အခန်း (၂၇၈၃-၂၇၈၄)
Vol. 279 Ch. 2783-2784
အခန်း (၂၇၈၃) - ထိုမျှကြီးမားသော ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို မထိန်းသိမ်းနိုင်ကြဘူး
“သွားကြရအောင်၊ ခဏတာတော့ ငါ့ဆီလာပြီး ယှဉ်ပြိုင်ရဲမယ့်သူ ရှိတော့မယ် မထင်ဘူး။”
ဖန့်ချန်က တစ်ချက်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။
သံသယဖြစ်ခြင်း၊ မယုံကြည်နိုင်ခြင်းတို့ ရောထွေးနေသော အကြည့်အများအပြားသည် ဖန့်ချန်၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ သက်ရောက်နေပြီး သူတို့အဖွဲ့ အမြင်အာရုံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
“တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ဒီကောင်က အစကတည်းက သူ့ရဲ့ အစွမ်းကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာလား။”
“သူတို့က ဒီရောက်ခါစ ဆိုတာ သေချာပေါက်ပါပဲ…”
“သူတို့ရဲ့ မူလဇာတိမှာလည်း ဆန်းနယဲ့စစ်မြေပြင် ပွင့်ခဲ့ဖူးတာ ဖြစ်နိုင်မလား။ ဒါကြောင့် ဒီနေရာက စည်းမျဉ်းတွေကို အကုန်သိနေပြီး ဒီတစ်ခါလာတဲ့အခါမှာလည်း အပြည့်အစုံ ပြင်ဆင်လာတာမျိုးလား။”
“……”
အဖွဲ့အစည်းအသီးသီးမှ ကျဲနယဲ့အဆင့်မြင့် သူတော်စင်များသည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အသက်ရှူမှားသွားကြပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစေးများ ပြန်လာသည်။
ကံကောင်းလိုက်တာ၊ ကံကောင်းလိုက်တာ…
သူတို့သာ ဒီလူ့လက်ထဲ တည့်တည့်တိုးမိရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ။
“မဟာသားတော်၊ ရှုံးချာ၊ သွေးစာရေး... ဒီလူမိုက်သုံးယောက်ကတော့ တကယ်ပဲ ရေတိမ်နစ်သွားပြီ။”
“ရှုံးချာကတော့ ကံကောင်းလို့ အသက်ဘေးက လွတ်သွားတာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း သူ အဲဒီ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေကို ပြန်နိုင်ဖို့ကတော့ ဒီလောက်နဲ့ လွယ်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”
ရှုံးချာသည် ကောင်းကင်ယံမှ အကြည့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့ရှိ ကြမ်းပြင်ကို စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ရှုံးချာ အစ်ကိုကြီး၊ ဒါ... တကယ်ပဲ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။”
ဘေးနားရှိ သူတော်စင်တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။
“နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ (၅) ခု၊ သူက ဒီအတိုင်းပဲ လွယ်လွယ်လေး အနိုင်ယူသွားတာလား။”
“ယုတ္တိဗေဒအရ ဆိုရင်တော့ ငါတို့က ပိုက်ကွန်ထဲ ရောက်သွားတာပဲ။ မဟာသားတော်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သွေးစာရေးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ငါပဲ ဖြစ်ဖြစ် အကုန်လုံးက သူတို့ရဲ့ ပရိယာယ်ထဲ ပါသွားတာ။”
ရှုံးချာ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါ နားမလည်နိုင်တာက တစ်ခုပဲ။ အခုမှ ရောက်လာတဲ့ အစပြုသူတစ်ယောက်က ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပရိယာယ်ဆင်နိုင်ရတာလဲ။ နောက်ပြီး သူ့ရဲ့ အစွမ်း... ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အတွင်းပိုင်း ကြယ်တာရာ (၉) ခုပဲ ရှိတာကို၊ ဘာလို့ အဲဒီ ကျင့်စဉ်က ဒီလောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းရတာလဲ။
သူပြောတဲ့ အခြေခံ ထိခိုက်စေတဲ့ နည်းလမ်း ဆိုတာ တကယ်ပဲလား ဒါမှမဟုတ် လိမ်ပြောတာလား။ တကယ်လို့ တကယ်ဆိုရင် သူ... အခု တကယ်ပဲ အစွမ်းအစတွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးသွားပြီလား။”
“ရှုံးချာ အစ်ကိုကြီး၊ သူက ခုနကပဲ တစ်ကြိမ်ပဲ သုံးနိုင်ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ အနားယူရမယ်လို့ ပြောသွားတာ၊ ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ နောက်တစ်ခါ ထပ်သုံးပြီး သွေးစာရေးကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်...”
“ဟုတ်တယ်လေ၊ ဒါကြောင့် ဒီကောင်က ရိုးသားတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ဘာ ရဲရင့်တဲ့သူ လဲ၊ တကယ်တော့ သိပ်ကို ကောက်ကျစ်တဲ့အရာပဲ။”
ရှုံးချာ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖန့်ချန်တို့အဖွဲ့ ရှေ့ကနေ လမ်းလျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အလိုအလျောက် ရှောင်တိမ်းချင်စိတ် ပေါက်သွားသော်လည်း ဖန့်ချန်၏ ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည့် စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ရှုံးချာ၊ ခုနက ကောင်တွေက ငါနဲ့ မယှဉ်ပြိုင်ကြတော့ဘူး။ ငါ့မှာ နောက်ထပ် (၂) ပွဲ ထပ်ယှဉ်ပြိုင်ခွင့် ရှိသေးတယ်၊ မင်းနဲ့ပဲ တစ်ပွဲလောက် ထပ်တိုက်ကြရအောင်၊ အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ပြီး တိုက်ကြမယ်လေ ”
အသက်လောင်းကြေးထပ် တိုက်ခိုက်ခြင်း
ရှုံးချာမှာ ခဏတာမျှ စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။ အကြောင်းမှာ တစ်ဖက်လူမှာ အခုလက်ရှိ သိသာထင်ရှားစွာပင် နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ (၆) ခုအထိ ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သွေးစာရေး၏ အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးမိလိုက်သောအခါ သူ့စိတ်ထဲရှိ လောဘကို ချက်ချင်းပဲ ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်သည်။
“ယဲ့ညီအစ်ကိုရာ၊ ငါ့ကိုတော့ အနိုင်မကျင့်ပါနဲ့တော့။ ငါက သွေးစာရေးကိုတောင် မနိုင်တာ၊ မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မလဲ။”
“ခုနကလည်း အခြေအုတ်မြစ်တွေကို ထိခိုက်စေတဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးလိုက်လို့သာ ဒီတစ်ပွဲကို မနည်း အနိုင်ရခဲ့တာလေ။”
ဖန့်ချန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ရှုံးချာသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို ခေါ်ကာ ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။
“ထားလိုက်ပါတော့၊ သူ့လက်ထဲမှာတော့ မင်း ဘာအကျိုးအမြတ်မှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အမြင်မှာတော့ ဒီ ဆန်းနယဲ့စစ်မြေပြင် ထဲမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေ အများကြီး ပုန်းကွယ်နေတာ၊ အခွင့်အရေးဆိုတာ တစ်ချိန်မဟုတ် တစ်ချိန်တော့ ပေါ်လာမှာပါ။”
ဝမ်ချုံစန်းက စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ဆက်သွယ်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ယူဆလိုက်ကာ သူတော်စင်အဖွဲ့နှင့်အတူ ခေတ္တနားခိုရန် နေရာရှာကြပြန်သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ယာယီတည်းခိုနိုင်မည့် တည်းခိုးခန်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားကြသည်။ ဈေးနှုန်းမှာလည်း အလွန်အမင်း မကြီးလှဘဲ အတွင်းကမ္ဘာ ကျောက်တုံးများ ဖြင့်သာ ပေးချေရသည်။
“ဒါက တကယ့်ကို တကမ္ဘာလုံးသုံး ငွေကြေးပဲ။”
ဖန့်ချန် စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချမိသည်။
မကြာမီပင် သူတော်စင်အားလုံး ဖန့်ချန်၏ အခန်းထဲတွင် စုဝေးမိကြသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ အကြီးကဲငါးဦးအဖွဲ့မှာ ရင်ထဲတွင် တရွရွဖြစ်နေသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို မထိန်းနိုင်ကြတော့ပေ။
“နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ (၅) ခု ငါးခုတောင်”
“ဒီနယ်မြေ ငါးခုရပြီဆိုမှတော့ နောက်ပိုင်း ဆန်းနယဲ့နယ်မြေရဲ့ ကျောင်းသားတွေကလည်း အများကြီး တိုးလာတော့မှာပဲ ”
“ဒီလို အစပျိုးနိုင်တာက ငါတို့အတွက် သိပ်ကို အကျိုးရှိတာပဲ၊ အထူးသဖြင့် အမြင့်မြတ်ဆုံး နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော် နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီးနောက်ပိုင်းမှာ ဒါဟာ တကယ့်ကို အချိန်ကိုက် မိုးရေစက်ပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ ပျော်လွန်းအားကြီးပြီး စောစောစီးစီး မပေါ့ဆကြပါနဲ့။ ဖန့်ချန်က ကျဲနယဲ့ အဆင့်မြင့်သူ ဖြစ်လို့ (၁၀) ပွဲ မဖြစ်မနေ တိုက်ရမယ့် စည်းကမ်း မရှိဘူး။ ငါတို့ကတော့ မတူဘူး၊ ငါတို့က အသစ်ရောက်လာတာဆိုတော့ သူတို့မျက်စိထဲမှာတော့ သတ်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ သိုးလေးတွေလိုပဲ။ ဘယ်အချိန်မဆို စိန်ခေါ်ခံရနိုင်တယ်။”
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အဆင်ပြေမှာပါ၊ ဖန့်ညီအစ်ကို ခုနက ပြလိုက်တဲ့ အစွမ်းကြောင့် သူတို့ ငါတို့ရဲ့ တကယ့်အခြေအနေကို မှန်းဆလို့ မရတော့ဘူး။ ခဏတာတော့ ဘယ်သူမှ ငါတို့ကို စိန်ခေါ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ရှဲ့အာမန်က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ငါစိုးရိမ်တာက ဒီနေရာက အဆင့်သတ်မှတ်ပွဲတွေ၊ နောက်ပြီး ရလဒ်မမှန်းဆနိုင်တဲ့ တိုက်ပွဲတွေမှာ ငါတို့အခြေအနေ ပေါက်ကြားသွားမှာပဲ။ အဲဒီအခါကျရင်တော့ မလွဲမသွေ စိန်ခေါ်ခံရလိမ့်မယ်၊ အားလုံးပဲ ပြင်ဆင်ထားကြပါ။”
“ငါတို့က တကယ်တမ်းကျတော့လည်း ပျော့ညံ့တဲ့သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ထဲမှာရှိတဲ့သူတွေတိုင်းကများ တကယ်ပဲ အားလုံး တောင့်တင်းနေကြလို့လား။”
စီကုကျိ က လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“လာပြီးပြီပဲ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကြောက်မနေဘူး။”
“မင်းတို့ ပြောနေတဲ့ 'ဒီနေရာမှာ သေဆုံးသွားရင် ဝိညာဉ်က ကိုယ့်ရပ်ရွာကို ပြန်မရောက်နိုင်ဘူး' ဆိုတာ... အဲဒီ ဝိညာဉ်တွေက ဘယ်ကို သွားတာလဲ။”
ဝမ်ချုံစန်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ သူတော်စင်များအားလုံး တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထိုမေးခွန်းကို အလေးအနက် စဉ်းစားလာကြသည်။
ရှန်တုရှင်းက အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုသည်။
“လောကမှာ ယန်ရှိသလို ယင်လည်း ရှိမှာပဲ။ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ရဲ့ နောက်ကွယ်က အင်အားစုက ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးမားပါစေ၊ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့နဲ့ မျိုးပွားဖို့အတွက်ဆိုရင်တော့ ယင်လောက တစ်ခု ရှိကိုရှိရမယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့ ဒီမှာ သေဆုံးသွားရင် သူတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်က ယင်လောကမှာ ပြန်လည်ဝင်စားတာ ဖြစ်နိုင်မလား။”
“ခန့်မှန်းရရင်တော့ အဲဒီသဘောပါပဲ။”
“ဒါဆိုရင်တော့ ဒီ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ဆိုတာ၊ သူတော်စင်တွေအတွက် အကျိုးရှိစေဖို့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သွေးပေးဖို့နဲ့ ရှေးဟောင်းသူတော်စင်ဧကရာဇ် တွေရဲ့ သွေးကို ရယူဖို့ထက်... အဓိက အကျဆုံး အခန်းကဏ္ဍက တကယ့် ထူးချွန်တဲ့သူတွေကို စုဆောင်းနေတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”
ထိုက်ဟောင်ဟွမ်းယောင်၏ အမူအရာမှာ လွန်စွာ လေးနက်နေသည်။
“ငါတို့ ဒီမှာ သေဆုံးသွားတာကိုပဲ သူတို့က အလိုချင်ဆုံး ဖြစ်နေမှာ။”
“ငါတို့တင် မဟုတ်ဘူး၊ ဒီ ဝူရှန်း ပေမြိန့် ဗဟိုချက်မမှာ ရှိတဲ့ သူတော်စင်တွေ အကုန်လုံးက သူတို့ လိုအပ်နေတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေပဲ။”
ဝမ်ချုံစန်းက တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။ ရှဲ့အာမန်လည်း နားလည်သလို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟူး...”
ဖန်ရွှေက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။
“ဒီ စစ်မြေပြင်က တကယ်ပဲ တည်ရှိလာတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။ နှစ်တိုင်း နှစ်တိုင်း ဒီလိုမျိုး ထူးချွန်တဲ့ သူတော်စင်တွေ သေဆုံးနေရရင်၊ ဒီရဲ့ နောက်ကွယ်က အင်အားစုက ဘယ်လောက်အထိတောင် ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်မလဲ။”
ဒီစကားကြောင့် ရှိသမျှ သူတော်စင်များအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ဖန့်ချန်တစ်ယောက်သာ အမှန်တရားကို သိရှိနေပြီးဖြစ်၍ သူတို့ကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသည်။
တကယ်လို့သာ ဒီစစ်မြေပြင်ရဲ့ နောက်ကွယ်ကသူတွေက ငါတို့နဲ့ တစ်ဖက်တည်းဆိုရင်ကော... သူတို့ ဒီနေ့ ဒီအချိန်အထိ ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့တာ၊ တကယ်ပဲ သူတော်စင်ဧကရာဇ် နန်းဆောင် နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့ အဆင့် မရှိဘူးလို့ ပြောနိုင်မလား။
“ဖြစ်နိုင်တာပဲ၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်နေဆဲ ဖြစ်မှာလား။”
“ယဲ့ထျန်းဂူ ရှိလား။”
အပြင်ဘက်မှ အေးစက်စက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖန့်ချန် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ထပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
တံခါးအပြင်ဘက်တွင် သူတော်စင်အုပ်စုတစ်စု ရပ်နေသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အတော်ပင် အားကောင်းပြီး ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် နောက်ပိုင်းအထိ ရောက်နေသူ ဖြစ်ဟန်ရှိသည်။ သူ့နောက်မှ ပါလာသည့်သူများမှာလည်း အားလုံး အေးစက်စက် မျက်နှာပေးများဖြင့် ဖြစ်သည်။
“အို... အားလုံး စုနေကြတာပဲကိုး။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီနေရာကို ရောက်ခါစ ဆိုတော့ နောက်ပိုင်းမှာ ဘယ်လိုရှင်သန်ရမလဲ ဆိုတာကို တိုင်ပင်ဖို့ လိုမှာပေါ့။”
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက အနည်းငယ် ပြုံးကာ ဖန့်ချန်ကို ကြည့်၍ ပြောသည်။
“ယဲ့ထျန်းဂူ၊ ငါက သွေးစာရေးနဲ့ နယ်မြေတစ်ခုတည်းက လာတာ။ ငါ ဒီကို လာတာက မင်းတို့နဲ့ အရောင်းအဝယ် တစ်ခု လုပ်ချင်လို့ပဲ။ သွေးစာရေးက မင်းတို့ကို နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ (၃) ခု ရှုံးသွားတာဟာ မင်းတို့အတွက် အကျိုးရှိသလို ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ ဒါက မင်းတို့အတွက် ဘေးအန္တရာယ်ကို ဖိတ်ခေါ်နေတာပဲ။”
“မင်းတို့ရဲ့ အစွမ်းအစနဲ့ဆိုရင် ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါလမ်းကြောင်း တစ်ခု ပြောပြမယ်၊ အဲဒီ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ (၃) ခုကို ငါ့ကို ပြန်ရွေးခိုင်းလိုက်ပါ။”
“နောက်ပိုင်း ဒီစစ်မြေပြင်မှာ ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပြန်အလှန် ကူညီကြမယ်။”
ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် သူက -
“ဘယ်လိုလဲ၊ မင်းရဲ့ အကြံက ဘယ်လိုရှိလဲ။”
အခန်း (၂၇၈၄) - အဲဒါကတော့ တိုက်ဆိုင်လွန်းလှချည်လား
နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ (၃) ခုကို ပြန်ရွေးရမယ် ဟုတ်လား။
ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင် ထဲမှာ ဒီလို လုပ်လို့ရတဲ့ နည်းလမ်းမျိုး ရှိသေးတာလား။
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီတို့အဖွဲ့မှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သိလိုစိတ်များ အနည်းငယ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ဖန့်ချန်ကလည်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“မင်းက ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ပြန်ရွေးချင်တာလဲ။”
တစ်ဖက်လူမှာလည်း ကိစ္စရပ်များ ဒီလောက်အထိ ချောမွေ့လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပုံရသည်။ ခဏတာ ကြောင်အပြီးတွင် သူက အနည်းငယ် စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းသာ ဒီ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ (၃) ခုကို ငါတို့ကို ပြန်ပေးမယ်ဆိုရင်၊ ငါ လက်အောက်မှာ ရှိတဲ့ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်က သူတော်စင်တွေက မင်းဘက်က လူတွေကို စိန်ခေါ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုဆိုရင် တရားမျှတတယ် မဟုတ်လား။”
“……”
အကြီးကဲငါးဦးအဖွဲ့မှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
သူတို့ကိုယ်သူတို့ပဲ အတော်လေး ရူးသွပ်တယ်လို့ ထင်ထားခဲ့ကြတာ၊ ဆန်းနယဲ့ စစ်မြေပြင်ထဲကလူတွေကလည်း အားလုံး ဒီလောက်ထိ မောက်မာနေကြလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိ။ ဒီလိုစကားမျိုးကို ဘယ်လိုများ ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ပြောထွက်ရတာလဲ။
“မိတ်ဆွေရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ပြုပါဦး။”
ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။
“ငါက သူတို့လိုမျိုး ကိုယ့်နာမည်ကို ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လူတန်းစားမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ငါ့နာမည်က ကျန်းစစ်လုံ ပဲ။”
ကျန်းစစ်လုံသည် နှုတ်ခမ်းစွန်းကို အနည်းငယ် ကွေးညွတ်လိုက်သည်။
အကြီးကဲငါးဦးအဖွဲ့မှာ ထူးထူးခြားခြား တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။ ဖန့်ချန်ကတော့ မတူပေ။ သူသည် မကြာသေးမီကပင် ပိတ်ကာပြင်ကြီးထဲတွင် မြင့်မြတ်သော နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော် မှ နတ်ဘုရားအရာရှိ တစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး သူ၏ နာမည်မှာလည်း ကျန်းစစ်လုံ ဟုပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသူမှာ ကောင်းကင်အရှင် အဆင့်ဖြစ်ပြီး ယခုသူ့ရှေ့ကလူနှင့်တော့ မတူပေ။
“ဒီလောက်အထိ တိုက်ဆိုင်မှုမျိုး ရှိနိုင်တာလား။”
ဖန့်ချန်က ကျန်းစစ်လုံကို ကြည့်ကာ အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့်လား။”
“မှန်တယ်။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်နဲ့ဆိုရင် မင်းက ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး။ မင်းသာ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့် ဖြစ်ရင် သွေးစာရေးလို အသုံးမကျတဲ့သူကို ဘာလို့ လက်စွမ်းပြခိုင်းနေဦးမှာလဲ။ ငါဆိုရင် မင်းကို ချက်ချင်းပဲ အမြစ်ပြတ်အောင် သတ်ပစ်နိုင်တယ်။”
ကျန်းစစ်လုံက အေးတိအေးစက် ပြောသည်။
“ငါတို့ဆွေးနွေးမှု ပျက်ပြားသွားပြီ။ အဲဒီ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ (၃) ခုကို မင်းတို့ကို ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ နယ်မြေပြန်လိုချင်ရင် ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်လောက်ကိုပဲ ငါ့ဆီ လွှတ်လိုက်ပါ။ ငါလည်း လက်ယားနေတာနဲ့ အတော်ပဲ၊ စည်းမျဉ်းအရ ငါ နောက်ထပ် (၂) ပွဲ ထပ်ယှဉ်ပြိုင်ခွင့် ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။ မင်းတို့ အခွင့်အရေးကို အမိအရ ဖမ်းထားကြဦး၊ ဒီတစ်ခါ လွဲသွားရင်တော့ နောက်တစ်ခါ ပြန်ရဖို့ မလွယ်တော့ဘူး။”
ဖန့်ချန်စကားဆုံးသည်နှင့် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ ကျန်းစစ်လုံမှာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်နေ၏။
“ကျန်း အစ်ကိုကြီး၊ ဒီအသစ်ရောက်လာတဲ့ ကောင်တွေက အတော်လေး မောက်မာတာပဲ။ ငါတို့နည်းလမ်းတစ်ခုနဲ့ သူတို့ရဲ့ မူလဇာတိကို ရှာပြီး အမြစ်ပြတ်အောင် လုပ်လိုက်ကြမလား…”
ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင်တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ဆက်သွယ်လိုက်သည်။
“သူတို့ မူလဇာတိကို ရှာဖို့က ဒီလောက်နဲ့ မလွယ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ စမ်းကြည့်လို့တော့ ရပါတယ်။ မင်းတို့တွေက ဒီကာလအတွင်း သူတို့ကို အဆက်မပြတ် စိန်ခေါ်ပြီး တိုက်ခိုက်ကြည့်လိုက်ကြ။ သူတို့ရဲ့ အစွမ်းအစ အနက်အရှိုင်းကို အရင်စမ်းကြည့်ပြီးမှ နောက်တစ်ဆင့် စဉ်းစားမယ်။”
ကျန်းစစ်လုံက ပိတ်ထားသည့် တံခါးကို အေးစက်သောအကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူ့ဘေးရှိ သူတော်စင်များလည်း အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကြသည်။
……
……
“သူတို့ ထွက်သွားပြီ။”
ဖန့်ချန်က တံခါးပြင်ပကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကောင်က ကျန်းစစ်လုံ တဲ့။ ငါ့ဆရာ အဝေးတစ်နေရာမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ မြင့်မြတ်သော နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော် က နယ်မြေ စူးစမ်းသူ အရာရှိ နာမည်လည်း ကျန်းစစ်လုံပဲ။ မင်းတို့ အားလုံး စဉ်းစားကြည့်ကြဦး၊ ဒါ တိုက်ဆိုင်တာပဲ ဖြစ်နိုင်မလား။”
“မြင့်မြတ်သော နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်က နယ်မြေ စူးစမ်းသူ အရာရှိလည်း ကျန်းစစ်လုံပဲ ဟုတ်လား။”
သူတော်စင်များမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ စီကုကျိက ဖန့်ချန်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းက ဒီနေရာမှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် 'ယဲ့ထျန်းဂူ' လို့ နာမည်ပေးထားတာပဲ၊ သူလည်း နာမည်အတု သုံးတာ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။”
“အဲဒါကတော့ တိုက်ဆိုင်လွန်းလှချည်လား…”
ဆွေ့ဟွမ်ရွှီက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။
သူတော်စင်များမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း အပြုံးများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ တကယ်ကိုပဲ တိုက်ဆိုင်လွန်းလှသည်။ အစကတော့ ဒီနေရာမှာ မြင့်မြတ်သော နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ရှာချင်နေခဲ့တာ။ အခုတော့ သူ့အလိုလိုပဲ ငါတို့ရှေ့ကို ရောက်လာခဲ့ပြီ။ နောက်ပြီး မြင့်မြတ်သော နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ (၃) ခုအထိ ဆုံးရှုံးသွားအောင် လုပ်လိုက်နိုင်သေးတယ်။
“အခုလောလောဆယ်တော့ ဒီ ကျန်းစစ်လုံဆိုတဲ့သူက မြင့်မြတ်သော နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်က လာတာ ဟုတ်၊ မဟုတ် မသေချာသေးဘူး။ တိုက်ဆိုင်မှုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ဒီစစ်မြေပြင်မှာ နှစ် (၅၀၀) ကြာနေရမှာဆိုတော့ စုံစမ်းဖို့ အချိန် အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။”
ရှဲ့အာမန်က ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့မှာ စုံစမ်းဖို့ အချိန်အလုံအလောက် ရှိတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ စိန်ခေါ်မှု (၁၀) ကြိမ်ကိုပဲ သတိထားပြီး ကာကွယ်နေရင် ရပြီ။”
ရှန်တုရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
မကြာမီပင် သူတော်စင်များအားလုံး မိမိတို့ အခန်းသို့ ပြန်သွားကြသည်။ အခန်းထဲတွင် ဖန့်ချန်နှင့် ဝမ်ချုံစန်းတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“အဲဒီ ဗဟိုချက်မ တမန်တော်…”
ဝမ်ချုံစန်းက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အင်း၊ သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံက လန်တောက်ချွန်း တို့နဲ့ အတော်လေး ဆင်တူတယ်။ သွေးသားရင်းမြစ်ကနေ ဆင်းသက်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ နတ်ဘုရားမျိုးနွယ် က ဖြစ်နိုင်တယ်။”
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စကို ငါ့တာဝန်ထားလိုက်ပါ။ အခွင့်အရေးရရင် စုံစမ်းကြည့်လိုက်မယ်။”
ဝမ်ချုံစန်းက ပြောသည်။
“မင်းလား။ သတိထားပါဦး။ အဲဒီ ဗဟိုချက်မ တမန်တော်ရဲ့ အစွမ်းက မဟာကောင်းကင်အရှင်အောက် မလျော့ဘူး။”
ဖန့်ချန်က သတိပေးလိုက်သည်။
“ငါက သွယ်ဝိုက်တဲ့နည်းနဲ့ပဲ စုံစမ်းမှာပါ။ သူ မသိအောင် လုပ်မှာပါ၊ စိတ်ချပါ။”
“မင်းကိုယ်မင်းလည်း သတိထားဦး။ ကျန်းစစ်လုံတို့အဖွဲ့က ဒီအတိုင်း လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ဒီနေရာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အခြေချထားတာဆိုတော့ လူမှုဆက်ဆံရေးက အတော်ကျယ်ပြန့်တယ်။ မင်းလက်ထဲက နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေ (၃) ခုကို ပြန်ယူဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးလာလိမ့်မယ်။”
ဝမ်ချုံစန်းကလည်း သတိပေးလိုက်ပြီးနောက် ထွက်သွားသည်။ ဝမ်ချုံစန်း ထွက်သွားပြီးနောက်မှ ဖန့်ချန်သည် မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ ယခုတိုက်ပွဲများမှ ရရှိလာသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ခံစားလိုက်သည်။
ဒီပွဲတွေက သူ အစွမ်းကုန် မတိုက်ထားရတာကြောင့် စုပ်ယူမှု အားနည်းပေမဲ့လည်း တစ်ခုခုတော့ ရလိုက်သည်။
“ဝူရှန်း ပေမြိန့် ဗဟိုချက်မ ထဲက သွေးစာရေး၊ မဟာသားတော်နဲ့ ရှုံးချာ တို့ဟာ ကျဲနယဲ့ အဆင့်မြင့်သူတွေထဲမှာတော့ အလယ်အလတ်လောက်ပဲ ရှိမှာပါ။”
ဖန့်ချန်က စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်လိုက်သည်။ ဒီနေရာက ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အဆင့် ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်းအဆင့် သူတော်စင်တွေက ကျန်းစစ်လုံလိုမျိုး ကျင့်စဉ်ပညာပိုင်းမှာ ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်လိမ့်မည်။
“အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်ရင် သူတို့ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ အတွင်းပိုင်း ကြယ်တာရာတွေက (၂၀) ခုအထက် ရှိနေမှာ။ ငါ့ရဲ့ (၁၈) ခုထက် ပိုများနေမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ကြယ်တာရာတွေရဲ့ တိုးတက်မှုက (၁၀) ဆလောက် ပိုများရင်တောင် ငါ့ရဲ့ အဆ (၁၀၀) တိုးတက်မှုလောက်တော့ မမီနိုင်ဘူး။ တစ်နည်းအားဖြင့် ငါအခု ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်နဲ့ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့် ကျန်းစစ်လုံကို တိုက်ရင်တောင် နိုင်ဖို့ (၉၉) ရာခိုင်နှုန်း သေချာနေတယ်။”
……
……
“ငါသာ ယဲ့ထျန်းဂူ နဲ့ တိုက်ရမယ်ဆိုရင် သူ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့်ကို ရောက်နေရင်တောင် ငါတစ်လက်မနဲ့တင် ဖိနှိပ်ပစ်နိုင်တယ်။”
ကျန်းစစ်လုံက သူ့ရှေ့ရှိ အရိပ်တချို့ကို ကြည့်ကာ အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုအရိပ်များက တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။
“မင်းက သူ့နဲ့ တစ်ခါမှ မတိုက်ဖူးသေးဘူး၊ အဲဒီလောက် မောက်မာတဲ့ စကားတွေ အရင်မပြောပါနဲ့။ နောက်ပြီး သူက ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့်လည်း မဟုတ်ဘူး။ ပြောပါဦး၊ ငါတို့ကို ရှာတာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။”
“ငါ့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် သူတော်စင်တွေက အခုလက်ရှိမှာ မအားလပ်ကြဘူး၊ တစ်ချို့က တရားကျင့်နေကြပြီး တစ်ချို့ကလည်း တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ အချိန်ချိန်းထားကြလို့ပါ။ ငါကတော့ မင်းတို့ကို ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် ရှိတဲ့ သူတော်စင်တစ်ယောက်ကို စီစဉ်ပေးပြီး ယဲ့ထျန်းဂူကို တိုက်စေချင်တာ။ သူတို့ နိဗ္ဗာန်တားမြစ်နယ်မြေတွေကို ပြန်ယူပေးဖို့အတွက်ပေါ့။”
ထိုသူများမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
“ကျန်းစစ်လုံ၊ ငါတို့မှာ အောင်နိုင်မယ်ဆိုတဲ့ သေချာမှု ရှိရင်တောင် အဲဒီနယ်မြေတွေက ငါတို့ပိုင် ဖြစ်သွားမှာ။ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။”
ထိုသူများ၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ကျန်းစစ်လုံက ဒေါသမထွက်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက မင်းတို့ကို စော်ကားခဲ့ဖူးတဲ့ ကျဲနယဲ့ အဆင့်မြင့်သူတစ်ယောက် ဒီစစ်မြေပြင်ထဲမှာ သေသွားတယ် မဟုတ်လား။”
“အော်... အဲဒီကောင်လား၊ ငါတို့ သိတယ်။ ဘာလို့ သူ့အကြောင်း ပြောတာလဲ။”
“သူ့ရဲ့ မူလဇာတိ ရိပ်မြွက်ချက်တွေက ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိတယ်။ မင်းတို့ ဒီ အရောင်းအဝယ်ကို လုပ်မှာလား။”
ကျန်းစစ်လုံ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။
“အို”
ထိုသူများမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး အမူအရာမှာ အနည်းငယ် လေးနက်သွားသည်။
“ကျန်းစစ်လုံ၊ မင်း ဗဟိုချက်မ တမန်တော်ဆီမှာ စာချုပ်ချုပ်ရဲလား။ တကယ်လို့ လိမ်ညာတာဆိုရင် မင်းရော မင်းရဲ့ မူလဇာတိရော အကုန်ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ် ”
“ဘာလို့ မချုပ်ရဲရမှာလဲ။”
“ဒါဆိုရင် သွားမယ်”
ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင်၊ အရိပ်တစ်ခုသည် ဖန့်ချန်တို့ တည်းခိုရာရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အနီးအနားမှ ဖြတ်သွားသော ဆန်းနယဲ့ သူတော်စင်များမှာ ထိုသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြသည်။
“ဒီ လူမိုက်ကြီး ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ ”
ရှန်ပါဝမ်မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ အမြန်ပင် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။