက်မှာ ဘယ်လိုမောင်းလဲ... ပြေးရင်းနဲ့ တွင်းတူးရမယ်ဆိုရင် တော်တော်လေး နှေးနေမှာပဲ..."

အခြားသူများသည်လည်း မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာထားများဖြင့် လျူအာကျူးကို ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

လျူဖူရှန့်သည် မူလက သူကြားဖူးသော ဗဟုသုတများကို ကြွားလုံးထုတ်ချင်ခဲ့သော်လည်း မည်သူကမျှ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့အားလုံးက လျူအာကျူးကိုသာ ကြည့်ကာ သူ၏ ရှင်းပြချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

သူက အကြောင်းအရာကို စတင်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး ဤကလေးက မည်သို့လုပ်၍ ကြွားလုံးထုတ်ရသူ ဖြစ်သွားရသနည်း။

လျူအာကျူးသည် သူ၏ဖခင် မျက်နှာမည်းမှောင်သွားသည်ကို သတိမထားမိဘဲ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မြေအောက်ရထားက တကယ်ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ရထားမပြေးခင် မြေအောက် မီတာငါးဆယ်လောက်မှာ ကြိုတင်ပြီး လိုဏ်ခေါင်းတူးထားတာပါ... အဲဒါက ရထားတစ်စီးလို ရှည်လျားပြီး ကုန်ပစ္စည်းတွေ ဒါမှမဟုတ် လူတွေကို သယ်ဆောင်နိုင်တယ်... ကွာခြားချက်ကတော့ ရထားတွေက မြို့ပြင်မှာပဲ ပြေးနိုင်ပေမဲ့ မြေအောက်ရထားက မြို့ပြဘဝကို မထိခိုက်စေဘဲ မြို့အောက်မှာ သွားလာနိုင်တာပါပဲ..."

သူတို့အားလုံး အံ့သြမှင်တက်သွားကြပြီး ထိုမြေအောက်ရထားကို အလွန်စီးချင်နေကြသော ဆန္ဒများကို ပြသနေကြသည်။

သူတို့၏အမူအရာများကို မြင်သောအခါ လျူအာကျူးက ကတိပေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နေသမျှ မြေအောက်ရထားစီးဖို့၊ ကားစီးဖို့နဲ့ လေယာဉ်စီးဖို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်..."

လူတိုင်းက လျူအာကျူး၏ စကားကို သံသယမရှိဘဲ ယုံကြည်ကြသည်။ ပစ္စည်းများ သုံးစွဲရခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အမြဲတမ်း စိတ်ဆင်းရဲတတ်သော နျူဟုန်ဟွာပင်လျှင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျူးဇီ... အမေ သားစကားကို နားထောင်ပါ့မယ်... အခုကစပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ပါ့မယ်... သားတို့အားလုံး မြေအောက်ရထားတွေ လေယာဉ်တွေ စီးဖို့ အပြင်ထွက်တဲ့အခါ အမေက သားတို့ ကောင်းကောင်းပျော်ရွှင်နိုင်အောင် အိမ်က ကလေးတွေကို ကူထိန်းပေးထားပါ့မယ်..."

လျူအာကျူးမှာ အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခံစားရပြီး အနည်းငယ်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။

သူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမကို ဆက်လက်ဖျောင်းဖျရန် မကြိုးစားတော့ပေ။ တစ်ကြိမ်လျှင် တစ်လုတ်စားကာ တစ်ကြိမ်လျှင် တစ်ဆင့်သာ လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။

သူ၏မိခင်သည် အရာရာအတွက် အလွန်အမင်း စိတ်ဆင်းရဲနေမည်မဟုတ်ဘဲ သူမကိုယ်သူမ သေချာစွာဂရုစိုက်ရန် ဆန္ဒရှိနေသောကြောင့် ဤသည်မှာ ကောင်းသောအရာပင် ဖြစ်သည်။

မိသားစုသည် သဟဇာတဖြစ်စွာဖြင့် မွန်းလွဲပိုင်းတစ်လျှောက်လုံး စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ မှောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တာ့ရွှယ်ထို၏ မိသားစုမှာ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

သူတို့အပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆရာကတော်က တာ့ရွှယ်ထိုကို တွတ်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။

"လျူဟိုင်ကို သွားရှာလိုက်ဦး..."

တာ့ရွှယ်ထို၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူက စိတ်တိုစွာဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ငါ့ကို နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက်တောင် ပျော်ခွင့်မပေးနိုင်တော့ဘူးလား..."

ထိုသို့ပြောလိုက်သော်လည်း သူက တပ်မဟာရုံးချုပ်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။

မွန်းတည့်ချိန်က လျူအာကျူးကို သူပြောခဲ့သော စကားများမှာ ဒေါသထွက်၍သာ ဖြစ်လေသည်။ လျူမာရွှမ်းကို သူ တကယ်ဂရုမစိုက်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်လား။

သူ့သားကို ဂရုမစိုက်လျှင်တောင် သူ၏မြေးကိုတော့ ဂရုစိုက်ရမည် ဖြစ်လေသည်။

တာ့ရွှယ်ထိုသည် တပ်မဟာရုံးချုပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ မိန့်ခွန်းမူကြမ်းကို ရှင်းလင်းနေသော လျူဟိုင်ကို မြင်သောအခါ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ကမ်းပေးရင်း သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ဟိုင်ဇီ... ယုတ္တိဗေဒအရဆိုရင် မင်းဆီကို လာမရှာသင့်သလို လာဖို့ မျက်နှာလည်း မရှိပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒီကောင်စုတ် လျူမာရွှမ်းက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ရဲ့အရင်းခေါက်ခေါက် သားဖြစ်နေတာကိုး... သူ့အတွက်တော့ ငါ တောင်းဆိုချင်ပါသေးတယ်... သူ ခိုးတဲ့ကိစ္စကို ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ဆီ မတိုင်ပါနဲ့လား... နောင်ခါ ရွာမှာ ခက်ခဲပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်တွေရှိရင် သူ့ကို ပထမဆုံး အလုပ်ဆင်းခိုင်းပါ့မယ်... တပ်မဟာခေါင်းဆောင် လျူဟိုင်ဖြစ်တဲ့ မင်းကို ငါ ပြတ်ပြတ်သားသား ထောက်ခံပါတယ်..."

လျူဟိုင်မှာ တွေဝေသွားလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ကျွန်တော် ကျူးဇီကို အကုန်ပြောပြပြီးပြီ မဟုတ်လား..."

"ကျူးဇီဟုတ်လား... သူက မင်းဆီ လာတောင်းဆိုတာလား..."

တာ့ရွှယ်ထို အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်လေ... အစ်ကိုကြီး မသိဘူးလား... ဒီကလေးက တိတ်တဆိတ် ကောင်းမှုတွေ လုပ်နေတာပဲ..."

လျူဟိုင်က စိတ်မရှည်သလို ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီး စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် ဒါကို ပြည်သူ့ကွန်မြူနစ်အဖွဲ့ဆီ လုံးဝ မတိုင်ခဲ့ပါဘူး... ရွှမ်းဇီက လူဆိုးလားဆိုတာ ကျွန်တော် မသိဘဲနေပါ့မလား... ဒီလိုကလေးမျိုးကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒုက္ခပေးရက်မှာလဲ..."

တာ့ရွှယ်ထိုက လျူဟိုင်အတွက် စီးကရက်ကို မီးညှိပေးရင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ ကျူးဇီရဲ့ ကျေးဇူးကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ဆပ်ရမလဲ..."

"ကျူးဇီကိုပဲ ပြန်ဆပ်ပါ... အရာအားလုံးကို ရှင်းပေးခဲ့တာ အဲဒီကလေးပါ..."

လျူဟိုင်က မနာလိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုကြီးမှာ တကယ်ကောင်းတဲ့ တပည့်‌တစ်ယောက်ရှိတာပဲ..."

တာ့ရွှယ်ထိုက ချက်ချင်းပင် ဂုဏ်ယူသွားလေသည်။

"ဒါပေါ့... ငါတို့ဘိုးဘေးတွေ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ လုပ်ခဲ့လို့ဖြစ်ရမယ်..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျူတာ့ကန်း၏ မိသားစုသည်လည်း တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြလေသည်။

လျူတာ့ကန်း၏ ရင်ဘတ်တွင် ခြင်းတောင်းတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး သူ၏ ကျောပေါ်တွင် ထင်းစည်းတစ်စည်း ပါလာလေသည်။

သူ၏ဇနီးသည်လည်း ခြင်းတောင်းတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားကာ ဖာထေးထားသော အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြေဗလာဖြစ်နေသော ကလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်လာလေသည်။

လျူအာကျူးသည် ခြင်းတောင်းကို ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း လျူတာ့ကန်းက သူ့ကို ရှောင်ဖယ်ကာ ချွန်းအာကို ယူခိုင်းလိုက်လေသည်။

"ဦးလေးကန်း... နောင် ဦးလေးတို့မိသားစု ထင်းခုတ်မယ်ဆိုရင် ဆေးပင်တစ်တောင်း လျှော့ရှာပါ... ကျွန်တော့်မှာ အလုံအလောက် ရှိနေပါပြီ..."

လျူအာကျူးက ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီထင်းတွေက မင်းမိသားစုအတွက်ပါ..."

လျူတာ့ကန်းက ထင်းများကို ချလိုက်ပြီး နံရံတွင် သပ်ရပ်စွာ စီထားလိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ အစားအစာတွေကို ငါ အများကြီး စားခဲ့ပြီးပြီ... အလုပ်မလုပ်ရင် အဲဒီကောက်နှံတွေကို အားနာသလို မင်းကိုလည်း ပိုပြီး အားနာရလိမ့်မယ်..."

လျူအာကျူး သဘောပေါက်သွားပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး တောင်ပေါ်မှာ ငတ်သေမှာဆိုးလို့ ကျွန်တော် အစားအစာတွေ ပေးခဲ့တာလေ... ဦးလေးက အခုလို ပိုပြီး အလုပ်ကြိုးစားလုပ်နေရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်မနေဘူးလား..."

"ရည်ရွယ်ချက်တွေကိုတော့ ငါ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ စားရရင် အလုပ်လုပ်ရမယ်..."

လျူတာ့ကန်းက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်ပြီး ထင်းခုတ်ရန် ပုဆိန်တစ်လက်ကိုပင် ရှာဖွေလိုက်သည်။

လျူအာကျူးက သူ့ကို မတားနိုင်သောကြောင့် ကလေးနှစ်ယောက်ကိုသာ ကြည့်နေနိုင်လေတော့သည်။

ထိုကလေးနှစ်ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်မှာ လီလီနှင့် ရွယ်တူခန့်ရှိပြီး အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်သည် အာဟာရလုံးဝချို့တဲ့ကာ ခြောက်နှစ် ခုနစ်နှစ်အရွယ်ခန့်သာ ရှိပုံပေါ်လေသည်။

နောက်တစ်ယောက်မှာ အသက်ငါးနှစ်ခန့်ရှိပြီး နျီဇီနှင့် ရွယ်တူခန့်ဖြစ်သော်လည်း အလုပ်လုပ်ရန် တောင်ပေါ်သို့ စတင်တက်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးသည် သူတို့၏ မိဘများနည်းတူ ဖိနပ်စီးမထားကြပေ။ ခြစ်မိထားသောကြောင့် သူတို့၏ခြေထောက်များတွင် သွေးစွန်းနေသည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း သူတို့ ဂရုစိုက်ပုံ မပေါ်ပေ။

တောင်ပေါ်တွင် ဆူးများ၊ ကျောက်တုံးများ၊ မြွေများနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများစွာ ရှိနေသော်လည်း သူတို့သည် ခြေဗလာဖြင့် တက်သွားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သာ မကြံ့ခိုင်ခဲ့လျှင် ဤကလေးနှစ်ယောက်သည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးနေလောက်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

(မူရင်းစာရေးသူ၏ အမှာစာ - ယခင်အခန်းများတွင် ကျွန်တော် ခေါင်းရှုပ်သွားပြီး 'တပ်မဟာခေါင်းဆောင် လျူဟိုင်' ကို 'တပ်မဟာခေါင်းဆောင် ချင်ဟိုင်' ဟု ရေးမိခဲ့ပါတယ်။ အခု ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။ ကျေးဇူးပြု၍ ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ။)