အခန်း ၁၀၇

အခန်း (၁၀၇) ကျွန်မ အစ်ကို့အတွင်းခံကို လျှော်ပေးပါ့မယ်

လျူအာကျူးသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူတို့၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော ကောက်ရိုးဖိနပ်များကို ယူရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

သူသည် ယခင်က မိသားစုအတွက် မြို့မှ ရော်ဘာဖိနပ်များ ဝယ်လာခဲ့ဖူးသဖြင့် ကောက်ရိုးဖိနပ်များကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုဖိနပ်များကို သူတို့ ထပ်မစီးကြတော့သည့်အတွက် သူတစ်ပါးအား ပေးလိုက်ခြင်းကလည်း အကြောင်းမဟုတ်ပေ။

လျူအာကျူးက သိပ်မဟောင်းသေးသော ကောက်ရိုးဖိနပ်အချို့ကို ကမ်းပေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူတာ့ကန်း၏ ဇနီးသည် မယူရဲဘဲ အလျင်စလို ရှင်းပြလေသည်။

"ကျူးဇီ... အဒေါ်တို့မိသားစုမှာ ဖိနပ်ရှိပါသေးတယ်... တောင်တက်တဲ့အခါ ဖိနပ်တွေက အလွယ်တကူ ပျက်စီးတတ်လို့ မစီးလာခဲ့တာပါ..."

"အဒေါ်... ကျွန်တော် မယုံဘူး... အိမ်ပြန်ပြီး အဒေါ်တို့ဖိနပ်တွေကို သွားယူချေ..."

လျူအာကျူးက သူ၏ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လျူတာ့ကန်း၏ ဇနီးသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး အလွန်အမင်း နေရခက်သွားသည်။

သူမ၏ မိသားစုတွင် တကယ်ပင် ဖိနပ်မရှိတော့ပေ။ ယခင်က သူတို့ အငတ်ဘေးကြုံတွေ့ခဲ့ရစဉ်က ဖိနပ်တစ်ရန်ကို ရောင်းချခဲ့ရပြီး ကျန်သည့်ဖိနပ်များမှာလည်း စီး၍မရနိုင်လောက်အောင် ပျက်စီးနေခဲ့လေပြီ။

လျူအာကျူး၏ မိသားစုအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရာတွင် ပို၍အဆင်ပြေစေရန် ချွန်းအာ စီးရန်အတွက်သာ ဖိနပ်တစ်ရန် ကျန်ရှိတော့သည်။

လျူအာကျူးက ဖိနပ်များကို ထပ်မံကမ်းပေးလိုက်ပြီး "ယူလိုက်ပါ... ကျွန်တော့်မိသားစုက ကောက်ရိုးဖိနပ်တွေကို မစီးကြတော့ပါဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

လျူတာ့ကန်း၏ ဇနီးသည် မယူရဲဘဲ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ မယူဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်အတွက် ထပ်ပြီး အလုပ်မလုပ်ပေးကြနဲ့တော့..."

လျူအာကျူးက မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"ယူလိုက်ပါကွာ..."

လျူတာ့ကန်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျူးဇီ... မင်းကို ဦးလေးတို့ ဘယ်လိုကျေးဇူးဆပ်ရပါ့မလဲကွာ..."

"ဖိနပ်အရန်အနည်းငယ်အတွက် ကျေးဇူးတင်စရာ ဘာရှိလို့လဲ... ချွန်းအာ... နေ့လယ်စာစားတုန်းက ကျန်ခဲ့တဲ့ ထမင်းချိုးနည်းနည်း သွားယူလိုက်... ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် အိမ်ပြန်ပြီး စားလို့ရတာပေါ့..."

လျူအာကျူးက ကျေးဇူးတင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော ချွန်းအာဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ချွန်းအာက သဘောတူလိုက်ပြီး ထမင်းချိုးသွားယူလေသည်။

လျူတာ့ကန်းမှာ စိုးရိမ်လာပြီး ချွန်းအာကို မျက်စောင်းထိုးကာ ဆူပူတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဤမိန်းကလေးသည် ယခင်က အလွန်စကားနားထောင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အရှက်မရှိဖြစ်နေရသနည်း။ သူမသည် နေ့လယ်က သူတို့အိမ်တွင် ထမင်းများစွာ စားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ယခုထမင်းချိုးကိုပါ ယူချင်နေသေးသည်လား။

လျူအာကျူးက လျူတာ့ကန်းကို အချိန်မီ တားဆီးလိုက်သည်။

"ဦးလေးကန်း... ကျွန်တော့်မိသားစုက ထမင်းချိုး မကြိုက်ဘူး... ဦးလေးတို့ မစားရင် ကျွန်တော် လွှင့်ပစ်လိုက်မှာပဲ... နောင်တခါ ကျွန်တော့်မိသားစုအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးတဲ့အခါ အမြဲတမ်း ကျွန်တွေလို မနေပါနဲ့... အဲဒီလိုမျိုးကို ကျွန်တော် မကြိုက်ဘူး..."

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ဦးလေး နားလည်ပါပြီ..."

လျူတာ့ကန်းက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီး ချွန်းအာကို ထပ်မဆူရဲတော့ပေ။

ချွန်းအာသည် ထမင်းချိုးကို အမြန်ယူကာ သူမ၏ မိသားစုနှင့်အတူ ဟင်းချက်ရန် ပြန်သွားလေသည်။

သူမသည် လျူအာကျူး၏ မိသားစုအတွက် ဆန်ပြုတ်နှင့် ဟင်းကြော်များကို ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

လျူတာ့ကန်းတို့ မိသားစု ထွက်သွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် လျူအာကျူးသည်လည်း သူ့မိသားစုနှင့်အတူ ထမင်းစစားလေသည်။

သူသည် သူ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် မရီးတို့ကို ခေါ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့မှာ လာရန် ရှက်ရွံ့နေကြသည်။ အိမ်ခွဲထွက်သွားပြီးသူများအနေဖြင့် မိဘများ၏အိမ်တွင် အမြဲတမ်း အလကားလာစားနေရန် မည်သို့ သင့်တော်မည်နည်း။

သူတို့ကို ဖျောင်းဖျ၍ မရသည့်အဆုံး လျူအာကျူးသည် ကလေးနှစ်ယောက်ကိုသာ ခေါ်လာခဲ့လိုက်သည်။

ကလေးများ ဗိုက်ဝအောင် စားရသည်က ပိုကောင်းလေသည်။ မြို့သို့သွားသည့်အခါ အရသာရှိသော အစားအစာများစွာ ရှိမည်ဖြစ်ရာ ကလေးများအနေဖြင့် အခြေခံကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်နေရန် လိုအပ်ပေသည်။

ညစာစားပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် ထုံးစံအတိုင်း ကလေးနှစ်ယောက်ကို ရောဂါရှာဖွေရေး နည်းလမ်းလေးသွယ်ဖြင့် စစ်ဆေးပေးလေသည်။

သူ၏ ယခင်ဘဝက ကလေးနှစ်ယောက် သေဆုံးသွားခဲ့ရခြင်းသည် သူ၏ရင်ထဲတွင် အမြဲတမ်း အဖုအထစ်တစ်ခုဖြစ်နေခဲ့ရာ သူတို့တွင် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိစေရန် နေ့စဉ်စစ်ဆေးပေးမိသည်။

ယခုအခါ အာဟာရချို့တဲ့နေခြင်းမှလွဲ၍ ကလေးနှစ်ယောက်တွင် အခြားပြဿနာများ မရှိတော့ပေ။

ထမင်းစားရုံသက်သက်ဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း သူတို့၏ အာဟာရကို ပြန်လည်မဖြည့်တင်းနိုင်ပေ။

ဆေးသောက်ရန်ကိစ္စအတွက်မူ ကလေးနှစ်ယောက်သည် ဆေးသောက်ရလောက်အောင် အားနည်းနေခြင်း မရှိပေ။

မုယောစပါးနို့မှုန့်နှင့် နို့မှုန့်တို့ကိုမူ အစီအစဉ်ထဲတွင် ထည့်သွင်းထားရဦးမည် ဖြစ်၏။

ဤလထဲတွင် ကုန်တိုက် ဖွင့် မဖွင့်ကို သူ သိချင်နေမိသည်။

လျူရှောင်ဟုကို ပြန်လွှတ်လိုက်စဉ် လျူအာကျူးသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပြဿနာများစွာကို တွေးတောနေသည်။

နျီဇီကမူ သူနှင့်အတူ အိပ်ချင်သေးသဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ချွန်းအာသည်လည်း ထမင်းစားပြီးနောက် ပြန်ရောက်လာကာ အိုးခွက်ပန်းကန်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆေးကြောပြီး လျူအာကျူး၏ ခြေထောက်များကို ဆေးကြောရန် ရေနွေး ယူလာပေးသည်။

ကန်းပေါ်တွင် သူ နေရာယူပြီးသည်ကို မြင်ပြီးနောက် သူမသည် သူ၏ခြေအိတ်များကို သွားလျှော်ကာ ရေလဲပြီး ကုတင်ဘေးသို့ ရောက်လာလေသည်။ သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် နျီဇီကို စနေသော လျူအာကျူးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေပြီး စကားပြောချင်နေသော်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေလေသည်။

လျူအာကျူးက သူမကို သတိထားမိသွားပြီး စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ချွန်းအာ၏ လှပသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများက သူ၏ ခါးဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားရာ သူမ့မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် နီမြန်းသွားပြီး သူမ၏ ရှက်သွေးဖြာနေသော အသွင်အပြင်မှာ ပွင့်လန်းနေသော ပန်းတစ်ပွင့်ပမာ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် လျူအာကျူး၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားသည်။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဤမိန်းကလေးသည် တကယ်ပင် လှပလွန်းလှပေသည်။

သူမသာ အာဟာရပိုပြည့်ဝပြီး မျက်နှာလေး အနည်းငယ် ပြည့်ဖြိုးလာကာ အသားအရေကို ကာကွယ်ရန် အလှပြင်ပစ္စည်းအချို့ကို အသုံးပြုလိုက်မည်ဆိုပါက သူမ၏ ရုပ်ရည်သည် ပိုစတာအပြည့်တင်ထားကြသော နောက်ပိုင်းခေတ်များမှ 'နတ်သမီးလေးများ' ကို လုံးဝ အရှုံးပေးရမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤမိန်းကလေးသည် အဘယ်ကြောင့် သူ၏ ပေါင်ကြားကို အမြဲတမ်း လှမ်းကြည့်နေရသနည်း။

“ငါ့ဘောင်းဘီဇစ်များ ပွင့်နေသလား”

လျူအာကျူးသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့်အမှားအယွင်းမှ မရှိပေ။

သူ နားမလည်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချွန်းအာသည် သူမ၏ ခေါင်းကို အောက်သို့ အပြင်းအထန် ငုံ့ချလိုက်ရာ သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသော ရင်သားများကြားတွင် မြုပ်လုနီးပါးဖြစ်သွားပြီး အလွန်တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ အစ်ကို့အတွင်းခံကို လျှော်ပေးပါ့မယ်..."

ဤမိန်းကလေး အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရှက်နေရသနည်းဆိုသည်ကို လျူအာကျူး နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားလေပြီ။ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း နီရဲသွားပြီး သူက အလျင်စလို လက်ခါပြလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... ငါ့ဟာငါ လျှော်လို့ရပါတယ်... မညစ်ပတ်သေးပါဘူး..."

"အဲဒါတွေက... ဝတ်ထားတာ သုံးရက်ရှိနေပြီလေ..."

ချွန်းအာသည် အကျင့်ပါနေသလို ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏စကားများက လျူအာကျူးအပေါ် ရွံရှာသလို ဖြစ်သွားမည်ကို တွေးမိကာ တိုးညင်းစွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“မသန့်ရှင်းရင် ဖျားနာဖို့ လွယ်တယ်လေ... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မ ဆိုလိုတာက ကျွန်မမှာ လုပ်စရာ ဘာမှမရှိလို့ အစ်ကို့ကို ကူလျှော်ပေးမလို့ပါ..."

လျူအာကျူးမှာ လုံးဝကို အနေရခက်သွားတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ ဘဝနှစ်ခုစလုံးတွင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူ၏ အတွင်းခံကို တောင်းလျှော်ပေးခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်ဘဝက သူ၏ ဇနီးသည်ပင် သူ၏ အတွင်းခံကို မလျှော်ပေးခဲ့ဖူးပေ။

ထို့အပြင် သူ၏ မိဘနှစ်ပါးကလည်း အနီးတွင်ရှိနေပြီး နျီဇီကလည်း သူ၏ စောင်ထဲတွင် ရှိနေသည်။ သူမကို သူ မည်ကဲ့သို့ ချွတ်ပေးနိုင်မည်နည်း။

သို့သော်လည်း သူ မလျှော်ပါက ချွန်းအာ၏ စကားများကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ အနည်းငယ် ယားယံလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ဖခင်မှာ စောင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေပြီး မိခင်ဖြစ်သူ၏ ပခုံးများမှာမူ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရသဖြင့် ထိန်းမရအောင် တုန်ခါနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးမှာ အနေရခက်စွာဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။

"ငါ့ဟာငါ လျှော်လိုက်ပါ့မယ်... မင်း အလုပ်ပြီးရင် အိမ်ပြန်လို့ရပြီ..."

ချွန်းအာက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆင်းရဲနွမ်းပါးခဲ့ပြီး ယခုအခါ လျူအာကျူး၏ ထောက်ပံ့မှုကို လုံးလုံးလျားလျား ခံယူထားရသဖြင့် သူမမှာ အလိုအလျောက် မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုကင်းမဲ့နေကာ လူများကို မျက်နှာချင်းမဆိုင်ရဲပေ။

သို့သော် လျူအာကျူးသည် သူမ၏ ခြေချောင်းများကို သူမကိုယ်တိုင် ပြန်မြင်နိုင်ပါ့မလားဟု အမြဲတမ်း တွေးတောမိလေသည်။ ထိုတောင်ကြီးနှစ်လုံးမှာ မြင့်မားလွန်းလှပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုတောင်များကို တက်ရသည်မှာ ခက်ခဲမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

ချွန်းအာ ထွက်သွားပြီးနောက် လျူအာကျူးသည် ကိုယ်လက်သန့်စင်ကာ အတွင်းခံ လဲလှယ်လိုက်ပြီးမှသာ အခန်းထဲသို့ ပြန်၍ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ အိပ်စက်နိုင်တော့သည်။

သူ၏ နေရာလွတ်ထဲရှိ ပစ္စည်းများ နည်းပါးနေပြီဖြစ်သောကြောင့် လျူအာကျူးသည် သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် မှောင်ခိုဈေးကွက်သို့ မထွက်တော့ဘဲ မိုးလင်းသည်အထိ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော နိုးလာသောအခါ ချွန်းအာ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်ကို လျူအာကျူး တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ဘောင်းဘီဝတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်းမိဘတွေ တောင်ပေါ်တက်သွားကြပြီလား..."

"ဟုတ်ကဲ့... သူတို့ စောစောကတည်းက ထွက်သွားကြပါပြီ..."

လျူအာကျူး နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချွန်းအာသည် သူမ၏အလုပ်များကို ချက်ချင်းချထားကာ သူ၏ ခြေအိတ်များကို ယူလာပြီး သူ့ကို ဝတ်ပေးရန် ပြင်ဆင်နေလေသည်။

လျူအာကျူးသည် သူမ၏ အစေခံဆန်ဆန် အမူအကျင့်များကို အနည်းငယ် အသားမကျသဖြင့် ထပ်မံ၍ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

“အဲ့ဒီလိုလုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး... မင်းမိသားစုကို ငါ ကူညီခဲ့တာ မှန်ပေမယ့် ငါ့မိသားစုအတွက် မင်းလုပ်ပေးနေတဲ့ အလုပ်တွေက လုံလောက်တဲ့ ကျေးဇူးဆပ်မှုဖြစ်နေပါပြီ... ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး လာပြုစုနေစရာမလိုပါဘူး..."

မမျှော်လင့်ဘဲ ချွန်းအာမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားလေသည်။

"ကျေးဇူးဆပ်ဖို့အတွက် အစ်ကို့ကို ပြုစုနေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မ... ကျွန်မ တကယ့်ကို အစ်ကိုကျူးဇီကို ပြုစုပေးချင်လို့ပါ..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လျူအာကျူးက ချွန်းအာကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ချွန်းအာသည်လည်း သူမ မည်ကဲ့သို့ ပြောလိုက်မိသည်ကို သတိထားမိသွားရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း နီမြန်းသွားပြီး ရင်တွေ အမြန်ခုန်လာကာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် လှည့်ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားသော သူမကိုကြည့်ရင်း လျူအာကျူးက နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

သူ ယခုလေးတင် ဖွင့်ဟဝန်ခံခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သလား။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၊ အထူးသဖြင့် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ဖွင့်ဟဝန်ခံခြင်းကို ခံရသည်မှာ ဤမျှလောက်ပင် ကောင်းမွန်နေမည်လား။

ထိုအခါ ယခင်ဘဝက 'နတ်သမီးလေးများ' သည် အမျိုးသားများကို အဘယ်ကြောင့် အလေးမထားကြသနည်းဆိုသည်ကို လျူအာကျူး ရုတ်တရက် နားလည်သွားလေသည်။

ချွန်းအာ သူ့ကို ပြုစုပေးခဲ့သည်မှာ နှစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးသော်လည်း သူသည် လူရှုပ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီဖြစ်သည်။

ထို 'နတ်သမီးလေးများ' သည် နေရာတိုင်းတွင် သူတို့ကို ဖားယားနေသူများရှိကြရာ သူတို့ မောက်မာကြမည်ဆိုလျှင်လည်း အဆန်းမဟုတ်ပေ။

သူသည် ယခင်ဘဝက 'ဖားယားသူ'တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူ စကားတစ်ခွန်းတော့ ပြောချင်သေးသည်။

အမျိုးသမီးများ၏ 'တန်ဖိုး' ကို မြှင့်တင်ပေးခြင်းသည် သေဒဏ်ပေးထိုက်သော ရာဇဝတ်မှုပင် ဖြစ်လေသည်။