အခန်း ၅၁

Ch-51

လင်းယွဲ့သည် ဝက်ခြေထောက်ကို အတုံးများပိုင်းဖြတ်ကာ အဆီများကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် ကြက်သွန်မြိတ်၊ ဂျင်းတို့နှင့်အတူ သံဒယ်အိုးကြီးထဲသို့ ထည့်ကာ ရေနွေးဖျောလိုက်သည်။

"ညီမလေး၊ ဒီရေထဲမှာ ဆီတွေ အများကြီးပါတယ်၊ သိပ်နှမြောစရာကောင်းတာပဲ"

လီရှောင်လျန်က ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း နှမြောတသဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ပြည့်တန်ဆာအိမ်တွင် ကြီးပြင်းလာပြီး လောကအကြောင်းကို ကောင်းစွာသိရှိသူဖြစ်သော်လည်း ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းမှာ အလွန်အကျွံ ဖြုန်းတီးခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆနေဆဲဖြစ်သည်။ လင်းယွဲ့က အေးဆေးပင်ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဒီလိုလုပ်တာက ညှီနံ့ကိုပျောက်စေပြီး အရသာပိုကောင်းစေတယ်လေ"

လီရှောင်လျန်သည် ထိုအချက်ကို ကောင်းစွာ သိသည်။ သို့သော် ထိုအရာများသည် အရာရှိများနှင့် အထက်တန်းလွှာများ၏ သိမ်မွေ့သော ခံတွင်းတွေ့မှုများသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့လို သာမန်လူများအတွက်မူ အသားစားရခြင်းသည်ပင်လျှင် ကြီးမားသော ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။ မည်သူကမျှ အသားကို ညှီသည်ဟု ထင်မှတ်မည်မဟုတ်ပေ။

လင်းယွဲ့သည် တစ်နေ့လျှင် ဝက်ခြေထောက်တစ်ချောင်း အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားသောကြောင့် ဤမျှအနည်းငယ်သောအဆီများ ဆုံးရှုံးသွားခြင်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။ အရည်အသွေးမြင့်မားသော ဟင်းလျာများကို ဖန်တီးလိုသော သူမရည်မှန်းချက်က ပိုမို အရေးကြီးနေသည်။ လီရှောင်လျန်က သက်ပြင်းအကြိမ်ကြိမ်ချရင်း မေးလိုက်သည်။

"နင်က အသားချည်းသက်သက် ချက်မလို့လား"

'နှမြောစရာပဲ၊ နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ'

သူမ စိတ်ထဲမှရေရွတ်နေမိသည်။ အလုပ်သမားများ ငှားရမ်းပါက သူတို့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ကျွေးမွေးရမည်ဟု သူမကိုယ်တိုင်ပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤသည်မှာ အလွန်အကျွံ ကောင်းမွန်နေလေသည်။ မည်သည့်မိသားစုမဆို အသားကို တို့ဟူး၊ ချဉ်ဖတ်တို့နှင့် ရောနှောကာ ပိုမို ကြာရှည်ခံစေရန်နှင့် ဗိုက်ပြည့်စေရန် ချက်ပြုတ်လေ့ရှိသည်ပင်။ လင်းယွဲ့ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီနေ့က ပထမဆုံးနေ့လေ၊ သူတို့စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွလာအောင် ကျွန်မတို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ကျွေးရမယ်"

သူမ ရေနွေးဖျောထားသော အသားများမှာ ဝက်သားနီချက်အတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်၏။ သို့သော် ဝက်သားနီချက်မှာ အရသာဝင်စေရန် အချိန်အတန်ကြာနှပ်ထားရန် လိုအပ်သဖြင့် နေ့လယ်စာအတွက်သာဖြစ်မည်။ ထို့ကြောင့် မနက်စာအတွက် လင်းယွဲ့သည် ထမင်းဖြူနှင့် ဝက်သားပြားကြော်ကို ပြင်ဆင်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် ရေနွေးမဖျောရသေးသော အသားများကို အတုံးကြီးများ ဖြတ်ကာ ဓားနောက်ပိုင်းဖြင့် ပြားအောင်ထုလိုက်၏။ ထို့နောက် သုံးချက်ခေါက်ကာ ပြားအောင်ထပ်ထုလိုက်ပြီး အရသာသွင်းထားလိုက်သည်။ သူမမျက်နှာထက် နှစ်ဆခန့်ကြီးမားသော ဝက်သားပြားများကို ဂျုံမှုန့်နှင့် ကြက်ဥရည်တို့ဖြင့် သုတ်လိမ်းကာ လှော်ထားသော ပေါင်မုန့်ခြောက်မှုန့်များဖြင့် လိမ့်ပြီးနောက် ဆီပူပူတွင် ကြော်လိုက်၏။ ဝက်သားပြားများသည် ရွှေဝါရောင်သန်းကာ ကြွပ်ရွလာသည်အထိ လျင်မြန်စွာ ကျက်သွားသည်။ သူမသည် ကြော်ထားသော ဆီများကို နောက်မှအသုံးပြုရန် အမြန်ခပ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် လီရှောင်လျန်၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကိုယူကာ အရွက်ကြော်တစ်ပွဲနှင့် ခဝဲသီးကြက်ဥဟင်းရည်တစ်ပွဲကို ချက်ပြုတ်လိုက်၏။ ဟင်းလျာများအပြည့်ပါဝင်သော ဇလုံကြီးသုံးလုံးကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် ထိုဟင်းလျာများကို ကြည့်ပြီးနောက် မလုံလောက်သေးဟု ခံစားရသဖြင့် အမဲသားအစပ်ဆော့စ်ပုလင်းတစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ ပန်းကန်တစ်ခုထဲသို့ အကုန်လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ၎င်းက ထမင်းစားမြိန်စေမည်ဟု သူမယုံကြည်ထား၏။ လင်းယွဲ့မေးလိုက်သည်။

"ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီလား"

လီရှောင်လျန်၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"လုံလောက်တာပေါ့၊ လုံလောက်တာပေါ့၊ နေ့လယ်စာအတွက်ဆိုရင်တောင် တခြားမိသားစုတွေက ဒါကိုဟင်းကောင်းလို့ သတ်မှတ်ကြမှာ၊ မနက်စာအတွက် ဘယ်သူကများ ဒါတွေအကုန်လုံးကို စားကြလို့လဲ"

*ရှပ် ရှပ် ရှပ်*

ခြေသံများနီးကပ်လာသည်ကို သူတို့ ကြားလိုက်ရသည်။

"တူမလေးယွဲ့၊ အိမ်ကို ဘယ်လိုဆောက်ချင်လဲဆိုတာ အရင်ပြောပြ၊ အဲဒါမှ ငါ အုတ်မြစ်ကို ဘယ်လိုချရမလဲဆိုတာ ကြည့်လို့ရမှာ"

လက်သမားသုံးမျဉ်းကြိုးနှင့် ကိရိယာများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ချွေးများရွှဲနစ်နေသောမျက်နှာဖြင့် ရောက်လာသူမှာ ကုအာ့ကွေ့ ဖြစ်သည်။ လင်းယွဲ့က သူ့ကို အထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။

"မလောပါနဲ့၊ မနက်စာ အရင်စားပါဦး"

ကုအာ့ကွေ့ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး၊ ငါ အိမ်က မထွက်လာခင် မနက်စာ စားခဲ့ပါတယ်"

သူ့စကားပင် မဆုံးသေးမီ အသားဟင်းရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ရွှေရောင်ဝင်းလက်နေသောအသားများကို မြင်တွေ့လိုက်ရာ သူ တံတွေးကိုမျိုချလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ၊ အသားအရင် စားမယ်၊ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး စားမယ်လို့ပြောတာ"

ကုအာ့ကွေ့သည် ဤကဲ့သို့ချက်ပြုတ်ထားသော အသားကို တစ်ခါမျှမမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ အလွန်တရာအရသာရှိမည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ လင်းယွဲ့က ထမင်းခူးကာ အပေါ်မှဝက်သားပြားကြော်တစ်ခု တင်ပေးလိုက်သောအခါ ကုအာ့ကွေ့သည် ဝက်သားပြားကြော်ကို အငမ်းမရ ကိုက်စားလိုက်သည်။

“အရမ်းကြွပ်ရွတာပဲ”

ကုအာ့ကွေ့မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားသည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် ကြွပ်ရွနေပြီး အလွန်နူးညံ့သော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ပြင် ဝါးလိုက်တိုင်းတွင် အသားရည်များက ပါးစပ်ထဲတွင် ပန်းထွက်လာလေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ကြွပ်ရွပြီး အတွင်းတွင် နူးညံ့ကာ အလွန်တရာ အရသာရှိလှပေ၏။

ကုအာ့ကွေ့သည် လက်သမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အခြားသူများအတွက် ပရိဘောဂများကို အမြဲတမ်းပြုလုပ်ပေးနေရသူဖြစ်ရာ သူဌေးအိမ်များစွာသို့ သွားရောက်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအိမ်များမှ အစားအသောက်များမှာ တောသူတောင်သားများ စားသောက်ရသည်ထက် များစွာကောင်းမွန်ပြီး သူ၏ ဝဖြိုးသောခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုသို့သော အစားအသောက်များကြောင့်ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် သူသည် ဤကဲ့သို့သော အသားကို တစ်ခါမျှမမြည်းစမ်းဖူးခဲ့ချေ။ အလွန်ဆန်းသစ်သော ချက်ပြုတ်နည်းဖြစ်ပြီး အရသာမှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ သူ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟတော့ဘဲ အသားကိုသာ ခေါင်းငုံ့၍ စားနေတော့သည်။

"သိပ်မွှေးတာပဲ"

တောင်တက်လမ်းပေါ်တွင် ဝမ်တာ့ဟဲနှာခေါင်းအသာလှုပ်သွားသည်။

"ငါ ဘာလို့ အသားဟင်းနံ့ ရနေတာလဲ"

ဝမ်ကျစ်က သူ့ကိုလှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"အဖေ၊ အဖေ တကယ်ကို အသက်ကြီးနေပြီပဲ၊ မနက်စောစောစီးစီး ဘယ်သူကများ အသားချက်နေမှာလဲ နေပါဦး ကျွန်တော်လည်း ဘာလို့အသားဟင်းနံ့ ရနေတာလဲ၊ ဝမ်ပေါ်၊ ဝမ်ချုံ၊ မင်းတို့ရော အနံ့ရလား"

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။

"သေစမ်း ဒီအသားက ငါတို့အတွက် မဟုတ်လောက်ပါဘူးနော်"

ဝမ်ကျစ်မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားပြီး ခြေလှမ်းများကို ပိုသွက်သွားစေကာ ပြေးလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ ဝမ်တာ့ကျန်းက လှမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"ရှောင်ကျစ် ရောက်လာပြီကိုး"

ထိုသို့နှုတ်ဆက်လိုက်ချိန်တွင် ဝမ်ကျစ်မျက်လုံးများက စားပွဲပေါ်သို့သာစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့ကိုတစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်သည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။ ဝမ်တာ့ကျန်းက ဝမ်တာ့ဟဲအား နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"မင်္ဂလာပါ ဒုတိယအစ်ကို"

အတွေ့အကြုံများပြားသော ဝမ်တာ့ဟဲပင်လျှင် စားပွဲပေါ်ရှိဝက်သားပြားကြော်များကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ့မျက်နှာထက်ပင် ကြီးမားသော ဝက်သားပြားကြီးများကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ဒါတွေက သူကျွေးတာလား”

ဝမ်တာ့ဟဲ အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ဝမ်တာ့ကျန်းက ပျော်ရွှင်စွာပြုံးရင်း ခေါ်လိုက်၏။

"ဒုတိယအစ်ကို၊ မြန်မြန်ထိုင်ပြီး စားပါဦး"

ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော အစားအသောက်များဖြင့် ဧည့်ခံနိုင်သဖြင့် သူဂုဏ်ယူနေမိ၏။ ဝမ်တာ့ကျန်းသည် ပြီးခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းများအတွင်း လူများစွာထံ အကူအညီ သွားရောက်တောင်းခံခဲ့သော်လည်း ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ မိသားစုများနှင့် ကုနျိုတို့သာ သူ့ကိုကူညီရန် လာရောက်ခဲ့ကြ၏။ အစ်ကိုဖြစ်သူတို့က သူ့ကိုအပြစ်တင်မည်အား စိုးရိမ်သဖြင့် သူ အမှန်တကယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုနံနက်စာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ့ရင်ထဲမှ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ဤမျှကောင်းမွန်သော အစားအသောက်များမှာ လက္ခဏာကောင်းပင်ဖြစ်သည်။

ရွာသူရွာသားများသာ သိရှိသွားပါက သူတို့အားလုံး လာရောက်လုပ်ကိုင်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြမည်မှာ သေချာသည်။ လယ်ယာလုပ်ငန်းများ မစတင်မီ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ရန်အတွက် အရသာရှိသော အစားအသောက်များကို မည်သူကမစားချင်ဘဲ နေမည်နည်း။ ဤသည်မှာ သူတစ်ဖက်သတ်အကူအညီတောင်းနေရခြင်းမဟုတ်တော့ဘဲ အပြန်အလှန် အကျိုးပြုသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်သွားလေပြီ။

ဝမ်တာ့ဟဲသည် တစ်လုတ်စားလိုက်ရာ အသားရည်များက သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် ကခုန်နေပြီး အရသာခံဖုများကို အပြည့်အဝ လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။ သူ့သွားအများစုမှာကျိုးနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် ရှေ့သွားများဖြင့် အသားကို အပြင်းအထန်ကြိတ်ဝါးကာ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ စားသုံးနိုင်ရန် ဆန္ဒပြင်းပြနေ၏။ ဝမ်ကျစ်မှာ ပို၍ပင် လွန်ကဲနေပြီး အငမ်းမရစားသောက်ကာ ဝက်သားပြားကြော်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်စင်အောင်စားပစ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ မလောသေးပေ။ တောရွာများတွင် ထမင်းဖြူကို တန်ဖိုးကြီးသော အစားအစာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူသည် အမဲသားအစပ်တစ်ဇွန်းကို ခပ်ယူလိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် သာမန်အစပ်ဟုသာ ထင်ခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွား၏။

“သိပ်စပ်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အရသာအရမ်းရှိတယ်”

သူသည် ပူစပ်လောင်ကျွမ်းမှုကို ခံစားရင်း အမဲသားအစပ်တစ်ဇွန်းကို ထမင်းနှင့် ရောနယ်စားလိုက်သည်။ အလွန်အမင်း စပ်လာသောအခါ ပါးစပ်ကို အစပ်ပြေစေရန် အရွက်ကြော် အနည်းငယ်ကို စားလိုက်သည်။ ဝမ်ပေါ်နှင့် ဝမ်ချုံတို့သည်လည်း လုံးဝအလျော့မပေးဘဲ အလွန်လျင်မြန်စွာ စားသောက်နေကြ၏။ ခဏတာအတွင်း ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ဝါးမျိုသံများကိုသာ ကြားနေရလေသည်။ ဝမ်တာ့ဟိုင်နှင့် သူ့သားနှစ်ယောက် ဝင်လာသောအခါ ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ စားပွဲပေါ်ရှိ ဝက်သားပြားကြော်များကိုမြင်သောအခါ သူတို့ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှမြိန်ရည်ယှက်ရည် စားသောက်နေကြသည်ကို သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားကြသည်။ ဝမ်တာ့ဟိုင်က ဝမ်ချမ်အား မောက်မာသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ညီလေးက ငါ့ကိုမကောင်းမကန်း မဆက်ဆံပါဘူးလို့ ငါပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား၊ ထမင်းဖြူတင် မကဘူး၊ မနက်စာကို အသားနဲ့တောင်ကျွေးတာကွ"

ဝမ်ချမ်က သူ့ကို ပြန်လည်မတုံ့ပြန်နိုင်တော့ဘဲ စားပွဲဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ စားသောက်လေတော့သည်။ ဝက်သားရော ထမင်းဖြူပါ ရှားပါးလှပြီး နောက်တစ်နပ်တွင် ဘာဟင်းချက်မည်ကို သူမသိပေ။ ထို့ကြောင့် မြန်မြန်စားထားရန် လိုအပ်ပေသည်။

ကုနျိုနှင့် ကုမာတို့ဝင်လာသောအခါ သူတို့ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့ အသားမစားရသည်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီမှန်းမသိတော့ပေ။ နှစ်သစ်ကူးကာလတွင်ပင် သူတို့သည် အသားကိုဝယ်စားခဲလှပြီး ကုတာ့တျန်အိမ်မှ အသားဟင်းရည် အနည်းငယ်သာရလေ့ရှိသည်။

ဒါပေမဲ့ အခု သူတို့ ဘာတွေမြင်နေရတာလဲ။

ကုနျိုသည် ဝက်သားပြားကြော်ကို တစ်လုတ် ကိုက်စားလိုက်ရာ သူ့မျက်လုံးအိမ်နှစ်ခုစလုံး ကျယ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လျှပ်စစ်စီးသွားသကဲ့သို့ တုန်ယင်သွားသည်။

"သိပ်အရသာရှိတာပဲ"

သူက ချက်ချင်းပင် အတုံးတစ်တုံးကို ဖဲ့ယူကာ ကုမာအားကမ်းပေးလိုက်သည်။

"မင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ဖို့အတွက် အစားအသောက်ကောင်းတွေ စားရမယ်လို့ သမားတော်က ပြောထားတယ်လေ၊ မင်းစားလိုက်"

"အစ်ကို ကျွန်တော့်မှာလဲ ရှိပါတယ်"

ကုမာက ပြန်တွန်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုပဲ စားလိုက်ပါ"

လင်းယွဲ့က အပြုံးလေးဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"မလောကြပါနဲ့၊ နေ့လယ်စာအတွက် ဝက်သားနီချက်ရှိပါသေးတယ်"

စားပွဲရှိလူအားလုံး၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။ ကုအာ့ကွေ့သည် ဖောင်းကားနေသော သူ့ဗိုက်ကိုပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အပြည့်အဝသက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွား၏။ ပါးစပ်ကိုသုတ်ရင်း သူက ရွှင်မြူးစွာပြောလိုက်သည်။

"တူမလေး အိမ်ကိုဘယ်လိုဆောက်ချင်လဲဆိုတာသာ ပြော၊ နန်းတော်ဆိုရင်တောင် မင်းအတွက် ငါအစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး ဆောက်ပေးမယ်"

"ဒုတိယဦးလေး၊ အဲဒီလောက်လည်းမရှုပ်ထွေးပါဘူး၊ အိပ်ခန်းသုံးခန်း၊ ပြီးတော့ ဧည့်ခန်း၊ မီးဖိုချောင်နဲ့ အိမ်သာလေးပဲလိုချင်တာပါ"

လင်းယွဲ့နှင့် ကုအာ့ကွေ့တို့သည် အပြင်သို့ထွက်သွားကြပြီး အမဲလိုက်တဲအနီးတွင် သူမစိတ်ကူးများကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ကိုယ်ပိုင်အိမ်လေးနှင့် နေထိုင်လိုသော သူမရည်မှန်းချက်များက တဖြည်းဖြည်းအကောင်အထည်ပေါ်လာနေပြီဖြစ်သည်။ ဝမ်တာ့ကျန်းသည်လည်း ထမင်းနှစ်ပန်းကန်ခူးကာ တစ်ပန်းကန်ကို လီရှောင်လျန်အား ကမ်းပေးပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ပန်းကန်ကို စားရင်းပြောလိုက်၏။

"ဒီနေ့တော့ မြေကျင်းတူးပြီး အုတ်မြစ်ချရုံလောက်ပဲ လုပ်ရမှာပါ၊ အားရှိအောင် များများစားထားကြ"

"ဒီလိုအရသာရှိတဲ့ အသားတွေနဲ့ဆိုရင် အခုချိန်မှာ နွားတစ်ကောင်တောင် ငါ့လောက်အားရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ကျစ်ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ သေချာပေါက်ကို ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်မှာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် နေ့လယ်စာ ဝက်သားနီချက်ကို ငါဘယ်စားရဲပါ့မလဲ"